장음표시 사용
511쪽
interpretarentur, q Vod N ipsum a Judaeis Christiani acceperunt. Vide Epiphanium torm I p. ΠOl. Porro Lectores iidem etiam erant Visi munde psaltanagnostae dicuntur in Novellis Iustiniani Imp. ut notatum Ualesio ad Sozomeni VIII. 24. XIX. Eodem Constitutionum Apostolicarum loco Rubi Lectorum mentio fit, lib. 2. c. 2S. memorantur etiam Cantores & Ostiarii, ubi haec annotat doctissimus Cotelerius: Quo post Apostolos tempore minores Ordines, Diaconatu inseriores coeperint in Ecclesia institui, drio
obseurirate involvitur , ut nuda post cerna conjectuna deprehendi atque explicari.
Aperte quidem S. Ignatius, qui initio secundi saeculi scripsit,agnosest so
lummodo tres majores gradus, Episcopatum, Presbyteratum, Diaconatum. Primis vero, quod siciam, LectoreS nomina Tertustianis libro depraescriptione haereticorum cap. 4 I. Hypodiaconi autem, Exorcis aes Acoluthimis comparent ante Cyprianism Dissil 24. 28. 78. 79 8O.16.3 32 s Epistolam G nelii Papae ad Fabium Antiochenum in Eusebio lib. VI. cap. 43. quae etiam Ostiarios adjungit. Sed e media aetate nihil clari assertur. Augetque di cuia ratem , tum quod credi debeat quasdam Ecclesias hac in disciplina praeis se alio exemplo suo, tum quod in Diaconis, soleant clerici minoris loci comprehendi, ueoptatus multo post introductionem Clericorum Diaconis suppositorum, postquam posuisset lib. I. pag. R9. lib. 2. pq. FJ, Ecclesiae membna, Episcopos, Presbyteros, Diaconos. Ministros N Laicos seu turbam fidelium, eodem lib. 1. pag. s9. subjungit: Cum sint, sicut supra dixi, quatuor genera capitum in Ecclesia, Episcoporum, presbyterorum, Diaconorum Sc Fidelium, proquibin enumerantur quinque ordines Ecclesiae apud Hieronymum inEsaiae caput 39.
Episcopi, Presbyteri, Diaconi, Fideles & Catechument. Iraque dubium
Licet Constitutiones illas Clementis vel Apostolicas minime esse, eruditi consentiunt, sub initia tamen quarti iaculi esse Clementi suppositas, Colliges ea Eusebii Hist. ubi ait -ἐς Os πρώην, hoc est nuper admodum opera proliZa sub Clementis nomine venditata esse, III. 38 inst. Ne lue cum hac sententia pugnant quae γ,ησιοτητι illius operis opponunt viri doctissimi. Locus est insignis p. et q. ubi Cornelius testatur Romae tum suisse arζεσβυΤερους 46. Διακονους 7. υποα κονους 7. ἀκολουΘους q2. εποζκιTάς κωκ αναγνω-
τας αμοι πυλουροῖς ,2 Viduas cum aegrotis super Isoo. Romanus Martyr sub Diocletiano, fuerat in Eeclesia Caesareensi Diaconus & ε ο MUG. id. de Martyri-hus Palaestinae c. 3. pag. 3α . Plurium ordinum Ecclesiasticorum meminit &Pseudo- Ignatius Epistola ad Antiochenos e trema, & Epiphanivi expositione isi i c. a I.
512쪽
interpolatore profecti sint. Oms parvae auctor is Librum de Romanis Pontiis
stibis. Is in Hugino habet: Hic Clerum composuit,& distribuit gradus. n. c. recti sequentes ' Cieros.
o ' De Cantoribus qui &κανονικοὶ a=άλται, vide Menardum ad Grex .e - , et gorii sacramentarium p. 6I. 62. seq. SD. Joh. Andreae Schmidii dissi de Cantoribus Ecclesiae, Beveregium ad Caia. Is . Laodicen. De Ostiariis, Θυροοῖς, custodibus it conservatoribus aedium sic rarum, Menardus p. 272. Suaresius ad S. Nili opuscula pag. 669. R. Cangius glossario in mansionarim, CPhyla οναρι . Etiam Sacnurii custodem Pselmistae jungit Ambrosius lib. i. de ossiciis c. 44. ubi vide notas tom. 2.editionis praeclarae, quam Monachis Benedictinis debemus, p. 69. De Acoluthis '' Menardus p.279. Caveus in primitivo Christianismop.23s. Cangius glossar. in Acolytus & ceroferarii De Exorasis εχτορκις ς viri docti ad Canonem et s. Laodiceni& Io. Antiocheni Concilii: Menardus pag. 277. ad Gregorium, Espencaeus p. is 8. R. Opp. qui etiam de ad iuratione Daemonum p. r6O. R. rerumque inanimatarum p. I6ῖ. Lindebrogius p. I .sq. ad Codicem Legum antiquarum, it Franciscus Battusius S. I. in responsione secunda ad Historiam Oraculorum Fontenellianam, edita Gallice pag. I88. Vide etiam Sam. Basinagii Annales ad A. C. s q. num. IO. sq. atque Jo. Felli no tas ad Cyprianum p. q. ubi de eo,q uod Catechetarum simul munere functi in Ecclesia fuerunt. Eusebius VIII. 6. Hist. p. 298. in persecutione Diocletiani ait repletos fuisse carceres Epistopis, Presbyteris, Diaconis, Lectoribus di Exorcistis. Multa de exorcismis Judaeorum & Christianorum Antonius van Dalen diss. de divinationibus Idololatricis Iudaeorum, digna accuratiore examine.
De Fossariis sive Copiatis ποπιῶντες in Pseudo Ignatii Epistola ad Antiochenos) qui sepulturas curabant desunctorum, vide Epiphanium exposit. Fidei g. 2 i. Codicem Theodos lib. XVI. tit. Σ. lege IS. & auctorem de septem ordinibus Ecclesiae, inter S. Hieronymi opera, ubi ita enumerantur: Epistopi, Presbyteri sive Sacerdotes, Diaconi, Sub diaconi, lectores, ostiarii, , fossarii. XX. ΗΟ
Codices quidam legunt frequentes, male. Nam sequentes cleri sunt Acoluthi. Antiquis Graecis mcολουθοι, pueri a pedibus, comiticustodes ministri, pagen, laCay &e. ut notavit Jac. Duportus ad Theophrasti characteres p. 38s. &Lindenbrogiu. sossario ad Codicem Legum antiquarum.
513쪽
XX. Hodie sieptem ordines agnoscit Ecclesia Romana, sed aliter ac Graeca illos computat, sic nempe: PreSbyteros, Diaconos, Subdiaconos, Acoluthos, ExorcistaS,Lestores Sostiarios, de quibus omnibus vide Pontificale Romanum, Isidori Origines lib. 7. cap. 1. Stephanum Echiensem de sacramento Altari S tom. 2O. Bibl. Patrum edit. Lugd. p. 3871. R. Honorium in gemma animae lib. I. c. I 74. R id p. IO69.s' dc M. Antonium de Dominis II. q. & 9. Graeci autem Episcoporum loco praetermittunt Acoluthos, atqVe Ordines septem ita numerant: Episcopos, Presbyteros, Diaconos, Subdiaconos, Lectores, Exorcistas ecostiarios. Vide Metrophanis Critopuli confessionem, p. IO9. A Syris novem ordines Hierarchiae Ecclesiasticae statui, ad exemplum totidem scilicet ordinum Angelicorum, notat Morinus de sacris Ordinationibus pag. 498. Caeterum de universa illa, qVam hactenus perstrinxi, Hierarchiae Ecclesiasticae ratione ordinibusque singulis praeter Morinum hunc, aliosque a m ejam laudatos consuli possunt Stanislaus Hostus pag. 16s R. Opp. Bellarminus libro de Clerici S tom. z. controvere Hadria nus Sarravia libris de diversis Ministerii gradibus Lond. is 9o. . Anglice, & I6Ii. sol. Latine. Claudius Espencaeus libro I. digressionum in Epistolam r. ad Timotheum: Ludo vicusCellotius S. I. libris X. deHierarchia & Hierarchis, Rothomag. I6 i. fol. 8c in horis subcesivis Parisi 16 8. . sive vindiciae illius operis adversus Franciscum Hallierium,cujus de Hierarchia Ecclesiastica libri IV. Paris i 646. fol. Joannes Dariis de Ordinibus it dignitatibus Ecclesiasticis, adversus Salmasium de primatu Papae, ibid. I 6 8. q. praecipue Vero Lud. Thomassinus in opere dedisciplina Eccesiastica, tribus Voluminibus in fol. edito ibid. Gallice 1679. 168 . ubi fuse S diligenter de singulorum ordinum origine,conditione, juribus & ossiciis diserit. His addi possunt e Resormatis Gisb. Voetius parte Σ. politiae Ecclesiasticae, Frid. Spanhemius tom. 2. Opp. p. Π9ι R. Jo. Christophorus Becmannus notitia dignitatum illustrium dissXU. seq. Ε nostratibus Caspar Calvaerius tom. II. ritualis Eccles. Joh. Bartholdus Niemeierus di Adamus Rechenbergius diss de titulis S gradibus Ecclesiasticis : Jo. Mich. Hei neccius descriptione Ecclesiae
Graecae, Germanice edita, parte III. cap. I. 8cc.
XXI. Ut alicui munus sacrum publice obire liceat, requiritur in EcclesiaChristiana electio,& μηνυμα sive vocatio ab iis qui jus habent: tum ordinatio &-N Consecratio, quae fit a Sacerdotibus. Non- Nnn 3 nun
514쪽
nunquam debet etiam accedere confirmatio si ve δε ιυρωτις ac
Principis ac potestatis supremae, si hoc sibi ille reservavit. De electionemr fortem, a qua ipsum Clericorum nomen petitum est, vide interpretes ad Actor. I. 16. Thomassinum de disciplina Ecclesiastica II. I . Dra-qvellum de jure primogenitorum pag I36. . Sulcerum in notas Benedictinor. ad Ambrosium tom. i. p. I 27δ. Stephanum te Moyne notis ad Varia sacra p. m. & Martinum Mauritium libro de sortitione veterum Hebraeorum, Basil. 1692.8. Electio primo facta ab solis Apostolis perSpiritum S. motis & agitatis: post illud tempus Clerus una cum
Laicis, atque adeo tota Ecclesia ad electionem concurrit, ut ex veteris
Ecclesiae usu demonstravit Blondellus libro de Episcopis p. I97. & 379. s 9. Ac populi quidem consensum in Episcoporum electionibus requiri
solitum, in Oriente quidem usque ad Concilium Nicaenum secundum A. C. 787. Can. 3. vel saltim Synodum OctaVam A. C. 87I. Can. ΣΣ. in occidente autem hoc viguisse usque ad extremum saeculi duodecimi, notat Petrus de Marca VI. Σ. operis de concordia Sacerdotii & Imperii, licet canone I3. Laodiceno, ic constitutione justiniani Imp. diu iam an tea vilis plebecula ab hoc negotio exclusa erat, quod saepe juris illius occasione graviter peccasset, id. VIII. 6. Perperam tamen idem illustris scriptorius Regii vel Principalis consensus VIII. h. ex requisito illo Lai . corum sive populi consensu derivat, cum id potius nitatur potestate
Princi pali & Majestate qua pollet in regno suo, vel Principatu, in quo est
Ecclesia illa particularis, cui Sacerdotes praeficiendi sunt. Ita p rectius Grotius ius patronatus κτητορικον ὀλοον Vocant recentiores Graeci)Regio jure niti disputat, cap. 12. de Imperio summarum Potestatum circa sacra. De more porro & jure electionis pro diversis locis S temporibus in Ecclesia diverso, apud eundem Marcam, Balu Ziumque in notis
Sin Isaaci Haberti δεχι- ω pag. 3s. R. ubi sinsillatim de Ecclesia
Graeca) N apud Morinum ac Thomassinum fuse disputata videri possunt, quibusjungenda Matthiae Flacii demonstratio quod electio Praesulum s
iscoporum non a Ecclesiasticos solum sedes anaicos,ut Focant, pertineat quodque hi hoc jure Hectionis inde usque a Christi temporibus per annos IlCO. Ut stunt,
subjectus editioni Catalogi testium Veritatis, Francos. I666. q. XXII. De consecratione&unctione Sacerdotum apud Iudaeos videndi Interpretes ad Exod. XXIX. & Levit. VIII. atque Fortunatus Schacchus in Myrotheciis suis, sive libris sacrorum eleochrysmatum. De manuum impositione ει ordinatione Rabbinorum, Judaeis antiqvo usiu
515쪽
recepta, Ioh MorinuS in opere praeclaro de sacramento Ordinationis, Paris 16s& Bruxeii 1686. soL parte 3. Exerc. VII. cap. q. p Issi .R. Idem in eodem Volumine de ritibus ordinationis per omnes aetates Ecclesiae Christianae in Oriente S Occidente freq ventatis disputat diligentissime, S parte Σ. multos ritualeS librOS Latinos, GraecoS, Syriacos promit, quibus addendae formulae ordinationum quas exhibetEdmundusMartene lib. 1. de antiq vis Ecclesiae ritibus parte a. p. 337.R. 6cjungendum laudati Haberti adGraecae Ecclesiae mores cognoscendos Paris 1643. fol. ut ad Latinae pontificale Romanum, atque B. D. Mayeri museum Ministri Ecclesiae pari. I. p. I AO. R. Extat & Francisci Hallierii de sacris electionibus , ordinationibus opus Paris I636. fol. Illud non omittendum, quod saeculo adhuc XIIL &XIV. non ordinati sunt nisi ad certam Ecclesiam, ut haud diffletur Natalis Alexander tom. 7. Hist. Eccles pag. χχχ. edit. in fol. dc q uod bis ordinari prohibitum, de quo Beve- regius ad Canonem Apostolicum LXVIII.
XXIII. De beneficiis & reditibus Ecclesiasticis, qui initio post
communionem bonorum' de qua Actor. II. qq. suere ex oblationibus S Eleemosynis fidelium, deinde a Constantini M. aetate ex certis sendationibus, legatis atque donationibus ad Ecclesias certas pertinentibus, ex decimis item, atque aliis ejusmodi dotibus ac constitutionibus, videndus liber Italice plus simplici vice editus atque Latine etiam versus h Carolo Cassa, atque sub Pauli Sarpis Veneti nomine vulgatus Jenae I 68I.
11. de materiis beneficiariis heu beneficiis Ecclesiasicis e quamqvam non est
Pauli illius, scripta Tridentini Concilii Historia celeberrimi, sed amici ejus I LI setii Brixiensis, Monachi Servitae, Sarpio in multis similis, cujus etiam vitam scripsit. Vide Rich.simonis Epistolas selectas parte 3. Epist. 7. pag. IOῖ. qvi ipse Simon sub nomine Hieronymi a Costa librum edidit ejusdem argumenti Gallice, de origine & progressu redituumEcclasiasticorum, Histoire de I' origine s du progres des revenus EcclesiasiquesI68q.I2. Mus summa capita videre licet tum in Actis Eruditorum linovellis Rei p. literariae illius anni, tum in praeclari viri Uiti Lud.Sechendorfit Historia Lutheranismi lib. I. p. Σῖ6. R. His utique praeter ejuS-dem Rich. Simonis lib. 3. Bibl. Criticae cap. 32. & 33. , Theoph. Ronaudum tomo XII. Operum, jungendum vastum atque eruditum opus Ludovici
Illa bonorum communio apud primos Christianos fuit liberalis potius rerum necessariarum Communicatio, quam quod nemo quicquam proprii habuerit. Vide bata
sitan libro de usuri. p. 6Si. sq.
516쪽
Thomassini in Oratorio Gallicano Presbyteri, post binas Gallicas editiones ab auctore versum Latine, editumque Paris I 688. fol. tribus Voluminibus, in quo de beneficiorum Ecclesiasticorum Origine, variis generibus, administratione per Episcopos, OeconomOS, Defensores, it multi- vario abusu copiose disseritur. Arnoldi Corpini a Belderen de personis libeneficiis Ecclesiasticis, Franco f. 17O8. q. Melchiorum toris de beneficiis Ecclesiasticis & de bonis Ecclesiae temporalibus acquirendis & conservandis, Tolos I7ΙΣ. fol. D. Cassaris regleri μ α κοιρίτου de dote Ecclesiae eiusque juribus , privilegiis liber prodiit Witeberg. I 676. . De
sacrilegio Laico, sive bonis Ecclesiasticis per Laicos usurpatis, Joh. μυ- Dei in Variis opusculis, Paris i6Iq. 8. diatriba ultima. De beneficiis Ecclesiae non in luxum,sed postClericorum honestam sustentationem in alendos pauperes impendendis, Jb. Baptistae Thiers advocatus pauperum de quo libro videndus Elias dupin tom. 38. p. 27s. XXIV. Quanquam mnactos, antequam sacris Ordinibus initiati sint, Laicos appellant tum Synodi tumPatres, ut notavitH.Noris somnio XXVIII. Francisci Macedo, &M. Antonius de Dominis II. I 1. de Rep. Eccles tamen a Gervasio in vita S. Martini praeter rem scriptum est eos a
Cleri functionibus & Ecclesiasticis dignitatibus exclusos fuisse, quod facile refellit P. Badierius Monachus Benedictinus in libro Gallice edito de sanctitate status Monastici Paris A. I7OO. Clericis etiam praeseruntur Monachi ab Abbone Floriacensi in Apologetico p. 397. Clericorum
ordo inter Laicos s Monachos medius, quantum es superior inferiore, tantum
inferior superiore. MOX p. 398. notat ex Monachis Clericos ordinari, dc ex Clericis Monachos fieri. Non ab re igitur suerit de illis etiam hoc loco pauca quaedam subjungere. Ac per tria quidem prima a Christo nato saecula nullos Monachos in Ecclesia Christiana suisse non diffitetur Eliag du Pin in Biblioth. Scriptorum Eccles in Append. ad tom. 6. p. 23 . Apostolorum certe temporibus ne vestigium quidem fuisse Monasticae vitae affirmat S. Chry sostomus HomiL 21 . in Epist. ad Hebraeos. Quanquam enim Philo Therapeutas tanq vam genus q uoddam Monachorum videtur describere, tamen ex eo ipso Philoni non de Christianis sed de Judaeis Κshnis esis sermonem viri docti colligunt: Uide Epistolas Gallice Paris 161 1. de Therapeutis Philonis editas p. ISO. seq. 262. seq. Et quan uvam Marcion Haereticus ab Epiphanio in Haeresi Marcionitarum, μονα ον appellatur , hinc tamen Monachos primo jam sieculi secundiq vadrante in Ecclesia fuisse nolim colligere cum I homa Millesio in notis
517쪽
tis ad Cyrillum Hierosolymitanum pag. 6O. quoniam vocabulo illo tantum solitaria vita MarcioniS notari potuit. QVarto autem post natum Christum Saeculo jam frequentes Monachi esse coeperunt, q vi ducti sanctimonia Pauli Thebani, Eremitarum primi, qui circa A. Σs I. desertum intravit anno aetatis Vix decimoq Vinio, tum S. Antonii, cujus vitam Athanasius scripsit quiq ve vitam Monasticam amplexus est circa A. 27O. vel S. Amunis sive Ammonis primi conditoris coenobii in monte Nitriae circa A. C. 3O . horum exemplo vitam sectati sunt vel Anachoreturum qVietiam Celliotae, Eremitae, , Ascetae, Cinfledeleri εγκλ-οι, μ' --
elusi, de quibus Sirmondus ad Godiridi Vindocinensis IV. 8. Epist. tom.
3. Opp. p. 83sd vel Caenobitarum sive Synoditarum S in commune viventium in aliquo Monasterio. Ne dicam de Sambaitis sive Remboth qVibini vel trini suo arbitratu vivebant, de quibus Hieronymus Epist. Σ1.ad Eustachium ; Et de SVbio a Simeone Stylita, medio saeculo U. de quo Al- latius lib. de Simeonibus &c. Vide de Variis gradibus A stetarum, μονα- ζοντων, Monachorum,Eremitarum SVaresium ad S Nili Opera p. 68O.'.
Josephum Bringliamum in Originibus sive Antiquitatibus Ecclesiasticis Anglice editis, Volumine tertio, libro septimo, Lond. I7Ii. 8 ubi etiam de Virginibus it Viduis Ecclesiae Christianae, & D. Salomonem Deylin-gium indisssi de Ascetis Veterum, subjecta parti tertiae observationum
sacrarum p. ψ I. R. Ab illo tempore non tantum numerus Monachorum & Monialium auctus est mirum in modum, sed etiam d i veris regu ia, diversa instituta ac genera vitae Monasticae in Oriente & Occidente excogitata. Vide Codicem regularum editum a Luca Hosenis Rom. 1661. . distributum m in partes tres, QVarum priore habes regulas Monachorum Orientis, S. Antonii Abbatis, S. Isaiae Abbatis, SS. Patrum Serapionis, Macarii, Paphnutii&alteriusMacarii Abbatis Nitriensis quam edi derat Petrus Roverius S. I.) S. Pachomii, S. Ortesii, Incerti & S. Basilii: in parte secunda regulas Monachorum Occidentis, S. Benedicti A bba. tis Casinensis, Incerti, SS. Paulit Stephani Abbatum. S. Caesarii Arelatensis, S. Aurelii Arelatensis, S. Ferreoli Ucetiensis, S.Columbani Abba . O o o tis,
SicἹεοναχουν voeabulo usus Symmachus Psalm. LXVIII. 6. μιοναχοῖς οικεινοικιαν , ubi septuaginta interpretes: κατοικιθι μονόχολζως εν ολικω, al.
Ex Bonifacit VIII. decreto Monachis ac Monialibus monasterio sine gravissima caussa egredi vetitum, quod usque quaque observatum etiamnum observari optat Joh. BaptistaThiers, libro dei, Goture des religieuses, A. I 6. I.
518쪽
tis, Monasterii Turnatensis, S. Isidori Hispalensis, S. Fructuosi Aracca rensis, Regulam Magistri, & Grim laici regulam solitariorum. Parte tertia regulas Virgini bus observandas S. Augustini, S. Caesarii di Aureliani Arelatensium, S. Donati Ve sonti ni, alterius cujusdam Patris & S. Leandri Hispalensis, atque B AElredi Abbatis Rievallensis, subjunsis adhortationum ad Monachos & Virgines appendice. Exstant etiam Hugonis Menardi notae ad Concordiam regularum S. Benedicti, Abbatis Anianensis. Paris I638. q. Petrum quoque Rouer ium S.I. editioni Codicis regularum Monasticarum insudasse testatur Sirmondus tom. q. Operum p. 686. S. Hieronymi regulam Monachorum e scriptis ejus collectam per Lupum de Oliveto habes tomo V. Operum S. Hieronymi p. 3 3, edit. Jo. Marcianati. XXV. Cum ita pro suo quiq ve genio & captu viverent & sectatores suos haberent , non mirum plures etiam ordines Monachorum ZeMonialium ortos fuisse, q vorum numerus auctus praecipue perSeculum XIII & XIV. Illorum singulorum notitiam dare, integrorum voluminum opus, qualia sunt Philippi Bonanni S. I. Catalogus ordinum religio rum, Italice di Latine vulgatus Rom. i7O6. q. &Germanice Norimberg. I7II. 8. vel Hermantii diversi ab eo qui vitas Athanasii, Basilii S aliorum condidit) Historia ordinum religiosorum ec Congregationum regularium & secularium Ecclesiae, Paris i7IO. Ιχ. quatuor Uoluminibus, Gallice. Novam etiam eorundem ordinum Historiam parat L poly μ-hotus, cujus Censura de Hermantii opere memoratur in Ephemeridibus Parisiensibus Anni I7II. mense Martio pGs s. edit. Amstelodamensis. Nescio sitne illud Helyoti opus, q uod recensetur in iisdem Ephemeridibus A. I7IS . p. ISO. 2 3. Praeterea Ordines Monachorum persequitur Michael Geddesius Anglus intractatibus Miscellaneis patria lingua editis tona. III. diis. V. Lond. I7O6.8. Jampridem q voque &Gallice Amst. I 688. I 69s. S Germanice A. I 692.8. Augustis Vindelicor. prodiit Historia ordinum religiosorum, tur he unt grundii letiis orien vomurs prung
ter*or stelliing derorde ne abite. A Bonanno ordines Monachorum referuntur CXL. & Monialium CVIlI. His jungendus denique est B. Lutherin tom. R. Opp. edit. Alienburg. p. *8n sq. D. Ioachimi Hildebrandi liber de Religiosis eorumque ordinibus, Helmst. i7OI. q. Praeterea de rebus , Antiquitatibus Monasticis videnda Datami Alt errae Astetica sive Origines Monasticae libris X. tum Gaudius Desieri in Antiquitatibus sta-
519쪽
tuq Monastici S Religiosi, editis Gallice A. I699. Job. Oeccetim de origine & sundatione ordinum Monasticorum, Francos. I 6Iq. q. Matthaei Galent Origines Monasticae, Dilingae Proseeri Stel ptii Chronologia Monastica, Duaci I627. q. De studiis Monasticis eximius Io. Mabillonii liber e Gallico versus Latine etiam lucem vidit interprete Udal-rico Staudigleo, Campoduni I7O8. 8. qvo in opere probat Monachos perinde ut viros Ecclesiasticos neutiquam dedecentia aut illis indigna esse bonarum literarum, sacrarum praecipue studia. Sane constat permulta saecula literas alibi fere exulantes, in Monasteriis hinc inde invenisse perfugium, d Monasteria passim suisse scholarum loco in quo ado- lescentes erudirentur, uti Hildebertus Cenomanensis p. 283 edit. noscholares jungit claustralibus,) cum alios longe lateque studiorum vel taodium vel certe ignoratio occupasset. Confer Jacobi Goelten lib. 1 a Iobservationum cap. q. Similiter certum est Monachos olim labore honesto vel opificio vitam tolerasse, neque per otium consumsisse quae alii Christiani sudore multo comparassent. Conser Alte serram lib. U. Asteticon. cap. 8. R. &Gund lingium ad Eustratii delineationem Eccles ae Graecae p. M. R. Monachis praesunt Abbates, sive Archimandritae, Monialibus Abbatissae. Explicatio historica cerimoniarum benedictionis Abbatissae squales describuntur indontificaliRomano) inserta est Memoriis literariis Trevoltinis A. I7O8. p. Is 3I. R. auctore Claudio de Verti id. p. i 336. Sed ad singula Monastica instituta descendere non est nostri instituti, de quibus post D. Cassanum aliosque, Edmundis Martene in praeclaro opere de antiqvis Monachorum ritibus, distincto in libros V. editoque Lugd. i69O. . atque in Commentario Historico ad regulam S. Benedrini, eodem anno vulgato Paris in . Canonicorum in Ecclesiis Cathedralibus Collegia originem debent seculo VII. Regulamque primum accepere tempore Ludo vici Pii Imp. ut notavitBaluetius ad Lupum Ferrariensem p. 372. R. Conser M. Antonium de Dominis II. 9. &Rav- mundi Chaponelli Canonici Regularis S. Augustini & Prioris S. Eligit Historiam Canonicorum quae sine nomine auAorsi prodiit GalliceΡariCI699. i 2. S recensetur in Actis Erud. tom. 3. supplementi p. 33 s . In eo autem quod Chaponellus contendit Clericos 6 Canonicos ante Deculum XII. nihil proprii possedisse, refellitur ab Ludovico Hugone Ord. praemonstratensis Monacho in Censura Historiae Canonicorum, Critique de PHistoire des Chanoines, Luxem burg. I7OO. 8. Omitto alia quae videri
520쪽
76 CAP. XIIL ORDINES EQUESTREI.
Halae Magdeburg. I7OO. q. De Ordinibus equestribus sive Cruciatis &religiosis, sive secularibus atque militaribus videndi Scriptores laudati in Actis Eruditorum tom. h. supplementi p. 498 lcsΟΣ. &a Christiano
Gryphio τω in limine libri editi Germanice Ao. I7O9. 8.
dendi Hermantius supra memoratus in Historia ordinum militarium, ROthomagi A. I678. 8. 8t eorundem ordinum descriptio ' lingua Slavonica sive Russica, additis ad Belgicae editionis exemplum μ' , qvam A. I697. 8. Amstelodami dedit Adrianus Schoenbeckius iconibus in aes incisis insignium, vestium & ornamentorum , quibus Equites Ordinum CXIII. utuntur. JEgidius Andreas de la Roque in libro de origine nominum & cognominum , Gallice vulgato ParisI68s. ΙΣ. Petrus Lagerloes in disquisitione de ordinibus Equestribus, Holmiae I696. Philippus Reinhardus Vitriarius de Equitibus& Ordinibus Equestribus. Lugd. Batav. I7o7. Joh. Christophorus Becmannus in notitia dignitatum illustrium diss. XIX. seq. Vincentius Coronelli Tomo XIX. Lexici vaegrandis universalis, edi pridem coepti Venetiis lingva Italica , ubi sub voce Cavaglieri comparet non sine auctario Bernardi Iustiniani, Veneti, Historia Chronologica Ordinum Equestrium, edita in lucem Venet. 167O. atque auctior 1692. sol. Idem, quem paullo ante laudabam , Philippus Bonanni, S. J. etiam Ordinum Equestrium centum 6c quinquaginta imagines atque descriptionem Clementi XI. Pontifici Maximo obtulit, Romae AO. IIII.