장음표시 사용
401쪽
Ialum tam eximio miraculo , more suo , conatus est adimere, contendens eam vitam neque Fortu
nati , neque Gregod Turonensis opus esse, sed potius Raynonis Episcopi Andicavensis, vel Amchanaldi , qui floruit seculo X. , in quo solenne fuit , ut ipse estutii Launojus , sanctorum gesta multis confictis , ac speciosis miraculis , scitis'
que fabellis adornare. Latinoy sententiam lubens, ac toto sinu excepit A. Baillet .
At frustra profecto est , quod Critici isti in
sanctorum miracula insensi laborent . Hoc enim miraculum stabili, miraque contentione tamquam in dubium reserunt omnes vitae sancti Μauriij scriptores , S prae ceteris illud recenset Venerabilis Petrus Cluniacensis , qui scripsit circa annum 1i; de sancto enim Maurilio verba faciens inquit : inter mero longe poLI ApoHolorum tempora pVerum , quem propter hoc etiam poma Scenatum vocavit, septem annos integros jam in monimento h bentem excellentissimo miraculo suscitavit . Fusius hoc idem refert Marsidus , qui carmine leonino sancti Μauriij vitam condidit , & circa annum II 23. e vita excessit . De eodem excellentissimo miraculo mentio est apud Uincentium Bellovacem sem ordinis Praedicatorum, qui claruit circa annum Ia A., apud sanctum Antoninum Archiepiscopum Florentinum ejusdem ordinis, Petrum de Natalibus. Hujusce etiam miraculi meminit, licet suppresso sancti Renati nomine, Lippomanus apud Surium ,
402쪽
3 De Christian. Surrent. Antiquit. Andreas de Saussay, & Ρetrus Ribadineira Societatis Iesu in vita Sancti Μa iij circa finem , S
IV. Verum mirari non desinimus , qua fronte piis , religiosisque X. seculi scriptoribus tantam potuerit impietatem appingere Launojus , qua si hi data opera sanctorum gesta ascitis aliunde
figmentis corruperint . At is consuetus eorum ,
mos est , qui, ut aliis magis sapere ipsi videam tur , scriptorum auctoritati , fideique per fas , ct nefas consulto student derogare . Nos equidem inficiari non audemus quosdam
circa X. seculum florentes, vel etiam anteriores auctores nonnulla poetarum figmenta, vetustiorumque temporum fabellas , quae quodammodo veri speciem praeseserebant , nimia illius tempestatis sinceritate , credulitateque haustas suis historiis, librisque inseruisse, atque ut Veras adortasse . Sed nunquam asseremus eosdem hos somnia quaedam , ct commenta suo marte, ac nubio iundamento excogitasse, eaque tanquam Vera S,
certasque historias posteritati credenda proposuisse. Quod eo minus sacros Auctores in Ecclesiasticis rebus , S praecipue in describendis sanctorum vitis secisse , credendum est . Secus enim quae fides antiquis illis Martyrologiorum scriptoribus, ac Biographis , qui circa ea tempora libros suos
V. Ast quid immoramur in hujusinodi criticis , qui quosque mordendi libidine abrepti ne
403쪽
Lib. II. DF. IV. Cap. II. 3 3'
recentioribus quidem scriptoribus virulentis eorum dentibus pepercerunt . Α. enim Baillet, quia Launmo , vel a Riveto heterodoxorum male dicentissimo critico acriter carpendi audaciam mintuatus est , stomachum , atque acerbitatis virus evomuit in Andream de Saussay injuriarum , quibus illum incessit , auctorem faciens Papebr chium , qui revera in Saussay lenius, ac modestius agit . Neque minus audacter in Petrum R, hadineira , nonnullosque alios insurgit sublesta
fide Baillet, qui Dei mirabilis in sanctis suis opera
saltem quodammodo enervare conatus est ; comtendit propterea simplici, jejunoque stylo sanctorum gesta enarranda , multo aliter ac sacris , prophanisque pene omnibus scriptoribus usuvenisse exploratum est ; S contra id , quod ratio ipsae suadet . Quandonam enim sive exclamationes , siUe admirationes, sive alias emphaticas id genua Rhetorices figuras , ct schemata Opportunius , aptiusque adhibueris , nisi quum magnalia Dei , ct stupenda quidem sanctorum opera , sive miracula , quae nunquam satis pro dignitate efferri , exprimique possunt , tibi describenda obveniant pUI. Heic tamen obiter non omiserimus annectere a Petro Ribadine ira incuriose nimis , atque ,
oscitanter sanctum Μaurilium dici Episcopum Antissiodorensem , Gallice , d'Auxerre , non Vero Andicavensem , ut ab aliis communissime ; In Notitia enim X VII. Promisciarum Galliarum , quae
prodiit tempore Theodos senioris, ut disertissime
404쪽
Carolus a sanincto Paulo In Ge graph. sacra , ubi deGallia pag. I
3 is Da Chrissian. Surrent. Antiquit. monet Carolus a saneto Paulo , Andi caetum , ut ibidem scribitur, manet in tertia provincia Lugdunensi sub Μetropolitano Turonensi ; Antissi dorum vero in quarta sub Senonensi Archiepiscopatu . VII. Porro sanctus Μaurilius vixit imperante Τheodosio Μagno, ut docet Baronius, fuitque a sancto Ambrosio minoribus initiatus ordinibus ,
ut ejus vitae scriptores tradunt , produxitque aetatem usque ad Honod imperium ; quare putammus circa finem quarti seculi auspicatissimos natales obtinuisse sanctum Renatum nostrum .
De sancti Reaati disisse a sua Andicaveos
Ecclesia , ct adventu Surrentum .
I. TN secunda lectione consulto quidem dicitur , I propter crudelissimas , immanissimasque
Vastationes a Vandalis , aliisque barbaris nati nibus toti Galliae illatas sanctus Renatus Romam Christiani Orbis caput, ac perfugium advenisse, indeque appulisse Surrentum . Perperam enim, nonnulli putarunt eum pietatis ergo , ut scilicet sacra loca inviseret, tam longum iter aggressum,
S postea solitudinis studio petiis e Surrentum, ut in primis legitur in quadam Epistola ab Episcopo , ct Capitulo Andicavensibus ad Archiepilcopum , ct Capitulum Surrentinum data , quae in Archivo ejusdem
405쪽
ejusdem Surrentini Capituli cum responsione a servatur ; quare exemplum illinc ad Nos missum heic transcribere non pigeb. . II. Produnt Hinoriae nomates insantem quemdam ante Baptismum mortuum a facto Mauritio A.
dicamensi Episcopo Beati Martisi discipulo ad istam remoratum fuisse, eique quasi bis nato ea caussa Ren ii nomen impositum . Hunc mero muriss disciptina istatutum eidem in Episcopatu successisse et quem Epriscopatum quum per aliquot annos sancte , sapientereque gess)sset, Iimina Apoctolorum visitasse, indeque Surrentum profectum ; ibi aliquandiu solitariam miram egisse , tandemque ejusdem civitatis Episcopum factum ibidem feliciter obiisse . Addunt monimen ta norira Legatos ab Andicavis poct mortem missos ad repeteκdum eorpus Episcopi sui ; qui quum a Sum rentinis repulsam passi Dissenι , ad Summum Rati
rem confugerunt , cujus jussu eorpus Andicamis res dirum seuerit, o ab iis in Patriam adsportatum . H semus praeterea acta authentica , quibus eoηHat ,
idem factum eorpus sepius ab Episcopis nomis translatum fuisse , o tandem in EccI a Cathedrali postrum ; sed aηηo salutis I s σ3. quum as uereticis Calvinianis in ignem eonsectum fuisset , illis di gientibus , Reliquias supertates collectas tandem a Carois Andicatens Episcopo in eapsam inauratam translatas fuisse , usi in hunc usque diem quiescunAliari sancti Rerati , quod in in capite Ecelsae ,
impositae . Eae porro magna in veneratione habentur , tum civium, tum advenarum concursu religiose se Xx a que
406쪽
3 8 De Chrissian. Surrent. Antiquit. quentantur , praecipue a mulieribus Herilibus . Lotus donariis , o motivis imaginibus eorum , qui ejusdem sancti ope beneficia. divina consecuti sunt, uia
Rogantur obnixe Illumissimus, o Remereκῶ mus Dominus, Dominus Archiepiscopus , Venerabile ejusdem Ecclesiae Capitulum , ut quae in monimentis suis habent de mita , resus gestir , o modite ejusdem sancti Episcopι , dii cum Remerodissimo Domino Episcopo, C ' Capitulo Andicamensi henigne .
pro sua pietate communicent, o descripta eorum exempla ad eos transmittant.
Huic epistolae Illustrissimi , ac Reverendissiimi Archiepiscopi , & Capituli Surrentini responsi nem heic etiam subnectimus, quae est hujusmodi : III. Uuae desancto Renuo Andicamensi primum Antitate , dehine Discopo Surrentino summa dis, gentia conquisita caniude , s cereque tradi possunt , ea tandem sunt . Nimirum sanctissimum Praesulem
solitariae quietis Hudio anno Dominicae salutis aa. Roma Surrentum se contulisse : ubi diu vitam ab omni non modo labe alienam , sed ab hominum etiam eortu sejunctam duxit , donec clarius in dies ejus Ρηctitatis fama illucescente, e latebris, ubi se abdiderat , repugnanter extractus in ejus ursis Episcopali ruaee sede sedere coactus eA . Addunt eum unicum illius secessus socium habuisse nomine Valerium patria
Surrentinum , quem sui istatuti sectatorem, morumque egregium imitatorem probe Hudiis omnibus piet tis excutium , demum poH obitum dignitatis, ac mu
407쪽
Lib. II. Diss. IV. Cap. III. 3 s
neris quodammodo reliquit heredem . Locus , quem sanctus Renatus sua praesentia cohone Iavit , fantia piorum civium munificentia in aedem sancti ejusdem. nomine , ac patrocinio nobilem traductus αἱ t cui
adstectum esct ex sacra Beneium familia insigne Coen bium et eamque religiosissimi Patres egregie in buctam , atque exornatam servant. Compertum etiam , exploratumque certa Patrum traditione ad nos mana
vit , cum corpore Divi Valeb, quod in hujusmodi aede religiose aspermatur , partem quoque Corporis , sancti Renui condi , colique prons sciliere civium no Irorum in suos Tutelares osse antia , ac pietate .
Denique ut Illustrissimi Epsvi , o RemerendiUsimi
Capituli AnHcatensis moto flat , ut par efZ, fatis, transmittenda iisdem censuimus sacrarum precum , o ossiciorum exempla , quae per totam Diarces m Surrentinam reeitari antiquitus solita Hu fuere , o una cum Ecclesiae miropolitana Actis jamdiu se aηtur , o
adhuc integra extant . Ea enim quippe authentica,
summaque fide conscripta si cere nonnihil poterunt ex iis , quae de sancto Antintite Renato enixe , pieque expetuntur . Atque haec sunt , quae cum Elustrissimo , o Reter dissimo Domino Episcopo Andicaves, o Venerabili ejus Capitulo ruchiepiscopus, o Capitulum Surrentinum communicare fremiter possunt. Idque Abisatis commode accidisse fatentur , quod inita consuet dinis beae eis, eorum precibus , motrique , qui μα se subfixe , demoteque commendaxi, facilem sibi Dimini Numinis Majestatem , o perbenignam fore non in riter sperant .
408쪽
Canon. Tm Apost. e Gentiam HelvetI Interpreta tone a clue verba habetur in epist. a
3s o De Chrissio. Surrent. Antiquit.
IV. Id quidem , quod de discessu sancti Re-
nati Andicavis in hac epistola ipsi Andicaventes
reserunt, neque veritati confruere , neque ejusdem sancti Renati caritati, 1anctimoniae, ac pie tali convenire videtur . Ecquis unquam sibi persuaserit, virum optimum tot, tantisque Virtutum Ornamentis praestantem voluisse primam sacram
sponsam , Andicavensem scilicet Ecclesiam nulla de caussa dimittere , ct tantummodo solitudinis desiderio inflammatum ad Surrentinos secessus di-Vertere , ibiqu8 sibi alteram nullo primae Romanae Sedis oraculo assumere 3 Atque id eo minus credibile nobis videtur , quod hujusmodi ab una in aliam Ecclesiam migratio pene ab ipsius nyscentis Ecclesiae incunabulis per canones, & Con cilia suerat manifeste inhibita. Siquidem prohibita reperitur in Canone x iri. ex iis, qui Apostolis tributi sunt, qui tamen quacumque ex ossicina prodierint , secundo seculo jam satis in publ co versabantur , etsi postmodum interpolati suerint ab Haereticis , ut proinde inter apocrypha Ecclesiae monimenta rejecti suerint a sancto Gelasio Papa . Abbas Dionysius Exiguus quinquaginta tradidit , quos a viris Apostolicis , peculiaribusque Conciliis collectos esse putant docti Canonistae; is , qui numero x1 v. est apud eumdem ,
S numero x m. apud Gentianum Hervetum, haec habet: Episcopo non licere alienam parochiam , propria relicta, per dere; licet cogatur a plurimis et
nisi forte quis cum rationabili caussa compellatur ,
409쪽
Lib. II. Diss. IV. Cap. III. 3st
tamquam qui possit ibidem contatutis plus lucri rem ferre , o in caussa religionis aliquid profecto prospicere ; o hoe non a semetipso pertentet , sed muli rum Episcoporum judicio , o maxima supplicarione
perficiat . Eamdem serme sententiam legimus in epistola sancti Callisti Papae Ι. ad omnes Galliarum Episcopos Us. III. unde deductus Canon Licet ait rius 7. f. I. S fidius in Epistola sancti Anteri ad Episcopos Provinciarum Beticae , S Toletanae , quas omittimus , quia etsi a Binio receptae, criticis tamen aliis suspectae sunt; in iis enim inserta plura sancti Hieronymi verba . V. Sed omni suspicione vacat Canon Concilj Niscaeni , qui inter xx. , quos habemus ex versioneis
Gentiani Herveti , Dionysj Exigui , & Isidori
Mercatoris, ac Russint Aquil enns , ct ex para
phrasi Josephi Presbyteri Agypq, in ordine est
xv r. Apud Arabicam versionem Francisci Τurriani est x . ut etiam apud Abrahamum Ec- chellensem Μaronitam . Rus Canonis verba ex Dionysio Exiguo sunt haae r Propter mulsam pediturbationem , o seditiones , quae fluu , placuit comsuetudanem omnimodis amputari, quae praeter regulamis quibusdam partibus videtur admissa ita , ut de civitate ad civitatem non Episcopus , non Prese
ter , non Diaconus transferatur . Si quis auιω
aperte tentaeterit , o se hujusmodi negotio mancipaverit , hoc factum prorsus irritum ducatur , o Messi
410쪽
3s a De Grinio. Surrent. Antiquit. ruatur Ecclesitae , cujus fuit Episcopus , aut Press
ter , veI Diaconus ordinatus .
Id vero quod decretum fuit in OEcumenico Nicaeno Concilio , rursus firmatum est in Syn do Antiochena anni 3 I., in qua Can. 2I. ita prohibitae fuerunt hujusmodi translationes , ut ne Concilj Episcopalis quidem auetoritate ratae unquam essici possent ; quod assectata quadam a ctoritate , & partium studio aliquantulum aspere statutum suisse putat Τhomassinus . In hac vero Antiochena Synodo quum orthodoxi Heterodoxis in aliquibus convenerint : idcirco praeter ea , quae adversus sanctum Athanassium definita su runt , reliqui ad Ecclesiae disciplinam spectantes Canones in Chalcedonensi Concilio confirmati fuerunt , ct in Occidente , sive in Ecclesia Latina , ubi rariores erant hujusmodi translationes , postea concordi omnium voto recepti . Sed quoniam nonnulli Episcopi similium migrationum caussa Imperialem aulam adibant , ut omnis ad tales translationes praecluderetur aditus, id etiam gravissime interdictum fuit Caia. II. poena As- dicationis non solum a communione , sed etiam a dignitate , cujus erat particeps qui tale quidpiam ausus fuisset attentare.. VI. Isthaec vero poena remigrationis ad eumdem Episcopatum a Synodo Nicaena in hujus. modi migrantes Episcopos indicta OEcumenici Coneth Sardicensis Patribus lenis, mitisque visa fuit ; quapropter Can. I. decrevere , ut hujuΚε modi