Lucubrationes in Surrentinorum ecclesiasticas civilesque antiquitates nuncupatae sanctissimo domino nostro Clementi 12. pont. max. a Philippo Anastasio patriarcha Antiocheno pridem archiepiscopo Surrentino. Pars prima altera

발행: 1731년

분량: 635페이지

출처: archive.org

분류: 그리스도교

211쪽

x sa De Chri Baκ. Surrent. AEtiquit. Duo edit Diplomata anno 833

Circa medietatem ejusdem anni Moritur Bonus , qui consulatum Neapolitanum iniverat nascente anno 83 aTenueratque usque ad medietatem

anni 833

Spatio unius anni cum semisse. Bellum coeptum a Sicone anno 82O. , prosecutum a Sicardo usque ad 83σ. per sexdecim annos , quantum pugnatum a patre , ct filio fert Erchempertus. XIII. Posita jam Caraccioli fundamenta n tare conspeximus e videamus nunc quantum strues ipsa consiliat . Anonymo sane auctori tamquam

antiquissimo , firmissimoque vitae sancti Antonini testimonio fidem adimere non audemus ; fatemurque gesta sancti Abbatis scrutatum , ac sciscitatum tuisse a fide dignis majoribus, S summa ingenuitate scriptis mandasse: tamen temporum , & Chr nologiae incuriosissimum fuisse , ct eo loquendi

more usum , ut num pol eris scripserit , an ad coaevos suos sermonem potius habuerit, nemo unus ex suis verbis possit expiscari, quod Carac-ciolus ipse etiam observat. Tempus enim , quo ipse scribebat, nullo modo indicat; sua scribendi ratio a majoribus notitias quaesiisse patefacit . Saracenorum obsidionem , incursionemque coinmemorans inquit: Tempore procedente , sed quantum processerit, nullibi videtur innuere. Quis igitur hariolabitur quid sibi velit auctor iste , dum

212쪽

Lib. II. Cap. III. Is 3 ait , obsidionem hanc evenisse ab obitu sancti

Antonini non multo tempore evoluto p Quantumque temporis spatium ea locutione perstringere volu rit Z praesertim quod ea rudi tempestate auctor iste floruerit, qua rerum sere omnium ignorantia in nothris Occidentis regionibus grassabatur , ut ipsemet Caracciolus non inficiatur, & vecors, invenustusque scribendi modus; qua propter suspicamur , auctorem hunc neque tempus elapsum a'

morte sancti Antonini usque ad Sicardi obsidionem assecutum fuisse , neque illud a Sicardo usque ad aetatem , qua ipse viguit . Unde suam hanc inscitiam verborum involucris studuit obscurare. Meliorem prosecto Chronologiam Paulus Regius,

aliique sancti Antonini Biographi nostro judicio

rimati sunt. IXIV. Sed demus Caracciolo ex uno Anon mo Chronologiam hanc esse vestigandam . Audiamus quaeso ejus praecedentia Verba: Guo tempore, inquit , Langobardorum ferina immanitas Campania prominciam hoHili gladio , o tacendio mas lamis , sanctus im noster Patronus Antoninus ad has partes admenisse dicitur . Quibus verbis consonat vel

stum Lectionarium , in quo legitur et Tempore , quo immaxis Langobardorum feritas , o ferina Vinii rum immanitas omnia fere Campaniae oppida igne se cenderet , ferroque rimamret, Parthenopes ingressus in agros , usi amplissmo Labiensis Ecclesiae Hasu, si nomine Catello adhaesit . Quis , si haec attente a perpenderit , non videt , potius convenire te

213쪽

pori , quo dolo Casinense coenobium , ceteras que vicinas urbes , & confines provincias si de smiserrimeque vastavit Z tunc enim scriptores rese runt , clades, direptionesque per totam sere Campaniam longe , lateque immaniter factas a La gobardis , quorum gens , quippe quae adhuc de

Christiana religione non benemerita , ea erat in nata asperitate , seritateque deterrima , ut imma nissimarum serarum more quacumque excurre

ret , quasi humanitate exuta , dira crudelitatis , barbariaeque impressa vestigia reliquerit. Haec sane tempora in memoriam revocare videntur Anonymi, ac Lectionad verba, in quo etiam de ν, nilis, hoc est Uandalis mentio, quorum reliquiae adhuc in Sicilia vigebant ; unde Campaniam i cursabant; non autem illa posteriora, quando ex tinctis penitus νandalis Saraceni Africam ten bant ; ct Campaniae oras diripere coeperunt. Lamgobardi vero S situs clementia, & consuetudine cum humanioribus Italis , & supra cetera ob re ceptum suavissimum Christianae Religionis jugum emolliri jam coeperant . Ecquis tantae seritatis , diritatisque Siconem, ejusque exercitum insimula bit, & adeo inhumane , crudeliterque in uniVer sam Campaniam seWiisse dixerit , qui nec armis

illam attigisse perhibetur , sed tantum Neapolim militibus , ac vallo cinxisse En Leo Ostiensis , qui de Neapolis obsidione ita loquitur di me Leoquum diu Neapolim obsedisset, o afflixisset, tandem

sancti man ris,anuab corpus aufereκ: Beamentum i detulit,

214쪽

Lis. II. Cap. III. 3 s s detulit, o eum sanctis FHA, DUiderio in ipso

Episcopio honorabiliter recondidit . Fere eaden habet laudatus ab ipso Leone Erchempertus , atque ex hoc Μarius de Vipera et ita prorsus Αnonymus Salernitanus , aliique . Neque apud al, quem alium hanc diram Campaniae vastationem a Sicone conflatam offenderis ; sed obsidionem tam tum Neapolitanae urbis , & eam ab ipso Sicone honestis , piisque datis conditionibus tandem soloetam . Neque in Siconem , quod tamdiu in Ne, politanos exarserit, pervicacis omnino animi notam inurent ii, qui mentem advertunt ad ea, quae Johannes Diaconus scripta reliquit , Stephanum Neapolitanum Ducem deditionem civitatis , datis

obsidibus , spopondisse , ct interim noctu resectis muris , S excitatis ad defensionem machinis , a promissis belligero viro factis recessisse . Quo igitur pacto comminisci potuit Caracciolus Campaniam tempore Neapolitanae obsidionis fuisse a S, Cone Iove lateque populatam pXV. Verum etsi demus etiam id Caracciolo rnon propterea poterit unquam astruere Benediis

istina simul monasteria , ct Casinensi , ut ipsemet suspicatur, Abbati fortasse subjecta, quae in Cain pania id temporis extabant, suisse tam crudeliter a Sicone direpta, ac devastata. Ex Leone siquidem Ostiensi facile cuique est cognoscere, quantum S. Benedicti monachis, S praesertim Casinatibus studuerit sertasse , quod Radelchis Compsanus Comes cujus opera , ct consilio ipse Sico , intersecto Grimo- V 2 aldo

215쪽

tys De Chrinan. Surrent. Antiquit. aldo Beneventi Dynasta Principatum adeptus suerat ) jam in Casinensi coenobio se addixerat verae poenitentiae sub sancto Apollinare Abbate pretet ritas expians culpas . Et quod huic rei indubiam pene fidem conciliat, tradit idem Ostiensis donationes quasdam Abbati Deusdedit sancti Apollinaris successori fuisse ab eodem Sicone factas. Quid Z quod Siconem istum temperantem, S religiosum fuisse quamplures arguunt ; quod obtento sancti Janua corpore laetus , S Ovans , quasi parta victoria, Beneventum remeaverit. A dunt alii a Neapolitana obsidione recessisse , ut morem gereret Eugenio II. id praecipienti. At vero

tempora non cohaerent . Siconis clementiam testatam reliquit prae ceteris Anonymus Salernit nus his verbis : Ipse sepe dictus Sico Princeps omnisus hominibus benignissimus , ac mansuetus nimirum potius legendum nimium se commendabat, atque plura dona eis condonasat . Neque heic praetermittendus Μarius de Vipera, qui Siconis pietatem commemorans , ab eodem isdem Beatae Virginis , quae Metropolitana est Beneventi , in ampliorem formam redactam fuisse seri, Gregorio IV. Summo Pontifice . Quapropter egregie fallitur nostro judicio Capacius , qui sub Bono Ducenedum Neapolim , sed omnes insuper vicinos agros Langobardorum seritate vastatos asserit; isque ex antiquo a nobis commemorato illo incomin

io, rudique Epitaphio Boni tumulo adjecto ita

exordiente et

216쪽

Lis: II. Cap. III. Is 7

Bardorum sella inlida hinc inde te tu LAd laevmas Parthenope cogit saepe tuor. Verum his dolonis potius direptiones innui satis ibquet . Feruntque alii quoque scriptores ea tempestate Langobardos oppida Acerras , Sarnum Atellas, Argentiumque in Campania occupasse ;verum non a Sicone , sed Sicardo filio eas inva- . siones factas nobis facile persuademus, & ex dicem dis palam fiet. Quis igitur modo non percipit quam solide conjecerit Caraeciolus Siconem pium quidem , ac mansuetum Principem , & Benedictini ordinis adeo fautorem, ac devotum, ut donatiOnibus etiam Cassinates auxerit, voluisse Benedictbna coenobia, & ipsi Casinensi Abbati subjecta per

Campaniam vel consulto devastare , vel expilanda , atque evertenda landitus militum surori relinquere pXVI. Insuper qui astruet Caracciolus sanctum Antoninum potuisse e monasterio suo tamdiu abesse , alioque divagari Z sanctum Anton, num , inquam, virum adeo humani contuber osorem , solitudinisque amantem , ut in praeruptaS nemorum rupes , repostasque Gauri montis sylvas sanctum Catellum sequi , vel ab urbe abstrahere non dubitarit ; tantumque convivendi in Benedictinis coenobiis longe a populorum strepitu cupidum , ut Surrentinorum enixis , ac magnis precibus illum ad patriam suam incolendam invitantibus non prius indulserit , nisi postquam teste Capacio ibidem Benedictinorum familias Vitam degere cognoverit . Ur

217쪽

1 σ3 De Chri Bare. Sarrent. Antiquit. Ut conciliet haec Caracciolus , cogetur, seipso tantum auctore , excogitatae a se Campaniae vastationi superaddere cetera Benedictina illius provinciae coenobia fuisse a benignis amo, pioque Sicone non modo direpta, verum etiam ita eversa sunditus, ac solo aequata , ut neque ipse sanctus Antoninus , neque alii intra id temporis cur riculum potuerint nedum ea incolere, sed ne sarcire quidem, aut paulatim reaedificare. Quod si ita , cur Surrenti tantum manebant Z Aut cur reliqui ex tot eversis Benedictinis coenobiis monachi in alias urbes, ut sanctus Antoninus Si

hiense in Castrum , & in alia coenobia, & prinsertim in munitius , ac firmius Casinense non profugissent: quod ab ejus aevi historicis , praecipue ab Anonymo Salernitano minima quaeque memo sis. di. . h. ,' riae tradente non suisset omissum, S multo minus a Leone Ostiensi , qui excidia monasteriorum sancti Vincentj , sancti Eliae , aliorumque Uenasti, & Capuae a Seodan nequissimo Saraceno illata minutissime retulit . Quae quum ita sint, cui stabilior, solidiorque non videbitur nostra sentemtia, si ei incongruentia haec , secumque pugnan tia objici non possunt Nam direpto , vastatoque a Zotone Casinensi monasterio, ut diximus, coe nobitae vel inviti ab eo longius, ac diutius abesi se coacti sunt quousque a Gregorio II., vel III. illuc tandem suerunt restituti . XVII. Verum enim vero quum e Casinensi monasterio sanctum Antoninum profugisse dici

218쪽

mus , minime nobis animus est sententiae adhaerere

Romaei sanctum Antoninum id temporis Abbatem illius coenori fuisse tradentis , Ferrario etiam pe dibus in aliorum sententias plerumque abire solito ei assentiente . Novimus enim cum omnibus sere Historiographis Bonitum tunc , quum Casinenseo monasterium vastavit Zoto , illic Abbatem suisse constanter tradentibus id omnino pugnare . At hic Romaei lapsus exiguae , parcaeque historiarum cognitioni dandus. Verum mirari non desinimus,quei factum sit, ut id Patrem Nicolaum Gianne lasium eruditum sane virum , ct Neapolitanae hi-ltoriae scriptorem effugerit ρ Qui etiam Romaeum fortasse secutus perhibet sanctum Antoninum Ca- unum se contulisse , in eo vixisse coenobio, atque tandem suisse praepositum . Quod , quum adulte rinum esse aliunde constet , eorum nobis placet opinio, qui monachum ibi tantum suisse tradunt, Surrenti vero Benedictino coenobio praesuisse , ut

nos etiam infra .

CAPUT IV.

Occurritur secundae Caraeeioli objectioni petitae ex Elogio V. B. Laurenj Stasiensis Episcopi marmori inciso . I. A D novam suam hypothesim asserendam, ix solideque firmandam in medium profert

Caracciolus incisa in marmore verba:

219쪽

rσo De Chri Bra. Surreat. Antiquit.

IN HOC ΤUMULO REQUIESCIT

Herach annus secundus est AErae Christiana VIa .. quare anno σοσ. , quo constituimus Coelestem illam , solitariamque consuetudinem sancti Antonini cum sancto Catello, non hic , sed Laurentius Stabiensem Ecclesiam regebat . Ex hoc igitur inscripto lapide magnum Caraccioli sententiae , &pol eum Bollandi pondus accedere videtur . Nos

Vero nihil ex eo movemur , pro . quo enucleando

plura dicemus in Commentariis ad lectiones sancti Catelli . Interim suspectae fidei, immo commentitium eum prorsus habemus. Quantum enim potuimus diligenti inquisitione , atque ex aliis etiam scisci tantes assequi non solum nullibi A uis servatur ,

Verum ne ulla quidem apud illius civitatis eruditiores ejus extat memoria . Et licet a nonnullis scriptoribus reseratur , ut Capacio, Caracciolo ,

220쪽

Lib. II. Cap. IV. IGIUghello, Bollando e tamen non adeo operosum est expiscari , ejusmodi lapidis inscriptionem CD pactum primum invexisse , ex Capacio deinde il-jam hausisse Caracciolum , atque ex his Ugheblum , ac Bollandum fuisse mutuatos ; hi enim omnes eodem prorsus modo , quo illius mentionem interserit suae Neapolitanae Historiae Capacius, in suis Commentariis eam transcribunt . ΙΙ. Capacius vero meminit nudis , jejunisque his verbis: Ut ex inscriptione, quae servatur AEqui , nullum peculiarem locum indicans , quo reperia tur, contra consuetudinem suam , qua solitus est, inscriptiones , atque epitaphia omnia in privatorum etiam domibus insculta, vel annotata non modo luculentius afferre , sed etiam addita plerumque ,

interpretatione , & peculiari , distinctoque loco .

ubi inveniuntur, eorumdem explanationem, significationemque exhibere . Ex quo planum est , Cypacium inscriptionem hanc neque tanti secisse, neque voluisse consueta, accurataque sua diligentia, ct auctoritate comprobare. Idque satis evidenter

idem scriptor nostro judicio patefacit, qui eadem prorsus pagina, qua Epitaphium illud transcribit, asserit sanctum Catellum Stabiensi Ecclesiae prae- suilli eadem tempestate, qua praedictum epitaphium

innuit, V. B. Laurentium illam sedem tenuisse . Quis heic potius Capacium errasse, ac turpiter hallucinatum criminetur, quam arguat nullius apud illum eam inscriptionem momenti fuisse , nullius que pensi, atque auictoritatis Z His omnibus acce-x dit, .

SEARCH

MENU NAVIGATION