장음표시 사용
491쪽
di t. 2.e tam omne crimen, afferunt decretum Iulii I. vetantis eommuni
nem intinctam, quod iisdem verbis extat in concilio Braearensi III. haahito anno fili. c. I. ubi cum inter abusus qui irrepserant, & hunc enuis merasset quod quidam intinctam eucharistiam populis pro complememto communionis porrigerent, id vetat deinceps fieri , quia hoc non recipit prolatum ex Euangelio testimonium , ubi seorsum panis, seorsum
calicis commendatio memoratur. Micrologus item cap. t s. Non es , inquit, authenticam, quod quidam corpus Domini intingam, se intinctam pro complemento communionis populo dstribuunt , nam inda Roma s contradicit. Exceptus est casus necessitatis dc cautelae in canone eoncilii
Claro montani sub urbano II. quem refert Baronius To. XI. ex schedis Antoni j Augustini. At vero Paschalis II. etiam casum necessitatis exclusit ep. gr. ad Pontium Abbatem Cluniacensem p cipiens ut par uuli & infirmi, qui panem absorberenon possunt,in solo sanguine com
munirent , hoc decentius existimans , quam intinctanti communionem permittere. Alicubi tamen inualuitvsua infirmos eo modo communicandi , adeo ut apud Iuonem P. a. cap. rv.decretum hac de re sancitiam legamus a quodam concilio Turonensi. Omnis Prestiter, inquis, habeas p idem aut vas tanto Acramento dignum, ubi covas Domini cum Hligenis is recondatur ad viaticum recedentibus de seculo. tantum sacra oblatia intincta debet esse infanguine Cirmii, vi vera iter Presspter possis cerer infirmo, corpus , etfanguis Domini Moserri Iesu tauristi prasinat tibi tar missionem peccatarum et taram aeternam. Sic Patres Turonenses decreueriint , sed ratio quam afferunt quanti ponderis sit norunt Theologi r ne que enim corpus Christi est sine sanguine. Alibi inualuit idem mos pro omni populo, non alia sane de causa quam propter cautelam, ne tanguis effunderetur. Ritus antiquus Missae a Ioanne episcopo Abrin eatensi descriptus apud Menardum in Appendico libri Sacramentorum vetat sacerdotem & ininistros intincto pane communicare, excipit autem populum, que-nquit, raran Iopane non auctoritate, fedsumma necespiate timore effusionis sanguinis Christi permittimus communieare. lnis antiquis consuetudinibus Monasterij Cluniacensis lib. 2.cap. 3 o. ramo .. Dicitet, si alii tum extat de communione intincta. In margine autem ex alio codice ratio addita est, id contra usum aliarum ecclesiarum ego , permitti tamen propter nouitios & alios rudes, qui si sanguinem scparatim acciperent, vix fieri posset quin aliquam negligentiam incurrerent. In Anglia adeo propagatus erat hic usus, ut eum prolixe dese
dat Ernulfus Roffensis Episcopus epist. ad Lambertum To. r. Spiciteri . Concilium vero Anglicanum sub RicbardoArchiepiscopo Cantuariens an . III s. cap. is . prohibuit , ne quis quasi pro complemento communionis intinctam alicui eucharistiam tradat. Erat autem duplex intinctio una eum sanguine, altera cum vino communi, & haec etiam
aliquando viguit pro pueris & infirmis, qui panem siccum deglutire .
492쪽
xon poterant. In praecitatis statutis Cluniaeensibus lib. I. cap. et 8. comis munio moribundi sic describitur. Sacerdos corpus Domini incensa ranis pii, ct panem quam allaturui erasuper calicem teneri se tam ipse ealix quam manus facerdotis linteola condidissimo cooperitur. Interea curatur, Ut in- fi mi bucca lauet r recepturi aesum corpus Domini, quod recipit vino intinctum, quo epotato ebiiii quoque ablutionem calicis , ne videlicet aliquod fragmentum in eo remanserit:nondum enim in usu erat panis ille tenuissimus, quo nunc utimur in sacris mysterijs , ut alibi ostensium est. Deo hae ipse intinctione loquitur, ni fallor, S. Prosper cap. 6. dimisi temporis , ubi narrat historiam mulieris energumenae , quae diebus septuagi ta nullum cibum , nullumque potum sumpserat. Huic sacerdos particulam corporis Domini tinctam praebuit, vino scilicet non consecrato siue aqua , ut eam facilius deglutiret. Nunc omnes intimstiones abi runt in desuetudinem , cum enim ad tollendos abusus decreta & praec pia non sussicerent, coepit tandem communio fieri sub una specie, nubiusque loeus intimctioni in ecclesia occidentali relictus est. Porro cum agimus de corpore Domini sanguine intincto, alia quaedam singularis intimctio dictu hortenda mihi venit in mentem, quam ex Graecorum Annalibus sic nurat Aaron iuxan. 6 8. Cum perditissimus Pyrrhus M nothelita post recantatam palinodiam in pristinum errorem lapsus esset,
Theodorus Papa planitudine comiscata Eccles a ad se Ichram verticis Ap Boloram accessu , ct diuino muce expostalato ex vivifico sanguine in atramentum Dillauit, ct ita propria manu depositionem Pyrrhi excommunicati fe-
it . Simili modo scribit Nicetas in vita S. Ignatij Constantinopolitani subseripsisse episcopos damnationi Photii Pseudopatriarchi calamo intincto in sanguine Domini vice atramenti: quod sine horrendum est et
sed illi peculiares sui consilij rationed habuerunt .
Communio puerorum . De ea quid senserint antiqui Patres,
, qua veteris ecclesia pratas fuerit. Communionis nomen viaiuocum. Perceptione eucharisia , mutua delium
societate gnificat. Gua fuerit communio laica,qua recte, Astiea Ouibusdam olim negatum in sine viaticum euch
rima. Examinantur Doctorum sententia de communione peregrina . De eu gijs, earumque usu ac distributione.
Ovia supra de communione puerorum mentio frequenter facta , Lest, operae pretium erit, quid de illa senserint antiqui Patres, &
493쪽
quid tandem definitum sit plenius explicare. Innocentius Papa seriis bens ad Patres concili j Mileuitani epistolam aduersus Pelagianos, quae B v3. ad Augustinum: &ipse Augustinus lib. I. contra duas victo asPelagianorum cap. 22. O lib. I. de peccatorum meritis cap. ro, atque alibi
saepe baptismi necessitatem ex necessitate eucharistiae inferentes in ea sententia fuisse videntur, quod etiam infantibus rationis usu carentibus tribuenda esset necessario post bapti simum eucharistia, adeo ut sine ea saluari omnino non possent. Sed aliam fuisse illorum mentem, si scripta ipsorum diligentius excutiantur, perspicuum est. Neque enim de reali siue sacramentali communione loquuti sunt, sed de eius effectu, qui est unio & incorporatio cum Christo, quae etiam per solum baptismum fit, sine actuali eucharistiae susceptione. Quamuis ergo reueraptisti Patres soliti sint infantes communicare, non tamen ad communionem eis exhibendam ea ratione moti sunt, quod eam crediderint ad eorum salutem necessariam. Plura congerunt Scholastic ut hanc fuisse Augustini alior uinque Patrum sententiam ostendant, sed his omissis instar omnium & super omnes mihi est auctoritas concilii Tridentini. Sessione siquidem a I. cap. q. postquam declarauit parmatos usu rationis carentes nulla obligari necessitate ad sacramentalem eucharistiae communionem, ait: Neque ideo tamen damnanda es antivitas, si eum m
rem in quibusdam locis fruatio. D enim sanctissimi illi Patres fui faeti
probabilem causam pro illius temporis ratione habuerunt: ita certe eoi nulla
salutis necessitate id fecise e controuersia credendum eli. Neque aliter erediderunt ipsimet discipuli S. Augustini, is praesertim qui primum inter eos locum tenet Fulgentius Ruspensis episcopus. Is etenim epist. ad Ferrandum Diaconum de baptismo Aethiopis moribundi cap. Ir. manifeste docet ex ea sententia Saluatoris Ioan. 6. Nis manducaueritis carnem File hominis, ct biberitis eius sanguinem, non habebitis Uttam in vobis: non posse inferri actualem communionem post baptismum necessariam esse ad salutem; quandoquidem effetaim eueharistiae in ipsa regeneratione baptiEatus suscepit tactus corporis Christi verum membrum . aeuod etiam, inquit, Doctos Patres indubitanter credidisse ac d euisse cognoscimus. Tum sermonem hac de re habitum a S. Augustino subiungit, ac tandem sic concludit epistolam. Arbitror facte frater disputationem natiram praesari doctoris Auguriini sermone Amatam, nec
quicquam esse aliquatenus ambigendum, tunc Unumquemque elium cor
parii sanguinisique dominici participem fleri , quando in baptismate membrum corporis tarini estitur, nec alienari ab illo panis calicisae consortio , etiams antequam panem illum comedai ct calicem bibai de hoc seculo in
unitate corporis Chrim eon tutus abscedat. Sacramenti quippe illius participalione ac bene cio non priuatur , quando ipse hoc, quod illud farramentum gni car, inuenitur . Hinc colligitur sensem Augustini non bene ab illis perceptum fuisse , qui perperam eum accusant, quod euchari
494쪽
stiam paruulis necessiariam ad salutem esse docuerit, contra definitionem, quae hanc sententiam inflicto anathemate condemnauit . Cautius loquutus est Hugo a S. victore doctrinae Augustini secta tot egregius, qui veteris ecclesiae consuetudinem attendens, tradendam quidem pueris eucharistiam sub specie vini docuit lib. I. de Soeram. cap. a , sed cum cautela & limitatione : nam F in reseruando favisine Christi vel ministrando pueris immineat periculam, potius persedendam Didetur. Tum ait pueris nullum imminere salutis periculum, si eos contingat absque communione decedere, quia membrum eorporis Christi iam sunt effecti per baptismum. Idem scribit Lan francus Cantuariensis epise. 33. ad Domnaldum episcopum Hiberniae , qua docto & subtiliter
de Infantium communione pertractat. Horum autem aliorumque P trum doctrinam , & verborum Christi expositionem ab illis traditam non considerans Radulfius Ardens Hugoni contemporaneus loquens de Eucharistiae necessitate serm. in die Paschae,Statutum,eminquit, in pueris mox baptietatissaltem in specie vini tradatur, ne e necessario scramento seda-t. Et Radulfo antiquior Gualterius Aurelianensis, qui vixit s culo nono, cap. T. sui Capitularis mandat vi Presbyter semper eucharistiam paratam habeat, ut quando quis infirmatus puerit, aut paruulus aegrotauerit, statim eum communicet, ne sine viatico moriatur . Quod vero Antiqui ministrare paruulis sacra mysteria consueuerint II. ex eorum scriptis euidenter ostenditur. Cyprianus epist. 63. ad Coecilium, Per baptismum , ait, spiritat sanctus accipitur , SA a baptia alis Ospiritam fan. am conseratis ad bibendum calicem Domini peruenitur. Idem libro de lapsis ab indigna communione horrendis evemplis deteriens, celeberrimam historiam narrat, quam etiam ex ipso refert & ponderat Augustinus epist. 23. cuiusdam in tantulae,que cum parentum incuria &nutricis delatione panem vino mixtum de idolothytis eomedisset, ipso Cypriano sacrificante aderat cum matre in ecclesia. Ubi vero flemnibus
adimpletis calicem Diaconus Oerre prasentibus carpit, dr accipientibus cai Hs locas eitis aduenit, faciem suam paruata intiinctu diuinae maiectatis aueristere , est labys obturantibus premere, calicem recusare. Permi it tamen Di ronus , ct reluctanti licet descramento calicis infudit. Tune sequitur si guttiis O vomitus. In corpore atque ore violato eucharima permanere non potuit. Dionysius in fine cap. a. eccl. hierarch. Omnibus, inquit, per ctis eam qui initiatus es ad euchari iam vocat, se m friorum perficienditam haberetiam communionem illi tradit. Et infra cap. p. aeuod autem infantes , qui per aetatem nequeunt intelligere, diuina regenerationis, sanct rumque diuinae communionis racteriorum participes fiant, indetar hominitas profanis non immeriti riserum dignam. Mox huius facti rationem reddit. vetus haec consuetudo fuit ut quicunque baptia abantur siue adulti siue infantes, sacra stati m communione reficerentur. Liber Sacramentorum S. Gregorij editus a Menardo in ossicio Sabbati sancti agens da bapti simo Disit iaces by Cooste
495쪽
baptismo infantium ait , Subi etiam non prohibentur lactari ante sera communionem , si nece fueris. Iobius Monachus apud Photium, Pri. mo , inquit , baptitamur, deinde ungimur, inde pretio sanguine digna. mar. Theophanes Ni nus, cuius frontem versibus conscribi iussit impius Theophilus Iconoctasta, asserit epict. p. ad sacerdotes statim post baptismum data omnibus communionem. Hieronymus aduersiis Luciferianos Hilarium ait non potuisse baptismum sine eucharistia administrare , quia presbyter non erat . Huc item respicit Tertullianus
lib. de pudicitia cap. s. ubi explicans filij prodigi parabolam , A nlum ,
inquit , dccipit tunc primum, quo ei pactionem interrogatus obrinat, a re ita exinde apimitate Dominici corporis vescitur , eucharistia silicet. arrat Euagrius lib. q. ias .ecch capis s. deiecto Anthimo e throno Conis stantinopolitano, eique Menna viro orthodoxo substituto, hoc miraculum in puero Hebraeo contigisse. Vetus fuit consuetudo Constanti; nopoli , ut si quando multae particulae corporis Chi isti superessent, sacerdotes pueros incorruptos accerserent, qui eas comederent. Cum
his adfuit aliquando puer Hebraeus, & cum caeteris sacrorum mystemriorum particeps effectus est. Quod cum Pater didicis let furore ac rabie succensus in clibanum ardentem , in quo vitrum formare solebat, puerum coniecit; qui triduo in igne , Deo protegente, ill eius permandi sit, donec a matre eduinis e fornace ipse cum matre baptismum suscepit, pater cruci affixus est. Hoc miraculum reserunt Greg. Turonem lib. I. de glaria martyrum cap. ro. de Nicephorus Callistus lib. ry.cap. 23. atque hic postremus addit se cum puer admodum esset saepenumer cum aliis interfuisse, & reliquias sacramentorum suscepisse. Vixit autem Nicephorus seculo XIV. ex quo infertur hunc morem in Urbe rem gia octo seculorum spatio perstitisse, nam Mennas claruit seculo VI. Ioannes Moschus in prasos rviati cap. 3y. aliud miraculum narrans, quod pueris Apamiensibus accidit, qui per iocum sacram synaxim cevlebrantes verba consur tionis super panem & vinum protulerunt, eos potuisse ait illa verba ediscere, quia consuetudo tunc erat in ecclesias ut pueri ante sacrarium assisterent, & primi post clericos communicavrent. Eundem morem reliquias sacramenti pueris ministrandi in Occidente quoque, saltem in Gallia , viguisse docet nos concilium II Mavtiscones se habitum m. s 88. nam cap. 6. ait: stuae eae religa scri claram possiet peractam Missam in sacrario supersederint, quaria De exissseria innocentes pueri ab illa cuius intreeli ad ecclesiam adducantur, Sindicto eii ieiunio, easdem reliquias conspersas vitio percipiant. Postea convcilium Tyronente III. tempore Caroli Magni e. iv. presbyteros admoviiendos esse sanciuit, ut cum sacra Missarum solemnia peregerint atque communicauerint, pueris aut alijs quibuslibet personis adstantibus corpus Domini indiscrete non tribuant. Et odo episcopus Parisiensis,
qui vivebat ad ripi. in statuus synodalibus cap. 3s. Communium pr-ceptor m
496쪽
diserere praeeipit presbyteris, ne hostias licet non saeratas dent pueris vllo modo. Sic desiit in Gallicana ecclesia seculo XII. mos pu ros comunicandi quem licet optauerit iustaurare eiusdem seculi scriptor Hugo a S. victore, asserit tamen loco supra citato ram suo tempore desijste, aliquo eius vestigio remanente; nam presbyteri retinentes
veterem formam , sed non rems vinum commune pueris recens bapti.
Eatis dabant pro languine, quod Hugo superfluum & dimittendum arbitrabatur. Ne vero reliquiae sacramenti superessent, si pe decretum
est, ut tot dumtaxat particulae consecrarentur, quot erant parati ad communionemr & si quid residuum foret a sacerdote seu ministris e mederetur, aliquot tantum particulis pro infirmorum communionoreseruatis, quae statis diebus renouarentur. Quod si contingeret ut ministrorum incuria putrescerent,statuit concilium Arelatense apud Iu nem P. a. e. sv. ut igne comburantur & einia iuxta altare sepeliatur , idque in usu iuisse docet Algerus lib. v. cap. r. Est autem nomen communionis aequivocum. Quamuis enim hodie III. nihil sit, quod nomine communionis intelligatur, nisi sola eucharistiae participatio, haec tamen vox latius olim patebat, & praeter eucharistiam alia multa complectebatur. Congerunt tu hanc rem plurima thstimonia e veteris ecclesiae praxi viri eruditissimi Gabriel Alba sipinatus
lib. I. observat. & Ioannes Morinus lib. a. eccle Bic. exercitationum. Et
primo quidem duo veluti genera erant Christianae communionis, communio sicilicet commercii siue mutuae eum caeteris Fidelibus societatis i& communio eucharistiae, quae prioris perfectio, finis, & centrum est. Illa habitudinem habet & relationem ad corpus Christi mysticum . . quod est ecclesia et haec verum corpus eiuslem respicit, quod sumitur in eueharistia. Illa dicebatur communio sine oblatione, utpote consistens in sola participatione orationum & consortii fidelium: haec comis munio cum oblatione ijs concessa, qui corporis & sanguinis Domini participes erant. Quia vero ecclesia ex populo constat, euius est institui, dirigi, & perficilia ex clero, ad quem spectat docere, sacramenta administrare, dirigere ,& perficere; ideo communio, quatenus resepicit mysticum Christi corpus diuiditur in laicam & ecclesiasticam. . Ecclesiasticae tot sunt species, quot ordinum gradus: aliter enim inter se & cum alijs clerici minorum ordinum. aliter subdiaconi, & diaconi, aliter presbyteri & episcopi communicabant. Cum ergo aliquis ordi nis sui munia in poenam alicuius delicti obire non poterat, is communione priuari dicebatur, quia cum caeteris in his quae sui ordinis erant communicare vetitum illi & illicitum erat. De hac communione antiqui canones loquuntur, quoties clericos, diaconos, presbyteros, sue episcopos communione priuari praecipiunt. Quod si quis perpetua depositione a sui gradus honore & functione remouebatur , is omne ius ecclesiasticae communionis amittebat, de inter laicos relegatus ipsorum
497쪽
solum tantum communione fruebatur. Vnde fit ut communio latea, quae lateis honor est , ecclesiasticis dedecus esset, quia illis in poenati it rogari solebat, cum admisso aliquo crimine e loco & gradu suo deis trusi eum laicis esse iubebantur. Recentiores qui audito nomine communionis, eius veteri notione neglecta, id solum concipiunt quod hodie ea voce significatur, laicam communionem nihil aliud esse putant, quam perceptionem eucharistiae sub unica specie aut extra cancellos mole laicorum, quod quam falsum sit vel ex eo liquet, quod saepe clericos ad laicam communionem detrusos legimus eo tempore, quo etialaiei sub utraque specie communicabant. Est igitur communio laica ius societatis & communicationis cum caeteris fidelibus in rebus tam saeris quam ciuilibus more laicorum: ex quo consequens erat, vicieriei ad eam damnati, quandoquidem a gradu clericali deiecti in ordianem plebis redigebantur, in perceptione eucharistiae instar laicorum se gererent , eam sumentes extra septa altaris, aut sub una vel utraque specie, sicut ex usu ecclesiae tunc laici sumere consueuerant . iiv. Illud autem dissicilius videtur, quod aliquando antiqui canones in fine tantum vitae, aliquando nec quidem in fine lateam communionem reis concedebant, utc. a. concilij Sardicensis & e. 18. Illiberitani.Sed quibus perspecta est veteris ecclesiae disciplina, ignotum esse non potest hanc diuersitatem animaduersionis ex eriminum diuersitate proue nisse. Quaedam enim crimina adeo grauia censebantur, ut eorum reus non solum depositione puniretur, sed etiam ad agendam poenitentiam, tanquam indignus ipsa laica communione, extra limen ecclesiae usque ad finem vitae inter Funtes ablegaretur, cui animam agenti concede batur, ut tanquam laicus fidelis prauia peccatorum ab talutione eum charistiam more laicorum acciperet. At qui scelera atrociora perpetrauerant, ias seueriore senteritia absiautio quidem a peccatis, quae nemini vere poenitenti in fine negari solebat, concedebatur; sed viatico eucharistiae privabantur, ut qui flagitiis suis clericalem gradum vivendo deturpaverant, nec viaticum quidem corporis Christi in morte susciperent, quod nulli laico sideli ab hoe seculo decedenti negabatur. Haec durioi animaduersio an fuerit mitigata can. 13. magnae P nodi Nicaeni quo precipitur, vis quis vita excedat, ultimo et nece hrao viatico minime priuetur , controuersum est. Nam cum duplex apud
antiquos viaticum esset, nempe absolutionis & eueharistiae, hic per vltimum&necessarium viaticum putat Albaspintus sacramentalem ab solutionem & solam admissionem ad consistentiam a Patribus Nicaenis indicatam , cui explicationi fauere videtur idem Canon statuens
quod si is superuixerit, sit inter eos qui communionem tantum orationis consequuntur. Habertus vero ad partem X. Liturgiae obser .X. contrariam sententiam sustinet, de viatico eucharistiae canonem Nicaenum
loqui , idque deducit ex secunda parte eiusdem qua sancitur, ut cuil se Diuitiam by Coos e
498쪽
bet generaliter in exitu posito , & eucharistiae partieipationem poscentI
episcopus cum probatione oblationem impertiat. Utraque sententia probabili suo damento innititur, & per me liberum cuique erit cui m luerit adhaerere. Quamunque enim fuerit Nicamq synodi mens, ee
tissimum illud est , cuius gratia huc digressi sumus, quibusdam poenitentibus propter horrenda crimina negatum in fine viaticum eucharistiae , & solam precum communionem cum viatico absolutionis conce sam Imo primis ecclesiae temporibus,ut Lib. I. Cap. XVII. ostensum est, idololatriae, moechiae,& homicidio ipsam etiam absolutionem negatam, suorumdam sententia est, qui ad hanc non ad eucharistiam omnino reiserendos putant concilij Illiberitani canones, quibus decernitur,ut rei praedictorum criminum nec in fine ad communionem suscipiantur. A guttur haec synodus a nonnullis nimiae seueritatis, sed sic ea tempora & fidelium mores ferebant. Fuit ergo, ut Innocentius I. ad Exup rium episcopum Tolosanum scribit, obseruatio prior durior, posterior interueniente misericordia inclinatior . Nam consuetudo prior renati, Ut cm-
cederetur eis poenitentia, id est ut admitterentur qui lapsi fuerant in odidine poenitentium, sed communio, id est participatio cum fidelibus & a solutio sine qua illorum consortio frui non poterant, negaretur. Nam
tam illis temporibus crebra persecutiones essent, ne communionis concessas facilitas homines de reconciliatione fecuros non reuocaret a lapsu , negata merito communio est, concessa paenitentia, ne totum penitus negaretur , Odariorem remissioneinfecit temporis ratio. Sed posequam Dominus noster pacem reclari suis reddidit , iam depalso terrore, communionem dari ais euntibus placuit , nempe communionem reconciliationis de qua ab
Exuperio interrogatus fuerat, quas viaticum profectaria. Idem fere decernitur can. concilii I. Amusicani: aeui recedunt de corpore p-itentia accepta , placati sine reconciliatoria manus impositione, publica scilicet& solemni quae in ecclesia fieri solebat,eis communicari. Quod m mentis Disivit consolationi fecundam definitiones Patrum, qui huiusmodi communionem sub ienter Dialuum nominarunt. uias superuixerint, fient in ordine Poenitentiam, O miensis necessari spaenitentia fructibus,tig
timam communionem cum reconciliatoria manus impositione percipiant. Legitimae autem communionis tunc participes erant, cum plene reconci.liati ad diuina mysteria percipienda admittebantur. Erat & aliud genus communionis, quae peregrina dicebatur, do equa variae sunt Eruditorum sententiae. Quidam, inter quos est Binius in notis ad concilium Ilerdense, eam cum Iaica confundunt: sed non est credibile vetetem ecclesiam eandem rem diuersis adeo vocabulis expressisse. Ingens quoque inter utramque discrimen fuit, clerici enim ad laicam damnati gradu suo in perpetuum carebant, peregrina vero mulctati, ut constat ex concilio Agathensi c. II. non semper ei poenae subiacebant. Alis existimarunt communionem peregrinam nihil h
499쪽
liud esse , quam perceptionem eucharistiae sub una tantum speete. V
tum quid magis alienum a disciplina veterum Patrum, quam ut euch ristiae etiam iub una specie sumptionem tanquam poenam irrogarene Getieis furti & aliorum criminum reis, qui etiam in fine vitae constitu ris & longa ac prumnosa poenitentia functis eam aliquando denegabant e Franciscus Bosquetus vir multae eruditionis In nnis ad episet. IT . lib. I. Innocent, III. peregrinae communionis nomine poenam suspensionis intelligit, cum episcopus omni Pontificali potestate exutus, honorem dumtaxat habebat, & primam sedem inter presbyteros: quae poena ad alios deinde ordines, ut ipse putat, translata est. At haeceommunio non poena, sed solatium fuit: idque tributum episcopis N uatianis post abiuratos errores legimus can. g. concilij Nicaeni, ut homnore seruato primi inter presbyteros sederent. Nec aliter explica dus est emon 3. synodi Reiensis, quo nititur Bosque tus. Sermo enim in eo est de Armentario i qui Ebredunensis episeopus a duobus tantum ordinatus fuerat cum multiplici canonum transgressione: quam ordimnationem irritam & nullam synodus pronunciauit, vetuitque illi conmsistere intra fines Alpium maritimarium. Quia tamen facti poenitens se ignoranter deliquisse dicebat, permisit ei extra illam prouinciam a manere, & in aliqua ecclesia ei misericorditer attributa peregrina commmunione foueri, iuxta decretum praecitatum concilii Nicaeni. Pater autem hane communionem in solatium amissae dignitatis concessam seique potius ornamento quam poenae fuisse. Alia est singularis sententia Gabrielis Henao, qui DL descris ME . p. g. disput a8.- y Osequentibus diffutissime agens de communione peregrina, cam tandem fuisse concludit, ad quam clerici admittebantur, quibus in poenam alicuius peccati peregrinationcs siue perpetuae siue ad tempus immpositae erant. Sed quamuis multa dicat, non tamen probat, quae &qualis fuerit peregrinantium communio. Et hoc deinde ab illod
monstrari oportebat, quod quando canones de communione peregri na editi sunt, solerent clericis ad expianda peccata peregrinationes iniungi. Ceilotius tib. f. de Hierarchia cap. 16. nihil sacrum respicere hanc communionem existimat, sed tantum humanam societatem &subsidia victus ac vestitus clericis erogata, quibus haec poena peregri nitatis imponebatur: dictam autem peregrinam autumat, quia sic mulctati non merebantur tractari ut ciues Sanctorum & domestici Dei, sed tanquam aduenae & peregrini. At haec ingeniosa nominis explicatio est rem non attingens, de qua quaeritur. Simili modo aberrant a scopo Scholastici & Canoni , qui cum solam eueharistiae perceptionem
audito communionis vocabulo mente concipiant, eam peregrinam di
ei scribunt, quae olim peregrinis speciali aliquo ritu , separatim ab inmeolis loci praeberi solebat. Alij dicunt eam esse, quae ad finem usquet vitae reseruabatur, quia ex hoc seculo migraturi quasi in exteras regio
500쪽
nes peregrinantur. Sed turpe est huiusmodi ineptijs recensendis tem
pus prodigere. Sirmondus in hictoria publica poenitentia cap.vae & Alba spinaeus lib. r. vI. Obseruantunc peregrina communione mulctatos fuisse clericos eredi derunt , quando in eo loco & statu collocabantur , quo poni solebantelerici peregrini, qui sine literis coni mendati iijs , quas Formatas v eabant , extra propriam dioecesim peregrinabantur. Excipi enim benigne consueuerant, & sumptibus ecclesias ali, nullo praetermisso humanitatis ossicior nemo tamen clericorum cum illis tanquam cum cIericis communicabat, nec ullis sui ordinis muneribus fungebantur. Siestatuisse legimus concilium Liptinense c. . ut episcopi vel presbyteri ignoti undecunque venientes in ecclesiasticum ministerium non admitterentur ante probationem synodalem. Hoc autem aduenis nulIaerat poena, sed sic ferebat usus ecclesiae, ut clerici vagantes sine M matis ad suorum ordinum exercitia in aliena dioecesi non admitterentur: quae cautio etiam hodie adhibetur, ut ignoti & extranei sacerdotes non permittantur celebrare, nisi literas suae ordinationis ostendant,
tametsi in reliquis omnia illis ossicia christianae charitatis impendantur. Cum vero elerici alicui ecclesiae adscripti functiones sui ordinis exercere prohibebantur, id sane poena erat in hoc sita, quod licet peregrini non essent , certumque domicilium & gradum in propria ciuitate & ecclesia obtinerenti sic tamen cum eis agebatur, ac si peregrini forent, de quorum statu & conditione non constaret. Cumque sui ordinis exercitio carerent, non tamen abstenti erant a perceptione eueharistiae,quae nec peregrinis quidcm & ignotis negabatur, cum se vere orthodoxos esse docuissent. Putat Albaspinaeus desumptam hanc poena ex legibus Romanorum,quibus sancitum erat,vi deportati a extorresius ciuitatis & ea quae erant iuris ciuilis amitterent, illa tantii retinentes quae sunt iuris gentium, ut docent Vlpianus I. I. S. a. O .ss delegatis III. et Marcianus ibid. de paenis l. II. Agit de his erudith, ut solet, doctissi mus vir Nicolaus Antonius lib. a. de exilio sap. s. num. Io. O cap. I. num. ra. Testatur quoque Suetonius in Claudio cap. i6. redactos quandoque Romae viros illustres ad peregrinitatem: Splendidum virum, inquit, Graeciaeae prouincia Principem, Terum latini sermonis ignaram, non modo albo Iadictim erasit, sed etiam in peregrinitatem redegit. Huius communionis ut poeni duo tantum concilia mentionem faciunt, Ag thense sub Symmacho ,& Ilerdense sub Ioanne I. Agathense can. a. ait Contumaces clerici ab episcvis corrigantur, Osiqui prioris gradus et risuperbia communionem, consortium scilicet caeterorum , fortasse contempserint, aut etaesiam frequentare Ues ossicium suum implere neglexerim,
peregrina eis commuyio tribuatur , ita ut cum eos paenitentia correxerit,
rescripti in matricula gradum suam di ratemque suscipiant. Idem can. s. Si quis clarico rumfurtum ecclesiae fecerit, peregrina ei communio tribu M m m a tur