장음표시 사용
281쪽
In Dueatum Parma ae Placentia. 127 ture ab hostili ine to revocaret. Haec habet Hiero- LIBER III
nymus Brusonius, a Caulsidico Mediolanensi perperam mWo,ia ιρali, lim.
testis adductus, immo hoc in loco , notatu dignissi- Δ y D di . v H. mo, subdole & dedita opera dissimulatus. Baptista Nanius, rerum publicarum propter munera sibi a Veneto Senatu injuncta, peritillimus, eadem & 1pie in Historia tu is Veneta refert, Neapolitanum videlicet Proregem insti- '' tiste , ut Urbanus cum Odoardo judiciaria lege , civilique ageret, ac pronunciaville Pontificem, se Ducem in officio subjectum continere velle atque ad sihi obediendum compellere. Insuper Hugo Grotius, tunc regius Suecorum Parisiis orator, in epistola quadam ad Lud
vicum Camerarium Suecicum pariter apud BataV v x,41.
rum Rempublicam Legatum, ita scribit: Ponti em Tita . . 'ρ quoque ROGAUIT Imperator ut Parmens, VA SALLO Ecclesiae, austar es et Italiam quietam faetendi :quod Pontificem, ut obnoxia es illa Aula Hispani ju
bus, helu praeterea Mitimi metuens, credo aut fu rum
aut feci e . Itaque Imperator, ex his Grotii verbis , singularis officii loco 1 e habiturum profestus est , si Pontifex suprema auctoritate sua in Odoardum uteretur : quod Giar Hispanis gratificaturus ab Urbano vehementissime flagitabat. Insuper ex Grotianis verbis apparet, sarem quod enixe petebat, difficile ab Urb no exoraturum, nisi, ex ejusdem Grotii sententia, Aulae Romanae rationes cum Hilpanicis conjunctae fuissent, ac praeterea imminentis timor belli Pontificis animum interturbasset. Ergo pontificii imperii in Parmentem regionem monumentum hoc insignius excogitari non potest, quippe quod ab iis, quorum intererat, occasione autem adeo celebri & omnibus nota, profectum esse intelligamus . Pontifex tandem ejusmodi Hispaniacis & Caesareis obsecrationibus quotidie perculsus , VIII. Cal. Septembres anno 163 s. ad Ducem Odoa uddum litteras scripsit, ei publica auctoritare exhibitas
per Laelium Falconerium Thebarum Archiepiscopum P g o. ua . ac per Julium Mararinum, Ecclesiae Romanae praetules, T--- LvIII.
282쪽
V. in fine πα-. LX LXII. LXIII.
a 18 Hisoria summi Imperii Sedis Aposolica
Ducemque hortatus est, ut a bello animum abduceret: si secus ageret, quaecunque in Parmae , Placentiὰ-que Ducatum damna redundassent, ab ipso pensanda denuncians. Mox VII. Idus Septembres alias litteras scripsit, judiciario more apud Valentiam in Insubribus , per Protegatum Bononiensem Joannem Baptistam Gorium Pannelinum ipsi delatas : de quibus Grotius quoque sermonem habet. Mense Octobri insequentis anni:Pontifex alias litteras ad Mediolanensem Praesidem dedit, eum ne in Sedis Apostolicae beneficia a Farneso possessa , armatus invaderet, vehementer hortatus. Alias quoque ad Regem Catholicum misit . Hasque omnes litteras, ah Joanne Clerico in Vita Cardinalis Richelii ctiam laudatas , Edictum commemorat, quod
per Fisci pontificii Auditorem , ejusdem Fisci Cura
tore flagitante , XU. Cal. Septembres anno I 636. contra Ducem promulgatum est: in quo quidem Edicto narratur, Pontificem qua per litteris, qua per viros primarios Ducem hortari ac monere non Omisiste , ne adversus alios Principes bellum Sereret, unde Sedis Apostolicae beneficiis ab eo possessis damna importarentur . Hinc iidem Fisci ministri Urbano, Parmensis Placent inique beneficii supremo domino de his edocto, pontificio nomine, Duci, ut se in sua ditione contineret, triginta dierum spatium praestituebant : si secus egisset, censuris obnoXium , beneficioque spoliatum declar turi. Haec omnia in Edicto , quod in Appendice integrum dabimus , unusquisque videre poterit . In his rebus, tunc omnium Ore vulgatis, Regis Ludovici XIII. nomine cum Ur-hano Pontifice pro Odoardo ossiciosissime actum est , ut dierum cursus, qui in Edicto statuebatur, diutius proferretur, ne Dux beneficio Parmensi & Placentino
decederet, illasque poenas subiret , quae haec Omnia Consequi de more consueverunt. Rogatus quoque fuit Pontifex, ut pro ipso Duce oratorem eXciperet, qui
ei, ut summo Principi , debitam observantiam , ii
283쪽
In Dueatum Parma ae Placentia. 229demque praestaret. Pontifici vero nimium ab se postulari LIBER III.
vllum est, Ducemque aliorum opera veniam flagitare, Grami quam ipse, vectigalis, a Pontifice, supremo domino, per se, non per alios flagitare debuerat. Ideo Ponti- ,,utex re infecta Galliae Legatum dimisit , caussatus , Regem quoque, Guisiae, Montmorantiae, Suessionensique - s.f. ip . i. egenti ejusmodi officia denegaste, quamvis ipse per Apo- εῶν. - crisarium Apostolicum id ab Rege saepe flagitavisset Poloniae Regis 8c Rerumpublicarum Venetae ac G nuensis , aliorumque Christianorum Principum pro Duce preces insuper factae , accesserunt: quibus omnibus utique innotuit, Ducem Parmensem , uti Romanae Sedis vectigalem , per Summum Pontificem Parmae Placentiaeque Ducatu deiici potuisse . Haec omnia in . . Historia rerum Italicarum a Hieronymo Brusonio φρ' 3 6 accurate referuntur . Contra vero Bogoli Princeps Imperatoris legatus apud Pontificem non solum his tam publicis actibus non reclamavit , ut tamen reclamare debuisset , si illis temporibus ea hominum
mentes opinio occupasset, ut Imperator, non vero Pon- ι .tifex earum urbium verus 8c summus dominus habendus esset s immo ipse praecipuus auctor fuit impul- . . torque , ut Pontifex, tanquam summus Princeps , Ducem suo imperio subjectum justa animadvers Ite coerceret. ContentioneS A querelas . quas A
striaci ministri apud Pontificem magno animorum in via parra. m. 4. aestu enuderunt , accurate explicat Petrus Joannes pri 166, Dinust.
Capriata, qui ait, hoc praecipue postulatum, ut Ur banus Odoardum vectigalem suum intra pontificiae . ditionis limites receptui canere poena indicta compelleret. Capriata oc Baptista Nanius etiam testantur, Protegatum Bononiensem eandem ob caustam illuc misthm: pontificias autem epistolas memorat etiam- Victorius Sirus . Immo a Capriata , Siro 8c Nanio accepimus, Austriacos de ipso Pontifice suspicatos, cum ex voto eum non satis in Odoardum incit tum viderent s tanta ipsi sollicitudine institerunt, ut Urba-Disiti od by Cooste
284쪽
Sammam Pontifieis In Parmam ac PIaeentiam potestatem alia insuper acta comprobant ν
a 3o Historia fummi Imperii Sedis Apostolis
Urbanus, veluti dominus, ac Parmensis Ducis i liuique ditionis summus PrincepS , lita auctoritate atque etiam armis Ducem in Officio contineret, Gallis Duci veniam a Pontifice deposcentibus . Hoc pacto utrique Sedem Apostolicana civitatum Parnue ac Placentiae veram certamque dominam palam agno-1cebant . Urbanus vero suam potestatem exposuit millo etiam Ambrosio Comite de Carpinea Mediolanum, Placentiam, alioque, ut ad pacem Austriacorum Famesique animos induceret . Haec testantur Brulonius , Sirus , Capriata S. Nanius . Immo Sirus in Commentariis , quae ex ministrorum Regis Galliae litteris congellit , sidem iacit , Hispanos pacis cum Duce ineundae studio peti ille , ut Pontifex , tanquam Odoardi summus Princeps 8c Dominus, 1e vadem sisteret, ne ullam is Ducat ut Mediolanensi molestiam inferret: actum este praeterea de ejus ditione Thaddaeo Barberino tradenda , ubi Ducem Urbanus dominio ejectum declaravisset, Huc vero edictum pontificium unice 1pectavisse creditum est, quantum ex Siri Commentariis percipimus: idque etiam Clericus narrat in
Vita Cardinalis Richelii . Hujus Edicti caussa per
Gallos ingentes turbae excitatae , Estratio Regis Legato flagitante, ut Pontifex sibi secreta consilia cum Austriacis atque Hispanis hac de re non esse apertius ostenderet, A contra ipsos , qui in regionem pontificiam invaserant , ejusmodi Edicta promulgaret . fili clamores Urbanum ab urgendo tunc proposito retardarunt.
Edicti jam memorati quasi accesso ac corollarium consecutum est aliud in Ducem Odoardum de Castri rebus , X. Cal. Julias anno I 6 3. promulgatum, in quo Odoardus, tanquam homo privatus, nec amplius Parmae ac Placentiae Dux, nominatur : OLIM DUX Parmae es Placentiae , secundum ea , quae superius dicta sunt , ubi hi eventus, quod ad silmmum Pontificis dominium in Parmae Haceuriaeque ditionem
285쪽
In Dueatum Parma ac Placentia . 23 I pertinet, tanquam interra connexi, a nobis conjuncti ex LIBER III. parte fuerunt. Haec edicta, tunc celeberrima & l inguis omnium usurpata , ubique terrarum lecta fuerunt, adeo ut postea Odoardus sine Ludovici XIV. Galli rum Regis opera in Pontificis gratiam & in Ducatus
possessionem reductus nunquam fuisset. Hoc secundo rerum eventu Italiae pacis studio, atque etiam timore , um Zmne Odoardus a Pontifice in augustias conjectus Par . i. .mam Placentiamque Gallis patefaceret , non unuri y'Rex Christianissimus , sed ipis Imperator & Rex Hispaniamna eundem Ducem, sibi licet maxime infensum, apud Pontificem vehementissimis precibus intempositis adjuvare non destiterunt . Non tamen idcirco de pontificia in illos Principatus auctoritate unquam
dubitatum est. Immo vero eam omnes, ut certissimam & quavis controversia carentem , agnoverunt equo Historia haec praesens universa spectat . Hugo Grotius, in hujusmodi rebus percipiendis A perpendendis vir summus , Edicti ab Urbano in Odoardum . -- ο pro Parma & Placentia vulgati diserte meminit , quasi Pontifex illud vulgando ad summum imperium suum exercendum ab Austriacis & Cesarianis impulsus fuisset : interim quantopere Hispanum METUAT ,
fatis ostendit Pontifex minis anathematis in Parmensem. His adde quae infra notantur in Appendice ad num. LX. - ----. . a. Urbanus priusquam, Caesareis Hispanisque ministris su - εν. sto. -
soribus atque impulsoribus, huc destenderet, in se quenti Cardinalium Senatu rem exacte perpendendam jussit, scriptoque quaesitum est, an juste essent Pontifici caussae, cur illud edictum contra Odoardum Vulgaret . Brusonius, harum rerum scriptor peritissimus qui oc his componendis operam dedit, ut postea dicemus, ait, Odoardum ira idcirco in Hispanos commotum , quod minitabundi ab eo petii stent, ut ipse expresse
declararet, Placentiae Parmaeque Principatus post Farnesiorum sobolem extinctam , ad Regis Hispaniae jura esie revocandos SIMULATA CAUSSA, quod Odoam di
286쪽
a 3s rasoria summi Imperii sedis Apostolica
majores ejusmodi declarationem emisise diseremur . haec , ut Hispanis arcem Placemiae tunc traderet,viel saltem hominem Hispanis aceemum illi praese ret . Hinc tamen multa discuntur , quae secus ac Adversarius sibi in animum inducit , ipsius consiliis minime favent , imnao iis, tanquam novis & falsis, omnino repugnant. Si enim eos Principatus Serenissimae Farnesiae genti heneficii loco Rex Hispaniae concesserat, sique hic in eas urbes, tanquam in Mediolanensis Ducatus membra , summum jus exerce bat , quid erat, quod Rex a dynasta sibi subjecto eam declarationem postularet 8 Si enim Octavius is erat , heneficium post Farnesiorum gentem extinctam, absque ulla declaratione ad Hispanum suapte natura dilabebatur . Quid igitur declaratione Hispano fuit opus, quandoquidem , si vera narrat Adversarius , beneficium ad Regem Hispaniae pertinebat ' Si hoc autem ad Regem Hispaniae pertinehat, cur ad Ponti ficem confugit, ut Odoardum ab hostilibus conatibus deterreret 8 Quot, inter se pugnantes sententias sustineat oportet qui mendacio velificaturi Brusonius .merito assimulatam causam appellat dictuna eorum , qui Odoardi majores ejusmodi declarationem edidille affirmabant. Adversarius insuper narrat, anno I 644. Odoardum cum Hispanis per capitula publica s f ereta in gratiam redi ille , eisque Regem Catholicum
adprobationem tuam non destile, nisi eum referivationefarium competentium unicuique I de quibus facta non fuit audivit alis mentio in dictis capitulis. Ita nimirum Adversarius, mortalium quotquot sunt ac fuerunt longe omnium politillimus . Sed nos vere affirmamus , hanc narrationem e1le confictam , quia Brusonius unus
ex illis , quibus hujus rei tractandae onus impositum fuit, sicut ipsemet de se testatur, de hac refervatione omnino silet , quamvis nonnullas pacis conditiones , maxime necessarias ab iplo existimatas , in medium proserat . Pacis enim capita fuerunt omnino XVI.
287쪽
3 In Dueatum Parma ac Placentia. . III
quorum nullum Sedi Apostolicae detrimentum intulit, LIBER III.
nec ulla reservatione jura ejus diminuta intelleximus. Insuper ait Brutonius , eam declarationem, ab Hispanis tantopere expetitam , cum Odoardus edere detrectallet, in aptius tempus mille prorogatam, quod
tamen nunquam advenit, ut Brusonius affirmat. Sed tin tuum. 13
Carolum Bernardum , perinsignem Historicum Ludo-stici XIII. . Regis Francorum loquentem audiamuS .is testatur, Hispanos quae cumque armis abstulerant, lic. . Odoardo restituisse, nulla lege a Duce recepta prae- . terquam , ut neutram partem, Hispanorum nempe i& Gallorum, in posterum sequeretur. At enim Au- ctor Mediolanensis ait, 1 uam illam refervationem nou. devenise ad notitiam historici. Belle proscctol Si eam minister huic rei componendae praefectus ignoravit, ruis queso illam cognovisse aut cognoscere debui stuic diis erit ' Quod si declarario occulta ac secreta fuit, hoc unum sufficit, ut quanti ab omnibus aestimari debeat , clare percipiatur . Sed quamViS ea verita ellet una cum reliquis universiis, quae anno I 648. 8
I6 9. clam cum Hispanis inita jactantur, dum jusjurandum ac fidem, a Placentiae praefecto illis dandam,
magno animo repudialle dicuntur, eodem vitio labo rarent singula: quod quidem veteribus, recentibusque& summis Sedis Apostolicae juribus nihil plane nocerct. Nos interea vitio illi, quo omnia clandestine occutieque acta laborant , . hoc loco pariter legationem pro Duce Raynutio II. 1bccestore Odoardi, anno I 646.
elati, quam Princeps Appius de Comitibus Poli Dux publice obivit, opponemus. Hic igitur, tamquam logatus Raynutii, obsequium fidemque Pontifici praestituruS, Romam per portam Flaminiam VIII. Idus Fe- ms, te Pantra. bruarias anno 1648. palam ingressus est, cum purpuratus ordo , regitque oratores ad eum excipiendum familiares suos ac rhedas obviam misissent honoris Caussa, quemadmodum Cardinalibus ac ceteris lega-
288쪽
Anaee phalaecisis jurium Sedis Apost lieae In Parmam ac Placentiam
a 34 Historia iummi Imperii Sedis Apostolie
consuevit. Tum V. Idus ejusdem mensis Princeps L Salus coram S. R. E. Cardinalibus, Innocentio X. Pontifici jusjurandum, fidemque de more dedit. Rusi modi legationes a Parmae Placentiaeque Ducibus in
clientelae argumentum, ad iiimmos Pontifices frequenter venerunt: sed praesertim a novis Ducibus & ad novos Pontifices. Sic Raynutius II. anno I 67I. eam dem ob caustam Marchionem de Soranea inter suos beneficiarios primarium ad Clementem X. Pontificem, misit. Eo tempore, quo contra Ducem Odoardum s.
Hispani hostilia patrabant, eorum ope, arte , arque incitamento Friderici Landi Claudii filii Princeps Ioannes Andreas ab Auria Landus Burgum Vallis Tari , Raynutio II. teste , occupavit. Hi Landi tandem . 'este desierunt, cum Fridericus suorum ultimuS fuerit, qui ab Augustino originem traxerant, silia Polyxena apud gentem Auriam in matrimonium locata . . At vero Urbanus VIII. ut Burgi Vallis Tari ditionem ad Pontificatus lammum imperium legitime pertinentem, utpote in Amilia & intra loca Placentini agri positam , tueretur , post ea , quae contra Odoardum vulga-Verat , Marci Antonii Franciotti Camerae audi oris opera contra Auriam , qui Burgum invaserat ac detinebat , aliud edictum tulit anno I 636. quod tunc una cum ceteris hac de re ab hoc pontificio magistratu promulgatis, in fine operis apparet . Exitus caullae fuit Burgus Vallis Turi Odoardo rςdditus , conscio Femdiuando II. examinatis juribus S cognita veritate, ut
ait Mynutius II. in libro, quem Leopoldo Imperatori nuncupatum toties ad partes vocavimus. Atque ita hoc etiam loco quae contra notissima Sedis Apostolicae jura per Caussidicum opponi vidimus , qui semper sua somnia praetendit, paucis quidem , sed veritate praeclare firmatis verbis , facile refutavimus . Ex tot taliumque rerum recordatione , quae necessario recolendae fuerunt, quisque nullo negotio imtelliget, an rationes, quibus Caulsidicus Mediolane sis
289쪽
In Ducatum Parma ac Placentia . 23 Isis sua argumenta contra Apostolicam Sedem sustulta LIBI R III. elle voluit, tam certa snt atque evidentia, quemadmodum sibi fingit, quasi ex ejus opinionibus, audacia plenis , eo res devolvatur , ut Summum Parmae Pl centiaeque dominium non ad Romanam Ecclesiam , sed ad Imperium pertineat: an id, quod in librum suum congessit, clarum, notissmetumque haberi debeat: & an verum existimandum sit quod ipse, mirifice sibi placens
ac magna adulatione se circumspiciem , affirmat , . . , seque probaturum 1actat, noc pacto locutus: Corra/t i s. s. comiti.
primum S praecipuum fundamentum declarationis fame per Curiam Romaπam , in eo postum , quod civitates Parmae ae Placentiae snt de direrio dominio Sanctae Romanae Ecclesiae. Prohatissimis documentis jam 1atis ostensum videtur , duas has civitates, intra AEmiliam seu GaIliam Cispadanam comprehensas , cum hanc Carolus M pnus una cum Exarchatu , Mut σπtiquitur erat, Sancto Petro donaret , montibus , fluminibus S limitaneis urbibuς circumseptas titille atque descriptas . Lango-hardos illas sibi usurpasse: Pipinum, bc Carolum Ma- .gnum Regibus Aistulpho ac Desiderio devietis, Exarcharum, A iliamque Romano Pontificatui restituentes, eas quoque duas civitates Sancto Petro restituisse: Carolum , quas iaturorum praescium & perinde ac intentandas Ecclesiae lites animo praesumpsimet, ut quamcunque tolleret controversiam , UNIVERSUM Exaribarum , non quidem ipsius partem, se Sedi Apostolicie adsignare 3c concedere profestum . Si tunc Exarchatus , a duobus Regibus Langobardis contra jus fasque usu patus, de aliqua urbe, in eodem antiquitas inclusa, diminutus comperiretur, eam urbem iterum includi jussisse, ut qualis antea fuerat, talis Exarchatus exsisteret, nimirum scut ANTIQUITUS erat: atque hareomnia definita & constituta fuisse sex & viginti a
'nis antequam Leo III. Pont. Max. Occidentalis Im- . perii dignitatem, tanto ante extinctam , sponte sua in Carolo Magno renovasset, ut in eo perpetuum A
290쪽
Hisoria summi Imperii Sedis Apostoliea
LIBER III. meatum ae Defensorem suum Romana Ecclesia respiceret, quomodo suum pariter singulae minores Ecclesiae seorsum respiciebant: quam postea dignitatem, in Carolo Magno institutam , pactionibus etiam cum Graecis initis comprobatam M agnitam legimus . Haec sola, ruae adduximus, apud viros ratione pMditos satis quiem superque essent pro asserenda justitia , qua Julius II. Pontifex utramque illam urbem S. R. E. r cuperavit una cum universis regionibus, agris, Marcitionatibus, Comitatibus, beneficiis , vicis, opidis , ceterisque omnibus, ad eas pertinentibus, ex scedere cum Rege Catholico Ferdinando, cumque Maximiliano I. Imperatore, aliisque viris Principibus percussb. At nihilominus placuit ostendere , integra semper Ecclesiae Romanae in eas urbes jura fui illa, bc verae 1upremaeque jurisdictioni semper innixas , quam Pontifices palam exercuerunt atque omnium Imperatorum declarationes confirmaverunt. Praeterea demonstratum est , eas civitates a Vicecomitibus nullo jure usurpa- . tas, sed tyrannide ac Vi, quam nec usucapio, uec prae
friptio quidquam adjuvit aut justam reddidit, adeo ut Julius II. non solum ob conventiones memorato foedere initas, sed ob antiqua jura utramque civi- . talem ultro deditam reliquo patrimonio sancti Petri justissime adjunxerit. Ne vero in posterum ullus cu quam in easdem urbes sibi jus arrogandi locus pateret , Imperator Maximilianus I. ac Maximilianus Ssortia de jure quolibet in rectum aeque ac in utile earundem dominium sponte sua decesserunt . Insuper anno Is I s. uterque in pactionibus cum Leone X. initis quovis jure in illas civitates iterum se abdicavit . Cum vero Galli eodem tempore eas occupas sent, mox anno Isa I. Leo Ecclesiae Romanae utramque restituit ex novo laedere cum Carolo U. qui tunc una cum Francisco Maria Sirtia Duce Mediolani, quo cunque jure , quod in eas urbes habere unquam p tuillet, se iterum omnino abdicavit, Mediolanum vera