장음표시 사용
341쪽
Abundat una syllaba sub finem, uni enim numeri cretici. In archetypo videtur fuiss': a si ed νηπερ μόνη προστατεῖ τρὶς πυκνός. Gravium hic morbum affecit 'heam. 1081 ubi personata Andromeda orba sensu destituta clamat, a fide unico satiR: ὁρβς οὐ χοροῖσι Coψδ' φηλειων νεανίδων. νηφον κημὸν ἔστης Ἀχου- ου' 11 κτέ. Aliter dividantur hi versiculi, acribatur χοροιο metri causa, et ἐφηλ&ων contextus causa aliquid sic lucrabimur; sed restant αδιανοητα Verba: νηφον κημιν ἔστη ἔχουσα. Viam ver inveniendi indicavit Hormann scripsit enim νήφων, dein vocabulum emendatum abiecit, utpote interpretamentum Voci κημον. Ita, Sed vocabuli vitiati, non integri erat interpretamentum. Nam κημον titis' ns heliastarum quidem est, qui urnam iudicialem non tenent, sed ei adstant cum sententiam ferunt; stcta autem virgo eiusmodi quid de se praedicare omnino non potuit Scribatur κῖμον ἔστηα αγουσ Non choreis laesisve puellarum coetibus iam interram, sed sola hic si mortem Opperior. Cum s et B litteras saepe permutantur ' tum tiarειν et ἔχειν.
Simiis quid obtinet q. 707, ubi codicum lectio ' ἐπὶ τω φάγοι. ηδιστ' ἄν , Sensu caret Olim fuit: ia ἐπὶ το μάλισθ' 'δοι τ' ἰυ; i. Neque minus apertum os vitium vitiive origo lut 885, ubi ' de anulo magico iocans Cario ita loquitur in codicibus:
Ma οὐκ ἔνεστι συκοφάντου δηγματος. Jj0lim fuit:
ὰλ οὐκ ἔνεστι συκοφάντου φάρμακον, erroris autom causa fuit κακοζηλία interpretis, qui pueros ut
342쪽
doceret proprie non sycophanta remedium ae m-- sycophanis8 remedium fuisse dicendum, voci συκοφαντου Superscripsit hηγμοτος, dsi eius nugis locum cessit vox genuina et plane necessaria φάρμακον. sc tamen nullo vestigio relicto ea expulsa, nam m adscriptum sat . Uxρμακον. Etiam Voap. 13s huc referendus, ubi ira porcita cauponaos τοι μα τω θεω καταπροίξει Μυρτιας τρὶς γκυλίωνος θυγατέρος καὶ Σωστράτης οὐτω διαφθείρας μοὐ τα φορτία. Vocem θυγατέρος hic neque grammatica admittit, nam θυγατρος
erat dicendum, neque sua loquendi, nam ipsa vox tilia moleste abundat Participium aliquod intercidisse videtur, olim autem
fuisse: πατρις τῆς Ηγκυλίωνος καθυβρίσας καὶ Σωστράτης.
His locia collatis facilius agnoscuntur mali aede et causa Nub. 55s, ubi comicus aemulos carpens cuncti iam ait 'per bolum petunt,
τας εἰκοὐ τῖν ἐγχέλεων τας ἐειας μιμουμενοι.
Sic , quae corrupta esse multi senserunt. Gravius etiam cor
Queritur Aristophanes de Hyperbolo iam dici quae ipso olim de
Cleone dixisset multo aptiua et festivius cortatim istum deri dendum propinant omnes τας εὐοὐς καὶ τα ἰδέας τὰς ἐμὰς μιμουμενοι, cum imagine tum ipsa inventa mea imitati, et verbia meis usi et rebus a me excogitatis. Equitum fabulae mentionem mod0a comico iniectam eas cum vidissent interpretes, illa fabula inspecta in imaginem notissimam et lepidissimam inciderunt, qua demagogi assimulantur piscatoribus in turbida potissimum aqua anguillas captantibus quam aut solam aut prae ceteris nunc spectari rati voci iaους superscripserunt τῶν ἐγχέλεων.''Etiam Eccl. 78 huiusmodi vitio laborat. Ubi in concionem mulier quaedam procedens Lami mariti aut baculum τὸ σκυταλον tenere se dicit, quem Virum aliunde ignotum tunc tem
343쪽
DE TEXTU TRADITO. 881poria inter oratores populares fuime hinc intellegimus. sin Praxagoratose ἐσῆ ἐκεῖνο ossi σκυτάλων ἀν πέρδεται. Quae utinam indecora certe essent verba sed morae sunt nugae. Miula ἐκεῖνο turbas dedisse videtur, dolet autem emblemate et collatia a. 14 Sq.: αγε νυν πως ἀνδριστὶ καὶ καλssi ερεῖς διερεισαμένη τὸ σχημα τη βακτηρία versus sic fortasse explendus: tose ἐσι 4κειν ἰπερ λέγων διερεί δεται. Credibilo non videtur tale monstrum et codici R et ceteris inhaerere Reputa sodes tecum quam sublesta sitrade ceterorum codicum, in quibus haec fabula est tradita, et scordare versus supra i allati Nub. 28, quem talem exhibstra: ἀλλ βτι ηεις εδη κτέ., cum deberet: ἄλλο τι δ' ατ i ἐν νομι εις δη κτέ. vel Verbi συνεκποτέ' in Mos νεκα ποτε scripti tui. 1085 i. Deniquo Av. 2s hic commemorandus, ubi es avibus cristatia Epops: ἄσπερ οἱ Κορες μὲν ἐν ἐπὶ τῶν λοφων ἐκοή σ', ἁγαθρ' ἀσφαλείας ονεκα.
ἐπι λόφων ἱκουσ' et apud aequiorsa tetrametri speciem haec induerunt: ἐπὶ λόφων Hosσιν κτέ. Iocatur Epops: iocosi tamen nihil habet textu traditus; nam plane absurdo alites, qui ingentibus cristia sunt ornati, dicunturis λο of οἰκειν sive in collibus ab re Lucem loco reddidit HerWerdoni acumen. Comicus dedit: τοὐς λόφους εχουσιν, ἁ γα Ἀσφαλείας ονεκα. quod verbum ambiguum, nam et cristas habere et colles tenere
344쪽
signisscare potest ad area quomodo pertineret ut ostenderet, ludimagister aliquia superscripsit ἐπὶ δν λόφων οἰκο4 σι . Similem iocum praebet idem verbum in fabula coaetanea Lysistrata, ubi mulier Boeotia καλδ. πεδίον ἔχειν' dicitur Lys. 88 . Nunc de locia, ubi proprium nomen adscriptum turba dedit, aliquid est dicendum. Certa quaedam et aperta praemittemu8, ut his uti possimus ad abdita magis vitia indaganda. Nonnunquam haec quoque monstra in coeno modicum, ut muros in limo asgyptio. inchoata deprehenduntur, mondum porrecta Sic Lysiatrata fabula in codic his verbis clauditur:
καὶ ταν σια δ' αὐταν κρατίσταν καὶ τὴν θνχαλκίοικον μνει θηναν
In toxium modicum B et Ρ receptum est interpretamentum habent inim: καὶ ταν Μια- δ' Ἀψταν κρατιστα τὴν θηναν τἐ., errorem autem articulus parum doricus την quamvis levi indicio prodit. Emblema simillimum simili indicio proditur E. 1262:
Ubi non Ἀρταμι - quod agitat dialectus, scribendum esseae nomen proprium esse delendum docent numeri, nam elisum sonat vitium. Quamquam aliquando tolerabile videri id potuit, nam Thesm. 1077 verba ἡ ωγάθ' εασον' interpretari μαγαδὴ εασον' iubemur in scholiis. Hisc igitur locis ad oculos demonstrari potest error Alibi mentis tantum acumine cernitur. I. g. in hesmophoriagusis dux chori in exordio precum Sollemnium, quae metro non sunt adstrictae, sic invocat numina Theam. 296 sqq. :εοχεσθε ταῖν ' θεσμοφόροιν τηι δημητρι καὶ τρὶ κορηι καὶ - πλουτω καὶ τρὶ καλλιγενε ιι ελε et γ' εἴτε si καὶ τηι κουροτρόφω τηι ηι'εστια καὶ τῶ έρμη καὶ ' χάρισιν.
345쪽
Ubi lectio, quam codicia unici praebet textus, refellitur nota marginali nam qui voci κουροτρόφω adscripsit: ειτε τη st ελετη ἔστω' non legebat apud ipsum comicum vocem η γη Ergo postmodo illuc irrepsit. Est autem non recte interpretantis; nam neque sata neque Terra sic vocatur, sed almas deas, quas vitae cultiori praesident, comitari dicuntur daemones, quibus et frugum et prolia humanae natalea atque incrementa
Quo delet smblemat non possumus quin et Cereri Filiaeque nomina voci Θεσμοφοροι subiuncta pro puriis habeamus. Et sic domum verbia poetae pristinua redditur nitor: εὐχεσθε τοῖν θεσμοφόροιν καὶ τ Πλουτι καὶ το Καλλιγενεία καὶ τη Κουροτρόφω, καὶ τω Ερμη, καὶ ταῖς χαρισιν ). Molesta sunt haec embismata verbis vicinia perniciosa non fuere. Alia vero expulerunt ipsa verba poetae. Luculentum exemplum praebent rygae παρατραγενδοὐντος Verba Pac. 580: ἀπέπτυσ' ἐχθρου φωτός χθιστον πλέκος. xos μὲν γὰρ ζει κρομ ιυοξυρεγμίας, ταυτης δ' ὀπώρας, ποδοχης, ιονυσίων,
Militaris igitur γυλιὸς ipsumque bellum dicitur redolere κρομ-μηοξυρεγμίας - quod σιρο νιμυοξυ ε ρυγιείας Videtur Scribendum , pax ero laeta convivia et ludos et choreas. Sed malo intellectis p00tae verbis interprea quidam . ταυτην' non ipsam Pacem deam dici ratus sat se eius famulam, quam Trygaeu uxorem duc turus est, 'Oπώραν huius igitur nomen superscripsit pronomini. In contextum illud nomen recoptum expulit aliud vocabulum; in archotypo fortasse erat: ταυτης δὲ - βοτρυων , ποδοχης, Λιονυσίων κτέ. In proxima vicinia error gemellus eat commissuS. Nam S. 528 Sq.
346쪽
χαψ οπωροι, καὶ συ θεωρει. oti δ' ἔχεις τὸ πρόσωπον, ἁ θεωρία κτέ. Ubi ad ipsam deam, non ad eius ministram, ultima verba dici sentiens sineks pro altero A θεωρία probabiliter prosecto scripsit Εἰρήνη φίλη. Non minus apertum huiusmodi errorem ostendit luti versus κακόμετρος 1178. Qui in codicibus sic acriptus est: V ὰφ i γαρ βλέπειν ὁ Πλο δ το ρρξατο R: ἀφ χε γαρ ὁ Πλο Jτος ερξατο βλέπειν. A: ὰφ i γὰρ ὁ Πλοε τος ἔτος ηεξατο βλέπειν Rostituit Elmalo id quod ora 968 legitur: ἀφ' ὁ γαρ ὁ θεὸς ἔτος ερξατο βλέπειν
Olim fuit: ὁ σ ἔτος, quas aliter in aliis codicibus sunt cor rupta, in V etiam turbata. Idem lut 226 obtiners videtur, licet codicos ibi inter se consentiant neque claudicet metrum. Chromylua famulum iubet
convocare agricolas, ut quisque eorum ἡμιν μετάσχην τουδε του Πλουτου Aψος. Balbutientia est: pars huius luti, sed post aut θε os dederat
aut ἀγαθοs, olim igitur fuit του θεο aut το ἀγαθοH. Et tortium exomplum lutus fabula praebet a. 727:
μετα ταυτα τῖ Πλουτωνι παρεκαθέζετο.
Qui dativi torminus insolitus in scholiis defenditur collatia Sophoclis duobus versibus qui hodie aliunde non sunt cogniti; priscam igitur lectionem esse apparet. Admodum tamen probabilis est Kappeynil coniectura γεροντι. Qui si verum vidit, olim fuit:
τῶ γέροντι παρεκαθέζετο. Sic apud Euripidem χὐπὶ κωπη 1νυχοπομπὸς ... 4. ω, in codici bu factus est οὐπὶ κώπη νυχοπομπὸς ... Σαρων ' apud Ovidium Rhodopeiu heros factus eat Rhodoprius Orpheus 3.
347쪽
Et Nub. 800 huc refersndus. Nam quid tandem sat quod Stropaiados ibi dicitis filio suo γ
mulieribus Datuosis et Coesum nαι- - Vitium peperit opinio eorum qui hidippidem pro Alcibiademaas statuerunt hi Cosayraenomen, quicquid id est etiam Nub. 8 obvium huc rettulerunt γυναικssi εὐπτέρων. oeta autem eiusmodi quid dederat: μὰ ἐκ γυναικssi εὐπτέρων καὶ ς ἐπηρριένων . Interpretamentum postquam 'extum invasit, periit genuinus trimetri exitus, ut tui. 148, quem supra tetigimus 3. Simile quid perpessus est Ach. 504: αὐτοὶ γαρ ἐσειεν ἐπὶ Aeti ναίω τ' Ἀγων,
Aperto vitiosa haec Lenaea autem agi, ad Lenaeum spectatores sedere, a poeta eos doceri minime oportuit. Reddatur igitur interpreti illud ἐπὶ Aηναίω, et sic scribatur:
αὐτοὶ γάρ ἐσμεν ἔπερ αγών - ἐστι νε ν , κοέπω ξένοι παρεισιν. Tenus vitii indicium fortasse sorva MVennatis lectio ληναια . Nam in ipsi postas verbia tota quiescena' satia fideliter acribi, in interpretum vero notulia passim omitti solet. Etiam ansam. 28s sic expediendus. Ubi Euripidis modalis matronam festius imitatus a Cerere et alia precatur et haec: πολλα πολλακις μέ σοι ει εχουσαν εἰ δὲ μή, ἀλλα νυν λαθειν. καὶ τὴν θυγατέραν χοῖρον ἀνδρός μοι δοκεῖν
8ic ultimus voraua scriptus in unico codice R. Corrector delevit litteram inalem socim θυγατέραν et Verbum δοκεῖν, pro riuotascripsit τυχεῖν. Apertum sitium; videtur autem Vox χοιρον
348쪽
deberi errori interpretum, qui Euripidis socerum primas in hac fabula partes agere persuasum habebant; hunc igitur sttiam suam nunc dicere Euripidis an em, cui nomen fuisse Choeruae fama ferebat olim scriptum fuit: καὶ τὴν θυγατέρ' ἀνδρὸς . .. μοι δὸς τυχεῖν. Veri vestigium servat torminatio vitiosa τέραν Lacuna autem adverbio ταχέως videtur explenda, ut has fuerit pristina trimetringura: καὶ τὴν θυγατέρ' ἀνδρὸς -ταχέως γ μοι δὸς τυχεῖν Ultimus hic commemorandus Vesp. 8, in quem non ex interpretamento sed e margine irrepsit nomen proprium.
οἰ κ, ἀλλα φίλο μέν ἐστιν ἀρχὴ το κακοήν. ὁδὶ δὲ φησὶ Σωσίας πρὸς Λερκυλον κτέ. Sic V in codicis textum receptum est interpretamentum. Confabulantur servi Xanthias et Sosias, inter quos quomod0 distribuendi sint versus dubitari potest Sotiae alterum utrum olim tribuens aliquia huius nomen adscripsit, quod inter ipsius poetae verba pridem receptum, nam priscum hoc est vitium expulit . . . . quid Nescimus. His igitur aliisquo locis emblemata in medio Versus irrep Serunt. Plurium quae erant Verborum ne reciperentur non erat periculum, nisi pro integris haberentur versibus. Cuius rei luculentum exemplum iam attulimus in, nam emblemallui. 148 in codice V unum versum efflcit. Non minus notabile est quod codex praebet folii 26 initio Nub. 908:ῶς ναυτιῶν ὐπὸ τ' ἐκείνου νυχρας η να μέσω χολεῖ γάρ μοι ἐπιπλέειδια τὰ αὐτου ηματα. αδιη τυφογέρων ε καναρμοστο κτέ. Ultima demum verba legentes agnoscimu poetam nostrum, et
349쪽
tamen cuncta haec pro Aristophaneia venditat librarius in Nempe scholion in textum recepit omniana, et vitii originem etiamnunc oculis nostris cernimus in codice , qui Ric exarata haec praebet: Fol. 85 infra: δοτε μοι λεκαl: ς δι αἰβοῖ τουτὶ in δή ναυτιssi ἐπ τ' ἐκει χωρεῖ τὸ κακὸν δότε μοι λεκάνην
Versum so stiam codicis, quom aut a qui vitii auctor est excripsit, paginam clausiano intellegimus ibi igitur scholion
in calce paginae aut in margine superiore aequentia additum errorem peperit. Nec ' παρεπιγραφαὶ longiores pro comici verbia haberi poterant. Sic Theam. 1187 quin Scythae, non interpretiaesas non dubitavit is qui talem eum versum exaravit qualia in codico legitur. Multa autem eiusmodi interpretamenta ita sunt expleta ut trimetrorum vel tetrametrorum speciem aliquam prae se ferrent. Et talia domum textu periculosa fuerunt; nam cetera lectores paulo acutiores fallere non poterant. Quales versiculi diu antequam codex Macriptus sat musta invitia sunt nati, itaque non est mirum in cunctis codicibus qui ad nos pervenerunt eoareperiri. Haud tamen difficulter agnoscuntur, nam vitio aliquo originem suam produnt omnes, Sive metrum claudicat, sive verborum structura non satis apte decurrit, siVe iocus corrumpitur addita explication ut vera ita molesta, alvo alio indicio fraus deprehenditur.
350쪽
888 DR TEXTU TRADITO.Aptissimum exemplum praebet lut 887. Qui locus in Maiosa traditus:
τους χρηστοὐς μονους ἔγωγε καὶ οὐ δικαίους καὶ σωφρονας ἀπαρτὶ πλουτῆσαι ποιησω.
In V sat: ἔγωγε καὶ τους δεξιο ἐς καὶ τους σωφρονας, in deterioribus autem veraua speciem haec induerunt: ἔγωγε καὶ τους δεξι οὐ καὶ σωφρονας, qui versus suo pretio etiamnunc posset aestimari, etiamsi periissent x et V nam δεξιός parum huc quadrat epitheton, neque sine vitio semel ponitur articulus, qui aut bis omittendus erat: τους χρηστους καὶ δεξιους καὶ σωφρονας aut dor ut in V scribendus. Hur igitur versum damnavit illem S. Una Vox γαγγε fortasse servanda, nam comicus haec Videtur scripsisse: τους χρηστο. ἔγωγ' l ἀπαρτὶ πλουτησαι ποιησα3.
τους χρηστους ἔγωγὰπαρτὶ πλουτησαι ποιησαδ.
Nequo v. 1843 sqq. aut vitium est dubium aut vitii causa. Ubi iuvenis quidam profligatus, qui ubilocucullam visit, laetus
exclamat: οὐκ ἔστιν οὐδεν το πέτεσθαι γλυκυτερον ἐρῶ δ' ἐνα, τι in τῶν ἐν ρνισιν νόμων. ὀρνιθομαν γαρ καὶ πέτομαι καὶ βουλομαι οἰάειν μεθ' ἡμῖν καὶ ἐπιθυμῶ τῶν νόμων.
Versum secundum ἐρ - νόμων in suo exemplari non legit acholiasta V, sed aliunde cognitum habuit, est autem nimis similia quarto οἰκειν - νόμων). Praeterea non satis apte iuvenis Verba cohaerent; quapropter non videtur dubium quin duo in motri additamentis intormixtis in tres excreverint, poeta autem haec sola dodorit: