장음표시 사용
291쪽
D Ducatum Parmae ac Placentiae . a 37
una cum tota ditione ejus , Sedis Apostolicae sumptibus anno Is D. M Isa I. Gallis ereptum , imperio accese sit . Quare non solum ex tot tantisque rationibus certissima evincitur Sedis Apostolicae in Parmam Placentiamque atque in utriusque agros dominatio usque ad annum Is s. quemadmodum dictum est s sed etiam ex tributo quotannis palam a Farnesiis exhibito, ac etiam ex publicis legationibus actisque aliis celebeμrimis , nemine unquam reclamante usque ad memoriam nostram confectis, validissime statuitur, neminem praeter unam Apostolicam Sedem in hunc Ducatum aliquid juris unquam habuisses sique habuisset, illud omne prorsus amissum . Etenim , ex Hugonis Gr tii sententia , qui rem suam ab alio teneri yicit , nec quicquam contradicit multo tempore, is ni CAUSSA
ALIA MANIFESTE APPAREAT non Oidetur id
alio fecisse animo , quam quod rem illam in Darum rerum numero esse nollet. Nulla sane alia manifesta caus- ia apparet , quamobrem tot actis reclamatum non
fuerit, nisi quia pro magno numero jurium Romano Pontificatui faventium , No tot pactionibus , Dederum capitibus, atque Imperatorum promissionibus , quae, docente Besoldo , jurisurandi vim obtinent , nemo unquam potuit rei tam certae es vulgatae manifesto reclamare . Viri enim Principes Dei majestatem imitantur , cujus verba Dramenta fusi h legesque divinae S Dcrati, a jura e cujus argumento est , quod esse non caret quicquid ille dixerit, id quod es proprium jurisjurandi . Ideo summa haec Romanae Sed is potestas nulla vi, nullisque oppugnationibus, per Caussidicum Mediolanensem aut alios productis aut producendis, infirmari aut concuti unquam poterit : qui Guidem . Caussidicus caeco studio abreptus quoquo modo tuel 'dae caussae, ab se praeter rationem aequitatemque Omnem susceptae, ut damnum Iedi Apostolicae inferat , nec tempora, nec facta morari videtur, certissimis
quibusque dc gravissimis actis factisque fidem auda-
292쪽
a 38 Historia summi Imperii Sedis Aposto licae
III. cissime denegans , res antiquas S recentes dissimulatione & mero contemptu prieteriens, aequales scriptores, Francos, Laneobardos, totque alios, Bibli thecarium, Codicem Carolinum , unde quae ad supremum Sedis Apostolicae imperium adstruendum i pertinent, praecipue ab hominibus 1anaimentis petuntur, etiam ignorans. Insuper rerum ab ipso Carolo V. gestarum , quibus probationes suas infeliciter fulcire conatur, rudem se omniso atque imperitum ostendit. Praeterquamquod puerilem vulgi errorem credulus sequitur , dum ex vulgari opinione de veteri illo Romano Imperio ipse de hoc nostro Occidentali miserrime disputat, quod, tamquam esset a Deo instituitura , univerias mundi regiones comple fit 1ibi facillime persu det, adeout quod ad vetus illud Imperium olim pertinuit , id omne quasi ex jure divino ad hoc pertinere atque immutabile haberi deberet : quo ipso jure vir bonus Christi Ecclesiam defraudat, cum contra omnibus pateat, ut alibi dictum est atque hic repeti potest. Imperium aeque ac cetera Regna, nullo negocio in id periculum adduci polle, ut de suis regionibus dimicetti . . aut jure aut dictionibus , aut dereloione, si quidem
rationem ipsam S. auctoritatem Jurisconsultorum apud. Grotium attendimus, qui nos ita docet: ne in omnia quidem, quae olim fuere Populi Romani , Imperator Romanus jus naue babet . Multa enim ut besto quaesta , ita
helio ami sunt. Alia PACTIONIBUS , alia DERELICTIONE in aliarum gentium aut Regum jus transi runt. 2uaedam etiam civitates olim plane subditae , postea tantum ex starte Iubditae , aut tantum inaequaliter foederata es e coeperunt . Nam OMNES M MODI otii
AMITTENDI aut MUTANDI JURIS non minus
ADUERSUS Romanorum Imperatorem, quam ADVERSUS alios vatini. Profecto si haec cum veritate minus consentirent, terras Omiles miscere Musque ad Adami tempora remeare Oporteret: quod fortasse multo- .rum rationibus parum conduceret.
293쪽
. D Ducatum Parma ac Placentia. 239 Tot & tam valida argumenta, ut sunt restitutiones, , donationes , Carolinae pactiones , summa potestate acta, Imperatoriae declarationes, foederum capita , posisessiones, dominia , annua tributa, jurejuranda, publice gesta , Sc celeberrimae legationes, hoc perficiunt, ut dum CLEMENS XI. Pont. Max. Parmam Placentiamque Sedis Apostolicae beneficium appellavit, eum maxime proprie locutum fuiste, omnes consentiant. Quod vero admiratione longe maxima dignum est, nondum patefecimus. Rusmodi certe hoc putamus , dum aliae caullae apprime recentes minime desunt, ob quas a nobis percipi nequit, cur Clementinae declarationis verba, quamvis verissime pronunciata, tamquam ingenti novitate plena , excipi unquam potuerint. Anno i 691. Antonius Carala Leopoldi Augusti exercitus in Italia impcrator hiberna militibus, quos in variis Langobardiae locis collocaverat , neces lario quaerens, eorum partem ad hiemandum in Ducis Parmae ac Placentiae regiones transiuisit . . De his Inia centius XII. Pont. Max. sibi mature nunciatis cum Cesareis ministris in Urbe morantibus, ta mox cum eodem Carata , cumque ipso Imperatore Leopoldo graviter conquestus , vehementissime postulavit, ut a Ducatu illo , ad Sedem Apostolicam pertinente ejusmodi incommoda averterentur. Dux quoque Raynutius II. Imperatori ejusque consiliario Comiti Strat- manno significavit, in suo Ducatu Caesareis militibus hibernas stationes non esse adsi nandas , quas nunquam antea adsignasset, cum inter suam aliorumque Italorum Principum ditionem maxime interestet , ideoque tali onere eximendum . Si vero quidpiam in montibus ei esset, unde Vectigal pendere cogeretur , hoc praeruptis jugis situm hiberxa nuHis copiis suppeditare pose ob Aei sterilitatem , etestatemque
populorum , quibus cum vitae alendae ratio non funeteret , irieme quotannis ad victam Mi quaeritandum alio recederent, Daat anus praeferito fame absumpti fuissent,
ctim aliis Innocentii XII. conseruntur fle comprobantur , Imperatorque
294쪽
a o Historia summi Imperii Sedis Aposolica
LIBER III. nis eos Dux Vse alimento ex borreis Dir deprompto fustinuisset. Leopoldus Augustus, qui non sine magna o injuria, Imperii sui, in quo tot annos ViXerat, Uetera ac recentia jura sua ignoravisse dicendus est, ad Pammae Placentiaeque Ducis scripta respondens, ut ejus principatus suo imperio subjectos appellaret , numquam cogitavit . Humaniter tantum, si id necessitas postularet, aliquid 1iibsidii propterea se petere testatus est, quod publico bono copiae Germanorum in Italia
Versarentur . Eoque rem conclusit, certo sciret Ra nutius, Cara se: se ina peraviste, ut ejus Principatus potistimam rationem haberct , neque amplius hiberna, sed unum militum sine ullo damno transitum , vel 1olum in extrema necessitate parum pecuniae flagitaret. Ipsa Imperatoris verba huc afferre optimum iactu existimamus, quamquam Caesaream totam epistolam in U. -Jωε m. m.I . sine adducemuS.Praenominato no stro Henipotentiario in mandatis dedimus, ut SINGULAREM Guttionis Cesyrae
PROVINCIARUM CURAM S RATIONEM HABEAT s s non tantum TRANSITUM , Auem forte
per eas facere contingat, quoad fieri poterit, OMNINO INNOXIUM praestet, sed etiam nisi extrema S iv serabilis necessitas impendeat, MODICIS aui sub diis
pecuniariis , aut annona contentus , eas bin ratioribus m
litarisus eximat. Si tota ergo Leopoldi responsio perpendatur, de Farnesio semper loquitur, tamquam de Principe ex Imperii Germanici juribus prorsus excluso . Porro Leopoldum., rerum cognitione , litteratura, ac providentia supra ceteros instructissimum , anno Im- . perii sui quadragesimo in suis juribus dignoscendis se adeo ignarum manifestasse , ut ea etiam , quae publice essent explorata Sc plena hisoriarum Me cognita ignoraret , quod Edicti post ejus mortem vulgati concinnator' putavit, certe non sine summa tanti Imperatoris ni moriae offensione assii mari poterit. Neque dicendum, a Leopoldo eam epistolam ad Raynutium inconsid rate scriptam , si haec eadem Innocentio XII. Pon-Diuitigod by Corale
295쪽
In Duratum Parma ae Placentiae, a 6
tifici maximo & Mediolani Praesidi significavit , LIBRR IIL
sque Carata ex Carlaris jussu ad Cardinalem Vicecomitem , 8c ad Parmae Ducem ejusdem argumenti litteras misit. Quod ad Pontificem attinet, cum hic λεω ennae. LXX Lia litteris ad Leopoldum datis conquestus esset, quod adhibernandum in Parmae , Placentiaeque Principatus, qui ditionis ejusdem Sedis fendam sunt, milites transiissent, Imperator id aegre non tulit, quasi quae minime essent, ea Sedis Aposolicae beneficia nuncupasset e scarationibus ab extrema necessitate petitis factum illud Φpurgandum sibi esse censilit, testatus, se citra maximam egestatem, Principi Farnesio Apostolicae Sedis vectigali nunquam incommodaturum fuisse: persuasis, in- ,64,quit, nos tamen esse oportet, eum s Carasam ni fun
ma necessitate eoactum , a Principis S nobis tam arHeia,
eonjuncti S SANCTAE SEDIS VASSALLAGIO ADSTRICTI , ditionibus , CERTO FUISSE ABSTEM
TURUM : Ubi haec, Leopoldi ore pronunciata , Parmae Ducem Sedi Apostolicae 1ubjectum clare non ostendunt, quid clarius in medium adduci possit plane: ignoramus . Mox Leopoldus incommodum extremae necessitati tribuens , Carasar 1e committere profitetur, ne ' a Duce Parmensi quidquam exigat ultra mediocrem pecuniam propter ea scia beneficia , quae ab Imperio recognoscit, quaeque pauca tantum appellat. Hujusmodi esse creditur Bardum &. Complanum: quae tamen intra miliam oc GaIIiam Cloatavam , &. in montis Bardonis regione posita sunt . Imperatoris autem jura universa haec duo tantum beneficia respexisse , non solum ex hactenus productis monumentis constat, sed etiam ex
sententia Joannis Baptistae Vici, historici atque in regia
Neapolis Academia publici eloquentiae professoris, V tarque Carata scriptoris r qui Parmae Ducem bene eiis Bardo S Complano Imperatori obnoxium appellat. Haec eadem litteris ad finem hujus operis appositis, Carasa ipse demonstravit . Cum ab anno I 6s x. ad '. .Xr: I693. hae vexationes productae fuissent, rursus Imp
296쪽
a a re oria summi Imperii Sedis Apinollea
III. ratori Leopoldo suas querelas Dux Farnesius significare coactus est, palam orofessus, gentem suam b , praeterquam ani Fecisae Romanae, Principatus suos accepim unquam retulisse : non Imperio, sed summae Sedis Apostolicae dominationi subesse s idcirco fetalis annis in pontificium aerulum munum veHi aI eonferre , quod in harum urbium possessionem Farnesa domus Minostolica Sede missa fuerit: idque in alia epistola Le poldo his verbis a me quoque latine redditis memorat : Farnesiam gentem a Sancta Sede in Darum regionum possessionem duobus abbine faeculis inductam, Moesar tua non ignorat. Tibi pariter eonstat Principes meos praeese
fres OMNI A femper ECCLESIAE ROMAN E, NUDI A moerio Mei N elientelae ar umenta edidisse : me QUOTANNIS Auisci TRIBUTUM pendere, vere
que pine dicere , hoc anno propter commearas militibur alendis suppeditatos in magna egestate me ita versarum, me mea fide obligata, Mediolano, Venetiis , atque aliunde triticum avehendum curaverim, ne hoc Ducatu moverer, qui, unico iae eensus solutione retardata, ad alios migrat . Praeterea tibi NOTISSIΜUM es , hae de caussa, nunquam antea, quamvis res ejusmodi toties eo tigerit, Caesarianis militibus in Italiam proficiscentibus,
hane PONTIFICIAM disionem ejusmodi onera subire eoactam. Ut Farnesiam gentem uni Sedis Apostolicae dominationi subjectam ostendamus , dicta his significantiora & majori auctoritate instructa excogitari Vix possunt. Cum tamen adhuc Principatibus Farn siorum molest1am inferre Caesaris exercitus pergeret,& Dux Franciscus, qui Raynutio successerat, Comitem Philippum Mariam Scotum Viennam Austriae ad uerelas hac de re effundendas, debitamque pro damnisbi illatis mercedem ante promistam , enixe petendam misisset, Leopoldus decreto Augustali rerum suarum angustias rursus commemorans, se a Duce subsidium in flagitasse profitetur , usu ex mero vasisIIagii debito suam PAUCA TANTUM Seraxissimus Dux a saera Caesarea
297쪽
. . In Ducatum Parma ac Placentia. a 43Majestate, N a sacra Romano Imperio FEUDA recuου- LIBER III. scit in fed pro spectato suo erga saeram Caesaream Majest
rem ob mantiae studio colutum . Ut haec omnia undequaque probatissima fuit, litteras ipsas a Pontifice , a Caesare, a Parmae Duce, M a Carasa ea de re scriptas in fine proferemus : ex quibus sane constabit, non sne ingenti Imperatoris dedecore & contumelia uselum contra 1entire poste, quasi Vero Leopoldus, vir tantus, ad quadragesimum jam annum regnans, semper in ea rerum suarum ignoratione versatus fuisset, ut neque ex publica fama, neque ex librorum lestione, cui operam dabat, neque ex consiliariis suis, summa prudentia Sc rerum usu praestantissimis, tantam tam- Ie exploratam veritatem ne fando quidem audivis-:t, qualis, quantaque haec prydicatur , amplissimum hoc nempe , celeberrimumque beneficium Parmae P eentiaeque meatus , non ad Apostolicam Sedem , sed ad Imperium plena historiarum fide spectare ; quando tamen contra nisi rem tam perspicuam 3c omnibus uotam aliunde Leopoldus percepisset , hunc saltem Raynutius II. anno I 68 o. in libro ejusdem Leopoldi nomini inscripto, & ex Vindobonensis Academiae t pographia vulgato , cujus auctoritate in toto hoc opere sepe usi sumus , de re omni undequaque doceres terat . At vero hujusmodi documentorum subsdiis eopoldus minime eguit, singulari perspicacia, prudentia, ingenioque instrvistissimus, quippe qui semper
atque optime novit quod Omnes norunt, Ducatum
scilicet Parmae & Placentiae ad Sedem Apostolicam . pertinere et idque scriptis suis consignavit, actisque Augustalibus, ad Summum Pontificem, Parmaeque Ducem missis consignari jussit . Idque non fortuito, ex improviso , aut temere egisse putandus est , sed tot
annorum matura consideratione, quot ab anno 169r. ad annum Ib8. emuxerunt, quorum spacio rei summa in longam consultationem adducta est . Quod cum ita se habeat, ab hac sententia diaerepare nem Illi a DemDiqitigod by Corale
298쪽
CL Mrvs XI. in pontificiis actis vul-zandis praecessorum storum regul is uti
a 44 Hi oria summi Imperii Sedis Apo olisa
nem posse putamus , quin veritati ac justitiae mani fuste adversetur, de cujus securitate ab omnibus quidem certe, maXime vero a Principjbus, laborandum
Ex tot tantisque argumentis rerum Veterum aerecentium, quas perpetua locumentorum auctoritate firmavimus, consequens fit, summum Pontificem CLEMENTEM XI. in iis, quae de regionibus Sedis Apostolicae imperio subjectis constituit , se aequissimu in praebuisse 5c a quacunque cogitatione alienissimum, ut non suis rationibas damnum, etiam minimum, infe re vellet i quandoquidem iis unice iustitit , quae in hujusmodi tempestati hus a decessoribus suis acta fuerunt, & praecipue ab Hadriano I. cui, per Desiderium Langobardorum Regem rebus Sancti Petri occupatis, nullum salubrius remedium animo Occurrit , quam , ut alibi diximus, per Eustrat hium Albanensem, A dream Praenestinum, ac Theodosium Tiburtinum Episcopos illi canonicas poenas ex tradita sibi divinitus
potestate de nunciare . Atque haec pauca sufficiant, ut verbosam, ineptam, omnique prorsus ratione imparatam L male sartam Caulsidici Mediolanensis the logicam rhapsodiam , qua Pontificis auctoritatem, convellere studet, eversam & tonfutatam putemus .
Nunc monendum superest , si in hoc libro pro ruribus Sedis Apostolicae necessario patefaciendis & deondendis , de urbibus, opidisque Ecclesiae Romanae patrimonio olim adjunctis institui mentionem oportuit, nos historice tantum locutos , ut omnes intelligant , quam parum ferendae illorum voces sint, qui Romanam Ecclesiam rebus suis per tot saecula amplistimo jure possessis spoliandam minantur , tot juribus antiquis 8c recentioribus contra clamantibus , dum Asuersarii nihil omnino adducere possunt, quo acta sua, minima etiam ex parte, tueri possint, nisi mrte quae sub Adsocatiae speciem , aut odio in Summos Pontifices,
ob prava aliorum consilia lascepto , quibus privato
299쪽
In Ducatum Parma ae Placentia.
riblicoque damno optimi etiam Principes sepissimelluntur; aut nisi denique in patrimonia Sancti Petri olim violenter gesta nunc tandem pro veris juribus a cipiantur. De hujusmodi actis & diplomatibus fraudulenter extortis , nulloque jure concellis, melius me verba facere poste non video, quam si ea ipsa, qil e Dux a.dis. era Raynutius Leopoldum Imperatorem alloquens ex Ar victi sententia usurpavit, ego quoque usurpavero: Ta dem nutum ait Raynutius in his invesituris faciendum
es fundamentum s nam in eruentissimis Italiae motibus ἡquibus per ut faecula fuit haec regio dilacerata , erat ii lorum temporam aut genius aut necessitas , ut studa is praepotentibIs recognWcerentur aut De defensionis aue metu violeutiae , natu fusilia aut juris fusterioris domini eoae eratione habita . Itaque , ut de aliis aetis in h.
Sedis Apostolicae regiones sileam , sub Ottone I V. -
praesertim id contigit: qui tamen morti proXimus in πιρ ιν. st i .
jurias omnes Sedi Apostolicae illatas reprobavit easdemque reprobando argumentum certis limum edidit, , quo illarum injustitiam agnovit. Recens hujus Ottonianae palinodiae documentum, coram multis prolatae quo tempore nullus fingendi locus, ac simul ejus Te ----. -- stamentum, nuper vulgavit Edmundus Maraene vir clarus, qui non Romae, sed in Gallia libros suos in publicum emittit . Hoc vero propter illa , quae alibi diximus, addendum censemus. XXXV Qiiod ad ea pertistet , quae antiquitus in regio se hi .uitu nibus Sedi Apostolicae subjectis acta fuerunt, quaeque patrimonia Sancti per se ipsa irrita ac nulla fulme alibi demonstravi- Petri acta. Irrita ac mus , sicut etiam in libro toties a nobis adducto siκritnt.Eecie- Dux Raynutius egregie demonstravit, iisdem hoc in . iiiii ' ' μloco repetendis tempus diutius non teram s neque ipsa , Apostolica Sedes in urbes atque Opida , Olim Uereia 'sua, concessa diplomata in medium producit. Hujus generis fuit Auodium, seu hona atque opida universa a Comitissa Mathilde Sancto Petro legata, quaes tam - D. 1133. quam ipsius propria, Imperatores Omnes agu erunt. 3. 3.
300쪽
a 6 Hi Horia summi Imperii Sedis Apinolica
In hujus Aludii possessionem ab Innocentio II. Pontifice in Basilica Lateranensi Imperator Lotharius II. una cum Agnete uxore ex Apostolicae Sedis dispens tione. per annulum inductus est, non clam , sed p hlice , Archiepiscopis, Episcopis , Abbatibus, Principi bus , alitique natiorum gentium Viris spectantibus, Ouere imposito, ut centum libras argensi Sedi Apost Iicie quotannis exsolveret, ac post ejus obitum prostri Mi ct jus ad DOMINIUM Santiae Romanae Eceis eam INTEGRITATE absque diminusione N.molestia reverteretur , utque arc1um , Opidorumque praefecti, Summo Pontifici fidem ac jusjurandum darent. Praeterea ut hic honor ad Henricum quoque Bavariae Ducem ejusque uxorem Lotharii filiam perveniret , Innocentius indulsit. Haec Mathildis bona, allodii no- mine significata, quemadmodum alio in loco demonstravimus, magnam Parmeno, Hucentinique agri pamtem complectebantur. Reliquiae pontis, mirabili arte iacti, quem ipsa Trebiae fluvio imponi jusserat, adhuc supersunt. Imperatoribus Lothario II. & Conrado III. elatis, Mathil dis allodium, simulque alia Ecclesiae patrimonia usurpata fuisse compertum est . Idcirco per Hadrianum IV. Friderico I. duo Legati ad ea repetenda missi, quemadmodum in Poemate historico de Friderici rebus gestis scrinsit Germanus Poeta Gun-therus, tunc florens: quod Poema, sicut alibi diximus, Jacobus Spiegelius Imperatori Ardinando I. commen- 'tariis ab se illustratum inscripsit. Auoio Ecclesiae R manae restituto , nonnulla ejusdem loca Salinguerrae Taurelio ab Innocentio Id. possidenda sic traditata sunt , ut singulis annis Sedi Apostolicae quadraginta argenti Aondo persolveret, ejusdemque ditionem tuer tur . Per Salinguerram VIII. Idus Septembres annox ais. Pontifici Carpis data fides. Deinde Honorius III. XV. Cal. Majas anno IaI7. Salinguerrae innovato diplomate multa sibi reservavit Opida , de quibus Io
giorem narrationem instituere uou vacat, ne actum agere videamur. Haec Disitiroo by Corale