장음표시 사용
411쪽
modi Episcopi a laica etiam communione arce
Quod autem allegatis Canonibus praescribebatur , ut scilicet Epitcoporum translatio ob neces.sitatem , vel utilitatem Ecclesiae nutu, S Comcilio Comprovincialium Episcoporum fieret, id deinde in potestatem , atque auctoritatem cessit Romani Pontificis , ut liquet ex epistola sancti Innocentu I., ct Coelestini I. Hanc insuper unam esse ex caussis majoribus ad Romanam Sedemia spe ctantibus uberrime probat ex antiquissima Ecclesiae traditione disertissimus vir Antonius D dino Alaeserra, ac scitissimus Ludovicua ΤΙ - massinus. Ex his igitur hucusque congestis Canonibus , assertaque Orientalis , atque Occidentalis Ecclesiae consuetudine usque ad sancti Renati tempora , S ultra nullum negotium erit colligere Episcoporum mutationes ex una in alteram E clesiam cujusque. voluntate faciendas omnino suisse vetitas , nisi ob utilitatem loci , vel populorum , aliasve congruas ob caussas Episcoporum Comprovincialium, aut Romanae Sedis nutu fie
rent , vel nisi Episcopi ipsi vi a propria Sede pulsi suissent , & necessitate coacti a prima sacra
sponsa discederent . Τunc enim licitum cuiqueis Episcopo erat commigrare alio , alteriusque E clesiae curam inire juxta Evangelicum monitum rSi mos persecuti fuerint in una civitate , fugite is , aliam. Ut primis Ecclesiae temporibus u iuvenis
412쪽
3ς De Chrimum. Surrent. Antiquit. se tradit Nicephorus Callistus, ct clarius Socrates , qui reserens frequentiores Episcoporum tran lationes , sive migrationes Constantinopolitanum
Concilium cohibuisse, subdit et uuas antea propter
persecutionum tempestiles facere cuique liserum erat.
VII. Ex quibus clarissime liquet sanctum Renatum nequivisse juxta Canones ingenio suo indulgere , atque ex arbitrio , & sola invisend rum liminum Apostolorum gratia priorem Andicavensem Sponsam prorsus deserere , atque inde ducere Surrentinam . Ob aliquam aliam igitur ex praediistis caussis id eum factitasse putandum est . Verum quum nulla conjiciendi ratio sit , eum loci, aut populi sui utilitatem ad hanc mugrationem traduxisse , reliquum est , ut assenti mur , sanctum Renatum propter Vandalorum , Alanorum , aliarumque barbararum nationum , quae per totam sere Galliam populabundae debacchabantur , persecutionem , direptionesque vi, ac necessitate coactum e propria Sede invitum ausu-gisse . Hi enim Galliae tumultus, in eamque e terarum nationum impressiones sancti Renati artate evenere , ut in secunda Lectione innuimus .
. VIII. Heic fortasse morabitur Chronologus ob ea , quae statuimus de commigratione sancti Μa xiij ex Insubribus in Galliam , postquam minor,bus fuit initiatus ordinibus a sancto Ambrosio , ad conveniendum sanctum Μartinum Turonem iam . Ecclesiam quippe Μediolanensem obtinuit sanctus Ambrosius anno 3 4. regnante Valentianiano
413쪽
niano juniore ; fingamus statim minoribus ordenibus donasse Μaurilium adhuc juvenem . Is sane non potuit ad Episcopatum Andicavensem promoveri ante annum 38 . , Vel ulterius , neque impetrare sancti Renati resurrectionem a Domino prius anno 3sa. Incursio vero Vandat, ea in Galliam juxta Petavium , aliosque graves viros , ut dicemus, contigit anno Αος Itaque , S. Renatus vix excedere poterat annum a I. quae aetas ad Episcopatum juvenilis admodum videtur . Sed scrupulus, absque eo, quod disseramus de aetate Episcopatum , ne prolixi nimis, ac morosi vide mur , facile diluetur , si animadvertes sanctum Μaurilium aetate provectum minores ordines a sancto Ambrosio accipere potuisse anno arae Christianae 3 . paulo vero post quam in Galliam pervenisset, Episcopum Andicavensem fieri circa annum 37σ. , eodemque anno, Vel insequenti primum natalem sancti Renati sterilibus parentibus impetrare . Eumdem sanctum Μaurilium ultra Imperium Τheodos vixisse , regnante II norio , jam innuimus, nempe usque ad annum 6 Os . , quo ineunte , ct sanctus Maurilius mortem obiit , ct sanctus Renatus eidem Ecclesiae praeficurur, quum annum trigesimum excessisset , virtutibus cumulatissimus, prudentia senex, ct non amnorum numero , sed sapientia computata caniatie. IX. Non nobis heic clam est discordes esse priorum historicorum auctoritates Circa annum ,
414쪽
3 sσ De Chrissian. Surrent. Antiquit.
quo primum Vandalorum , aliarumque esserata rum gentium e Scandi navia eruptarum, S per universam Germaniam effusarum colluvies Romano Imperio incubuit, quae a Stilicone , ut suae se viret ambitioni, adversus Imperatorem Honorium provocatae , in floridissimas Galliae regiones more
inundantis fluri irruperunt, foedissimeque vastarunt ό postquam agnita proditione , ipse Silico
Imperatoris jussu fuerat enecatus . Paulus Oro
sius , qui, suadente sancto Augustino, suam hi
storiam adversus Ethnicos obstrepentes, impieque allatxantes contra Christianam Religionem , cui Imped calamitates acceptas reserebant, septem l bris comprehensus est, libro 7. Cap. 38. fcriptum reliquit exteras populabundas acies Galliam timvasisse ante biennium , quam Roma ab Alarico caperetur. Roma vero ab Alarico capta est , &depopulata, Varane Consule, & Τertullo , licet hic umbratilem gereret consulatum, anno proinde periodi Julianae seta 3. Μundi 4393. Arae Christianae qro. Diocletianeae I 27. quare juxta hunc auctorem Gallia invasa a Vandalis suit anno . rae
Christiana, o8. Philippo, & Basso Consulibus ,
ct Papae Innocens anno VII. Non ita tamen Prosper in Chronico, laudato etiam a Petavio,
ubi habet: ConsulibusAγeadio UL, o Probo, Vandali, o Alani Gallias , trajecto Rheno , pridie Kal. Vanuarias ingressi: hoc est, anno Trae Chri
415쪽
Lis. II Diff. IV. Cap. III. 3s Iri Chronica in multis inter se dissidentia, unum praepositis fastis Consularibus; alterum appositis
in margine Imperatorum annis ita , ut eruditi plures viri putent horum alterutrum non esse
opus sancti Prosperi; in horum secundo tempus Gallicae direptionis cum Orosio coincidit , quod non observavit diligentissimus alioqui Petavius . Ad likc ex Sogomeno , qui historiam Ecclesiasticam scripsit circa annum o. , nuncupavit que Τheodosio juniori, teste Photio : & ex Zo-simo Comite, quem gentilem suisse plerique Credunt , potius furentium Vandalorum impressi nem in Gallias post annum 4os. contigisse elicitur. X. Utcumque autem res se habeat de hac historicorum dissonantia , quae nihil systemati nostro de sancto Renato incommodat . Illud certissimum nobis videtur Vandalicam hanc, Alanicam, Geticamque invasionem , persecutionemque, dirumque bellum non decem annos, sed multo ulterius excessisse , foedeque fuisse a barbarorum immanitate vastatas felicissimas Galliae regiones ; irruperant enim cum Catholicis Ariani plurimi, atque Gentiles , qui a nullo populationum genere , vel hominum, sive prophanorum, sive sacrorum , sive insontium occidione temperarunt ; multique pro fide martyrio coronati, ut luculenter habemus ex opusculo de Promidentia Dimina sancto Prospero Aquitaniae tributo ; licet non placeat doctis viris, quod id Elegiacum poema Pelagianismum sapiat adeo sancto Prospero insensum. Nobis antiquius
416쪽
318 De chrino. Surrent. Antιquit. tiquius sancto Prospero esse videtur , ct eo te pore editum , quo Vandalica adhuc persecutio
non erat sedata, aut extincta . Illius auctor in . Prologo Atheum quempiam impio Ore contra Divinam Providentiam ex excidiis , quibus GaIliae vexabantur, oblatrantem in medium profert; quae Omnia ita exhibet rSi toleranda mali Iases, heu eade decenni V daticis gladiis Heramur , o Geticis . Non e tilia petris , non oppida montisus altis Imposita , aut urbes amnisus aeyuoreis: Barsaries superare dolos, atque arma furoris Evaluere omnes, ultima pertulimus. Nec querar extιnctam nullo discrimine plebem rMors quoque primorum esset ab inmidia. Majores a-i ne forte, o nequior aetas, offenso tulerint quae meruere Deo .
uid pueri insontes r quid eommisere puellae , Nulla quibus dederat erimina mita fremis psuare templa Dei licuit popularier igni pCur miolata sacri mas Mai Zerit 3
Non honor innuptas demotae virginitatis, Nec texit viduas Restigionis amor. Ipse, desertis qui vitam ducere in antris , Suerant laudantes nocte, dieque Deum, Non aliam subiere necem, quam quisque prophanus . Idem turbo bonos susRulit, atque maloJ . Nulla Sacerdotes reverentia nominis almi
Discremit miseri suppliciis populi . De duris eas flagris, Ac igne perusti , Incluse
417쪽
Lis. II. DF. IV. Cap. III. 3ss
ticisse minetis Ac gemuere mora . Tu quoque pulvereus piau Ira inter, o arma Getari Carpebas duram non si ne fasce viam .
Cum sacer ille senex plebem ui pulsus ab urbe ,
Ceu pansir laceras duceret exuI oves . XI. Sed praeter hunc audiorem invectas Marandalis in Gallos calamitates, quae vel ab e&ris , durissimisque lacrymas extorquere Valerent , legere est apud priscos alios, recentioresque libstoriarum collectores . Praeterire autem nequimus sancti Hieronymi ea de re questus ad Ageruchiam, ut scribunt ΡΡ. sancti Μauri , vel Gerontiam , aut Acheruchiam , sive Agerundiam , seu Acherusiam , ut aliis placet , qui sunt hujusmodi :Praesentium miseriarum pauca percurram . Guod rari huc inquere demus non noHri meriti , sed Domini misericordiae in . Innumerasiles, o ferocissimae η tiones unimersas Galilas occuparunt . Guidquid inter Aora , o P renaeum , quod Oceano, o Rheno i cluditur , uuadus, Vandalus , Sarmata , Alani, G, pedes , Heruli, Saxones, Burguassiones , Alemani, O , o lugenda Respustica i ho tis 'Pannonii et larunt. Etenim Assur merit cum illis . Maguntiacum nobilisfμodam civitas capta, atque subversa eLI , o in
Ecclesia multa hominum millia trucidata. Vangiones Deta ob dione deleti . Remorum urbs praepotem , siani , Attrebati , extremique hominum Morini , Π nacuS, Nemete , Argentoratus translati in Germ iam , Aquitaniae, Nomemque Populorum, Lugdunen sis , o Nirsonensis Provinciae praeter paucas urbes posu-
418쪽
lus olosis lIb. s. U. Notitiam Civitatum Imperi V. Carolum a S. Paulo Geograph. saer. in Gallia .
De ChriAio. Surrent. Antiquit. populata sunt cuncta . Ouar o ipsi foris gladius , intus mafiat fames . Non possum abfue lacomis To
lose facere mentionem, quae ut huc usiue non rueret ,
sancti Episcopi Exuperj merita praeflixerunt . Praeter has commemoratas a sancto Hieronymo provincias plures alias vastatas ab iitdcm barbaris fui Lia reserunt Fortunatus, Usuardus, Sigebertus , aliique, S praesertim sanctus Salvianus, qui inter
ceteras barbaras nationes Bagaudas etiam enum
rat, quos Papirius Μassemus post Balduinum Jurisconsultum Christianos fuisse perhibet. At haec sancti Hieronymi epistola , siquid
sentimus, non statim post initium Gallicae invasi nis exarata est , ut PP. Congregationis sancti Mauri videntur innuere . Ea enim scripta fuit , ut ex eadem ipsa colligitur, quum barbarae illa genteo ad extremos ulque Morinos populabunda penetraverant : et postquam Vangiones longa os ione, ut ipsius sancti Hieronymi verbis utamur , fueraηt deleti ; quod utrumque non adeo brevi temporis curriculo potuit effici; aliquot enim amnos insumsisse putandum est barbaros hosce hostes,
antequam tot munitas civitates submitterent.
Sed ut id, quod e re nostra est , colligamus. animadvertendum Galliam omnem sub Iulio Caesare in partes tres fuisse divisam, in Belgicam nempe , Aquitanicam, o Celticam , deinde tempore Augusti in quatuor, Narbonensi superaddita: post
Augustum autem, sed antequam rerum potiretur Μagnus Constantinus , has quatuor Provi clas
419쪽
tas. II. DF. IV. cap. III. 3 1'reias in septem fuisse scissas : Honos demum , aetate hasce septem fuisse in decem , ct septem
diductas . Verum S. HieronymuS, quantum conjici datur ex sua loquendi ratione , hanc extremam Provinciarum Galliae , minutiorem scilicet partitionem , quae sua tempestate recens admodum erat , noluit indicare ; sed potius videtur locutus juxta anteriores illas , ac magis generales divisiones, secundum quas Lugdunensis una, cujus vastationi etiam illacrymatur, ea loca , ct c, vitates continebat , quae in memorata postrema divisione in quatuor partes, seu minores Provimcias distributa fuerunt, in quarum tertia situm ponunt Andicavum , unde ab ea calamitate n
quidquam immune fuisse constat , & propterea etiam sancti Renati populos, dc Ecclesiam vast
tiones , depraedationesque passam . Itaque dum haec in Gallia agerentur , dumque ingruentium calamitatum colluvione opprimeretur , afflictar turque Andicavum, animadvertens sanctus Renatus pessimo omnia esse loco , ct sibi mortem ab illa esseratarum gentium crudelitate immin
re a qua revera plurimi sanctissimi Episcopi
vexati , atque intersecti ibidem suerunt , quemadmodum Galliae Historiographi reserunt, vitae suae consuleret , justam ob caussam juxta Domini nostri monitum : Si vos persecuti fuerint in una rimitate, fugite in aliam: Romam proper vit ; vel fortasse, quod facile nobis persuademus , ab Arianis expulsus, ct vi ejectus 1 olum vertere coactus fuit . Zet C Α-
420쪽
De tempore, quo sanctus scenatus Romam , o subinde Surrentum petierit, Episcopa- gesserit, ac mortem obierit .
Andie vena Idem loe. eἔt. Eodem anno
458. jussit Honorie vivIs sublatus est proditor Sti
I. V X iis , quae hucusque perstrinximus, sacile , est sancti nostri Chronologiam intexere .
Diximus enim sanctum Μaurilium , Imperatore a Theodossio , Μediolano Τuronem commigrasse , S sancto Μartino Τuronis Μetropolita suadente, Andicavensium Episcopale munus suscepisse circa annum 37σ., inito Episcopatu, sterilibus paremtibus puerum Renatum impetrasse . Annosus obiit miraculorum Operator Maurilius anno Ao8. , Ut putat Claudius Robertus ex Breviario Rothom gensi , quando sanctus Renatus trigesimum suae:tatis annum attigerat, vel jam expleverat. Nulla mora posita, Andicavenses admirando Patri , ac
Magistro mirabilem in Christo filium , sapiem
tissimumque suffecerunt . Circa finem ejusdemia anni, vel , ut putamus, potius insequenti anno os. dira Vandalorum , Alanorum, Sueuorum, Burgundionum in Gallias irruptio, ob quam solum vertere sanctus Renatus coactus est . Neque Vero putandum est Dei Athletam , ct pastorem sacrum illico territum lupis rapacibus gregem suum dilacerandum , vorandumque rei,