장음표시 사용
341쪽
nuerunt, ut eo ipso tempore quo Benedictinae leges per S. Maurum Gallis innotuere, quidam reperti fuerint Ab bates , qui ex omnibus Regulis statuta ad sui suorumqueCv. αρ institutionem desumerent, quod in S. Aredio Gregorius Turonensis contigisse refert Coenobium fundavit, inquit, in quo non modo Cafflant, verumetiam Basilices reliquoram Abbatum qui monasteriatim vitam in intuerunt, celebrantur
Re YD , a quibus Benedictina sejungi non debet, cum S. Benedictus ab iis Abbatibus qui monasterialem daminstituerunt, separari non possit. Hinc etiam proclivioressuere quidam alii ad Caesarii Columbanique Regulas, cum Benedictina ungendas, ut dictum est supra ; sed tandem, ut superius etiam notavi, in his omnibus Monasteriis c teris abrogatis Regulis, solum S. Benedicti institutum ad
NULLUM MON ACHORUM ORDINEM Asenedictino Het esum ad Ludovi. pii cmpora in Galliis luisse, generali conclusioneprobatur.
HAc tota dissertatione probasse mihi videor, antiqua illa quae supersunt Monasteria, quaeque aut ante S. Benedicti aetatem , aut saltem post S. Mauri in Gallias accessum constructa fuere , a prima sui institutione Benedicti legibus addicta, aut saltem ab incertis dubiisque vivendi institutis ad certam fixamque accessisse Benedicti Regulam , qua vitam monasticam a prioribus Patribus in- .stitutam mirabiliter temperarent. Sed hoc ipsum tertim generali quodam de universali, duplicique, ut ita dicam
argumento iterum confirmare venit in mentem, quorum
primum a proprio Monachorum ingenio, specialique eorum propensione ad retinendam servandamque eamdem Regulam quam professi fuere desumitur Secundum vero ab auctorum sit lentio , qui eadem Monasteria ab anno quingentesimo quadragesimo quinto aedilicata , ab una
342쪽
speciali Regula ad Benedictinam transisse numquam scripsere , nullibique meminere. De caeteris vero quae jam antea vigebant, S. Odonis, Audoeni sufficiet auctoritas, quoad aliquis contrarium probaverita Specialius tamen Annalistae opinionem impugnabo, qua Macarii, Basilii , Columbanique Regulas in pluribus
Galliarum Monasteriis usu stiisse receptas , easque tres Monachorum ordines a Benedicti no distinctos, Teparatos constituisse , sibi probasse videtur. Etenim licet v rietas institutionum , quibus successive pro nutu superiorum Astetae quilibet alligabantur , vagoque vitae generi tenebantur addicti tum etiam Anachoresis disticultas incertum , suspensum, solitudinis pertaesum eorum animum ad novam certamque profitendam Regulam ultro compulerint, ut probatum fuit superitisci fixo tamen e rum animo, certaeque Regulae mancipato, nulli superfuit in posterum mutationi locus, apud eos praesertim qui earii mdem Regularum praeceptis a conversionis initio imbuti fuere , qui nullo modo ab earum jugo patiuntur avelli, licet sorte earumdem Regularum praecepta saepius quam par esset transgrediantur. Quae cum vera sint regulariter loquendo de quocumque singulari Monacho, quanto magis de certi cujusdam ordinis Monachis omnibus rSuppressos quosdam ordines ex historicis didicimus,
nostrisque diebus nova extinctorum aliorum exempla vidimus , sed ab hominum memoria ad hunc usque diem dictum non fuit aliquem fuisse repertum ordinem , cujus Monachi, Religiosi rascetae , Clerici, abjecta priori Regula , seu posthabitis pristinis constitutionibus , novae
Regulae, novisque statutis uno consensu , nemine reciamante, nulla intentata lite, nullo excitato tumultu, nullis scriptis in publicum datis, quibus aut praesentes aut suturi de illata vi penitus instruerentur, nomina dederint; neque solum id non evenisse dices, sed ulterius idipsum moraliter loquendo impossibile factu existimo. Cum ideamus exemplis, ut ait Baronius, quo uis etiam disiciplinae
343쪽
ndeis smos esse ut pro ea conservanda parati sint vitam steque refundere. Si ero memoriae, quanto magis Regul .e. cui te sacramento addixere , longe tenaciores futuri sunt Idipsum manifestius fiet earum mutationum exemplis, quae diversis temporibus in diversis Monasteriis contigere. Caroli Magni aetate Monachi S. Dionysii cucullam exuere, utCanonicorum habitum Vivendique morem sequerentur, idipsum praestitere . Martini Turonensis Monachi. Sed numquid omnes t nullo modo. Eorum enim quamplurimi sui propositi Regulaeque Benedictinae tenacissimi ab aliis se segregavere , quo facilius illibatum Monachorum
propositum ervarent, a qua separatione Cormeriacense Monasterium, ii quidam volunt, originem duxit. Tanta
vero animi contentione totque precibus Sandionysiani apud Abbatem , Episcopos, ε Imperatorem egerunt, ut coacta Synodo eorumdem sodales ad pristinum Regulae modum revocati fiterint, ut dichium est supra. Legere est in vita S. Odonis, quanta egerint Floriacenses Monachi, ne Cluniacensium alioqui Benedicti norum institutis imbuerentur desinstruerentur Miserum ei q raedam praecepta retulit, inquit Joannes donis discipulus ejusque actorum scriptor, in quibus continebatur, ut xlli ex alia congregatione ullo unquam tempore liceret ejusdem loci prioratum subire. At illi cum viderent nullam suum praevalere indui iam , enebant se ad alia argumenta , modo Regem
morabant , mod occidere eum minabantur, hoc enim flebat per triduum ad Uremum Pater, ex cunctis ignorantilus
nobis , assendit siesium, , carpit ire concine ad praedictum Monagerium apiscopi vero se qui cum ipsis erant Comites Amul cam suis currebantpost eum clamantes civ is, Pater, an fortassis mortem quaeris 'Anne vides quia parati unt te interficere ' qua videlicet hora ad eos a cesseris , morte mo
Noc soli negligentes remissique Monachi , sed etiam sanctissimi viri Cluniacensium progressibus obstitere. S. cnim Bernardus Tyronensis Abbas se S. Cypriani Abbatia maluit abdicares, quam eam Cluniacentium legibus
344쪽
obnoxiam reddere Monachi cluniacenses, inquit Gaia fridus Grossiis in ejus vita, .c priani Eccl iam fae ditioni debere esse subditam asserentes, Domnum Papam, halem, Romanum tunc temporis apicem gubernantem ferunt, o tis
Eernardo , nisi se o Ecclesiam Dis subjiceret legibus , sicium Abb.itis interdiceret compulerunt quam interdictionem se disjunctione positam Bernandus audiens, unum membrum
disinctionis, id est os ictum honoramque Abbatis satis libenter excepit, alterum autem excipere noluit.
At si tantis conatibus non quidem a novis Regulis assit mendis , sed ab aliorum ordinum intra Benedictinum ordinem Monachis in superiores agnoscendis, non modo distatuti , tum etiam sanctissimi Abbates deterriti fuere quam audaciter, quam viriliter, imo quanto sui periculo non obstitissent, si ad accipiendam novam aliquam Regulam eos quispiam compellere voluisset, adigere 3 Si vero de toto ordine immutando alienaeque Regulae subjiciendo quaestio fiat, quis non videat tantos tumultus excitandos, vimque tantam ad eos comprimendos adhibendam sores, ut nonnis birimorum scandalo iamno, pernicies, perpetuaeque salutis periculo hujuscemodi mutatio fieri possies Quamobrem licet simini Pontifices, summitaque Principes ingenti cura ad supprimendos quosdam Ordines incubuerint alias , idque tandem perfecerint nulli tamen , quod sciam , aliquem ordinem in alium immutare tentaverunt , etsi aliquando pro summa qua valent auctoritate quaedam deserta Monasteria , aut per dissolutos Monachos habitata, aliis Ordinibus addixerint , aut etiam sarcularibus Canonicis ultro tradiderint, ut videre est in Annalibus variorum ordinum attamen , ut dixi, nullus unquam , quod legerim totum aliquem ordinem in alium immutare, aut ad aliam asstimendam Regulam compellere in animum induxit. Quae cum ita sint , 8 nihil reserant doctissimi viri, quo Gallicana Monasteria ab anno quingentesimo quadragesimo ad nostram anatem objectis sanctorum P trum Basilii Macarii, Columbani Regulis , ad Bene-
345쪽
dicti in Ordinem confugisse probent, dicendum fidenter existimo nullam istorum Patrum Regulam a Benedicti Regula sejunctam in Gallicanis Monasteriis usu communi receptam fuisse. Quapropter non quaerant a nobis,
quo tempore S. Columbani Monachi a Benedictinis di versi , aut S. Basilii, aut aliorum Patrum discipuli Benedictina instituta fuerint amplexi ultro enim fatemur nullum designari posse , ex eoque conaicimus nullos in Galliis fuisse sanctorum Basilii , Pachomi , aut Columbani Ordines. Viguit equidem S. Columbani Regula, sed climesset tantum S Benedicti decretorum appendix paulatim sensimque in desuetudinem abiit , eodem modo quo S. Ricardi decreta Cluniacenses , Tyronenses ma)orisque Monasterii consuetudines uirpari , observarique desere. Qui namque fieri potest, ut celebres Religiosorum ordines , quorum snguli plura tu,ssidebant Mon steria , si Francorum Annalista credere fas est, ita subito derepente adeo secrete adeoque procul ab omnium oculis in Benedicti no Ordine quasi in immenso prosundoque mari submersi sepultique fuerint , ut nullibi ipsorum interitus memoria reperiri potuerit. Quo tandem miraculo effici potuit, ut singulorum Monasteriorum varios casus ad eorum usque principia annotare possimus, is historiis variisque diplomatibus colligere quid in unoquoque Monasterio contigerit m de illa singulari 3c prodigiosa mutatione, nihil ab historicis inihil etiam incerti ex chartis aliisque relationibus cernere possimus. Scimus pleraque Monasteria cum temporum, itim bellorum injuria solo adaequata fuisse , scimus etiam eorum quam plurima hactenus desti tacta manere, alia de novo variis temporibus iterum aedificata, ex aliis ejectos Monachos perpetuoque exclusos in alia iterum evocatos fuisse ; Laicos, Clericos , Commendatarios Abbates, Advocato. Principes, Reges corum bona pluries occupasse, aliisque tenenda dedisse novimus. Uno verbo , nihil fere quod sit alicujus momenti , aut quod notam mereatur, ad nostra tempora iisdem accidit quod
346쪽
nos praetereat, praeter illam Regularum in iisdem Mona steriis successionem cujus nemo meminit, nec meminisse potuit. Quis enim eorum quae non fuere recordetur , aut
Dicamus ergo fidenterque dicamus, nullum S. Baslii, nullum Macari , nullumque Columbant Ordinem a Benedictino diversum in Galliis extitisse , idque asseramus cum superioribus rationibus adducti, tum auctoritate Cas. siani, qui suo tempore tot typos , totque Regulas usiurpatas vidit, quo Monasteria cellasique constexit. Fundensis etiam Abbatis, qui sexto seculo multorum mores vivendi varias normas in Monasteriis peperiss scripsit. Hincque factumcise dixit , ut omnia Monaseria Campaniae, Samniae Valem, Tuscia , Liguriae es aliarum Italia provinciarum, e tum es rectam Regulam vivendi, quam sancti s u es Deo acceptus Benedictus instituerat, servare decernerent. Ad quam opinionem firmandam etiam valet Caroli Magni, re eorum qui ipsi erant a consiliis auctoritas , qui nul- Iam noverunt Regulam quam servassent Monachi Galli, anteqtiam S. Benedicti Regulam accepissent, quique in dubium vocabant, utrum aliqui Monachi esse possint praeter eos qui Regulam S. Benedicti observant. Hi enim
omnes una voce unoque consensu dicere videntur, nullam pluribus Monasteriis communem fuisse Regulam nullumque S Basilii , aut S. Macarii ordinem in iisdem floruisse antequam S. Benedictus Regulam ederet, eamque traderet observandam Alias non tot Regulas, quot Monasteria vidisset Cassianus , nec Rectorum mores varias vivendi normas in Coenobiis peperisse dixisset undensis Abbas. Nec Carolus Magnus inquirendum jussisset, qua Regula vixissent Monachi , priusquam Benedicti natradita suimet, si certum tunc temporis, aut a scriptoribus traditum, Basilii, Pachom ii, Columbanique Regulas pluribus Monachorum ordinibus originem dedisse. Maneat ergo unicam S. Benedicti Regulam ad Ludovici ii tempora communiter, generaliter Galliarum Monasteriis impositam , sanctumque Eugendum aliosque
347쪽
Monachorum Abbates , antequam . Maurus in Gallias veniret, eam ex parte saltem accepisse, eandemque pra,cipuum S. Benedicti discipulum suis exemplis docuisse et terisque communicasses, longe lateque dilatasse , ejusque propagines S. Columbanum longius protulisse rac consequenter maneat offusas ordini Benedictino per doctissimum virum tenebras, cum antiquitatis, tum rationis clarioribus radiis discussas resolutas fugatasque suisse.
348쪽
Ad Librum de ordinis S. Benedicti Gallicana
Ad pag. 3M cap. . . . in fine.
Hoc ipsum etiam patet ex S. Philiberto S. Agili discipulo ejusdem apud Remacenses Successbres, Iunia datore emeticensis Monasterii, qui in varia Galliariim Monasteria consuetudines Luxovienses induxit hic nullatenus cellulas separatas, sed amplissimum dormitorium aedificavit. Dupti , inquit ipsius vitae scriptor , er ens it ri ad Ais tim ducentoriam nonaginta pedum LVIIudine, quin a. quamma in latitudinem eminet ιmus quisendi obtenta gula per secti, lux radiat perfnestras vitrum penetrans, lychnus fovet a ectus legentis. Ad pag. 31. cap. . n. a. . flos hac verba diei crepusculo matutinas laudes cecinisse.
Id quoque praestitereri Eustasius, Agilus in Monae sterio Luxoviensi, ut colligimus ex vita S. Agili ab Anonymo ipsi aequali composita secundum Annalium conditorem Auro=a vero diei incipiente, inquit , nitis ex more matutinis laudibus, venerabilis A lus hanc mentis praecor in 'diisfodit orationcm. Rem ita refert Anonymus, ci m Sanctus Asilus aeger decumberet , eum S. Eustasius his verbis fuit adhortatus. Frater amabilis Agile , aut m a puero nobiliam parentum tuoram amore orti Patris Colambuni rogum educavi pie e triti caste docui modeseu nunc e-rὸ moneo objectis curis arumnose vitae, soli Deo cisi inhaeres totam stem committas Nec dabitas credo , quod ille te ab hac aegritudine potens es liberare Aurora veia diei incipiente , finitis ἐκ more mathainis lauditas , enerabilis
349쪽
Agilas hune mentis praecordiis fudit orationem. Quae consuetudo matutinas laudes aurora incipiente cantandi Benedictinorum mos erat , nam suxta S. Benedicti Regulam , ta Ad caput . n. s. de voto flabilitatis pag 11. Haestenus agnoscit sanctum Benedictum omnium Legislatorum primit Monachos voto stabilitatis ligasses iis . Puoniam, inquit , primus omnium , quod Fiam, Ουendae iract. o. flabiliratis meminit, ex illius verbis o praxi eum conabor
siet explicare. Et paulo post Constat namque Legisatorii nostri temporibus , ipsi que aevo Monachos, s amplius in Monasterio permanere nollent, etiam postprofessonem ad alia se conferre Carnobium , idque impune , ita ut a superioribus
non inquirerentur, aut ut nunc sit, carceribus includerentur.
Quae pluribus ibidem ab Haesten probantur. Ex simili positione S. Hildegardis observat, ante S. Benedicti tempora Monasticam vitam errantem vagam quodam modo fuisse , .solo stabilitatis voto quo Patriarcha noster Monachos adstrinxit , stabilem estectam. Ante tempora S. Benedicti, inquit , nuta certa Regula Monachi confirmati , diversa incertitudine or instabilitate haco in vagabantur, certo magisseris se certa locutione carentes: quapr te ipse vitia instabilitatis morum defribens, si ita illorum a delibus Monachis emitetur monet. Nam revera illa ab antiquis concessa , aut non ablata licentia, libertasque vivendi , qua singulis Monachis a promissa Regula, is obedientia Abbatibus debita licebat recederes, adeo pernitiosa visa est S. Hildegardi, ut eos sine certa Regula vixisse dixerit , quia nullam absolute promissam habebant , cum ab earum singulis recedenssi luberam facultatem haberent.
At ex oppost , Benedicti ni Monachi soli fideles appellati suerunt, quia promissa semel Benedicti nar Regulae perpetuo adhaerere tenentur : haec vero consuetudo adeo deinceps invaluit, ut novi legissatores qui in Europa floruerunt , eodem aut simili stabilitatis vinculo Monachos aut Religiosos ad professionem admittendos alligari,
350쪽
Iuerint. Quo fit ut modo Religiosi pene omnes cum Benedictitas in stabilitate vovenda conveniant. Ad pag. 12. ad num Is capitis M. Philippus Labbe Societatis Presbyter , tom. c. Concit fundationem c immunitatem Monasterii Cor-beiensis per Clotharium II. Privilegium libertatis eidem Monasterio concessiim per Bertefridum Episcopum Ambianensem heodorici praeceptum , quo ipse Rex confirmat electionem Eremberti Abbatis Corbet ensis exscribit is eadem Privilegia conseri cum Marculfi formilis , eademque collatione haec omnia diplomata ab eisdem auctoribus data fuisse arbitrari videtur , dignaque quae inter Conciliorum acta a Sirmondo reposita, itertim in omnium Conciliorum collectione scribantur. Cum vero his tribus praeceptis Benedictina Regula Regula sanctae denominatione designetur, Philippus Labbe nostram Regula sancti denominationem approbasse censetur. Haec loquendi consuetudo qua taculo sexto septimoque Regulae sancta nomine sola Benedic ima veniebat in mentem, confirmari potest per chartam qua sanctus Au- domarus Morinorum Episcopus anno Christi 661. Sithi. vense Monasterium ab Ordinariorum jurisdictione liberavit 1 nam id privilegium se dedisse fatetur , Vt quieti sub Regula sincta ipsi Monachi miυere debeant ad ipsum
Monaueriam semientes. Quae verba a privilegio Cor-beiensi desumpta , eodemque sensu ponderanda videntur , quo eadem Bertefridus Ambianensis Antistes scribenda voluit. His adde , quod sanctus Bertinus primus Sithivensis Abbas , sanctique Eustasii discipulus , eodem tempore quo sanctus udomarus laudatum privilegium scribebat , in eodem Monasterio Benedicti nam docebat de observabat Regulam Lerimus enim , quod sanctum
V vi nocumi locios ejus memoratus vir erimus sub nom
ma pii Patris Benedicti docuit frae jugum si 'ri ut
Monasticis desie irent sanctionibus , O verbis instituit, actibus Eadem habet idem , aut alius quispiam qui acta S. Bertini exaravit. Turbam fili a Domino creditam , in-