장음표시 사용
141쪽
ergo paternam gloriam, singula eius fortia sucta dicendo, animumst fecit alacriorem e
ita credita est contra moerorem vino remedium
miscuisse. Quandoquidem summa in leuandis doloribus sermoni tribuatur facultas unde apud Graecos et μυΘει ωπα προμ quod apud nos sonat alloqui absolute pro delinire es solatium asserre usurpatur idem uυA E et Duυ2ον, id est, Locutio est Loquium exprimunt, Vt docte, eleganter docuit Oretus. Probat hac etiam opinionem decus illud Christianae pietatis,& Demostheni e
facundi e S. Gregorius NaZian ZCHUS, ita Gregor.
ad Nicobulum scribens, ut in Heruagia pzi 'na habetur editione, nec enim possumus Graeces, cum Morellius has orationes haud impresserit diuin illud quoque persc- cIum habeo hil aliud quam disertam quandam , ese elegantem orationem fuisse medica mentum illud, quod Mercurius Vt i ad Cimcem se constrenti porrexit, tum viso ijs suis in porcos mutatis opem ferret, tum ne in quoqμ in porcum mutaretur. Nam quid aliud uisse dicam Nepenthes ista malorum omnium ob-
142쪽
tiuionem inducens, quod Pol damni Dptia Thonis uxori 'erauit, Helenae vero holitatis cuiusdam muneris loco dedit amfacundam orationem egregie perpolitam 'Non ab re paulo altius exorsi sumus hunc locum Cupio Lector iam olfacere incipias huius opinionis dubietatem vides enim apud hosce auctores Nepenthes eloquentiam . Molyti militer cloquentiam significares quas Homerus nil nobis aliud obtrulisset in suis carminibus, quam loquentiam 4 unus fuerit e So phistarum numero mystcs, qui oratoriam olerum hieroglyphicis instituerit. Nec desunt qui herbam aliam Luio videlicet, apud Hori erum dicant eloquenti symbolum, cum fingat Troianorum Concio
natores cicadarum instar locutos, lilia Ceam Vocem emittentium i obseruatior uesau in haud vulgaris est hominis, sed Luciani, cuius verba cum summa prodant cuius dam scriptoris inscitiam, libet hoc in loco congerere. Inquit enim, ου e N
delicet apud vos , ct Ne foris lingua est profuit,
143쪽
D NON OLATIONE II 'posuit se Troianorum concionatores lirio sum edunt, videlicet oridam quandam voce:
nam imas satis commemini flores appellan
tur. Hanc versionem Lucianeam, dissique fere dimidium illius opusculi ex scripsit Caelius Augustinus Curio .auctor, Cael. Aug, qui duobus libris Pieri Valeriani Hiero hidiostli Ulyphica auxit imo potius Onerauit, Vt hic. stus, Herculem loquentiam in sacris notis denota 1le demonstraret rursusque ad posterioris libri calcem .ha: de Iride ex codem Luciano recitat, iridem herbam elo q/ienti Ombolum,cum Homerus ingat Troianormioratores , ut qui disertis imi seni ri
me sim, id miridem herbam floridam come isse , quod eloquentia necepta istos hausissi
si nisi ut Pauca sunt verba ,sed copiosa errorum seges inscitia enim Graecae linguae Luciam ter pretis decipitur verbis Mquod ille dixerat Troianorum concionatores oesum edunt, hic Traianorum Oratores,neCProprie Oratores,cum hac notione legati potius defignentur, S non consultoreS,Minconcione disserentes Vt i erant Liriossi
am exscribit Curio, id cit, iridem herbam. Liri bella enim adiectivum est nomen, VO'cique iniimctum: haud iridem herbam, sed ex liri dissimili plantae locisque ge-H nere
144쪽
rio PAR Tr Rii Anere derivatum quidpiam exprimit Tari dem pro edunt quod est pi iuciani, Homel. Homeri, comedisse belliis hic auctor φαμι cxpressit, totoque coelo ab ipso Poeta dissentit, ut ex hoc eius loco ad maiorem lucem erit Conspicere. ρητα
bor in dentes vocem liliaceam emit
Scd qua ratione Iris apud Caelium Curionem loquentiae symbolum ρ pudet ciusdem dicta referre propterea quod vires possideat eloquentiae similes, ut nimirum prauum halitum corrigat, gratumque&luauem spiritum reddat, venena repellat. Nam ex iis de causis aptius sexcentas alias licet et efferre, ego quando id ita elici aliunde deducerem Floret enim irispi h l .ii. si o/ms cie cui arcus caelinis, et de eq. nomen, Plinius ait.Nomen autem arcui
145쪽
1 4 QNsoL ATIONE. ILI communi Grammaticorum suffragio imo Philosophorum principis calculo , τὸ ζ ιρω. Et si autem dicere δί nunciare significat. Sic apud Homerum,quidam Sthace
OuonLim nuncia deferebat profectus quando aliquis iubebat. Nullum igitur absurdum,ut planta cognominis ad dicendi symbolum proponatur. Ab eodem etymo trion derivare fortasse plausibiliter, ut F A , non ad Iridem, sed ad τί o I tu id cst, Iunonem referens, nam tuo lacte prognatum,eo que jHR L ψαν φασι, delectar Iunonem scribunt. Sed non liquet pronunCio. Elegantior inde tamen Omici iocus, quo Penta Iouem perstringit, μαδών
licet ει ειοις, lites, doquod fere idem , λη- ροις nugis victores ornans seruat sibi diui tias. Negari utique non potest, in diuinis libris symbolum hoc retineri : legimus enim labia sponsi κόνα κ2ινὸν autem S λειριον idem este docuit Athenaeus m/ροντα σφρνία πληρη, lilia si antia myrram, δίpro his ipsos quos dicimus praedicatorcs Christi sanctus Gregorius intelligit. Ita-
146쪽
que etsi luce clarius mihi constet, λειρο ἡτα πιθη, id est, res, Ἀριοοi αυν - η id est oridam signis ares cuius rei plura testimonia habes apud doctissimumca rotum Pascalium , quae luc transferres peru .icuum est: haud tamen in hoc Homeri Carmine Geloi os pro florida suaui accipiendam contendo , sed pro acri potius, acuta ut apud Oppianum, ia αἰαῖ νωα επιδρα ci λθ οε a. Odor ero tim mare incurrit ut iij. Hesiod in Et fortasse etiam apud Hesiodum, ibi λαν
sonoram Musarum vocem extollit. Cum certum sit ipsius cicadae stridentem molestumque auribus csse cantum,quod dici non potest quantum ad mei genium aC- commodate . ad Homeri imitationem ' ς previsit Ariosius cati. g. Cicata coinoios metro
Vt quamuis isthaec comparatio ad loquentiae laudem multum momenti non habeat, haud tamen ad loquacitatem traducenda quae vitium est in dicendo, ut Io sponi o Spondano placuit; sed ad argutam a ii cundam, minimeque intermissam dicendi
147쪽
D CONsOLATIONE. 23 venam: qtiam alibi in lyge comendans Homer. νιφάδ; si χειμε Ξ μμ uabus hiberno aequi parat oratio videlicet, non hyeme frigidior sed ut ait Seneca, concitata, sine Seneca intermillione , in morem niuis super ueta P st
Sed ne longius euellamur contra hanc Nepenthus allusionem, audiamus eun dem cuius modo commeminimus Oan Io Spon l.
nem Spondanum disierentem. Putat iste
auctor non bene Poetae conuenire,& tres videtur adducere rationes. Prima est, quod expresse Homerus narrationem Helenae ab hoc pharmaco distinguat. Se cunda, quod si Homerus ad tempestiuam narrationem annuisset, non hoc Helenae pharmacum a Polydamna Thonis uxore datum obseruasset, neque eo nomines
gyptum pharmac omnigena ferentem laudasset. Sed leuia sunt haec, de ipso scil-ptore indigna, Nam quod dicitur de sermonis opportunitates plane allegoricum est Maliud ipsam literam doceres, vel caeco quidem , ne dum his scriptoribus serquam Otimmum. Viderunt enim Poetam re vera de herba loqui,& herba Egyptia, sed plantam tanta diuinitare ut si Cilicam praeditam di αγυ cxistam an res, ad
148쪽
ad hoc genus desensionis, velut L a
cram quandam anchoram confugerunt. Sed ultimam Spondani rationem at tendamus, quae certo magni ponderis est,&prorsus horum scriptorum opinionem euertit. An,inquit,tri de Vl spe narratio adeo potens, se 1 cax erit, ut ac ma Hendi Di- respos eat, e pectore moerorem eliminet, o omnem malorum nebulam discutiens udam frenanis animo tranqui itatem inducat ' Et secus esse, breuiter rem ipsam examinando demonstrabitur. Consolationum officia ad quinque principalia capita reducuntur, quae a Romanocte. Tuse Philosopho, oratore M. Tullio in Tusculanis Quaestionibus numerantur. Nos pro re praesciati,i ixta propositam pharin c si diuisionem in duas species distinguimus. Vna est, quae sententiis exemplisque ad firmandum animum utitur, ad idque aperte, ex proposito Contendit,uel malum illud omnino non esse demon- strando, ut Cleant placuit, vel non magnum malum,ut Peripateticis, vel abducendo a malis ad bona, ut Epicuro, Vel ostendendo nihil noui, inopinati accidisse ut Cyrenaicis, aut tandem,ex Chrysippi sententia, detrahendo illam opinio
149쪽
D CONsOLATIONE. Inem moerenti Altera species cst, quae lepore Osuauitate narrationis minimeque
a philosophia petitis argumentis, sed ad
diuersa iucundaque deflectens, mentem leuiter seducendo moeroris aberrationem producit Gnec proprie τέρψμ dixe Iul. Caec
re, quasi qe deductionem anima a res: Dr
tristi ad bonam, hanc tempestiuam, alte lues. ram admonitoriam dicimus quae si ita
mihi concedantur , reliquum est videre cuiusmodi Helenes oratio fuerit , ad quod caput huius diuisionis sit referenda. In quo Plutarchi,aliorumque scriptorum allusio sustineri possit. Verum enim vero
Cum ex Homero conspicuum sit, Helenae fur e mentem, Corda moestis sim rum hospitum demulcere, inquit enim Clema Homer. chum, Pisistratum alloquens, ' Iis, Et sermomibus delecIamini, decentia enim ordine dicam.
Videtur sine dubio ex his verbis io dicendi genere usum fuis se, quod nos tem pestiuum appellauimus tui scriptorcs supra laudati consentiunt. Sed, ut nihil omittatur, duo etiam supci sunt consideranda , quibus hic scrino connecti potest. Scurrilitas videlicet, dc dicterio
150쪽
dicteriorum festiuitas ira enim Iambe exca Imbicum carmen. ius 2 il Tresia Proesus in quaedam mulier, ut auctores sunt Proclus,
Apollodorus, Cererem deam , vel ad
in lambe risum concitauit, Cum ob raptam siliam
tristitia affecta, Eleusinem venisset. Item
Cet, amicitia oculo, c insimul ero suavis,ese urbans, quaestionibus permisiis nequit con uiuator ahquem prae sentium malorum recor a ri, velut lim non tantum circumducti a licis, dulci confabulationis latice reple Cael triue rivi Et Caelius Rhodi ginus in hac etiam 1 al permans sententia. 'o si iucunda, ait, confabulatio, epyi ilico recte dixeris, veluti poculis coaptistam, Macrobis embum repeti m appeDb is adhibeatur vena in , et istud Homericum, enthes, odis intelligi et oluit phii miscum G ύιαὶομ, quia z- itiam exigerct, ' euthymiam pararet, ac