장음표시 사용
221쪽
cap. Vnico, Vetb. Q. is, & ibi Gein in . in s. qui vero num. Io. de cler. non resiae in ε. probaturque taec conclusio omnibus ijs ciuionibus,quibusquςst. praeced. conci. a. indistincte demonstraui- naus posse clericum alteri donare inter vivos quotidianas distributiones,quas ipse iure quaesiuit, & percepit; neque enim videtur congrua ratio assignari posse, cur possit alus donare, & non huic. Non illa ratio. qubd distributionii amissio principaliter statuta est in fauorem publicum cultus diuini, ut sentit Bonis 8. in in .s.c. unam, de clerinon resid. in 6. atque adeo consensus eorum, quibus accrescular, non potest
prodesse illis, qui eas amittunt, cum I riuatorum cosensiis ius publicum.rolere non possit cap. si diligenti, de seri compet. laus publicum m. de pact. cum simi. Neque illa ratio, quod toIlenda est materia delinquedi . conuenire, mde pare dotal .cap. ex parte,decensuet. cum sitis concord . quod si conscii sits eorum, munis distributiones accres uni, stilliceret, facile fieret,ut omnes in absentia illas perciperet, facit θ enim consentiret unus canoniciis, ne alius perdat in absentia, ut alius consentiat, ne ipse perdat um abfuerit; Scita oti nes delinquerent. denique non obstar, 'liod id expressum videatura Trident. Coerii l. ses L Zq. cap. I 2. de re G . adfii. in hare verba; distributiones vero qui statis horis interfuerint,recipiant; reliqui quamuis collii sione, aut remisisione exclusa his careant. Non ob stant inquam. haec omnia; quia si recte perpendant tir,ex tys tantum probarii roir nino excitidendam emeliam libet collusione , seu cbnuentione, ac remissi nem de fit turo, quod insta seq. conclusione in princip.admittemus,nsi autem
quod donati non possit id, quod iam amissiun est, & per alios perceptum. sed ad liticaa sin illas rationes singillarim respondendo dicimus cilioad primam, cosensiimno facere in hoc catu, quod is no amittat distributiones non
iniere mendo, sed eas postquam amasit, sine ulla fiaude, dcconuentione, sed ex
mera liberalitate recuperet: quomodo etiam tollitur secunda ratio nulla .rudauir occasio delinquendi, cum nec iule, qui amittit, tutus sit de donatione, nequeis, qui donar, quod simili in cat si sibi quoque facienda sit donatio,
cum iam supponamus omnem omnino Daudem, collusionem,& conuentie nem hinc abesse. ex quo constat non
obstare Trid. Conci l. loc. cit. quoad priorem di sipofitionis partem ; nam iam collusionem excludit quoad p
steriorem autem partem cum loquatur dumtaxat de remissione, non est id e tendendum ad donationena,tiim quisur prohibitio et remissionis debiti, seu donationis exorbitat a iure, ut adnotauit Glos communiter recepta in cap. statutum si quid autem,an Uerb. remis. sione, te rescript. in s. per tex. in β. pera raditionem, Instit. de rer. diuis exortu tantia autem a iure extendenda non stant,cap. quae a iure, te reo iuri incaeiani simil. tum quia licet largo modo paria sint remittere, dc donare; tamen propriἡ differunt, ut praeter iura sit pr. in princi p. qtiaest. allegata, patet exl. Iulianus, Tue condit. dc demonstr. Vbi hoc adnotauit Bart. necnon Dec. in I. si quis obligationem num . . m. de reg. iur. tum denique quia Glos singillatis communiter approbata in d. g. si quid autem vel b. rein imone versic. quid, si postquam restitust,expressi linc docet. nimii una, quod, licer canon, aut lex pro hil eat rei ni Ilionem alicuitas rei; r men postquam ea restinita est, absit statis, dona fi potest. Secunda concha si Licθt conitentio,& reinissio demtiirocirca quotidianas distribilitones mala per pras retine das omnino prohibita sit,neque tutum
reddat earum retentorem; tamen probabile puto .a6eme prohibitam reni insonem de praeterito, modo nulla primcessierit conuentio, nullaque statis sit 8 sit. Prior pars huius concIusionis expresse definitur a Trid. Concit. d. Gess. 24. c. I. in tacin verbis mox allegatis ;
222쪽
rrobatum ex alijs dilabus rati nil, iis
uae , cum praeced. conclusi obstare vi-erentur, ibi relatae merunt, i 3sque sa- is fecimus,admonentes ita illi conclusioni eas no officere, ut hac satis quoad -priorem sui partem comprobarent.. Posterior auteint pars probatur, pri- ino,quia eam ante Trident. Conci l. temuit Glo. quam ibi omnes excep to A chi d. secuti sunt in d. cap. unico vem. .sitas,de cier. non res d. iii I. post Conc.
vero Trident. idem voluisse videtur,auar.dmiscell. 39.de Crat. nu. 2.dula distinguit de dolo ptaeterito,&tam roa.q i inritis contrarium sensisse videatur idem Nauar.nun 3 .duin ait Glos prae
dictam solennem siublata esse per pra dictum Concitum; idemque etiam est de mente Glos praecipita enim ratio, in qua se fundauit Glos. ad assere dii iri,qqod locus sit remissioni, fuit, quod it
Iairoii erat prohibita ind. cap. unico, sciit in cap. statutum g . antepen .de rescrip t.in 6. cap.exigit, decensibus eod. lib. & Clem. nolentes f. quod si secus de haeret. quae tamen hodie videtur prohibita nimirum per Trid. Conci I. unde hanc cotratiam opinionem post Trid. Conci l. amplexus est Stephan. Wrran .de trib. Eccles Cathol. lib. 3. c. 23.num. F. audacter inserens deledam nunc esse illam Glos in Verb. suas. Se
cundo quia, quicquid sit de auctoritate Doctorum, videtur haec posterior pars probari duplici ratione, alterag erali, quam affert Glos. d. vem. tuas, ex g. per tradition mia, Instit. deier. diuisi ubi dicitur, nihil esste tiam
niteniens naturali aequitati , quam volutatem domini volentis rem si iam in alium transferre , ratam haberi,
duae quidem ratio ex mente eiusdem lociaulitat quoq; post Tridentinum
concilium, hoc est siue prohibita sit
remistio, siue non; altera spetialis est, ct melior; quoniam licet dolus futurus remitti non possit, potest tamen praeteritus, i. si unus 6. illudi fidenaci. cum smil. atq; adeo sublat* remimone doli
in dubio censundum erit id dictunt de
remissione doli futuri, non autem prae teriti,cum illasta non autem haec tria at occasionem delinquendi, et post alios declaratioptime Ias. d. illud;
qua ratione tradiderunt communiter Doctores poste testatorem remittere administratori,& tutori dolum praeteritum, non autem suturum , ut constat
ex ijs, quos refert, ct sequitiir inter
alios Couar. lib. 2. v .re sol.'cap.
num. 3.&Α. nauis autem lucopinio , quam mox in posteriori conciti
sionis parte firmauimus, fatis probabi liter in iure sitim fieri possit ex suprad Ioetis;probabiIiorem l tamen hilto,atq;
adeo tenend. am oppositam,ut nimiruta
' non possit ,ubi etiam de praeteritis ag rur, clerico, qui male quaesiuit distri butiones quotissimas, id per alios ci .ricos remitti, ac permitti, ut easdem distributiones actii percipiat, seu per Ceptra retineat; tii in quia haec opinio coirmiunior est, ut patet ex paulo ante relatis,tum quia tutior in foro concientiae,tu quia cultui diuino fauor.ibilior; tum quia cogntentior verbis Trident Conciis; quamuis remissionem excit dentis, ac prohibentis per verbum vni-II nersale, ac generale,quod i omnes fiuii eties includit,atque adeo tam remissionem doli praeteriti, qu1m futuri c plectitur , naiai dictio uniuersilis comia
preliedit omnia, etiam quae improprio veniunt, quaeque alias illa dispositio
seqq.& Rebus init. Creditorum circii a meditim, T.de verb. sig. dictionem' autem, quodvis,& quiuis, uniuersile esse tradit inter alios Rebus ibid. nemoq; iure dubitare potest. Et ad priorem rationem in posteriori fundamento contrariς opinionis allatam ex s. per traditionem, Insti t.de re r.diu is respondetu rillud intelligendu este, modo voluntas illa sit legitipia, ut Glocibid. In Verb.
223쪽
voluntatem comuniter approbata adnotata it. in casia autem nothro a lege i se, hoc est, canone Trident. Conc. pr
hibita est hitiusmodi voluntas trans serendi . Ad posteriorem rationem responderi potest eam procedere, ubi remissio ipsa, & maxime per dictionem uniuersalem prohibita non est, prout factum fuit per Trident. Concilium,&quidem iure optimo; nam negari non potest, quin priori opinione admissa praebeatur occasio delinquendi in interes tendo diuinis, hoc est facie do os ere Dei negli penter, & Daudulcter sub ea sipe, quod sibi facie da st renaissio ab humanissimis iuris; qua remissione si mel facta, e idem sibi multo magis potiliceri poterunt qui eam secerut ab ijs, quibus facta est, ut ingrati animi nota effugiant; sicq; diuinus cultus detrimerum maximum patietur, & in s opuluremissionis miri doli, quem euadere clipimus, incidemus. Non negati erim 3 tamen,' quod ubi dubium sit ruris,aut sediti, an quis malὰ distributiones sumserit, re .nissio haec quoad praeterit uinseri poterit illa cu cessent omnia,incoinmoda; transigi certe poterit, ut in se qtienti coclii sione breuiter Oste demus. Tertia,&postrema taclusio. Ubi dubium aliquod, vel cotrouersia oriatur super distributionibus praeteritis, hoc est, quartam percipiendacii ira dies iam cessit, siue perceptae fuerint, siue non, tra sigi potest etiam sine superioris auctoritate super suturis aute, seu funeriure illas in futurum percipiendi sine hac aucioritate non potest. Posterior pars huius conclusionis probatur; Si enim dicamus ius hoc percipiendi distributiones spirituale esse, vel salte spirituali annexum , ut satis ostedimus
supr. 2. par. huius trach. quaest. I 8. prin s s. 2.&concl. s. ubi hanc ob causim
in eo committi posse simoniam detri0strauimus; certum est super eo transigi 'non posse sine stiperioris alictoritate , iuxta ea,quae late tradit Redo. trach. de
in tract. de tam sach.quaesto. num. I I.&Vgol. tria .de Simon. cap. 29. . I. dc 1 probatq; id lex .in cap. praeterea It r. cap. super eo, de transact. Idemq; pro-i scedit i quamliis iuramentia in i ii tercedat; tex.ubi Glos & omnes in c. constitutiis eod. tir. Limitatur autem id pri-ic mo i in amicabili composit ione, quae gratis fiat; tex.est in d. cap. super eo intine traditq; Ugol. daeap. 2 9. 3.3 .nu .6 I. sed haec non dicitur proprio trafactio, quae semper fit aliquo retento, vel dato,aut promissi,,l. transactio C. de trans7 Lach. lamitat.seciuido, ' nisi detur pro spirituali aliud spiriti tale; iana tunc licita erit transactio, ut probari videtur
in c. ad quaestiones,de rer. permiat. de C. statuimus, de trans et.notatq; Glo. I . d. c super eo, Caccia lup. d. trach. de transac . quaest. 9. num. II. Redo. d. tracti de Simon .ment. par. 2. cap. 3 . num. .&Ugol. d. g. 3. num . . quod qui-i8 demego intelligo i quoad euitandalia
simoniam; nam ct Ioad validitatem requiritur auctoritas sit perioris,ut habe- iur ind. cap. statu in iis, de transact. nam etiam ad permutationes beneficioria requiritur sit perioris auctoritas cap. quae tirum, de permul. item neces.saria erit huitismodi siperioris auctoritas in transietione ad hoc, ut obliget mccessi, rem,cap. de caetero, dc cap. Veniens, de transacti Quod si etiam di camus, distributiones quotidianas esse quodamodo loco alimentorum, unde& victitalia dicuntur in cap.de caetero, extra de cler. non resid.&c. unico eod. tit. in o. quasi ad victum quotidianum dentur , ut ostendimus i. par. huius uach. quaest. 2. circa princi p. Scaliqua
ratione pro alimentis, ut constat ex I)s, quae adduximus 2. par. qu aest . . concl.
2.ad huc transactio non potest fieri super distributionibus futuris, seu iure eas percipiendi sine superioris alici I9ritate; etenim sine illa i non potest fieri transactio super alimentis fit turis ut
probat tex. ubi Doct. omnes in I. cum ij, is de transach. dcl. de alimentis C. eod. late Io. Petr. Surd. integerrimus quondamin eruditissimus uir intra α
224쪽
de alim. tit. 8. priuileg. 16. num. I. Scseqq. ubi hanc conclusionein multis modis ampliat, de limitat, ad quem rosemper recitne. U.la ration etiam super pensione Eci lesiastica in futurum soluenda, Vel non, quae datur pro ali. mentis, sine superioris auctoritate transigi non posse docuerunt Gig. in trac. de pension. quaest. FI. num. 2I. &27. Surd. d. priuil. 36. num. 9ia quando autem censeatur pensio aissignata pro alia mentis , Vel non, late post alios tradit Cacciat. in trach. de penLEccles. quaest. 9. & Gis. d. quaest. 1 ι .num. 8. usque ad 2a r . Prior autem l pars huius conci
sonis, quod nimirum super distributionibus iam perceptis, seu quarum percipiendarum dies iam cessit, possit transigi sine sit perioris auctoritate, pa- χχ tet, tum quia illς dist cibutionest intinere temporales, sicut fructus decimarum, qui ideo vedi possimi,& alienari,
ut ostendimus supr. 2. par. hi laus trach. quaest. 18. conci . f. ad fin. tum quia13 prςteritis alimentis tra
sigi potest d. l. de alimentis C. de transach. ubi Glocila Doch. Surd d. priuileg. 16. num. 9 . communiter vero ita
1 lam i discriminis rationem inter praeterita,& futura alimetae afferunt, quod ex futuris alimentis pendet hominis vita non sic ex prHeritis. Atque luc de
hac quaestione dicta sint satis.
ν Itis accrescendi situr ex coniunctione . . a Coniunctionum genvi d ex seria enim sinu. Alia hominu . . a Comunctia praecipuὸ hominis triplex, G Iu trantὰm,reata mixta. Coniunctio verbalis quomodo tu emur.3 Comunitio re is tauriam quid quando in uratur.
r- Disiuncti omnimavi ruinam t.
rr Ius acerescend , seu no decressenasi locum pracipue habet intre eomune οι eoniunctiona hominis ex di Pssione logis, secundario ex hominis voluntate .ra Ius accrescendi habet quoque Ioeum inter coniune os conivuritione I sati. 13 Ius accrescendi, vel non decrescendli an quando locum habeat in centra dibus. so Ius accrescen vi locum nen habet et biportio rei iam est aequisita. Is Ius merescendι, o non decrescenda quomodo
ac DιHributiones quotidiana non interessensium interessentibus accrescunt, G num.
ir Remisis diaributionum iis tantum conuenit,quibus illa accrescunt. a s Coniunctio hominis, vel legis reperitur in diLIributionibus quotidianis.er num. seqq.rs Massa distributionum est una res aes K-rer .separata per intellectum. ao Anchari opinio in Clem P. Mum. 1 st. de alacis quavit. reprehenditur. θ num. sqq. ar Portio deficiens non semper accrescit cum
stombiti tibi cera quanitura exstatu-re,vel consuetudine Ecclesia debetur in- ων entι 'num. 33. U' quando neqς ius accrescendi , nequa non decrescendi .
3 o Tortia pars fructuum, de qua Rota Rom. in nou . quonamsit. 31 Distributiones quotidiana eonfiata ex It tia parte redituum Ienesiorum in Delasia Cinetiata ace=escunt intores tib e. Irim impinguata ex supDesone t/alet.
225쪽
as Dictributiones non interessentium tune in teressentium non acerescunt,sed non δε- crestini cam certa quanrtim inter entibus a natur. Di Iributianesns interesntium nequeo, crescuntineque non decrescunt insessentibus, sed amieantur Eceloia'ibi eerta quotιem unicuique interesnti assigna
ac Di cibutiones non interessentium apphcantur Ecclesia et bi ea de re sit consuetudo iaui etiam sa/mum Eccles . num δ' o sa. st Diaributisnes excommunis, i acerasiunt ea teris Colletis. Idem in dimiantientia
bus haretici, num.3s .aut fustensi nu. o. aut etiam interincti . num. I. Itemqtia tempora intervim amittuntur. xu a.
6 Distributiones depositi, degradati, Wrtiati banescio, irregularis, notor, formeatoris accrescunt cateris Cclieris. -- Di Iributiones ini re aliquibus emet a accreserunt lilia , oui diuinu ιnterfuerunt, nee tali eoncessioni consenserunt. s Distributiones. quas aliquando simeniatus amittit,accresinne eateris Cost sis. Simoniaci vero cens italu fortasse antie tur Camera A Hotica . num P. Ius acer cenis locum nen habet in δ' ιώ-tionibuι τιν nuctus diuinis inrest, sed ea inniteantur Ecclesia.
maxime ad modicum tem v .uum. s.
so Ius Merescendi Deum nen has i r in' distribra, lieni hus eum portio deficit, postquam fi m/l est leniim; quaesita. ρεν iudicis fenin .l νεntiam; simus forte si iure inbente , s ali
xa Ius accrescEnis locum non ab t in distria tutionibus υἰi iras commune, volneriale pretionem istent Eeas in aliam causam. transferat qμam in rateros Collegas qui diuinu ess Us antersunt.
codonanio Atiotidianarinia disti ibutionu male aliqlia de causa perceptarum, aut traiis actio,ves etiam cCinpolitio, qua iri
noniumqtiam sui eri)s feri contingit, fici eda ut plurimum est ab hs clericis . ad quos luiiusmodi distributiones male poceptae iiii e periten ire debent se quoddam ius accrestendi; ideo, postruam de huiusmodi donatione, remisone, transactione, & compositione egimus in praecedenti quaest. agendum erit in prς senti de hoc ii ire accrescedi, an nimirii verum semper sit, quod vulgo ia dicitur, distributiones quotidianas non interessentium interei sentibus accrescere. Ita . n. cos noscet unusquisque, an ex parte per nar agentis recuracta silicsidonatio,transactio,vel compositio super quotidianis distributi nibus . Hanc vero quaestionem in hac potius, quam in prccedeti parte huius tractatus disputamus, quoniam, licet ad illam quoque spectaret, Oim ad acquirendas quotidianas distributiones pertineat; tamen &ea secunda tractatus pars sua dote, quae amplissima est, contenta esse debet, de hF quq stio huic quoque tertiae pat ii conuenire optima ratione videtur, quae est de i)sdem distin utionibus recte distrahendis, cuinde distributionibus ab iis, qui non inter fiunt,tollendis, de abstrahendis, ijsq; qui interfuerint, quibusq; accrescunt, tribuendis agatur ; & praeterea, dum quςritur, quibus es quando non accre. sicut,agatur quoq; de ipsi et distributionibus auferendis 1 clericis illis, 'iueas fortopererrorem sub praetextu Iuris accrescendi perceperunt. Ut autem
in hac quςstione dilucidi ius icedatur, praemittendu aliquid puto de ipsomet
226쪽
iure accrescend r Senerat rin;& qiura iusi accre Qendi in ascitur ex conitinctione, vi passim tradunt Doest. lnaxime vero Bart. l. re coniumsti num. 9. m. d. leg. g. nota tritque inter c*teros Alich. Cras Ll b. sentent. seu trach. de successi. 3 ius accrescendi quaest. q. in princ. breuiter aliquid ei talia de conii metione eiusque spetiebus dicendum erit. a Praeinitio igitur primo, duplex lesse genus coniunctionum; altera enim est coniunctio legalis, seu legis, hoc est a sola lege introducti alia hominis; constat id ex l. triplici is de verb. signi f.
iuncta l. i. C. quan s. non petent. par. ubi id adnotarunt Doch. Omnes, maxime vero Bolognet. num.1 23. Romul. s. l. re coniuncti, quaest. q. is de leg. 3. Crass. d. . ius accrescendi q les .4. num. I .& qu. ei .p. per totam, Anton.GOmeg.
dcalij passi n. Coniunctio vero praecia 3 piae hominis tres habet speties, alia
ei estim coniunctio verbalis iratum, alia realis tisi,alia inixta, hoc est,uerbalis simul,& realis. ita Iure Osaltus d. l. re cimi uneti tr. de leg. 3. & d. l. triplici T. de verb. signis. Coniunctio verbalis
r inducitur, quando una oratione, seu una eademq; clausula testator pluribus eadem re factis portionibus relinquit . siue lute, siue copularitae plures vocati sitit, dummodo adsit unitasve ibi. tex. d. l. triplici, est l. reconiti iacti . estque communis opinio, ut rhi testatur Bologia. num I. POlar. num. I7. dc Te naiad. Vas l. de successi. progrest . q. 2I. num. 36. stibilantia mina coinctionis verbalis cosistit in identitate orationis coniungentis, non autem in copula; nam e rapui. v cc iunctionem c afritiant, nota inducunt . ita volunt Doeh. communiter, ut asserit Bolo . ibid. mitria I 87. ver sic. tertiun & Crais d. quiae Z8. nil m. 2. & q. v bi ex communi opinione
infert, quia, si plures sint oriationes. quia pluries verbum repetatur, & si puta i nterireniat, non tamen inducit verbalem coli iunctionem. Quin etiam coniunctio verbalis non modo indu-
citur per dictionem collectitiam . sed etiam per distributivam, ut si dicatur,qiti quis mihi homes erit, haeres sit,&v. Titius, nam ille habebit dimidiam, Titius aliam; ita ex Dari. &comm tini tradit Cras s. d. qu. aest. q. num. q. subdens, in hoc tamen esse discrimen, quod distributivum separet partes, ac non constituat ulnim corpus, collectivum vero vniat per Gnas constituendo unum corpus, ut omnes vocentur ad unam medietatem. Immo per dictionem quoque aduersaliuam,& alternatiuam eadem verbalis colunctio induci potest , ut pluribus ostendit idem Crass. d. q. num . .&6. Realis tantum coniuniuo est, qua eadem res pluribus separatim. hoc est,diuersis orationibus ciatur, ut Titio lego fundum, eudem fundum
lego Sempronio ita GomeL. d. cap. IO. num. 24. versic. coniunta re tatam pertex. in I. reconitincti, T. deleg. 3. l. coniunctim T. eod. l. r. g. interdum, is de usu D. acci est. d. l. triplici, T. de verb. 'signi fi . . si eadem res, Instit. delegar. l. vilica g his ita definitis, . ubi autem Iegatari),C.de caduc. tolleta estq; communis opinio Doct. tum alibi oum maxime d. l. re cori iuncti, se qua etiam is statur Crais d. g. ius accrescendi q. F. num. I. Vbi usque ad finem quaestionis id multis modis ampliat, & limitat. Mixta denique colunctio, seu qu. aetain realem,stram verbalem simul comple-
, ctitur, ea est, ' quando in eadem oratione res unis lique in colidum, hoc est sine assignatione p. inium relinquitur , .
ita tamen, ut concursit pore faciRnt. optimus tex. d. l. triplici, estq; communis Doch. omnium opinio reste Rip. d. l. re coniuncti latina. 13. Bologia. nu ZOI. Ec Crass. d. . ius accrescendi quaest. 6. ulna. r. bi iuncto num seq.ostendit, id procedere non modo quando bis idem Ine adem oratione d. atur, ut si testator dixerit, Sempronio fundum, eundem
fundum Titio lego, sed etiam quando semel tantum plurifrus idem relinquitur, 't si testator dicat, Titio, α Sem pronio lego landum; hoc enim quoq; cata Di stir COOsti
227쪽
ea struiduci nux n e uncis emanserit; quod etiam nulla. 3. concludit, si per verbum collecti uia in testator lega uerit dice do, Lego don uni illi 3s meis, uel fundum s Eruis Tatio post Bart. d. l. re coniuncti, quem communite PDoct. sequuntur teste Bologia. ibi num. 2I' verbis enim inquit Crassi. coniuncti sunt, qu ia vocantu r per verbum collectivum, re coniuncti, quia vocantur ad eadem rem; unde succedit regula mi tae coniunctionis,de qua in d. l. triplici, quod coplexus rei, & nominis eos coi Iungit. Ex quibus omnibus colligitur
7 t omnimode disiunctos fore illos qui
neque re, neque Verbis coniuncti sunt, eos nimirum, quibus haereditas relin quitur in diuersis clausulis,&Orati
nibus, de pro diuersis, & separatis pomtionibus, ut si dicat testator, instituo Titium harede in dimidia parte meae haereditatis, Seium in alia dimidia; ita
Praeinitio secundo, Ius accrescendi. quod insta in postreino praemisso deth. S riemus, locum haberet inter coniumctos verbis tantum, ubi aliquomodo etiam re coniunt i sunt hoc est , qaando unica res actualiter pluribus relinquitur in unica oratione , sed separata per intellectum, ut dicendo,qquis portionibus; ita tradit Bart. d. l. re coniuncti , S est communis opinio, ut ibi testatur Bolog n. num. 23 S. versic. sed licet, rnan. Vasq. de successi. progressi 6. 23. num. I. dc Cras L. d. g. ius accres scendi quςst. 8. num. 6. Interi coniunctos autem re tantum habet locum noquidem ius accrescendi, sed no descrescendi, nam portio deliciens ex persona unius ex cci iunctis re tantu deberiir ali, itire non descrescendi,id est tanqua sua
tibi ab initio relicta in solidu..ha copinio fuit Bar. d. l. re coniuncti, Cum quocueniunt iura , & Doct. ccii uniter ut testatur ibi Bolognatu. sequitur Vasq. de success. progressi. g. 2I. num.
crescendi qtiaest. 9.nti m. i. Si maliter it Io ter mixtim coniunctos i locum habet ius non decrestendi c hanc esse irrefia pabile in Omnium sententiani testatur Rip. d. I re coniuncti; mim.7q. Pologia.
substit. de Crassi. d. g. ius accrescendiquςst. Io. lices cotrarium sentiat Ua'.
46. 2I. num. 18. Hoc autem ius a
II crescendi, seu non decrescendit inter coniunctos coniunctione hominis i intra pro ipue habet ex legis dis , siatione, secundario vero ex hominis dispositione, & voluntate; ita Glos. in I. apud Iulianu idem Iulianus T. ad S.C. Tlebei l. Lart. l. in testam emonum..1 ff. de vulg. de pupill.&alii, quos r serunt, & sequuntur Soar . in addit. ad G eZ. d. p. IO. liti. A.'& Crass. d. v ius accrescendi q. 1. ubi etia refert Romul. l. re coluncti nu. t o. SI alios de .communi attestantes. Intercoiunctos
Ia vero coiunctione legalit habet quoq;
locii in ius accrescedi; optimus lex. bi Glos. Barci & caeteri in s. seruus com- numis, isde acquir. haered. pluribusq;
I 3 t ius accrescendi, vel non decrescendi locum habeat in cotractibus, quoniam
ad rem in ostram non facit, hic non trario sed remitto te ad Duaren. d. lib. I. cap. I J.Gomez. Acap. I s. nil m. F. v sque ad ἔ& Crass. d. g. ius accresccndi, C.26.
nobisq; sufficiat aliquando in i s locuhabere. Illud iant dira hic cadnotandua est,ius accrescendi i locum non hab here,vbi portio iam est acquisita, ut est
228쪽
turis accrescendi, quam non decresce di,ut nimirum ius accrescedi sit ius illud, per quod pars unius ex coniunctis hion acquisita , si deficiat, alteri accrescit. ius vero non decrescendi sitius, per quod portio unius coluncti adhuc non acquisita alteri coniuncto lati qua ab initio in solidum tributa nodecrescit. His praemissis sit Prima conclusio. Regulariter portio distributionum si interessent ijs ω- tingens, qui no intersunt intere sileniatibus accrescit. Ita Glosi de magis c muniter Doct. in Gem .a Nessi. pars dimidia,de a t.&quat.&ord . praefic. alia Closin Clem. 1.Verb.suspensiis,devit.
de alii in c.vit. l.yen. de rescript. in c. Cassa d. decis. viaici de cler .non resid. Rebusin concord .Gall. rubr. te collar. f. I. Verb. distributionum; sensit Hara Dinmunem, ac recepta Doct. opitionem asserens lib.3.var.re tui. cap. 13 .num.7.in princi p. Deinde satis probatur haec conclusio ex tex. in d. capit. unico g. statuimus,ubi Bonificius 8. ii distincte mandat, ac statuit, ut quotidianae distribi itiones i)s Canonicis, &clericis Collegiatarum Ecclesiarii tribuantur, qui diuinis ossicias adfiierint;
atque adeo, cum eas quoque di siributiones complectatur, quas ia, qui non intersiunt, acquirerent, si interessent, neces larium est eas acquiri, de accrescere ijs, si intersunt. Ide quoc; apertὰ eadem ratione colligitur ex Tridem. Conc. sessi arae. 3. de re . ubi statuit quotidianas distributiones diuid edas esse inter obtinentes dignitates, & c teros diuinis interessentes; & melius ex sessa 6.cap. I 2.versici distributiones
vero; quo loco decernit Sancta Syn dus, ut d stributiones iλ, qui statis limris interfuerint, recipiant, iunctas xime ijs verbis statim sequentibus, reis liqui quavis collusione, aut remissione exclusa his careant ; remissio enim haecar distributionum t fieri non potest nisi ab is,quibus accrescunt, & quorum lucrocedur ut de se patet, e constat etiaex Gaesd. prunico veitio sitas. Denique probatur nostra haec conclusio ratione. Vel enim distributiones quoti-18 dianaei relinquuntur a testatore, es tunc cum aliter relinqui non soleant, quam,ut Canonicis,qui diuinis officiis intersunt, tribuantur, clarum est tunc canonicos verbis coniunctos esse,cum Vocentur per nomen collectivum in unica oratione iuxta supra dicta in r. I raemisi .iatque adeo inter eos proprie ocum hal ebit ius accrescendi, madrem unica actis aliter, quamuis perin-tel lectu separata, ac distinista vocentur auX a ea,quq supra prςmis s. a.latius d
Is duximus;estasit ' massa illa,quae in discibutiones diuiditur,unica quaeda res actualiter per Capitii tu, seu eius Syndicii ad ininistrata ut de se patet,& in speri edocet Marsil.Colum. tract. de redit. Eccles Cap. 26. nu. I 6. caiisque constat ex Glos. d. cap. unico, Veib. receperitide ibi Franc. q. qui vero nil m. S.Gemin. rati m. 16. & Phili p. Prob. in addit. ad Io. Monach. d. cap. unico num. 36. de seqq. Oldr.cons. I i 8.num. F. Dec.conc
Vol. 6. quamuis per intellectum sint diuisae in plures portiones, qilae ex intentione testatoris diuidendae sunt, ac distrabuendae in singillos Canonicos residentes. Vel non sunt relictis distributiones , testatore, sed aut constitutae sunt ab Epis pc, per detractionem tertiae partis ex reditibus, & prolienti b. quibusciiq; digninatum , Canonicamia, de officiorum in Eccles)s Cathedralibus, vel Collegiatis iuxta decretii Trident. Cones t. d. sessa I .cap. 3. de reformat. attralia ratione institurae ; de tunc
adhuc habebit locum ius accrescendi propter colunctionem legalem per ea, quae
229쪽
*ia: Iatius tradidimus d praemis r. hFautem legalis, coniundito habetur in iuribus paulo ante allegatis, s .imirum d. cap. unico g. statuimus, &Trident.
Concit. d.sess. 2 i. p. 3.& sess. 2Φ.Cam Ia. vers distributiones vero, in quibus cauetur,quod distrihutiones quotidi nar clerici Collegiatarum Ecclesiaruindiuinis offici sinteresentibus tribua tur ; habes enim verbalem coniuncti l nem per nomen collectivum Canoni corum, seu clericorum in unica Or . tione positu; habes etiam unicam rem actualiter, per intellectum ex legisla toris, seu Canonum conditoris mente diuisam, ut paulo ante diximus, sust deinde in executione actualiter diuial ditur, ut etiam contingit in coluncti l ne verbali hominis, in qua locum habet ius accrescendi, ut in i .piaemisi do2ocuimus. Ex quo sit, ut i explodenda omnino sit opinio Anchar. d. Clem. 2.num. U.deart.& qualit. dc Ord. praeli ciend. dum fili stra probare ccntendit, in quotidianis disti ibutionibus non habere locum ius accrescendi. Falsum est enim,quod ipse pri mo loco assuinit, inter conitinctos conitui elione legali non habere locum ius accrescendi, vesii pr.praemissi. I.Ollendimus;neq ie eius intentum probat tex.in l. & Proculo E. de leg.2. quae tantiam procedit in leg to proprietatis, ut explicat ibi Glo.Bar.&caeteri. non obstat etiam 2 ratio A char. quod di stributione; dantur cumi onere, in quo non potest succedere si Hai cius;na primo respondeturi non sem- per portionem accrescere cuin onere, ut constat ex Crassd.3. ius accrescendi
ὲ 22 in princi p. deinde, quod onus in casal nostro non accrescat, id euenit, quial naturae rei repugnat, in no possit C nonicus bis interesse diuinis ossici js. Denique dici potest aliquo etiam modo augeri onus;n. ana prςter interesset tiam iunt etiam alia iminia,&inilaist ita Esiclesiastica obeunda, quae bi aliqui ex clericis desint,c teris proculd
bio accrescunt. Similiter imm obstat tertia eiusdem meti ratio quod distri-biitiones dentur pro a Iimentis ,&vsu-13 fructu in quibus tamen ' non videtur habere locum ius accrescendi,t. dominus,st de usu fr.3c l. I. Aa seq.s fide usuis. accres primum entiri negatu r di stributiones proprie dari pro alimentis salte praecise I nam dantur pro seruitio pra stilo, ut sitis ostendimus a. par huius tract. quaest. q. concl. 1. deinde id non 24. probat tex. d. l. dominus t secundummu Itorum explicatione; nam vel procedit propter expressam testatoris diu spostioneni, vel quia separatini, non aut iconiumstim alimenta relicta erant,ut patet ex QIutionibus Glos ibi in Verbo recurritin esiona. In v sufructu autem ut pIurimum locum habere ius accrescendi constat ex eadem i. I.& tota sere tir. m. de usust. accrescem Denique m Qinest, quod pro postr: ma ratione assismit Anchar. nimirum, quod nulla inter clericos Collegiar ruin Ecclesiarum coniunctio siti neque vel bis,neque re ex eo, quod diuisio, de distributio fiat inter eos per quotas; naea supradictis patet aliquando esse imter eos coli timctionem verbalem; semper vero realem, ac praeterea Iegalem ex canonum dispositione; in quibus csi
ilictionibus patet diuisionem fieri per
quotas. Admittenda alitem potius est ea distinctio,quana ficit Couar.d.c. I 3. num. T. circa medium, dum ait, quodas ' aut statuto, seu consuetudine Ecclesiae certa quantitas, puta decem aure rum,est di stribuenda inter eos,qui horis Canon icis,& diuinis ossiciis praesentes fuerint & tuc pars, quae absentibus ob praesentiam deberetur, potius Praesentibiis competit iure non decrescendi, quam accrescendi;quoniam tunc insolidum ea qrialitas tribui videtur interesse.uibus, non interessentibus auter , nihil . At, sit ita res instituta sit, ut cuilibet Canonico, qui praesens horis
Canonicis fuerit,detur certa, ac dete minata quantitas,puta unius aurei, aut
sita ilia Leo casu portio absentis non acquiritur
230쪽
ouiritur ullo modo si re perius accrescendi, siue non decrescendi praesentibus, ex eo, quod nulla in hoc casu sit
inter Canonicos rei, aut verborum c5iunimo , quare illa portio apud ipsain Ecclesiam manebit. hac distinctionem
operto etiam tenent Franc. Mars decis
mimo. An. in quibusda Apostili. post
Glos. l. Clem. 2. quas nos noliri imus; Hoc tamen postremum, quod di istum est, ad Ecclesiam, non autem alios C nonicos pertinere eam portionem,quet posteriori casu deficit, tunc obtinet,inquit Guar. locaeit. cum ex patrimonio Ecclesiae, cui ministrantur, dantur reditus, & quotidianae di stributiones idis; in inistris nulla facta diuisione redi tuum inter ipsam Ecclesiam,eiusue ministros; nam si ministri habeant distinctos reditus, quasiq; patrimonium ab Ecclesia, portio illa absentis, seu deficiens in posteriori distinimonis membro non ipsi Ecclesiae, sed patrimonio
communi ipsMumministrorum applicandum erit. Neque his distinctio, si recte perpendatur, repugnat i)s, quaesii perios latius adduximus initio huius conclusionis: conclusio. n. procedit in uniuersitate, seu incerta quantitate disributionii quotidianarum; haec vero distinctio locum habet in certa aliqua, accietemii nata earunde distributionuquantitate iis aissignata, qui diuinis officios interfuerint. Sed neq; ex i)sdem a cliperitis ad duehis ' in ferre licet, locuhabere ius accrescedi inter Canonicos obtinentes Dignitates in Ecclesiis Cathedralibus, aut Collegiatis, atque inter beneficiatos, seu Mansionario, eari in dein Ecclesiarirna tamquam sibi
inuicem conitinctos siue legis coniunctione, siue hominis vel bis,aui; renam
certii est eos inter sere omnino disiit escis esse, clim habeant distinctam Mas. sam quotidianarum distributionum; similiter etiam verbis disiuncti videriir. cu per distincta nomina collectiva addi stributiones vocentur, ut constat exlex. d. cap. unico g. statuimus, ibi, C nonicis, ac at ijs beneficiatis, & clericis Ecclesiarum ipsarum, nec non ex Trid.
Concit .sess. 2I .cap. 3.de rem rimat. qu modo etiam intelligendum est cap. 4 2. de res m. sessi. 2 .versic. distributiones veris,dum se refert ad Constitutionem Boni f. 8. d. cap. unico, quam in nouat.
Illud vero dissicultatem mihi aliquam 28 facit, i quod in ea d.Trid Synodo sessi.
22.cap. 3.caueri videtur portionem di stributionii in i)s contingentem, quI no
intersunt, si interessent, applicari debere Fabricς Ecelesis,quatenus indigeat, aut alteri Pio loco arbitrio Ordinari j, quod aperte repugnare videtur ei, qd
initio huius conclusionis etiam ex eo deminet Trid. Conci l. seis. 2 r. cap. . docuimus, regulariter distributiones eorum, qui diuinis non interstini, interessentibus accrescere . Hanc difficultatem,Wantinomia vel no sensit, vel certe non dis Ibluit Thom. Zerol. in Prax. Episcop. Verb. distributiones quotidianae num. q. versic. Dico secundo; nam ex utroque illo decreto Tridenta
ncit. nimirum seu 2I. cap. 3.&sest 22.cap. 3.de re rinat. putat tertiam illam partem rediritum,& proventuum,
quae detrahitur Dignitatibus, non i-catibus, de offici js, applicari debere fibricae, aut alteri pio loco in castu non
interessentiς,non autem accrescere C
reris interesentibus,sicut accrescit portio distribution uin antiquarum, quae non ex huiusmodi tertijs fructiium,sed ex massa, vel reditibus Ecclesiarum, vel unioniblis beneficiorum constituuntur; quod tamen falsum est; nam d. sest . 1 I. cap. i. illa tertia pars omnino in distributiones quotidianas comaerti
iubetur,& tribui i)s,qui diuinis ossicij,
interfuerint ininquam vera, propria distributio; atque adeo portio non interessentis accre sicere debet interessenti, ut superii Is admonuimus; alias illa duo decreta inter se non differrent, de