장음표시 사용
501쪽
. . Ilerdense can, Io. Si quis curimi quocunque oceasone de omni fac clare ecclesiae quippiam probatui fuerit abstulisse, vel forsitan dolo ali uo. , reusseruera prolixiori a athemate conflemnetur, i, virum qu ea peregrina communio Loncedolae . Anathema autem hic sumitur in la
tiori significatione pro quacunque ecclesipstica poena. Patet autem ex o et, Agathensi hac poena mulctatod a citerorum societate subductos, ex matricula expunctos, gradu submotos, di in ordinem redaiactos fuisse. donec per poenitentiam diluto peccato matricular & corpo.ri, a quo segregati fuerant, restitu*rentur. Sed quid proprie peregrinae communionis nomine praecitata Conciliq intellexerint, ex horum canonum contextu colligere non possumus. Probabilis quidem
est Sirmondi & Albae inaei coniectura, nec aliquid mihi occurrit, quo eam falsi arguere possim i optarem nihilominus ramdem solidioribui magisque perspicuis ex antiquitate argumentis fulciri. Moveor autem ad dubitandum eo confidentius, quod legerim suprascriptam septenistiam ipsi Albaspinaeo postea displicuisse, seque plenius S uberius Gaea scripturum in altera editione promisita, quod tamen non fecit mo te priuentus. Quid igitur vere sit peregrina communio, libenter disicam a peritioribus, mihi enim non liquet; licebitque fateri cum virunee indocto nec ignaro antiquitatia Gui ielmo Lindauo lib. . Panopsia cap. 3 8. eam mihi non satis perspectam esse. VII. Postremum genus communionis illud erat, quod per eulogias fieri instituit vetus Ecclesia.Quid autem sint eulogiae, & qua de causa insti, tutae diximus supra Lib. I. Cap.XXIII. S. Ir. Erat enim panis qui supererat consecrationi in particulas dissectus, di in fine Missae a Sacerdote ijs distributus qui ob aliquod impedimentum non poterant, aut non erant parati communicare . Id Graeci & Latini scriptores testantur Theodorus Balsamon iis eas. a. concurum Antiubent, Simeon Thessalo picensis lib. de diuino templo, Nicol. Cabasilas in expositione Liturgia i Gemma animae lib. i. cap. 6 . Durandus in rationali ta . cap. 33. Il lis vero dumtaxat eu logia praeberi poterat, qui ius habebant ad communionem , caeteris negabatur quibus vel nondum patebat aditus ad eucharistiam, vel ob aliquod crimen interclusus erat: quales erant Catechumeni, Poenitentes, & abstenti a communione. Hoc edicit Theophilus Alexandrinus ean. r. aeuis in scrindi rationem asserum essea quR i sanctorum Uum consumuntur, clerici diuidam, est nec Cathecu-menui ex irs bibat Dei comedat, sed fiam clerici, est qui cum eis sunt Metei fratrer. Quia enim, ut explicat Balsamon, altari oblata sunt, & ex illis sumptae sunt partes ad diuina dona, qui sunt imperfectiores ex iis edere Iion debent. Errant igitur qui de Catechumenis aliter sentiunt decepti loco quodam Augustini, quem male interpretati sunt. Is lib.
. de pecc t. meritis ' remiss. cap. 26. est ; Catechumenos secundum euendam modum f. mpe signum Chricti es orationem manus impossionil
502쪽
PMDActificari: O quod accipiunt, rugmvii 'e' sit corpus Chrisii, sua. tiam eti Misen, Osanmui quam cui Pisia esimur, quoniam scramen rem eo. At Augustinus non bic dc pane, ut illi perperam existim mi. sed de sale loquutus est, quod Catechumenis dari solebat, ut Eruditis notum est. Negatas quoque Eulogias excommunicatia & grauiorum eriminum reis exemplo suo docuit Gregoriui Turonensis l. s hiLI cap.rs. agens de Meroueo Apostata , & ob. 8. cap. ao. de Ursicino episcopo Cadurcensi. Eamdena ob causam cautum est in synodo Laodicena carum. M. & in secunda Bracarensi can. To. ne Fideles orthodoxi ah haereticis culogias acciperent, quia cum illis communicare non debent. Solebant autem comedi in ecclesia, de qua re extat decretum Synodi Constantinopolitanae tempore Alexit Comneni habitae ad quintam Monachorum quaestionem: quem ritum etiam a Latinis seruatum. legimus. Graeci tamen recentiores, cum perebre proficiscivitur,Antiridoron siue eulogiam secum deferre consueuerunt tanquam alexi teriunx in tempestatibus & periculis, ut scribit Goar in notis ad Eucliologium pag. ri s. Monachos item Cluniacenses eulogias in refectorio comedisse antiquae eorum consuetudines testantur apud Lucam Dacherium to. .spicitet, lib. a. cap. go. his verbiS. Privatis diebus homa non conia feraiae portantur in Resectorio, ut his qui eo die non communicauerunsi per manus sacerdotis distriluamur. Et iusia lib. I. cap. Ir. Officium sacristae describentes inter caetera ab eo agenda hoc recensent. Portatnxidem com honidis non crumsecratis in Refectoriam, de qaibus singuli prauseant, qui noluerant Di non potuerunt communicare. Apud Christophorum Blou-
uerum Antiquit. Faldensum l. p. - a. extat libellua supplex Monachoru m, quo intat caetera p*tunt , ut communionem frasti panis ante cibum quotidie sumerq non respilatur secundum Exempla praecedentium Patrum. Et in Aquier neu si concilio C. 68. lacernitur ut euio giae fratribus a presbyteris in Resia rio dentur, his nimirum qui non communicauerant. Haec enim , ut diximus, potissima causa fuit institutionis eu logiarum, ut vices agerent eucharistiae, de communioni siue cederent, quae olim frequentior erat. Nihilominus successu temporis his etiam datae sunt, qui eucharistia refecti fuerant. Codinus lib.
de os rars aula Cons antinopol. cap. II. Imperatoris coronationem describens, Postquam, inquit, diuinorum ructeriorum particeps OecIus HI, imposta rursus capiti corona egreditur ex rabernarum , Altaque Litaviso pavefancti cato, quod antidoron nomisamus, populo diraritato, de quo pos quam ct ipse participauit, O benedictionem a Patriarcha eate issique praesentitus episcopis accepit, eorumque manus deosculatus ect, ascendit ad locum Catechumenorum. Idem asserit CantacuZeuus lib. I. bire cap. gr.
Permansit huius ritus vestigium aliquod in quibusdam prouinciis hoquibus panis die festo benedicitur, & in frusta diuisus astantibus post Missam, etiam si communionem perceperint, distribuitur tu signum
503쪽
fraternae communionis & charitatis. Ab hae vero publica & solemn eulogiarum distributione aliae priuatae exortae sunt inter ecclesiasticor& religiosos, qui ut supra ostensum est Lib.I. Cap.XXIII. panes sibi inuicem mittebant velut symbolum religiosae fraternitatis. Atque hine factum puto, ve nomen eulogiarum, ad cuiuscunque genetis munus. cula translatum sit, loquendi formula ab Hebraeis deducta, qui munus benedictionem appellant, ut I. Reg. cap. as. Accipe bene imoapem, etiam ait Iit ancilla tua et ubi in textu hebraico est feracah, in graeco eu- Iogia , quae voces idem significant. Sic eulogias accipit S. Benedimis, cum cap. s .sua regula Monachis prohibet ne absque licentia Abbatia sibi inuicem eulogias mittant. Sic Marculius lib. E. Formalarum exhibens formulam qua episcopus alteri episcopo in resurrectione Domini eulogias mittit. Sic Magister in regula eap. 6. modum privscribens tuo debent suscipi eulogiae misse ad monasterium a summo Pontifice sue a Sacerdotibus. Sic alii scriptores passim, quos praetermitto; nam de eulogijs hoc sensu acceptis non est hic locus disserendi. Multi eonserit de his Gretserus lib. a. de benedictionibus.
Ablutio, gratiaru actio post communionem Orationes pro his qui communicarunt. Oratio 'per populum. Dimisio astantium dicente Diacono, Ite Missa es . r hac dimissio certis diebus omittatur. Consummatio Musa , po-ptili benedictio. Eius origo , ritus diuersi. Euange,sium pos Missam. Usus ipsius recentior . Recessus Sacerdotis ab altari. Immnus tritim puerorum . Sacra
rum vestium depositio. Finis Libri.
DIulius in disquisitione communionis immorati sumus ita exigen tibus priscis ecclesiae institutis, iam ad finem diuini sacrificij accedendum est. Postquam omnes communicauerunt, ait Micrologus cap. a. dicit sacerdos, ctuod ore sumpsimus Domine pura mente capiam mus , ct de munere temporali fas nobis remedium fempiternum. Hanc Orationem secreto recitandam plerique codices M. SS. insinuant. Altera , quae nunc dicitur cum digiti & calix abluuntur, videlicet, Corpus tuum Domine quod fumpsi, m. carent veteres libri, nec eam reperi nis in Missa edita ab Illyrico . Lotionis manuum post communionem
504쪽
mentio fit in ordine Romano, sed non ablutionis, quae nunc sumitura sacerdote; tantummodo monet ut Diaconus caute procuret, ne quid in calice aut patena sanguinis vel corporis Christi remaneat. Ritus Misi, a Ioanne episcopo Abrincaeensi descriptus apud ,Menardum post communionem sacerdotis & aliorum ait. Particulam qua in calice remansi facerdos sumat, est poB Diacono calicem ad mundandum est fu--endum quod remansit porrigat, qui in sinimum cornu altaris calicem cum patena deferar, tibi partem sibi accipiat, Opartem subdiacono tribuat. Poctmundato utroque utrique participem. Acobitas vero alterum calicem fa-eerdoti ad murumda dos digitos deferat. Sed quid fieret de ablutione non dicit: puto autem proiectam in sacrarium, nam in antiquis ecclesijs praesertim Monachorum singula altaria & parte epistolae paruam habene piscinam in hunc usum paratam. In libro usuum ordinis Cisteretensis cap. 3 3. hic modus ablutionis praescribitur . Si quid residuam fuerit de sanguine bibat illud Diaconas eum calice, po uam Malam reddiderit fu
diacono. nam si iam antequam reddas, in quantum potuerit , ab Utra que parte fugendo a sanguine Domini euaraei, subdiacosus vero tenens Du- Iam contra faciem suam in transuerso, eat ad sacerdotem per retro auare minimare vinum in calice. aeui recepto calice respergat digitos suos in ipse, que penens super altare eat ad piscinam abluere in ipsa digitos aqua. Suibat tersis redeat ad aliare sumere vinam evita dimisit in calice. uo famplo ii ram aspergat calicem Uino. Quo hautio ponat alium non reclinatum Aper altare iuxta patenam. Eadem sere leguntur in aliis Ritualibus monachorum post annum millesimum scriptis. Nihil autem antiquius occurrit , nisi quod semper summa diligentia ministri altaris curarunt, ne quae reliquiae sacramenti, ut superius diximus , perachaonaxi remanerent , ijs particulis exceptis quae pro communicandis infirmis ean-
Diaconus vero ex praescripto ordinis Romani videns omnes commu- II. nieasse faciebat signum crucis in honte, ut Prior scholae cantorum ex eo intelligeret, quando deberet post antiphonam, quq communio vocatur,gloriam S. Trinitati psallere& versum repetere. olim enim post ipsam communionem psalmus, & Diacono innuente versiculus Gloria Patri eantari solebant, cum antiphonae repetitione. Tum surgens Pontifex o sede sua & veniens ad altare dabat orationem ad complendum, Sic enim in libroSacramentoru S. Gregorii nuncupatur oratiosqui nunc dicitur Postcommunio, quia nimirum ea recitata pro gratiarum acti ne sacrificium completur. Optime Augustinus differens de sacrament
rum celebratione epist. so. ad Paulinum, Participato, inquit, tam fa-cramento, gratiarum actio cuncta concludis. Porro istie orationes pro communicantibus institutae sunt, quando omnes vel plerique qui aderant sacrificio communicabant: nam & ipsum communionis vocabulum improprio hic usurparetur, nisi plures de eodem sacrificio participarent.
505쪽
parent. Quamuis autem mos ille desierit, nihil tamen in orationibus immutatum est . sed ideo retentae sunt, ut sciamus quid olim factum sit, & ex ipso precationum tenore ad pristinum feruorem excitemuris Accedits& alia ratio, quam tangit uualfridus Strabo cap. M. quia licet totius Mita decursu pro his maximc & quasi nominatim oretur, qui
ibi offerunt atque communicant: caeteri tamen in fide &deuotione o ferentium atque communicantium persistentes, eiusdem oblationis&communionis participes fiunt, tanquam eiusdem actionis cooperatores. Hinc infert Radulfus Tungrensis propos 23. ante has orationes communicare eos debere, qui earundent orationum benedictione foueri desiderant: neque ut fieri solat cum notabili sacrorum rituum trangressi
ne usque ad finem Missae differenda communio. Est & alia oratio quae dicitur super populum, quam Amalarius lib. p. cap. n. vltimam ben dictionem vocat,&potissimum in Quadragesima frequentatur, Di cono pricinente inmitiale capita Dectra Deo. Cur vero haec addi soleat, diebus praesertim solemnis ieiuni j sic edisserit Micrologus cap. 3I. Orationem super populam in Quadragesima ideo frequentamus , quia oratio pacteommunionem pro solis communicantibus solet orare . Popalus avium idi se quotidie in 1 uadrage a conueniat, non tamen quotidie in deberet communicat . Ne ergo populus ita oratione in commanione dareret, adiecta e B oratio super popatum, in qua non de commonicatione, sed pro populi protectione specialiter orarer . In Dominiciae tamen diebus non dicitur, quia genuflexio vitatur, quae huic orationi a populo antiquitus persoluebarer . Vel potius ideo quia omnes iuxta allectationem S. Ambroser in Dominicis diebus ommunicare deberent , quibus er orario pon communionem pro benedictione fascere posset. Aliam rationcm affert Honorius in Gemma animae cap. 6 . dicens et Statutum erit ut panis poLI Asissam benediceretur, et populo pro bene dictione communionis par iretur: sed quia hoc in streabarisma fieri non licuit propter ieiunium, orationem super populum dici ecclesia instituit, ut per hanc particeps communionis A. De hoe enim fide es semper soliciti
fuerunt, vi secum inuicem unionem & communicationem seruarent,
vel Eucharistiae participatione; vel Eulogiae seu antidori, quod loco
sacri doni dabatur, perceptione ; vel saltem mutuo orationum consolatio. In libro Sacramentorum S. Gregorij,& in nonnullis Missalibus M. SS. sunt in plerisque Millis etiam extra Quadragesimam huiusmodi orationes super populum quas ex veteri Anglicano Missali suae Bibliothecae Ecclesiasticq To. s. p. r. inseruit Cornelius Schultingus. Excepta autem hac oratione super populum , tot sunt numero Collecte ad complendum , quot initio dictae sunt: quibus recitatis salutat populum Samcerdos consueta formula Dominus vobiscum.
III. Tum Diaconus dimittit populum dicens, Ire Missam: idem enim est Missa ac missio siue dimissio, ut initio Libri I. explicauimus. Graeci quoque in fine Liturgiae volis o cauunt, id est dimissionem. Nam
506쪽
reram eommunione sacerdos dicit secreto orationem pro gratiarum actione; postea Diaconus hortatur popuIum a ratias agendas, eui que dimittit his verbis : In pace procedamar. Re ondet chorus , In nomine Domini. Deinde Sacerdos benedicit populum , & distributis Eulogiis facit apolyta , cuius varias formulas pro varietate festiuitatum exhibet Euchologium pag. par. Communis haec est, Gloria tibi chriale Deus nocter, spes noriba , gloria tibi. Apud Clementem lib. 8. Constitui. dimissio populi his verbis fit , De in pace. Ordo Romanus antiquissimus debere ait unum ex Diaconis, cui praeceperit Archidiaconus, finith oratione ad complendum dicere ad populum Ite Missa eae Etiam Ethni- ei sacrifieijs peractis licentiam abeundi a sacerdotibus accipiebant, qui certa formula licere cunctis discedere alia voce indicabant. Apuleius
lib. I r. fabula Milesia sacris peractis unum inquit de sublimi suggestu
solemni ritu clamasse, Populis missior quq vox abire omnibus fas esse s significabat. Putabant siquidem viri sapientes indecens esse, ut qui simul conuenerant nulla habita licentia discederent. In funere Romanorum combusto cadauere , eollectisque in urna cineribus, Praefica nouissimum verbum alta voce pronuntiabat, Ilicet, quod est Ire licet: quo audito qui funus comitati fuerant domum redibant. Virgilius, Lu-
Drauitque Diras, dixitque nouis a verba, id est Ilicet , ut Seruius exponit. Brissonius lib. a. deformisIis dimissum senatum scribit his verbis, Nil vos moramur Patres ConscripIi. Concionis vero dimittendae haec erat formula, Si vobis videtur,discedite Quirites. Christianis autem saepe praecipiunt canones , ne conuentum deserant nondum expletis Missarum solemniis, ut alibi notauimus & ideo tempus quo abire liceret, Diaconi voce indieendum fuit. Chrysostomus homil. de ecclesia nox,
contemnenda, Ingressas es in ecclesiamuro homo : ne exeas nisi dimittaris.
Cur vero certis diebus omissa dimissione per verba De Missa es , dieat Diaconus, Benedicamus Domino, hanc rationem affert Micrologus cap. 6. Congris infinitiis diebus Ite Missa est dicitur,quia tunc generatis conuentus celebrarisolet, qui per hal modi denunciationem licentiam discedendi accipere solet. Ad quotidiana autem Musarum solem a non generaliter ab omnisus, sed a Religiosis conuenitur, qui plus spiritualibus nego- s quam scutaribus inuigilant, qui se reliqua dam licet officia frequentant. Ergo conuenienter illis possit Missam, ut non Baiis discedant, sed υt Dominum benedicant, denuntiatur. Huic assertioni O ecclesiasilica consuetudo videtur adstipalari: quia cum Ite Missa est dirimas, ad populum vertimur, quem discedere iubemus: cum avitem Benedicamus Domino dicimus , non ad populum ,sed ad vitare, id e B ad Dominum vertimur, nosque ipsos non ad discedendam, sed ad benedicendam Domino adhortamur. Sciendum tamen quod ite Missa est infra Aduentum mini ct Septuagesimam non recitetur ; non quasi eo tempore nulla at conuentus qui sit dimittendus, sed potivi pro trinitia temporis insinuanda . Haec Micrologus non satis apposi-
507쪽
te, illi enim probandum erat , quod olim quotidianis Missarum 2lei nijs popesiis non interesset . Crederem potius tunc omissam dimissio nem, cum fideles Milia peracta non statini abibant, sed permanebant in ecclesia, donec recitatis canonicis precibus, & statione se luta abire fas erat: deinde extensum hunc morem ad Missas minus solemnes requotidianas. Dimisse populo inclinatus sacerdos in medio altaris recitat orationem incipientem, Placeat tibi S. Dixitas, quam in onmibus fere Missalibus antiquis reperi , etiam in scriptis ante annum millesimum. Extat item in Missa Illurici, & in alijs apud Menardum. In Liturgia Chrysostomi orat sunt liter sacerdos pro omnibus pro quibus obtulit lacrifici cim. In Missa Maronitarum sic orat Sacerdos priusquam
discedat ab altari: Mane in pace alta resactam, ad te reuertaran pace.
Oblatio quam accepi a te sit mihi in propitiationem debitorum ter in remisesionem peccatorum, ut adsum ante tironum chrim sine damnatione se confusume . Nescio utram rexertar esset re super te aliam oblationem svies non
IV. Sequitur recentiori ritu benedictio, quam olim ante communionem Episcopus largiri solebat, ut suo loco ostendimus: illi enim potissimum comi enit populum benedicere, qui peculiari quadam ratione Chrissum sumtim sacerdotern & episcopum animarum nostrarum repraesen isti. Cum aute in usu erant Pontificales bini iniones, nulla in fine Misis praescripta erat: & in Missali Vaticano M. S. num. I. in quo ritus episcopalis benedietionis fustis explicatur, hoc peculiariter notatur di quod quando haec solemnis benedictio datur ante communiouem, non est necesse in fine Misi, iterum benedicere. Atque hinc ut puto factum est, quod tam in Ordine Romano, quam in antiquis sacramentorum olibris nulla fit mentio benedictionis in fine Missae. Quod vero asserunt
recentiores ex Amalario lib. 3. cap. 36.8e ex Rabano Mauro lib. I. cap. 33
datam olim hanc benedictionem antequam diaconus diceret, Ite Minsect; error est a nobis alibi indicatus & explosus, ex eo proueniens quod lecto locis citatis nomine benedictionis, illud protinus mento
conceperunt, quod nunc ea voce intelligitur, nescientes vel non aduertentes olim Collectis siue orationibus tributum hoc nomen. Cum
igitur Amalarius & alii eiusdem aeui dicunt consummato sacrificio mepulum a sacerdote benedici de post rema oratione loquuntur, quae Post
communio vocatur; idq ue ex verbis Rabani manifestum est. PM commmunionem , inquit, ct 'B eiusdem nominis eanticum , post antiphonam scilicet quae communio nuncupatur, data benedictione a Sacerdote ad plebem Diaeana pradicat Mile officium esse peractum dans licentiam abectra di . Clarius Uuait idus in fine cap. a a. Statutum ect Aurelianens Concilio ut opuIui ante benedictionem facerdotis non egrediatur de Mi a. . Osa benedictio intelligitur illa ultima sacerdotis oratio. Illa scilicet quq ad com
508쪽
his respexu decretum Aurelianense Capitulari Caroli Magni inse
eum lib. r.eap. y I. Ut Ariei quando De iuni ad Missarumflemnia , nos exeant ante completionem benedictionis facerdotalis . Ritu veteri Ciste
eiensi, qui paucis ab hinc annis mutatus est, nulla extat in fine Misi e benedictio, sed sacerdos dicta oratione Placeat tibi S. Trinitas , oscul eis altare dicens,mmis S precibus inarum se omnium Sanctorum Doram
misereatur noliri omnipotens inminus. Amen. Sicque signans se & ii elinans recedit. Eodem ritu utuntur Carausiani, cuius rationem ex
Ioanne de Indagine hanc assignat Ioannes Bechoisen in expositione Missi edita Basileae an. I s iv. quia qui populum non habent, non obligantur ad huiusmodi benedictionem dandam et Cariusiani autem non , habent populum. Auctor libri de ecclesiasticis obseruationibus sub nomine Micrologi, qui vivebat prope annum roso. multa congerit cap. ar. de benedictione post Missam tum ex canonibus a nobis alibi perpensis, tum ex epistola ad Rusticum Narbonensem perperam S. Hieronymo attributa; sed his omissis hoc solum obseruo usum benediactionis in fine Mita iam eo tempore in aliquibus ecelestis introductum fuisse; sic enim capitulum concludit . Soli communicantes confectioaifacramentorum antiquitus intererant,quitus orari poB communione qua profolis comunitatibus inctituta estero benedictione potui alis ere. M M Arnos aute cum iam populas communicare cegaret, nec tamen a diuinis , fieri,sse subtraheret; necessario permissum est, via Presbura benedicer turiare iam benedictione quam communione priualius discede e videretur. Siue antem ea occasione e alia hoc Presburis permitteretur ab episcopis,adeo tamen in Gram jam et quequaque DeviI s Ut nequaquam abri ueraui fruam
dato a Preas ieris in populo praetermitti possis nisi fors AP md a sedes generat ter Sonodiuiter prohibere voluerit. Mogarabes p ter benediactionem, que datur ante communionem, aliam dant in fine Missae his verbis, In bnuate Sancti Spiritus benedicat vos Pater es Filias . Grtei Laene benedicunt, aliquando cum dicerio vel tricerio, cereo scilicet du-Pliei vel triplici, aIiquando sola manu signum crucis efformantes. In fine autem Liturgiae sacerdos depositis lacris vestibus rursum benedicit populum dicens et Cusi odiat Dominas Deus omnes vossa gratia es hum nitate perpetua nane S per is in secula scalorum, Amen. Et populus respondet et Lenedirentem Osanctificantem nod Domine conserua is multos annos. Et in pace eum Deo discedunt. In ordine Romano alia quedam benedictio commemoratur, quam dat Pontifex postquam peractis omnibus ad Missam pertinentibus recessit ab altar . Eo enim descendente in Presbyterium episcopi primum dicunt, Iube Domine benedicere , et iI- Ie respondet, Benedicat nos Dominus. Haec autem benedi o nihil aIiua est quam salutatio Pontificis & licentia abeundi. Maronimum ben dictio in fine Missae haec est. Benedictio Domini noctri Iesa chram veniat
de caelo ct requiescat super me es super Dra , ignos, debitis via ras , ν
509쪽
dimitiat defectus vestros, se requiescere faciat mimas demanctoram De rvim , se scribar nomina vestra in libra regni caelestis, ac nos di Dor eripiat Deus a damnarione is confusione in die iudicae iusti s recti. Pater O DA bimisancte tibi gloria inferata feraiarum. Amen . In veteri Testame eo Numer. 6. Deus ipse formulam docuit, qua lacerdotes filijs Israel benedicerent . Benedicat tibi Dominus cst custodiat te. Ostendas Domin- faelem fuam tibi O miserearer tui. Conuertat Dominus vallum suum ad te, dr aerari pacem.Ex hac autem desumptam formulam episcopalis benedictionis iam supra dictum est. Benedictio , ait Tertullianus lib. dotestim.animae cap. a. Inter nos summam est discipling ct conuersationis sacramentum. Benedicat te Deus rarefacile pronuntias, quam Christiano necesse est. De ritu vero suscipiendae benedictionis, an quibus flexis genibus siue stando suscipi debeat , extat dissertatio Isaaci Haberti ad- Mersus Franciscum Menardum I. C. ad parum XI.Drargia Patriarethauso rem d. in qua di in tribus antecedentibus diffuse agit de benedicti ne . In Missis pro defunctis omittitur benedictio, quia pertinet ad s Iemnitatem , qua carent ossicia defunctorum. In quodam tamen Misi li M. S. hanc assignatam legi, Deus qui est vita viserum es resurrectiompri orum benedicat Hi in secula feculorum. Carmelitae post benedictionem ante medium altaris genuflexi dicunt antiphonam Salae Reginaeum v*cust oratione: sivi me Repina Denique stere a postquam a Deo Mnedictionem populo preeatus eu , ivit initium euangelu secundum Ioannem, in quo fidei orthodoxae quaedam veluti anaceebalsosifi contin*tur. Praeclarum de eo thstimonium cuiusdam Platonici refert Augustinus lib. Io. de Ciait. Dei cap. as, dicens: Initiumsycti EMAgeb, cui nomes ect secundum I/axem, quidam Platonicu cui a ct me Simpliciam, qhi poma Medi, laneam recte 'askit ut 'i, stiebamus a dire , aureis literis conscris, e rum di in locii eminentissimi proponendam esse diacebat. Hoc in nouissima Misialis recobnitione Pius v. legi praecepit, cum antea certa sine lese ex sola consuetudine a quibusda dici ab allia omitti pro cuiusiue arbitrio soleret, vi Parii Crassus testatur in Cere, moniali summi Pontificis inedito cap. h. Qua de causi in quibusdam Mimalibui tam editis quam M. SS. tam Romanis quam aliorum ecci uarum, nillil de eo decernitur,sed dista oratione Placeat libissim Trisymis,osculetur,inquilint,altare,& recedat dicens Canticum trium Pu
rotum. Ita Misi e Romanum a Paulo IILrecognitum & Lugduni edis masci aso, Silent etiam de illo vetus M. S. Bibliotheee Barberinarret . 23. et alipil recentiori manu descriptum, quod ostendit mihimmiminia de eruditione c spiculis Camillua de Maximis inter R E. uales a Clemqnte X. nuper adscriptus.Zacharias Andrianus Bri-xica si in expositioni Mira quam edidit an. ripi. cum omnes eiu partes
510쪽
artes minutissime explicet , nihil prorsu dicit de euangelio in fine,,
sed data benedictione recitandum esse ait canticum Benedictu, Missi e M. S. num. 3 o t. Bibliotheeg Palati ny Vatica nq, ct aliud Vatiemum nam. 38o . hoc ipsum euangelium dici statuunt dum exuitur sacerdos, vel post vestium depositionem. Sarisburiense editum post orationem Placeat, signat se inquit, & recedit, & in redeundo dicit euangelium D, Principio. Ordo Misit editus Rome an. I sor. a Ioanne Burchardo Praefecto ceremoniarum summi Pontificis, & Missale pro regno No uegiae impressum Halaip anno Isis. Augustanum item an. Isio. & alia quaedam typis excusa ante Pium v. ipsum legi constituunt priusquam sacerdos ab altari recedat. Testes sunt eiusdem consuetudinis Steph nus Brelefer Armoricus ordinis Minorum , qui vivebat anno I 8 o. in declaratione mysteriorum Missae , & Ioannes Bechossen supra citatus, Suspicor autem hane consuetudinem a Pio v. lege firmatam ex eo traxisse originem , quod olim Fideles hoc mitium euangelii collo appe
sum tamquam amuletum gestare solebant, ut refert Maldonatus initio cemmento in Ioannem num. II. cumque difficile foret , ut ipsum singuli
sibi in membranis exarari facerent , aut exaratum solicite custodirent; saltem curarunt ut ipsum post Missarum solemnia audirenti cumques hoc in superstitionem aliquando degenerasset, concilium Saleguntam diensean. Ioa a. can. Io. ne ulterius fieret hoc edicto sanciuit inium
etiam laicorum, dr maximo matrona habena in confoetudine , ut perfluum
D. Hei audia i exangelium, In principio erat verbum, dr Missas peculiares, hoc est de fancta Tranitate , ani de 3. Michaele, et idei sancitum ectui hoc vitrrias non flat, nisi suo tempere, is ni aliquis delium audire
velit pro reuerentia S. Trinitatis, non pro aliqua di ima, me
Lecto demum euangelio sacerdos ab altari recedens & sieris vestis VI.bus se exuens hymnum recitat trium puerorum ex veteri consuetudine cuius meminit Micrologus civ. et r. Missa Codicis Titiani apud Mena dum, Expletis omnibus, inquit, episcopus rediens adscrarium cum Diaconitus se caleris cantet lamnum trium Puerorum. Idqm fere ait Missa IDIyrici. Quod vero Micrologus &post eum recentiores, concilio I
Toletano decretum fuisse asserunt ut hoc canticum a sacerdote post Missam diceretur, id omnino falsum est, errorique causam praebuit riatus ecclesiastici, qui tunc in Hispania vigebat, ignorantia. In eo siquiadem concilio multa sancita sunt, quae ad ritum MoEarabisum pertinebant: atque inter caetera decretum est, ne hymnus trium puerorum omitteretur. Hunc autem non quotidie dicunt Morarabes, sed diebus
tantum Dominicis & in solemnitatibus Martyrummee in fine Mis sed in principio ante Epistola, ijsdem fere verbis quibus canitur ritu Romano sabbatis quatuor temporum, ut ex eorum Missali euidens est: atque ideo concilij decretum nullo modo spectat ad canticum quod post Missam a nobis recitatur. Clarissime hoc patet ex ipsius decreti tenoro ,