De Aristarchi studiis Homericis

391쪽

358 gis spectandum inuo in enodoto laetuli videmit hoc onsentaneum est fieri ubi primum ars eritiei nascitur ut aliquanto liberior sit quod item primis post rennius in Italia litteraη temporibus evenit. Milico primum tum elaborat ut seriptores. quos auel Ss eorruptos Xhibent sine summa offensione legi possint partini imperseetu ars ut ulta non intelligit inscientia quite tollit ne quid relinquatur quod absurdum esse putat. Sed gliseentibus studiis, uilicibus pluribus paratis rerum sermoni8que scientia vulgato arte interpretandi exculta, ni ultis Obscurioribus locis per variorum tentantini tandent reclusis inaretiores se fines contrahit, et quo inagis primi uiagistri Deeeaverunt, eo magis an ipso contradidendi studio ad sontes suos revertitur. Fuit Anaereontis locu eiusmodi ἀγανiu ota τε νε-yob νεογνο α γαλαγ νὴ o ἐν λ e κεροέσσνης .i ολει τγεις D. iis star ob ἐ tro, r. I o hoc traditum a Phol. Pind. l. III. 375 52 Didymo Z rodor ος ιετεποι i σε ἐροεσσει διὰ τὸ Grooεῖσθαι τὰς κλεia κέοατα thinor U. τοἰς ρρενας Puleraconiectura: eui si quis nihil opponeret quam quod hodie Benilei opponere Olon ,, δ. Ioa G. γέγρα trac' ne istum quod item de plerisque euin Dentleio disputantibus adhue quidem dicendum est non dignuin distemus in arte eritio qui Zenodoti corrimaui sol it. Sed sortiter obstitit ei Aristophanes exemplis allatis poetarunt Ompluriuin cervae Pornua tribuentium, ei. h. an. VII. 39. Sch. Pind. III 52. Praeterea quod ni Zenodoti risin Homeri tam attinet atque uti Aristar 'hea disserentiam indieab aliquid in usus su

diei euius rei testem Homerum quoque esse, παρ' si oero Ἐλληνισιιο ν κριβωται, qui semper solutas sorinas σφας αν rosς, τε ιν uri P adhiberet. miselinus hae ni Apivilanio

Quiutil. IX. l. tu .Quaedam in veteribus libris operta nutare imperiti solent et uui librariorum insectari volunt inscitiam suam confitentur. Tam severe iudicant de coniectantibus.

392쪽

pron. p. l. aut, ut dixi quid illa vox ex Aristaretii ore vel Apollonii qui sine dubio ex illius sententia enii interpretari

poteriit accurate significet, quas cautiones et circumscriptiones habuerit evolvere non valemus. Sed tantum patet, si tui in litigua Homerica in universum quidem niaximam nandiim integritaten inesse putet temporum promessu et dialectorum corruptelis degenerantem eius risin omerion in diversa via progredi debere ab eo qui Onirnrium sentiat qui Homerum

tanquam enseum needum satis excultum nonnuli sunm eum Faunis loqui non absonum putet, nec abstrusa eum dedecere. Et hae t. ni ultor Zenodoti opinio erat. Contra singularum le- uini Observatione innumerabili uiu Zonodoto ignotissimarum Aristarchus se constrinatum sensit. Aristarchus ut complura prioribus suspecta et coniecturis sanati reliquit scientia si in aliis eadem ausa tandi pri-inus. 'riores ubi potio pro δεος invenerunt non ossenderunt quod iuius vocabuli vim uolueri eam non perspectati habebant. Ipso ut, codd. allain etiam ieetionem praebebant. X. gr. 2υ ιιος, nil recepit, Si minus versunt pro sulso habuit. t iocineinorabile nun tuam illum eiusmodi versus coniectura sani s8e, Sed noti apposita damnasse. Si II, 2 pro eni dote Προτι M. ιον ire diiserti habuit roori λιον, πει ονενειν. Sed D, T TMον ι ro λοιεν enusa fuit ni hcteseos, ut patet ex seli.

Ἱλιον crrhestius sal sunt esse testiuioni lim ne Aristonici, cuius verba διο καὶ Θειειrcia o G ος ito servata in I . Alia exempla invenies quocunque loeo librum nostrum evol

veris.

Sed quid tergiversalitur eum habeamus testimonia I, 222

393쪽

- 360

Sed ubi duplicis lectionis aequa erat auctoritas quid Meu tus est Egregio docet Apollon Dyse synt. . T disputans de dupliei lectione uio δ' αἱ τευ is φυλακα et σεδ ocii

394쪽

καὶ κ τουτα δ' uo ιν δέχεσθαι καὶ λεισσων ἄλλων. ἡ δὲ θῶσσον Ἀγηνα η cιτεῖλαι est. 1, 64, ubi Aristonicus 1 δι rix τι το ἐπιτειλα αντι προσ-ταοικου κειται Ergo i l praeoptavit quod non tam vulgare quam Homerici serinonis proprium videretur. Sed hac

quoque in re minime pertinaciter egisse testimonium est de his ipsi imperativis. 2. 140 legimus: Dii εIς ὲν νυν δυτε αλώσσης εὐρέα κολπον ὀφ*ιενα τε γερον αλιον καὶ δευματα πατρος, illa οἱ tὰν ἀγορευσα Didymus παρα ni νοὁὀτω ἀγορευσαι. καὶ ποφαινε το Otii)ρικον ἐθος. Hinc igitur de Aristarcho iudicandum est. Illo observaverat articulis Homerum plerumque non uti. An ideo omnes articulos exelusit Minime. Ne serente quidem metro. vita δ' o θας α ἐν II, 3bS. V. Didym B, iii Apollon. synt. l. Sed ἄλλοι seripsit non λλοι quod satis firma ae-eedebat monumentorum auctorita8. Si ut opinor cogitabat, ars υλλο non plus dicere quam αλλοι, sed in χας δ' ὁ ἐγας αἰέν aliquam ad distinguendum ab altero Aiace vim inesse. quamquam alibi vel in poeta ex more su avra ἔπεα Ataret ιιέγας dixerit. v. id B lit . . Articuli vim attonderatri 147 ubi traditum n δι; λ , τ οντως ειρηκε συν ιβ ρθροντο κῆτος ιυς παραδεδοφιήνης τε, στορέας x πεο του κτους. Observaverat Homerum augmenta mittere. An ideo nullum augmentum reliquit Minime. diderat o si τοι at τις εὐκε, Φ, 84 contra O 60 Lisci δη του ιιελλε non ut Aristopha-

Si Λ. 30 πείρησαι seripsit, accesserat liqua de usu viedii observatio Herodianus hο loco divoma, cet.

395쪽

- 362nes ιελλε j. Sed in dissensu editionum potius ora νε ιον roseripsit, et acti τετυκτο, ut his utar, quam ερ ἐνεMOντο, Θαιλιι ἐτετυκτο. In quo ortasse nonnunquan salsus suit quod nondum Oninia moluenta perspexerat si in augmento diiudieando fortasse ab Aristarcho discedendui erit propter leges quasdam exametri Homeriei Aristarcho non observatas. Sed in malam famam pertinaciae incidit vir excellentissimus per eos. quibus pertinax videbatur nolle constantem poetae legem semel vel bis migrari et haec si odicum auetoritate sanari non poterant obelo notare, quibus pertinax visum, eum observatum esset ubique poetam uti θελο , seribere IIII EI AH SE .

Si enim talia scribebant. Sic Herodianus , 229 τε x φαιιεν duplici modo scribi posse dieit et II DA MEN, et quia

MEN: erasin nominat. Nos in his solemus II λεidi εδεr et di, φαιιεν vel oronidis gigno illis ignoto v. ob ad i. i. Haec et talia in observatione nitebantur. Sed ecurrerunt alia, quae si in alterutram partem diiudicare velles summa ingenii subtilitate pus erat. II, 299 ubi lixes Graeeos domuni

396쪽

eontra Minerva 212

Zenod Pontra illic hi ελεσι ἐνον εσται, hic τελέεσθαι vel ut ille seripsit τετελέσθαι Pico Sed , et1 AI νtit otio ει αλλον βεβαιουν A. - . 44 Acti νη αἰγid' ου ἐρiτι 1ιον, artiραον, IaναTCν ε' H ς κατον θυσανοι παγχρ σεο ἰερέγοντaιZenodot ἰερέθοντο. Z νόοοτος γραφει scio urar ικί0 λ ερέθοντο, .rερ - αριιο ει .c cie arci robν' . Sed his similia permulta sunt: non certa pleraque, nec hoc putavit Aristarchus sed in lectioni diserepantia cum in alternin utram partem momentum quaeratur elegantiam produnt ne subtilitatem. Minimo audax Aristarchus; im mihi certum est si quid Aristarctius peccavit in contrarium peccasse: nam si totam hominis subtilitatem perspicio opinor unum et alterum non laturum suisse in Homero ut lienum ii eius consuetudine nisi quaedam cligio obstitisset. Sunt etiamnum in Homericis earminibus quod go fidenter pronuntio aliquot loe qui sensum non habent quos orto aboriginrcli improbato non traditum. Sed ut quaedam ubi traditum asseram auda homo non vi

lentius explieuisset illud γαρ Iaxo v v I ὐέεθρα p. 24S . Nec 380 tam leniter iudicasset de II, 364 p. 72i. i. pinor, vidisset non surri posse Θ, 230 ως Ἀε ἐν I, rario κενε χνες ἰγοραα- seνε ubi ex scholiis satis apparet Aristarchi leetionem non aliam suisse. Sed do hoc paulo susius disputabo. Dissilire by Orale

397쪽

364 Verbi substantivi praesen personae tertiae mittitur et in enuntiationibus non pendentibus, . . στρεπτοὶ δέ τε γαρ θεοὶ αὐτol I, 97 . ἀκεσταὶ δε φρένες ἐσθ λόον 'ral 5 . ν τοι cio ιυ-

Mi rgo hoc in tertia persona sing. et plur praes frequentissinaum. Rariu in reliquis. In secunda persona vix hucis serendi erunt , 26

398쪽

Nihil supplendum ἐπιδεriis vocativus est.

399쪽

- 366 non propendebationi eri sermo ad omittendum verbuni substan-iivuli exceptis formis ἐστι et Isi, tamen non ita constrictum fuisse poetam quin si quando coniniodum esset et per sententiam anabiguitas devitaretur nam hoc nisi ita est auditor noufertur nisi ad tortiam personam supplendam aliis quoque sor-

rit λ ιι no ἔχον τι v. , , 338. X, 2553. In quo non iniuria dixeris ex antecedente verbo non ut saepe fit radidem assumi sed tempus. Attamen et haec rarissima sunt et de imperseet an inius sit loeus incertum, quamquam nec hoc omnino interdictum fuisse putaverim. T 40 8qq. aDιὰ ο βῆ παρα θινα θαλασσ1ης δῖος Ἀχιλλείς, σΩερδαλέα έχευν, υρσεν δ' Dρ υας Ἀχαιοὐς'

Qui barum rerum peritiam sensumque habent, nolent dicere ad G ε κνβερνι ra supplendum esse εἰσαν, sed subsequens εσαν eodem pertinet quamquam breptus poeta enumerandi et si-itui pingendi ardore illos gubernatores vivido deseripturus interiecit καὶ ἔχον trici ζίον, ita pergen quasi dixisset ε χοντες. De S, 230 stat mihi sententia:

ubi vide orphyrium. Ergo iii πώ ἐν An iινεν missum erit