장음표시 사용
21쪽
omnos eognatione quadam inter se continentur, mirandum non est, quod vulgo sophistae atque Gotoros commisceri nequo satis diligentor discorni solent: qui error ipsis etiam iis, qui rhetoricen ot sophisticen profilantur, communis Ost. Vidotis igitur, quo iuro dixerim rhetoricon esse adulationis particulam ct civilitatis particulae simulacrum. P. 453. D. 466. A. uuao quidem omnia nemo erit quin protonus videat maxime eo pertinoro, ut rhetoricen intelligatur non immunem mansisse a sophistimo contagione, sed potius cum onmixtum esso ot conflatam. Nimirum hoc ipsum domum ubi tenemus, clara et porspicua fiunt ea, quae in proximis do olus vi et potostato de ius iustitia et iniustitia alitorus tuo vulgo fiat informanda disseruntur. Suscipit Onim nunc donuo sermonem Polus, qui transmissis iis, quae modo uxposita sunt, - ud quae tamen infra Socrates idomtidem rovortitur, adversarium ita refutare studet, ut moneat oratoros certo plurimum in civitatibus valere. Hoc autem iudicat non fuisse futurum, si rhetorico tam vilis tamque ubiccta esset, quam illi videatur. Sed nogat Socrates eam esse potontium appoliandum, quae habenti non sit utilis: nullum autem utilitatom oratoribus per illam potentiam afferri ex uo apparore arbitratur, quod nullam habeant earum rerum cognitionom, do quibus agunt. Ad haec vero Polus ita respondet, ut summam esse Corum uu-ctoritarem et potentiam demonstraro conotur. Possunt enim, inquit, quoscunque voluerint tyrannorum instar interficere, bonis suis spoliare, in exsilium oti re, deniquo maximis malis afficero. Tum vero Socratos: Faciunt quidum isti quod lubet, non autem id, quod volunt, si quidem illud inimium Volumus, quod nobis optimum sit. uuid quod sacoro, quae lubeat, adeo non Ost potentem Osso, ut non raro Summae insaniae argumentum habeatur. Cui quidom disputationi Polus quum non habeat quod recto opponi posse videatur, Sostrati facito coustodit, ut dictorum suorum sententiam
dilucidius illustrol. Itaque hic ita porgit disputaro. Quuo
Volumus, inquit, ea non propter so ipsa expetimus, Sed propter finem aliquem nobis propositum; veluti medicamonia sumimus non propter ipsa, sed valetudinis mussa. Ium quum omnia aut bona aut mala sint aut nec bona nocmala, ea, quae in horum umoro habentur, non sui, Sed bonorum caussa Volle atque lacere solemus. uuorsum pertinent non solum illa, quae ire, sedere, currero, Bd re, bibore Vocamus, Rod otium ea, quas tu oratori tribuisti, buem dicobus alios posse interficere, bonis suis privare, in Diuiligeo by Cooste
22쪽
oxsilium eiicere. At onim vero si quis orator aut tyrannus aliquom occidat aut bonis suis Oxuut, id cxistimans sibi esse melius, quum tamen sit peius, facit is quidem quod ipsi lubet, non autem quod vult, praesertim quum alterimulum inserat. Si autem id, quod non vult, sucit, facile puret haec non potentiae esse argumenta, sed potius im-bucillitatis, si quidem ita domum reliquis multum valet, si boni alicuius caussa quidque perficit. P. 466. A. - 468. E. Sontions ritus huius disputationis vim ot gravitatem, ne ad sileutium redigatur, uuasi vero tu, o Socruto, inquit, non cuperes in civitato gratia et auctoritato multum Vuleret Sod Ogregio Soeratos: Nollem equidom hoc, si coniunctum
osset cum iniuria: mulus cnim malum esse arbitror alios
iniuria afficere quam ipsum umet; nee is, qui iniusto supplicio ameitur, tum insor est, quum qui ultorum iniusto interfecit. Facero autom posse quae lubeat mihi quidem non ridetur magnum quiddam osso: potest cui in quilibet
pugiono arrepto aliis vim inforro ac tyranni personam Rustinere; at poena sine dubio iniustum consequetur. Omnis igitur potentia, quae habenti damnum affert, nomine suo
indigna; quodcunque autem iniusto perpetratur, id illi ipsi,
qui perpetrat, damnosum iudicandum t. P. 469. A. 470. C. - Ηio vero Polus sibi videtur Socratem facile rofuturo posse. Affert enim exempla eorum hominum, qui, quum multa iniusto et improbe fecerint, tamen ab omnibus soli cesct beati habeantur, imprimisque commemorat Archelaum, Maccdoniae regum. At ne haec quidem Virum supientissimum commovent, ut sententiam suam eorrigat aut abiiciat. Negat ossim quenquam boatum esse pos8O, qui iniuste agat, adeoque contendit miserum quidem esse eum, qui iniusto faciat sic, ut poenas iniuriae luat, sed multo misOriorem illum osse iudicandum, qui, quum improbo et iviuste fecerit, malo factorum poenam solvat nullam. P. 470. D. - 472. E. - Ηano Voro sententiam certius probaturus et argumentis luculentioribus confirmaturus disputationem deinceps hoc modo persequitur. Dico equidem, inquit, iniuriam facere peius esse quam iniuriam accipere eOSquo, qui iniusto agant, Omnino osso miseros, miserrimos autem illos, qui iniuristo nullum poenam dent. Quamquam Scio hoc permirum videri magnae multitudini. P. 473. A.
474. B. Etenim si iniuriam facere turpius αἰσχιον est
quum accipere, de quo plerique Omnes consentiunt, Consequitur, ut etiam potus κακιον) sit. Nam quaecunque pulchra sunt, ea pro pulchris habentur vel propior volu-
23쪽
Ptatem, quam afferunt, vel propter utilitatem vel propterutrumque, pariter ius turpia vel ob dolorem vel propter damnum vel propter utrumque simul turpia cen8entur. Itaquo si quid uIio quopiam pulchrius est , talo illud Oxsistit maiore quam habet vol utilitate vol voluptato, vicissimque si quid turpius ullo quopiam censetur, turpius iudicatur vel propter maiorem dolorom, quocum est coniuuetum, vel quia maius damnum ' affort. Si igitur turpius est iniuriam facere quam acci puro, id apparet ita esse, aut quia illud plus doloris habot, aut quod malo ultorum superat, aut quoniam tam doloris quam mali atque damni plurimum habet adiunctum. Quum voro minus doloris habcat maleficium quam iniuriuo perpessio, Docosso est iniurium lacere quam accipere turpius iudicari propiora, quod plus mali habeat. Iam si illud proptor malum consutur turpius, GuSoquitur, ut etiam peius sit. Quidquid enim malo uliud quid superat,
id morito illo peius secisio' osso iudicatur. Ex quibus
consequitur, ut nemo recto malit iniuriam facere quum accipere: illud enim altero non solum turpius ost, sed etiam peius. P. 474. C. - 475. E. - Iam vero ubi isto modo demonstrutum est turpius polusquo osse iniuriam iu- ferre quam tolerare, progreditur Socrates ad probandam sententiam suam, qua sum iudicaverat osso lOuge miserrimum, qui malefaetorum suorum ponitas nullus duros. Argumentatur autum foro hoc modo. Ρoonas dure et iuste caestigari, si feceris iniusto, unum idemque osse regis iudieamus. Porro quaecuuque iusta sunt, Oudem etiam pulelira Sunt.
Iam qualo ost id, quod quis alii cuidam tacit, talo item habetur quod ultor ab co patitur. Negari autem non potest poenas dare nihil osso aliud nisi pati aliquid ab alio quopiam recte castigante. Iam qui castigat recte, is, quoniam etiam iusto castigat, iusta saccre iudicandus est. Itaquoqui eastigatur ita, ut poonas luat, is iusta patitur. Iusta autem pulchra osse uiatoa concessisti. Pulchra porro bona esse diximus vel propior iucunditatem vel proptor utiIitatem. Undo apparot boni quid accidere ei, qui puniatur. Ergo etiam utilitarem ex poena porcipiet: quao in quanam recernatur, non ost difficile oxpliearo. Liberatur cui in animi pravitate, hoc est malo maximo, quandoquidom iuiustitia omnium et corporis et animi pravitatum est turpissima atque pessima. P. 476. A. - 477. E. Quum autem unusit iustiti ac sexercendae ars ut luo ratio , Per quam, sicuti per modicinam a morbis corporis, ita ab animi pravitato et iniustitia liboramur, dubitari non potest, quin ea Dissilired by Corale
24쪽
et longo pulchorrima ot omnium utilissima habenda sit.
P. 478. Λ. - C. uuao si vera sunt, cum, qui malo factorum nullas poenas luat, omnium miserrimum esse facileupparet. Nam quemadmodum is, qui plano non uegrotat, beatior ost oo, qui se sanandum curat, contra misserior illo, qui, quum morbo aliquo laboret, tumon Ao modico curandum
non tradit, quam is, qui a malo vindicatur, ita beatissimus est qui nulla laborat animi pravitato; huic proximus videtur
qui ab illa vindicatur, hoc est, qui monetur, castigatur, Punitur: pessimus uiatem miserrimusquo omnium merito habetur ille, qui, quum improbus iniustusquo sit, nulla poena castigatur ot ad moliorum montom revocatur ideoquo aeta-tom dogit vitiis inquinatus maximoquo malo, hoe ost improbitate et iniustitia, onoratus. Quocirca funium ubest, ut qui iustam poenam facinorum suorum effugiunt felices praedicandi sint, ut misserrimi omnium habendi videantur. Ρ. 478. C. - 479. E. Iam si ex iis, quae disputata sunt, aestim mus, quaenam sit rhetorices utilitas, ea plano nulla osso vid0bitur. Solent enim Orutoros urtem suam plerum- quo adhiboro ad excusanda aut defendenda ea, quae improbo et iniuste facta sunt, et quum hominos, si saperent, Seso, ut modico in morbis corporis, ita iudici in morbis animi Curandos castigandos tuo sua sponto tradituri ossoni, illi id student efficors, ut invetoratus iniustitiae morbus animum reddat exul coratum atquo insanabilom l - Itaque si, qui iniuriam aliis inferro non solet, haud sane magnam afferre potost rhotorico utilitatem, si modo ulla est eius utilitas. Ρ. 480. A. - 481. B.
Hic vom Calliolos Athoniensis, hospos Gorgias atque Poli, homo reipublicae gorondae studiosus, qui solum unimadvortit ad silentium osso redactum, ultro sermonem Su8cipit magnoque cum animi ardore caussam in discrimen adductam tueri conatur. Dicas mihi, inquit, O Socrate, utrum te existimemus nunc serio loqui, an Voro ludoro ac iocari tuuippe si vera sunt quao tu dicis, nonne Vita hominum plane eversa orit omnosque videbuntur sacero contraria iis,quao fiori oportoa18 Cui Socratos rospondet philosophiam, ut ita statuatur, utiquo suadere ot plano flagitare. Cuius
Ox et sententia nisi redarguatur, homi nom ipsum Vidori Secum non concinere, sed por totam vitam discrepare. Ρ. 481. C. - 482. B. Tum Voro Calliclos, reprehenso nimio
Gorgias ot Poli pudore, quo falsa concesserint, discrimen ait constituendum esse inter legem νφι ori atque natu-
25쪽
ram φυσικ) n. Et Socratem quidom dicit consulto id,
quod natura turpius sit, confudisse eum eo, quod lego sit turpius, utque ita disseruisse, quasi quod lege turpius sit,
idem turpius sit natura. mno factum esse, ut oVieisso videatur peius esse iniuriam facere quum audi pere, quum tumen Secundum naturam is, qui patiatur iniuriam, deterior
sit eo, qui illum iusserat. Servi est enim, inquit, patienter tolerare iniurias, atque cius, qui sibi ipsi plane deost. Itaque Vulgus hominum, quum suam intelligeret imbecillitatem, sanxit legos, quibus omnis iniuria prohiberetur; natura vero robustioribus sortioribusquo nihil non concodit ideoque validioribus dodit ius imporandi iis, qui sunt imbocilliores: id quod quum alia, tum populorum exempla sutis docent, quorum Opulontissimi ac potentissimi aliis imperituro solout. Itaquo philosophia iustitiae rationem omnem funditus evertit, quippe quae illud, quod legibus est sanestum usuquo hominum confirmatum, unice pro iusto probet urgumentisque tueri studeat. Anus haud scio, an hominum generi nihil perniciosius datum sit quam philosophia. Quae ut in pueris
et adolescontulis, si modeste tractetur, nou improbanda sit, tamen in viris nullo modo serenda ost. Haec enim homines
adeo corrumpit, ut nihil magni, nihil prasiolari, nihil exeolsiet generosi sustineant unquam gerere. Sedent philosophi domi ot iu angulis latoni; vitavi hominum societatem; fugiunt lucem publicam; abscondunt se cum tribus quattuorve adolescentulis in latibulis, ut de robus exilibus nulliusque momonti cum illis garriant; sed ubi iis aliquid vel in sua
ipsorum Vel in aliena caussa agendum est, inopes consi Ili haerent, trepidant, nesciunt quo se Vertant. Nonne Vero, O Socrate, turpe est ita se habere, quemadmodum te ceterosque habere arbitror, qui aetatem omnem philosophias studio transigitis Z Enimvoro si quis te in iudicium rapiat, dictitansio ipsi iniuriam intulisso, licet nullam intuleris, profecto non habebis quid dicas aut facias, sed haesitabis ot os diducius et agus ineptius, ac, si accusator tibi contigerit malus et improbus, eo res perveniet, ut tibi, quamvis innocenti, moriendum sit η . Quocirca mihi, o bone, obtempera et, missis istis nugis, aliquando in rebus houore dignis te excree,
ὶ Plane cum his eonveniunt quae de iuris secundum rὸν νομον et rhi φυσιν discrimine disputantur De Republ. II. p. 3M seqq. Legg. libr. X. 880. B. Seqq., ubi V. Comment. φὶ Cum hac philosophiae reprehensione conserendus est PrRE
26쪽
largissimum. P. 482. B. - 486. C. Haec postquam Callicles pororavit, Socrates simulata pro more suo inscientia urbana cum irrisione ab oo petit, ut
quid illud sit, oui studore debeat, et qua rationo id ipsum
sit assecuturus, odocero velit. Ante Omnia Voro audire Vult,
quomodo illud sit intolligondum, quod dixerat Callicles, so-cundum naturam γατα quσιH meliorem imperare peioribus atque plus iuris habore pracstantiorem vilioro. P. 486. D. - 488. B. Rogat igitur, num meliorem et pracstantiorem intolligi volucrit validiorem. Asfirmat hoc Callicles. Sodbrori ad absurdum deductus, mutata sententia, prud Onti Oros dicit molioros, quos Ait naturas iuro imporium in deteriores exercere. Sed hic quoquo captiosis Socratis intor- rogatiunculis circumventus mox fatetur so mpliores dixisso eos, qui in rebus publicis gerondis fortes sint ne prudentes, atque contendit naturae ius hoc postulare, ut hi coloris imporcnt aliisquo plus habeant. P. 488. B. - 491. D. uuae postquam Socrates audivis, continuo in-tωrrogat, an non isti ot sibi suisque cupiditatibus imporaroue temperantes esse debeant. Ad quum quaestionom illo sic rospondot, ut d posito omni pudoro cuiusvis turpitudinis patrocinium suscipiat.
est enim iam eum domum osso bonum beatumque Virum, qui et habeat cupiditatos quantum possit minimal et eas ita quoat exploro, nullis ut legibus coercentur. Nam quaodo iustitia, temporantia, aliis virtutibus, Vulgo praecipiuntur,ca deberi multitudinis imbecillitati, quae has leges ideo tutorii, ut hominos ingonio ac sortitudine pracstantos certe aliquatenus coereor ntur. Imo luxuriem, intomporantiam, indomitam quidvis agondi lieontiam, firmo pracsidio munitum , eam domum esse virtutem ritumque Voro beatam. P. 491. D. - 492. D. Miratur Socratos primum istam oris libortatum, deindo vero turpissimas hominis opinionos ita rosellero instituit, ut ot similitudine aliqua utatur uxalicuius philosophi doctrina desumta et urgumenta eX ipsa rei natura repetita in modium afforat. Sed ipsum uu-diamus disputantom. - Misera vero, inquit, o Callicle, ista videtur vita, quam tu modo laudasti, atque morti simillima, neque temere arbitror cum iudieavisse, qui nos iam nune
mortuos censuit adeoque corpus nostrum sepulorum nominarit. Atque eandem ob caussam, opinor, scitus quidam Vir, Siculus vel Italicus, nomine nonnihil mutato, eam nostri Diuitiam by Cooste
27쪽
partem, in qua insunt cupiditates, dolium appellat, quod in stultis ut non initiatis perseratum sit, ita ut continuo dis fluat quidquid infundatur. Itaque idem ille eos, qui perpetuo id agant, ut cupiditates expleant suas, iis similes esse iudicavit, qui apud inferos in dolium perforatum cribro item
porsorato aquam infundere narrantur. Quamquam sentio hanc imaginem non id ossucturam, ut tuum mutes sententiam. Itaque aliam nunc addam comparationem ex ead-
schola repetitam. Fingamus igitur duobus hominibus multa esse dolia, tutegra altori et vino, melle, lacte, aliis liquoribus repleta, perforata ulteri, putrida et laticibus ad comparandum diffieillimis implota: illo do doliis suis erit scuurus neque ullo modo sollicitus; hio dies noctesque cura et sollicitudine ungetur, ut quantum diffluxerit, tantum donuo in doliaiulandatur, miseroquo cruciabitur. uuid igitur conses 3 uonno illi temporans similis ost, huic vero intemporansi et nouno inde
apparet modostam vitiivi. intemporanti osse longissime antepono ami P. 492. E. - 494. A. Verum enim Vero, quemRd- εmodum supcriore illa similitudino non potuit Callicles ad repudiandam sententiam suam permoveri, ita ne hac altera quidemonicitur, ut sola temperantia vitam selicem et beatum continuri concodat. Acute enim iudicat sum, cui dolia perpetuo repleta maneant, nullam ampliu8 porcipere Voluptatem, ut quao nulla alia re comparetur, uisi continuo hauriendi infundondiquo labore. P. 494. A. B. uuum igitur socrates hominbm videat pertinacitor tuori sentetitiam suam, missis imaginibus ot coin- parationibus ta dissorendi subtilitatem revertitur eaque utitur tam prudentor atque graviter, ut illo mota in alia omnia transire cogatur. Nempe est saue hic mos Platonis, ut, sicubi disputatio non tam ad vanas opiniones refelliendus,qurem ad verum exquireudum atquo demonstrandum comparata est, Socratem suum iubeat severiore uti dialectica, quae ab argutis cavillationibus ot captiosis argumentationibus abstineat. Quamobrom doliine iucundi ut boni discrimen tantae gravitato domonstratur, ut philosophus etiam postea in huc caussa iisdem argumentis usus esse reperiatur. Videamus igitur iam do universi loci ad omnem Platonis philosophiam sane quatu gravissimi argumento. - Si vita beata, inquit Socrates, in eo cernitur, ut esurientes edamus, Ritionios bibamus, deniquo cupiditates nostras Omnes oXpleu-mus, etiam scabiosi, dum sese fricant, utque ii, qui turpissimis se dedunt voluptatibus, solicos beatiquo praedicandiorunt, si qui dom nullum reperitur inter Voluptates discrimen. Vide igitur, o boue, no voluptas nou Omnino honosta ne Diuitigod by Coosli
28쪽
bona sitia P. 494. C. - 495. B. ) Negante autom Calli esse iucundum a bono osse divorsum, Age dum, inquit, rem exquiramus accuratius. Scientia igitur ot fortitudo omnium iudicio bonus sunt ), sed easdem iucundas esse non omnes aeque' largiuntur. Bonum igitur si idom sit atque iucundum, sequitur scientium ut sortitudinem simul esse et bonas es non bonas, quoniam non irem iucundae sunt. Quod certe fieri nequit. Ergo bonum et iucundum non idom osse consequitur. P. 495. C. - Ε. Dubitante
vero etiamnum Callidio do huius iudicii veritato, rem otium xplanatius dilucidare instituit. Est genus rerum, inquit,
inter Se contrariarum, quae nunquam coniunctas possunt
in uno eodoinque inesse. Quorsum pertinent solicitus otinsolicitas, sanitas corporis et morbus, robur et imbecillitas, alia multa. Nam, ut Oxemplo utar, ingruentu morbo tollis tur prospera corporis valotudo, ot imbecillitato corpus Oecupante pristinum eius robur evanescit, usquo vicissim. Ad hoc autem rerum genus dubitari non potest quin etiam bonum ci malum referendum sit. Etenim ubi mala incidunt, ibi tolluntur bona, et vicissim in locum malorum, quae
auferuntur, continuo rursus bona succedunt. uuae si vera sunt, certi Ssimo consequitur, ut quase simul in eodem inesse queant unaque accedant recedantque bona malave esse non possint. Iam Vero nogari non potest in cupiditatibus explendis duo Messo soloro contraria, ut recto contendi videatur voluptates inde oriundas in numero bonorum non esse habendus. Quum enim unaquaequo cupiditas eoui uncta
esse soleat cum indigentia quadam ct molestia, voluti quum sitimus et osurimus, tamen, dum illa expletur, cum indi-gontiue sensu simul adsesso solet iucunditatis voluptatisque percoptio. Solemus enim sitientes bibere et esurientcs odore, hoc ost dolonios simul gaudere. Itaque dolorem et voluptatem a bono et malo differre prorsus necosso ost v . P. 496. Λ. - 497. A. - Ρostquam Socratos hoc quoque argumento demonstravit iucundum a bono esse di Versum, Calliclos, nc turpiter refutatus discedat, se ad minutas istas vilesquo intorrogatiunculas amplius responsurum negat. CO- hortanto tamen Gorgia, ut no sermonem tam cito ubrumpat, rursus disserore remque diligentius otiam explorare instituit. Sequitur igitur tertia ratio, qua iucundum a bono diversum ) Comparandus de his locus PhiIobi est p. 46. D. - 47. B.
Do fortitudinis eum scientia coniunction V. LR het.
29쪽
osso ovincitur. - Docet Onim Socratis bona et mala nunquam simul amitti, sed alterum Semper ulterius locum occupare. Longo aliam autem esse rationem ait doloris et voluptatis: hanc enim una eum illo saepe finiri uno oodomque temporc nequo diutius co sentiri . ros quo clarius intelligatur, quum alia affert in medium, tum sitientium bibontiumque exemplum commemorat. Hos enim ait sitim atque voluptatem bibendo perceptam simul amittere: sitionim rostineta otiam bibondi iucunditatom finiri. quidem omnia quum ita comparata sint, ut a Callicle in dubium vocari nou quount ), Socratos, ut Asentcntium suum magis etiam confirmot, ad quartum progreditur argumentum, quo boni et iucundi naturam divorsum osso domonstret. Ρ. 497. Α. - D. Accidit saepenumero, inquit, ut malus magis vol gaudeat vel doleat quam bonus et honestus. Voluti timidus atque imavus hostibus appropinquantibus voldiscedentibus multo voliomontius angitur aut luetatur eo, qui ost strenuus ac fortis. Si igitur iucundum ci bonum esset unum idemque, Soqueretur otiam, ut malus, quia bono vuhementius gaudet et plus percipit voluptatis, molior bonos pontimoro iudicandus esset. Qua ratione nemo est qui uvidout omnom tolli honestatis voluptatisquo divorsitatomis . P. 497. E. - 499. A. - Tum vero Callicles, errorem suum callido dissimillans, Putasne tu, O bono, inquit, me aut quomvis alium hominem non existimaro alias voluptates esse meliores, alius potoros 3 uua hominis sententia comprobata Socrates doinde subtilissima argumentatione do- monstrat humanarum rectionum finem non ad illud spoctaro, quod iucundum appellemus, sed unice ad bonum rosorri. duum ex tua ipsius sontentia, inquit, voluptatum alii bonae, aliae malae sint, illac autem utiles, hac inutilus ut noXiae morito habeantur, sequitur, ut hae RSpemandae Sint, illae vero unico Oxpotondae. Itaque tantum abest, ut voluptatis caussa quidquam faciamus, ut illa ipsa, quao iucunda sunt, bonorum gratia Oligenda ot expetenda videantur, doqua re otium Polum assentientem habeo l). P. 499. B. 500. Λ. - Transscrt autem haec ad artem oratoriam docuiquo accuratius, cur rhotorico in Superioribus ab adulatione pro-
) Cons. Phaedon. p. 60. B. C. D. Do hae argumentationc cons. Philob. p. 39. D. 43. A. Ad haeo contendas Phileb. p. 45. C. E. bb. B. ') Do boni et iucundi discrimine v. praeter ea, quae modo in dicavimus, Phileb. p. I2. C. seqq.
30쪽
ficisci iudicata sit adcoquo adulatrix appellata. Elanim Socratos, Meordemur igitur iam, inquit, quae ego Polo ac
Gorgiae exposui, esse quaedam instituta, quae unice spectarent voluptarem, quid autem malum aut bonum esset, minime curarent. Quum vero nunc agatur do re longe
gravissima, quandoquidem quaeritur, qua ratione viri oporteat, utrum Da, ad quum tu me cohortaris, ut Virilia scili cotnegotia tracrem et factitem artem oratorium, in illa, ad quam philosophia mo excitat, noli iam ludere ac iocari, sed quum diligentissimo mecum exquiro, quid inter. se disserat utraque haec vivendi ratio, et quid ii sequantur, qui se ultorutri dedunt. P. 500. A. - E. - Diximu8 Vero antea osso quasdam Verarum urtium quasi imitatrices, quae, quum naturam cuiusque rei non eXplorarent, peritia quadam usuot oxercitatione collecta continerentur solamque spectarent
Voluptarem, ne octa prorsus Verao utilitatis honestatisquo rationo. Quemadmodum autem intolleximus roserri quaedam olusinodi artificia ad corporis curam delectationemque, voluti coquorum, ita etiam studia quaedam reperiuntur, quae, quum ad animum portineant, tamen omnia metiuntur voluptatibus, plane non habita ratione bovi, ad quod respiciendum sit. Quorsum portinent ars αυλ εικη et κιθαρ δι , chororum διδασκαλία, porro pocsis dithyrambiea; denique etiam augusta illa atque grandis tragicorum ars, quae et ipsa magis ad voluptarem spectatorum quam qd bonitarem honestatumque comparata est. Qui quidem locus, ut hoc per occasioncm moneamus, quod philosophus hic de artibus musicis
data opportunitato idem iudicavit, quod postea in Ropublicaut Legibus statuit, quosdam commovit, ut parum recte colligorontoum otiam in Gorgia ampliora speet se et rhetoricen DX-ompli tantum loco posuisse. Sed revertimur ad proposita. Faciamus aurem, inquit porro, tolli ac removeri ex poesi modos, numerum utque versus: quid tum remanebit 3 Nimirum nihil nisi orationcs λorod poetico ornatu exutae. Ex quo intelligitur po sin osso orandi quandam artem ab adulationo prosectam, hoe est solas audientium spectantem Voluptatos ). P. 500. E. - 502. D. Iam Voro rhetorico illa, cuius tanta est apud populum Atheniensium auctoritas ct gratia, quid tandem nobis esse Vidotur 3 Utrum oratores tibi vidontur boni honestique gratia dicere, id solum spo-etanus , ut orationibus suis ei vos quam optimi ovadant, in
) Platonis do poesi iudieium aestimos ex iis, quae De Rep. III. p. 392 seqq. et p. 598. D. seqq. disputantur.