장음표시 사용
331쪽
loco revocavit id quod unum fert contextu et dictio comica:
ἐξανθισμέναι. Flavi capias omoe m eiae sedemus, comine atque ornatae.
Ηirachi verum reatituit ἐνστάξ ρ, quod non multum in minuscula praesertim litteratura discrepat a litteris traditis. Ran. 1073. Olim Aeschylus ait - remissa
oἐκ ροίσταντ ὰλ μθων καλέσαι καὶ ἐυππαπαῖ εἷπειν. Ρrobabiliter Hermerden me φαι - δι nunc - pergit Aeschylus urbs novimψπογραμματέων νεμεστωθηios καὶ βωμολόχων si εοστιθήκων, ἐξαπατώντων τόν δημον ἀειJλαμπάδα δ' ἐδεὶς οἷός τε φέρειν ψά ἀγυμνασίας ἔτι νυνί.
Emblema in a suo loco commemorabimus praeterea vitio laborant verba ultima. Nam nemo tam debilia vel tardua sat quin ferre tamen possit Mem, o de λαμπαδοδρομία agitur poeta dederat λαμπάδα δ' ἐδεὶς ou τε τρέχειν. quod restituit Blaydes, conato Vesparum Versu 1208, ubi exquisitior has locutio incolumis, quippe motr defensa, permansit: ἐδιώκαθές ποτ' η λαγών, η λαμπαδα Ἀδραμες. Ecclesiagusarum fabulae in Moxordium sat:
λαμπριν δειμα οὐ τροχηλάτου λυχνου καλλι- ἐν ἀστόχοισιν ἐξητημένον. In Γ legitur εὐσκόποισιν quod Verum Videtur; sed ultimum verbum etiam in Ceat ἐξητημένον. Quod qui scripsit, aut nihil volebat aut ἐξαιτεῖν cogitabat; nempe non agnorat exquisitius quo raxagora utitur Verbum ἐξαρτὰν Restituit olim almerius: ἐξηρτημένον. Lucernam, quam e domus pariete sua ri , late resplondere dicit muliercula παρατραγωδορσα. Eccl. 64 colorem virilem Coinia mea induerti, alia ait mulier, ἐχλιαινόμην ἔστΦσα πρις ιν λιον.
332쪽
At plectuntur sic numeri ι et sententia, non enim ut opereturae ut fuso magis floret soli radiis a exponebat. In Berieri Anecdotia sinceram lectionem invenlt ergk ἐχραινομην. Ρlut 521 idem verum vidit, quod etiam appem nostra8 invenit. Quo loco Pauperta rogat in omne divum ruri, unde Mibebui faminos Respondet Chromylus ememus eos Cui illa: o quis venditurua ει' Tum Chremmua ruraua:
κερδαίνειν βουλόμενός τις ἔμπορος κιον ἐκ Θωαλίας, παρὰ πλείστων ἀνδραποδιστῶν. Scribatur παρα ληστ δν, quod mature corruptum esse testantur scholia Nam e verbia: διαβαλλονται δὲ οἱ Θετταλοὶ ἁ ανδρα- ποδιστα καὶ αἰσχροκερδεῖς καὶ πιστοι ἀεὶ γὰρ τα Θετταλῶν, ἄπιστα, ἡ παροιμία φ 'σίν καὶ Εὐριπίδης ἐν 'Ινοῖ πολλοὶ παρη- ,σαν, 1 α πιστοι Θετταλοι ' optimo iurorasmatertiuis effecit uisas olim lections alteram παρ ἀπιστων, quam pepererunt
Verum autem etiamnunc superest in deteriorum glossemate'':ὴλ si στ*ν, τῶν του ἀνθρωπους δεσιιουντων' et in aliorum scholiorum verbis . διεβαλλοντο ... οἱ Θετταλοὶ ἁ χαίροντες ..., λη)στείαις. - τι se Θετταλῖν γένος ληστείαις ἐχρητο' Vitiosa autem lectio πλείστων quomodo ait nata luculenter docet , in quo praepositio παρα noto signo est scripta πλει- στων abiit in πλειστων. Ρlut 1011. Iuvenis iste, anicula queritur qui iam asprenouur, olim si moeatam vide ει, νιταριο αν καὶ βάτιον πεκορίζετο.
Sic , in quo εἰ δη φωτῶν' eat adnotatum. Asperior quam pro Verbulis amatorii videtur spinia noc satia nosti nuarium her bam meliora fortasas dabit . Qui vorsum una littera, id est vitio metrico, auctiorem praebet:
At in margine quales exhibet eruditionis thesauros Sym machus dicit Nitarium ob mollitiem carpi, item Batum' aliaque in scholita leguntur quae eiusdem sunt notae. Prius vocabulum in cinisgrum satituit Faber: νηττάριον, alterum
333쪽
autem animalculum φάττιον scribebat entisy, - sic tamen plura metri causa mutanda erant ' - φάβιον sineve, quod verum testur. Apage igitur pinula illa et molles homines ceteraque librariorum vel interpretum somnia poeta dederat:
νοητταριο αν καὶ φάβιον πεκορίζετο, anaticulam suam e columbulam vocare me solabia.
15 Do Intorprotamonita In toxium Beomla. Venimus ad interpretamenta. Quas in scriptorum pedestrium0pera passim irrepsisse notior est ros quam quae hic demonstretur. Nam vocibus rarioribus, locutionibus minus vulgatia, nominibus propriis passim Verba, quibus magistri discipulis saeXplicabant, superscripta esse, mox in ipsum textum recepta, nemo nescit. Apud poetas quominus libor haec satis grassaretur obstabat strum quamquam n is quidem liber longe antiquissimus, in quo Timothsi Persarum legitur pars posterior, eiusmodi vitiis vacat, habet enim Πέρσης στρατις βάρβαροςJ ἐπισπέρχων sva. 83. Cuiusmodi errores si quem locum poeticum invaserunt, multo magia illic sunt metuendi quam in operibus quae prosa oratione sunt concepta. Nam raro ni ut omni cura numerorum ipsiusque numeri syllabarum abiecta librarius medio versu glossema tam impudenter inserat quam in V factum est Ran. 25: μὴ 'H ἔμοιγ isτως' 4ανευ τιμης βασάνιζ' ἀπαγαγων. Ubi sincera, quam praebs has est lectio: μὴ δηι ἐμοιγ ούτω δὲ βασάνιζ' ἀπαγ γων- ,. Habebat igitur codicias pater vel avus atavuave osτω δὲ Sic,
8imile mendum in R est ac 275, ubi colloquuntur Belli deus et ius famulus:
334쪽
822 DE TEXTU TRADITO. Verbum χωρῖ, quo caret V, est Vocia ταυτα interpretamentum; erat igitur olim: τα ista δέσποτα.
Ino ceteris codicibus eiusmodi error obtinet V. 888: καὶ τι δόρυ χρὴ τι - ὀβελίσκονJπεριπατεῖν ἔχοντας ἡμας.
Ubi vitium cum Osraus antistrophus arguit, dum diaeresis post primam dipodiam neglecta vorum reatituit criticus qui scripsit: ψs δ' k αδ γ μανας.
olim fuit μανας. Originia Vestigium mervadi etiamnunc ανδραποδα Vocabulum plene perscriptum. Ran. 437 in Most: αῖροι ν ἔθις ἁ παῖ τα στρωματα I. Dubiane ea testur Non opinor inspiciamus tamon codicem V. Ubi ita haec sunt exarata: αιρος αν ἔθις ἁ παῖ τα στρω δη μον οτι Ratione inversa an 11 ope codici R corrigi potest eius modi error codicias, qui has habet:
πορνει αναπαυλας. ἐκτροπάς. κρηνας. ὁ δὴ καπηλίδας πόλεις. διαίτας. πανδοκευτρίας. που κόρεις λίγιστοι.
Ι non legitur καπηλίδας, eat autom illud vocabulum, quod primo versui adhaeret, Interpretamentum Vocis πανδοκευτρίας in versu sequenti usurpatae iraetersa non ὁ δὴ as ὁδοος scribero obebat librarius V, quem signum syllabae ους decepit. Gemellus error in V est Nub. 1428:Aς τοὐς πατερας ἀμυνεται καίτοι τι διαφέρουσιν οὐδένJημῖν ἐκεινοι. Etiam lut 676 orta rea est: επιιτ ἀναβλέ/ηνας ὁρ τιν ἱερέα το θεοsJ.
335쪽
Nec minus apertum, certo postquam Bentis indicavit est vitium Lys. 7ss:
βουλομαί σε, γραο, κυσαι. . . κἀνατεινας ιν σκέλος λακτίσαι.
Olim igitum fuit Ἀνατείνας. Scholion Ἀτ σκέλος - αἱδοῖον 'et originem emblematia indicat, et testatur tempus fuisse quo textus nondum eo esset onustus. Similia sim Ach. 1210:ταλα ἐγώ τη. ἐν μάχηνJξυμβολης βαρειας.Τheam. 460:κομενότερον λ η τι πρότερον ἀναπέφηνεν.Νs non huc referendi idontur loci gemelli Lys. 74 sq.: μεγαλω τυφssi καὶ πρηστηριJ ξυστρι ναοῦ καὶ ξυγγογγυλίσασet heam. 61: γογγυλίσας και συστρι η αςJ. Utrobique restituendum esse ξυγγογγυλας docuit Engor, sed praeterea delenda saas interprotamenta sensit obet olim igitur Lysistratas ' orant haec:
ιν γογγυλας. Sed rariorsa sunt versus ita ultra ne legitimos producti recepto emblemate. Sola pronomina frequentius metro Vim inserunt, . . q. 14, ubi visas habst: ιν σοι μὴ μάχωμαι μὰ δν ἀπολλ2 γὰο μὲν os, recte vero : ινα μὴ μάχωμαι τέ Vel q. 33s, ubi vitiose :ὰλ αυτ περὶ os προτερος εἰπειν πρωτα δαι μαχουμαι σοι, autem, qui in ne scie omittit pronomen σοι, in similem errorem incidit versus initio:
aar ἐλτι οὐ το περὶ το προτερος εἰπεῖν πρῶτα διαμαχουμαι.
336쪽
Tertium exemplum eato lut 1170, ubi et in V et in Mest: D εὐθέως διακονικός ναίδειοι δοκης I. Frequentiores sunt Versus, ubi extrusum est verbum genuinum, ut spatium neret purio. Viam, qua huiuscemodi Vitia irrepserunt, munitam videmus ubi interpretamentum habetur pro lectione altera Nam periculum erat ne altera illa lectio mox potior videretur si mentione unice digna. . . lut 106 in V legimus:
ια τὸν δι' οὐ γαρ ἐστιν αλλος πλὴν ἐγώ. γρ. ἐμου Noli credero, nam meliora docet , in quo adscriptum est: αντὶ os ἐμοs. Utrumque codicem similia error invasit lut 10s3: ἱκανὸν γαρ αὐτὴν προτερον πέπατον ' χρόνον. γρ. πεπείρων Sico item R in scholiis γε καὶ πεπείρων uerae nugas Olim
Toxtui certe loci modo laudatis via non sat illata. Id vero ante oculos nostro in Riseri videmus Theam 498 ubi librarius dedit:
Quid corrector Littera qua stellulis indicavimus oravit sedulo, dein earum loco scripsit πιν, nec iam verae lectionis ullum extaret vestigium, nam e solo hanc fabulam novimus, nisi foris fortuna apud Suidam servata esset: si πιώμεθα. Id igitur acripserat librarius, corrector ero exemplo usus in quo
legebatur ληκώμεθα, pro emendatione habuit interpretamentum verbi sibi ignoti, quod vitiosum ducebat. Ipsum autem inter pretamentum illud e βινώμεθα ut assolet corruptum est. Hic igitur ἐπ αδτοφώρω deprensum snemus malencum alibi delictum sat perpetratum. Sic Eq. 669 Paphlagonia senatores retinentia verba haec sunt opperimini parumpeτ, precor,
337쪽
Sic , certo vitio, iam participium λέγων male abundat 3. 0psm ferto, in quo acripta sunt haec: D ατ ὁ κῆρυξ ἡ λακεδαίμονος λέγει ὰλ
πυθησώ αφικται γαρ περὶ σπονδΦν λέγων.
Metro igitur invito versu praecedenti adhaeret πάλ ινὶ Errorem correxit oraon olim fuitis Ἀτθ' ὁ κηρυξ ψει λακεδαίμονος λέγει πυθησα ἀφικται γὰρ περὶ σπονδssi πάλιν.
Simillimum textus Sophoclei mendum iuvat conferre Soph. Ρhil. 176 codex L habet:
ἁ δυστανα γένη βροτ*ν κτέ.8s olim fuisse: ἁ παλάρια θε ἄν, δυστανα γένη βροτΦν et metrum docet et contextus Emendavit Lachmann. Eiusmodi vitio si in V et in inquinatus est lut 397:
E. νὴ ὁ Ποσειδῖ. BAE. τὸν θαλάττιον λέγεις; Ε. εἰ δ' ἔστιν τερος τις Ποσειδδν, τὸν τερον λέγω.
Nec minus luculentum exemplum ea Av. 336: πρὸς μὲν ἔν τιν ὁ ρνιν ἡμιν ἐστὶ αν οστερος λογος. 8ic in V et in dux avium, absurde cilicet de suo regel0quens in V ἐν postmodo ea adiectum. Apud Suidam Vero alio vitio inquinatus hic versus sic affertur: ἀλλα προς μεν τουτους ὴμῖν quo loco collato verum restituit orson: ὰλλα πρὸς τοὐτον μὲν μιν ἐστιν στερος λογος. In archetypo fuit osτον interpretamentum postquam tanquaml6ctio melior in contextum eat issceptum, expulit pronomen
338쪽
τοὐτον si particulam ἀλλά. Propior autem a voro diata V quam , παραδιορθοοντος nim eat δν. En aliud exemplum. Nub. 40 Roscis habet: φέρε δὴ ποτερος λέξει πρότερον, nisi quod in no praestat πρότερος Ino haec misere sic sunt corrupta: φέρε δὴ τις λέξει προτερο is assi ν, quae in deterioribus codicibus novo vitio sunt inquinata: φερετις λέξει προτερος vs -ον ἡ ΟΦ ν. Aperta rea eat Codex quilibrarios exfmplo fuit habebat:
φέρε δὴ ποτερος λέξει προτερος. Etiam magia, si potest magia - aperta sat mali origo Nub. 94. scis ibi quoquora:
si usglogimus Vulgatissimum rrorem, quo περί abiit in παρά Sequiores vero metro invito habent κακουργεῖν Cur habent ΤDicet V, in quo acriptum St:
vix μὴ παρα οὐ σεαυτο γονέας σκαιουργειν.
Φειδιππίδης μοι τὸν κατάβλητον λογον.
Ubi Isuius os vitium Ἀωποτ' iro πω τότ multo gravius emblema τι χρέος in textum receptum. Comicus dederat: ια ατὸν γ Ac οὐ γαρ πω τότ' ἐξηπίστατο κτέ. Cuiusmodi irrorsa qui auo pretio aestimare didicit. iusto audaciorem non ducet Hormanni coniecturam eap. 350, procodicum si stororum lectione ἐστιν ὀπὴ δηθ' ἐντιν , ἔνδοθεν οἷός εἴη διορυξαι reponentia διαλέξαι, coli mosychii glossa διαλέξαι διορυξαι '' et Lysistratae verbia sua. 203: τὴν μέν γε πρωτην διαλέγουσαν τὴν ὀπὴν κατέλαβον.
339쪽
Etiam versui Lys. 44s remedium iam ea paratum Clamat probulus: οῖμοι κακοδαίριων ἐπιλέλοισι 4 τοξότης. Sic , in Γ autem sat μαιλοιν, quod paradiorthos debetur, nam littora re veri indicium fruat. Non ὁ τοξότης sed οἱ τοξοται
probulum dereliquerunt; quod sic opinor dixit ille trimetro
subtragico: ozμοι κακοδαίμων ἐπιλέλο-ε- , στρατός.
0lim fuit ἐπιλέλοιπεν ὁ στρατος. Neque temere fortasse fortasse, inquam, nam tolerari potos lectio tradita, auspicetur quispiam Vocem δυνάμει, quae lut 44s numero tragico debilitat, non poetae esse sed interpretis, olim nim fuisse: ποίοις πλοισιν Ἀρατ πεποιθότες. Addatur pronominum non solum inutilium sed et vicinia per niciosorum exemplum unum si alterum: Ρlut 1042. ἀσπάζομαι σε φησὶν ἀρχαία φιλη πολιὰ γεγένησαι κτέ.8ic uno tenore , quasi cuncta haec verba sint iuventa. Quid scripserit poeta fortasse nesciremus, - nam ut lepidum, ita dissicilius inventu videtur, - nia in V esset servatum: NE. ἀσπάζο Maes. P. τί φησιν NE. ἀρχαία φίλη τέ In A vitium quo infectus atra nascens cernitur habet enim:
Vesp. 1071 q. Si quis mirum, chorus ait, θαυμάζει εἰ ὁρῖν μέσον διεσφηκωμένον et τις 'ἐμῖν ἐστιν ἐπίνοια της ἐγκεντρίδος. 8i R. Ino recte est τις, vitiose θαυμνάζειν, in ultima autem y0ce turbatum eat, nam prius fuit βμων τρίδος si ductus dblitteratos recte interpretor , sin κεντρίδος non ἐγκεντρίδος id est factum. Verum restituit Bentley:ητις ἐστὶν ἡ ἐπίνοια - τησδε της ἐγκεντριδος.
340쪽
Legitur autom τησδε της in sequioribus, sed servato ἡμον versus initio hic quoque nascens deprehenditur vitium. Ρac. 87 sqq. me ades, alma dea, - sic Trygaeus precatur ad acem, - Ostende te
γενναιοπρεπssi τοισιν ἐρασταῖς
ἡμιν aisos τρυχόμεθ' 'δη τρία καὶ δέκ ἔτη. Vitium trepat aenitivus Osrbo τρωχεσθαι adiunctus, Vitium pronomen bis misero παρέλκον. Quo deisto acribatur: a os χωρὶς τρυχομεν δη κτέ. Cum hia locia conlaramus Plut 148. Ubi ipse de se Cario, sortia iniquitatem indignatus: ἔγωγέ τοι διὰ μικρὸν ἀργυρίδιονδοολος γεγένημαι, δια τὸ μὴ πλουτειν σως. Sic , neque alia verba praebeto, sed praebet aliter disposita: ἔγωγέ τοι δια μαριν ἀργυρίδιον δουλος γεγένημαι, δια τὸ μὴ πλουτειν ἴσως.Non multum huic aei tribueremus, inam passim Versus in V male sunt diremti, nisi ipsa Verba δια τι μὴ πλουτεῖν ἴσως' egregie displicerent. Verum in margine codici R extat: προτερον ἄν ἐλευθερος quae Verba licet signo ad primum trimetri verbum δουλος referantur illic revera ipsius enuntiati eas partem sensit Heimreich; sic igitur cum illo scribamus: δουλος γεγένημαι, προτερον ἄν ἐλευθερως, olim liber eram, sed propter parvam pecuniae summam sublic0 opinor aerario debitam, servus um factus. In archetypo igitur haec fuere: εγαγγέ τοι, δια μικρὸν ἀργυρίδιον
δουλος γεγένημαι, προτερον ἄν ἐλευθερος.