장음표시 사용
241쪽
181 De Chri han. Surrent. Ααι quit. templi sancti Renati direptio, ne Verbum quidem faciunt de Benedictino illic sortasse extante coe nobio : quod si tunc adfuisset, neque Langobardi ab impressione immune fecissent ; neque isti scriptores illius mentionem neglexissent. At in quodam ms. Archivi Surrentini Archiepiscopalis legitur, Johannem Neapolis Ducem anno s3 s. aliqua circa sancti Renati templum praedia Benedictinis monachis donasse ; & in alio ejusdem Archivi ms. reperitur , haec praedia Sergium Neapolis Ducem Benedictinis fuisse elargitum, in cujus rei fidem contestatur Leonem Ostiensem , qui re vera haec habet: Huic Asbaii Adelperto scilicet Pohan in aera ConsuI, o Dux Neapolitanorum suo praecepto coa- firmavit , atque concessit Ecclesiam sanctae Caeciliae . . nec non eeliam sancti Semeri ia Surrento cum omni pariter sub Hantia , o pertinentia usus . S per quibus rebus notandum est, quod hic Adelperintus fuerit Abbas Casinensis XXIV. , qui electus suit anno s3 . , ut idem Ostiensis tradit; quapropter haec concessio , seu potius confirmatio acciadit post annum ejus IV. sicut idem auctor resertis Id igitur actum fuit circa annum s38. . Quid vero fuerit cella , explicat pluribus in locis Angelus de Nuce Ostiensis commentator, S praesertim in Excursu historico, ubi statuit cellae nomine veni re in hoc Chronico Praeposituras, mon Ieria inferi ra , vulgo Grancias principali mn Ierio subjectas .
Itaque ex Ostiensis contextu liquet ea tempestate scellam, seu inserius monasterium jam extitisse Surrenti
242쪽
Lis. II. Cap. IX. I 83renti sub nomine sancti Severi, qui fuit Episcopus
Casinensis, antequam Casini monasterium a sancto Benedicto extructum fuisset. Quod ad Abbatiam pertinet, quam nominat Gonetalea sancti Angeli ianstigiano , nisi scribendum suisset potius D. RAmuliano , de qua supra verba secimus , eam esse opinamur, quae hodie audit sancti Angeli a RA
se olo . Haec etiam quando primum instituta su rit, ignotum est, nunc prorsus extincta videtur, ae tantum superest Sacellum ipsa vetustate pene confectum in montis clivo Sara' Angelo a Ri evasis nuncupati , tria sere passuum millia a Surrentina urbe dissitum . Illuc tamen quotannis Benedictini sancti Renati coenobitae convenientes in ea sacra fidicula sesto die divina ossicia peragunt. An vero adeo antiqua suerit ea Abbatia, ut tempore sancti Gregod extiterit , quum Omnis exciderit memoria, ipse GongaleZ argumenta exprinmat . Illa tandem sancti Petri ad Crapulam, veI, ut hodie audit, ad Caprollam , ut etiam est apud Capacium , cujus nos paucis ab hinc annis commendam inivimus, ea esse vetustate creditur , ut sancti Gregod tempora etiam praecesserit. Hujus Abbatiae coenobium jam inde ab initio extructum fuisse dicitur in litore sinus Salernitani contra S, renusas, vulgo Isole de' Galli: cujus quae parva vestigia extant, ubi fuerit, facile possunt inὸicare . In praesentia adest non adeo angustum Sacellum cum duobus cubiculis in advenientium commodum comparatis . Eo, Lapplicatione instituta, quotannis
243쪽
18 De chrino. Surrent. Antiquit. secundo die Solennitatis Paschalis Confratria sancti Petri nuncupata in sanctae Euphemiae erecta . . pergit , quae Abbatis Commendatad nomine
commessatiuncula reficitur . Hoc vero coenobium Basilianorum potius monachorum suisse traditur , ut etiam scribit Capacius , quod verosimile vid tur ; omnem enim maritimam illam Oram, quae in Paestanum, vel Salernitanum sinum vergit, B silianensibus monasteriis olim resertam suisse tradunt Graecarum rerum eruditi . Inter enim monachos antiquitus , testante Μabillonio, is Regu-
Iarum diverstate maxima erat animonum consentio , una societas, mutuinque eommeatus non modo Latino
rum inter se, sed etiam Latinos ister o Graecos , quibus sat erat Habilitatem in uno monacterio flrmasse . Quod , ut opinor , in caussa suit , ut vetuerit sanctus Gregorius, ne Dioecesis Surrentinae monachi de uno in aliud monasterium amplius transmigrarent , sed singuli sua monasteria repeterent ;in iisque continerentur , ut paulo ante diximus . Vides igitur ex his , quae notavimus , quanti hac in re facienda sit Gongaleet auctoritas. CA
244쪽
De ΜοκaHira sancti Antonini mita in eaeκοsio in sancti Agrippini nonnihil indicatur , O num Sacerdotio initiatus sum rit , inquiritur . I. TΤ divinarum rerum contemplationi vaca-.rent, jam inde ab initio Christianae Ecclesiae plurimos , civium relicto consortio , in selitudinem concessisse , ibique monasteria extrinxisse certo certius sacrae nobis suadent historiae et Coenositarum disciplina , scriptum reliquit Cassi nus , e temporibus praedicationis ApoHolicie sumseexordium . Idemque Simeon Μetaphrastes confidimat in vita sancti Pauli primi Eremitae , S in vita sanctae Eudoxiae Μartyris , quae tempore Trajani floruit, primo scilicet Ecclesiae seculo , ct in monasterio vivebat . Essenorum Philo I daeus solitariam vitam summis laudibus effert rquos Christianos suisse sanctus Hieronymus, aliique apud Baronium dilucide testantur in Μulto potius Christianorum coenobitarum v, tam exprimunt ea , quae Philo de Τherapeutis , hoc est, Deo inservientibus viris; & de mulier, bus, quae Therapeutides fuerunt dictae, idem Philo Judaeus enarrat, postquam de Essenis disseruit: quorum vitam actuosam facit, sertasse quod multum in terra incolenda tempus tererent: illam A a vero
245쪽
18s De Christian. Surreat. Antiquit.
vero Therapeutarum contemplationi addictissimam . De his miram castimoniam , ct perpetuam a Venere abstinentiam celebrat , summam abj ctionem , atque neglectum bonorum sortunae, pamcissimam vitam , frugalissimamque ; quippe qui
solius panis azymi coena erant Contenti . In epulis cruentis dapibus mensa omnino expers . Panis
pro cibo , sal pro obsonio , & pro condimento hyssopus in delicatorum gratiam apponebatur; pro potu non vinum , sed aqua limpidissima
juvenibus, calida senibus praebebatur . Ante , ac post mensam psalmi alterno choro , vel nova ab ipsis in laudem Dei carmina canebantur . Orien te sole e durissimis stratis assurgentes divinae comtemplationi , ac precibus plurimum Vacabant , ut S vesperi, & antequam cubitum irent . R Iiquum tempus divinarum scripturarum lectio , psalmodia , ac preces occupabant . Itaque ea O mnia apud illos in more suerunt tempore nascentis Ecclesiae , quae tertio , ac quarto seculo frequentissimi in AEgypto, Palaestina, & per totum Oc
eidentem posteriores monachi usurparunt. Τherapeutarum exemplo redarguebat disertissismus Philo Argyptiorum, Graecorum , ac Roma norum impietatem , stoliditatemque , qui vel br ta animantia , vel manufacta, ac turpissima n mina colebant, lautissima convivia, ineptissima que Philosophiam sectantes . Hebraeis hoc hominum genus annumerare videtur Philo , eorum . mensain ad honorem mensae Propositionis , ac psal-
246쪽
mos, & carmina ad memoriam canentis Mariae, quae Μosis soror fuerat , reserens. Verum haec ad laudem suae nationis indicasse , nobis omnino persuademus, ct Τherapeutas primos Christianae E clesiae solitarios fuisse. II. Non defuisse tamen apud Hebraeos sol, tariam vitam degentes liquet ex Cinaris, S R chabitis , quorum frequens mentio in scripturis. De Rechabitarum , qui solitudinem sectabantur ,
origine non omnes inter se conveniunt sacrae scripturae interpreteε . Arias Μontanus ab Ietro im
stitutos fuisse credit . Novam de his hypothesim
excogitavit recens auctor , quae mira visa est P tri Calmet et hoc scilicet monasticum genus ante
diluvium viguisse , ac deinde cum posteris Noemi revixisse, nomenque sortitum a verbis illis: Patremi, Pater mi, currus Israel, o auriga ejus . in hus usus Eliseus , & Ioas Rex , ubi Hebraeus textus habet Rechab Israel , atque inde Rechab, tas dictos fuisse Eliam , Eliseum , aliosque solit
rios Prophetas . Quae num veritati consona, alii viderint.
At nedum apud Hebraeos, sed apud Ethnicos quoque ipsi solitarii viguerunt, & ab hominum , commercio sejuncti, ne a vestigandis divini Opis
ficis operibus humana consuetudine averterentur .
Τales praesertim Hyliobios suisse tradit Strabo, ita appellatos , quod in silvis degerent, & frondibus, fructibusque silvestribus , vini, ac Vene
ziS expertes vescerentur , arborumque corticibus A a a vest,
247쪽
18 8 De Chrissian. Surrent. Antiquit. vestirentur . Quod hominum genus adhuc in remotissimis Indiae regionibus perseverare tradunc recentiores, qui longas peregrinationes suas evulgarunt .
III. Itaque ex jam dictis a Lucae Ηolsten,
sensu cogimur recedere serentis, non prius quarto seculo monachorum instituta incoepisse cum
Paulo , & Antonio in Asypto , vel cum Hilari
ne in Palaestina , ceterolque a nobis memoratos ineuntis Ecclesiae Christianae, ct Hebramrum sol, tarios umbratile potius posteriorum monachorum
specimen , & figuram praetulisse .
Μonachorum antiquissimas Regulas Diocleti ni tempore conflagrasisse cordati viri existimant , quando solitariorum innocuam vitam verae sapientiae hostes asperrimis obtrectationibus discerpebant : Quod per religionis Amulationem alimenta inertiae quaererent. At ut, data Ecclesiae a Consta lino Μagno pace , refloruerunt , in eos invidorum hominum livor, & maledicentia recruduit rquibus percitus Valens Arianorum fautor , Catholicorum osor , ct in monachos insensissimus legem tulit, ut e Iatebris ignatiae , sicut ipse dicit , Sectatores ad patriae munia subeunda , indicta poena publicationis bonorum , revocarentur. Eam Iegem ad monachos Agypti tantum pert nuisse docte monet Cujacius. Quam legem etiam parum obtinuisse eruitur ex generali Concilio Chalcedonensi Can. IV. , ubi omnis monach
rum cura, & sollicitudo , ac jurisdictio Dioece- sanis
248쪽
sanis Episcopis demandatur ut prius . Quod rursus in aliis posterioribus Conciliis instauratum , abundeque confirmatum fuit a Justiniano . IV. Reflorescentium monachorum regulas summa diligentia in unum codicem tribus partibus constantem collegit sanctus Benedictus in Gallia Ananiae monasted Abbas praeclarissimus , qui pro generis nobilitate in aula Pipini, & subinde Caroli Μagni educatus , deinde monasticam Vitam sectatus est . Hic sanctus Abbas praeterea librum edidit inscriptum : Concordiae Regularum, quo Regulam sancti Benedicti Abbatis Nursiensis in Monte Casino scriptam cum aliis confert , a que committit. Hunc codicem prius edidit Hugo Μenardus ; deinde Codex Regularum cum praefatione posthumum opus Lucae Ilolstenj Romae prodiit , contra quam Du-Ρinus , ct Cave in hac re hallucinati , praepostere rem tradiderunt ;in praefatione siquidem Holitenj plura , quae in Menardi codice castigatione indigent , corriguntur . V. Orientalium monachorum vitam quam
plures mirae sanctimoniis viri imitati sunt, ut M. S. Hieronymo , Τheodoreto , Rufino , Socrate , Sozomeno, aliisque celebratissimis scriptoribus memoriae traditur . Quod primi omnium hunc vivendi morem in Occidentem detulerint SS. Athanasius , & Petrus , quum Arianorum persecuti nem declinantes Romam pervenerunt , testis est sanctus Hieronymus. Quam enim sanctus Ast
249쪽
iso De Grinio. Surrent. Antiquit. nasius vitam sancti Antonj adhuc viventis scripto consignaverat , in urbe promulgavit ; eaque -- gelica vivendi forma plures allecti, ad solitudines confugientes , monasteria condiderunt. Virginum etiam sanctimonialium deinde institutum plurimum ipse sanctus Hieronymus propagavit. In ulterioribus Italiae provinciis frequentia monachorum coenobia erecta fuerunt, inter quae colebre illud Sublaci ad Anienis sontes , ubi degebat sanctus Romanus , a quo sanctus Pater Benedictus instituta monachorum , ct habitum aC- cepit , S in angusto specu tum delitescens pameistimis eduliis se reficiebat; in Casinurri montem deinde profectus scripsit monachorum Regulam, quam discretione praecipuam , sermone luculentam sanctus Gregorius Μagnus brevi encOmio celebra
vit ; in eam doctissmi nonnulli Τheologi pul
cherrima commentaria ediderunt. Septuaginta septem capitibus constat , quibus alunxit brevem appendicem, quam Consenseriam monachorum in
scripsit octo distinctam paragraphis . In iis plura ad expianda vitia , quod initium virtutis est ,
congesta , ut poenitentiae , jejunia , austeritate. , multum ad contemplandum temporis praescrip tum, psalmodiae horae , ct ritus prolixe tradita . In excolendis virtutibus humilitatis , obedientiae , praesertim autem caritatis in Deum, S proximum totus est; v ehementius vero insinuat eas Abbat
bus , qui ceteris exemplo , sapientia , & prudentia
250쪽
Lib. II. Cap. X. Is IHisce virtutibus quam maxime studuit Anton,
nus noster , vitamque insumsit : hisce sanctum Patrem suum , ac Patriarcham Benedictum referre avebat et hisce ornatus viventem hostiam ,
sese Numini praebebat, cui & psalmodia, ac precibus laudis sacrificium perpetuo offerebat . Utrum vero sacerdotio initiatus incruentum quoque sacrificium aeterno Patri praesentarit Z scriptorum de hac re silentium in dubio relinquit. Quod de sancto Benedicto a plerisque etiam disceptatum est . UI. Et sane, si ad remotissima monachorum instituta , quibus addictissimus erat Antoninus , animum appellemus , illos in Clerum cooptatos minime inveniemus . Quod disertissime elicitur ex canonibus a Gratiano congestis ; copiosius vero ab Antonio Augustino . Sed frustra est quod Cujacius , Coranus , aliique , quibus adhaeret Gonetaleg ad cap. s. De Temporibus ordinandorum , qui eosdem inter laicos primitus recensitos tr dunt . Quantum enim a laicis distarent , audi Anastasium Nicaenum ex sancto Μaximo ejusdem magistro quaest. in sacr. scriptur. p. a. q. s. uμα recte geruntur a secularibus sunt delicta mo achorum 1 sint autem quae rem geruntur a secularibus , intellige per abusum, aut vulgarem opinionem HUitiae , gloria , o potentia, o delitiae , o earo recte cura.
ta , o liberi , milia , ad quae eum pervenerit
monaebus , illi eo moritur; qua autem a monacho re
dis gerunιur , sunt nihil possidere , ignobilitas , imbeciuitas , contineatia, adflictio , o si milia . Vides