장음표시 사용
21쪽
inam vir, inquit, pius ac probus, dum sua sibi peccata
in animum subjicit, Deumque ante oculos statuit, ad quem indicem est venturus, eo interdum metu terror que concutitur, ut prope a sensibus deseratur . adeo ut
nec ullam vocem ed ere, nec ullam lacrimam dare, nec
ullum h pectore suspirium emittere valeat. quae sancti viri interpretatio, non longE philosophorum inventis
aberrat, qui docent, laetitiam , metum, terrorem, coterasque animi perturbationes, si ita abundent, ut eas nequeat animus capere, in sensus ipsos redundare, eos que ad sua munia exequenda , stupidos ac tardos essice-xe. atque , ut de iis taceam, quos ex historiis accepimus , t ilia metuque, aut aliqua ejusmodi aegritudine utinia , ad insaniam fuisse redactus; nonne quotidie experimur in nobis, quemadmodum perturbatione aliqua Vehementer abrepti, infantes stupidique reddamure utraque interpretatio, mirum in inodum, rem de qua loquimur, explicat, ut, si homines innocentissimi, sola cogitatione divini judicii, ita assiciebantur, ut vel lon-Horem vitam , quo plenius Deo satisfacerent, in gratia deposcerent,vel sormidine oppressi, prope de statu mentis , ac de omni spe devolverentur ; nihilne improbos ac sceleratos , aut desperatione debilitandos, aut metu concutiendos existimamus, cum mors aderit, cum
judicii terror in oculis erit, cum inferorum sauces, ad eos excipiendos absorbendosque, sere patebunt i multi sunt anili, cum erat hic Romae caenobita quidam ex cucullatorum familia, religione ac probitate, ejus cc nobii facile primus; hic cum ad ultimum vitae suae diem pervenisset, ac prode animam ageret, coepit repente versare se, aestuare, ingemiscere ; cumque ii, qui aderant morienti, intelligerent, in ejus animo spem morumque versari,pro se quisque sedulo faciebat, quo eam illi aegritudinem demeret. & in primis monebant , ut bono animo esset, ut meminisset, se Patrum cucullatorum familiae nomen dedisse, in eaque multos annos pie
religioseque vixisse : tum ille, his vocibus eremas , &quasi ad se ipsum rediens, dicitur convertisse oculos ad
cilicium, ovo erat tectus, ill ndque exosculatus, in suorum complexibus, Deo antinam reddidita. nempe illi,
22쪽
aeternae damnationis metus, ab animo, omnium rem tactorum memoriam excusserat. 5 quantos timori ac desiperationi de se ludos parant, qui finem peccandi non faciunt i Tria in primis esse arbitror, quae possint cuipiam, in morte, spem maximam addere; primum,amia citiam, & quasi cognationem cum Deo,conciliante vi tute, contractam ; tum propinquitatem,sive potius praesentiam ipsius Dei; postremo multa & maxima merita.
di primum ad Dei amicitiam quod attinet, quid in ea praesidii sibi positum esse cxistimabunt, qui, propter maxima vitia atque peccata, Deum infestissimum habeant i ut propterea Dayid, nihil enixius a Deo Prec tur, quam ne ab ipso in ira recedat, hoc est, ne inimico
animo abeat, ne reciam, unamit, in ira a sermo tuo. diciatur interdum recessisse E nobis Deus, non quia vere reis
cesserit, sed quod simulat recessisse. unde licet interis dum aspicere viros, omni virtutum laude praestantes, urgentibus tentationibus, in eas animi angustias dqlq- resque compelli, prope ut liceat suspicari, non illis Deum adesse; sed tum, non declinat in ira, sed in misericordia; simulat enim se discessisse, quo majore eos
misericordia complectatur ac teneat, nempe ut majoribus eos meritis augeat, peccatorum reliquiis expurget , purgatorii ignis supplicio praeripiat: a peccator bus autem, a quibus capitali odio diludet, declinat in ira. Nam ideo refugit, ut iram suam in eos evomat, ut pro eo ac meriti lant,poenas atque supplicia constituat. nullum igitur improbis in Dei amicitia perfug1um ostenditur,li quo sibi pestis,exitium, & interitus immisnet a quo jam pene,funesto ejus sententiae quasi telo, seriuntur , Ite mese i in ignem atem . secundo loco multum valet, ad nos in spem erigendos confirmandosquσ, Dei propinquitas atque praesentia. quis animum abjiciat atque prosternat, cui Dens adsit, subveniat,opituletur t at nihil ita Deum a nobis submovet, atque di cludit,ut peccatum, imo, quemadmodum Istias loqu1tur , Deum inter ac nos , quosdam quasi parietes creat atque constituit. peccata, inquit, vora divise t, inter
Deum vestrum CP vos. atqui horum parietum,quI Interiecti sunt inter peccatorem de Deum, Divus Bernata
23쪽
suinque genera facit.primum genus ait esse legem illam in membris nostris, repugnantem legi Dei,vel ut alitei explicat Pulus Apostolus, id, quod est in carne peccatum. sed felicem eum, quem solus hic paries a Deo separat atque disjungit,hoc est,cujus liber ad Deum cursus
retinetur limus custodia corporis, ex Adae peccato corrupti. talis erax idem Apostolus, cui nihil longius vid batur, quam duin corporis sui moles dirueretur, quo Dosset evolare quam primum ad Christum,eique prorsusIiaerere; ex hoc erat numero sponsa, quae hunc eundem parietein sibi obstare dicebat,quo minus irrueret in am- Plexum sp ransi. En ipse, post parietem,respiciens per ωnceuos,prosincienspersen ras. sed quis est tam ali
nus culpa, qxu vel statim distrahi, secerni, separari cu-Piat a corpore, ut in Dei conspectum excedat D. Be nardus, se ejusmodi non es', palam confitetur. imo nihil tam alienum esse a rationibus suis astirmat, quam celerem ac repentinum interitum. nams subita noum,mo te complar, vereor, ne propter mea scelera atque peccata, quam removinniae a Deo dissumim invenianaepropterea is monibi' circumvenim j in cruciarum abripiar sempite quid est, quod audio, maria s' tu mortem pernorrescis ' tu daemones times, atque a suppliciis aeternis tibi esse periculum ais t tu, inquam,cujus virtutem Probitatem,Innocentiam,omnium saeculorum posteritas
admirabitur ; cujus, in victu atque in omni vita, duritiem & asperitatem, em qui legent, horrebunt'neque ad a te,loci vo Vatiae scilicet cauti,esse prolatum existi- Ino, sed quia sic tibi erat persuasum. quid igitur mihi
erat mitero,tot peccatis obsuto,tot conscientiae testimoniis evicto r quin spes salutis haerebit, cum animo ita si Iuto & libero vivam, cum ad placandam judicis iram. nullum adhuc de me illi supplicium tradam, Iaborans,
Ingemisdem, fugiens omnia, quibus voluptas vel solatium inlit s 6 me excordem,si haec non.cogitό:stultum,si Cogito,nec Vuam emendo. primus igitur paries qui nos h Deo disyungit ac separ π,naturalis illa propensio est &1nclinatio , ista hominibus ad peccandum. verum hic paries, si nihil aliud intercedat,serendus erit; nam habet
rimas & cancellos,ut diximus,& aliquando tandem diruetur
24쪽
ruetur. alter paries est, voluntatis nostrae ad istam pro pensionem accessio; jamque hic ad eos parietes perveniatur, qui nos a Deo distrahunt, planeque disjungunt. temtius est, cum mala mens, malus animus, ad rem conser tur,& flagitium ac scelus admittituriquartus est,confustudo peccandi. postremus, delectatio peccandi, cum,dia vinis ausiis imperiisque contemtis, ad voluptatem, in Ram ad finem, omnia diriguntur. quid igitur faciat, Mo se conserat, quid consilii capiat extremo illo te pore peccator, a Deo, hoc est, a salute sua, tot parietum anterpositu interiectuque, disjunctus t profecto eundem sibi exitum adesse perspiciet, quem habet membrum a capite exsectum, aedificium a fundamento sejunctum, sarmentum a vite recisum. nam suid membrum a capite seclusum, nisi mors,sequituriquid aedibus a fundamento distractis impendet,nisi ruina quid sarmentis di vite dia vulsis debetur, praeter incendium t unum de duobus, inquit Augustinus almiti congruit, aut vim, aut ignis; si invite non est,in igne erit. itaque quorum imProbitas atque nequitia,adversus Deum, tot tantasque sibi moles extruxit, properet eas demoliri atque destruere, dum tempus di 'ccasio se dant, & validissima de coelo praesidia conveniunt;neq. diem ex die ducat.ne subito casu oppressus, spe salutis abjecta,ad desperationem Oimia convertat.
C A P. IV. QEod memoria retitefactorum inprimis jacentem spem erigat.
ΙNter illa tria,quae,ad spem in nobis excitandam,utialia esse commemoravimus,lertio loco posuimus merita; nempe ea,quae quisque,divina ope adiutus, pie, caste,benigne, demisse, vel cum aliqua alia virtutis laude fecerit. haec res tantam vim habet, ut contra desperati nem nulla plus possit. quam ob rem, inquit Gregorius, cum praeteritae vitae peccatis objiciendis , daemon nos oppugnare instituit, atque in desperationem impellere, opponenda sunt contra ejus impetus ea, quae ad placa
dam divinam iracundiam, supplicii causa fascepimus. mui igitur jam inde usque S pueritia,in omni pravitate, in summa morum peruersitate versatur est,neque pro
25쪽
totius vitae peccatis Deo, quod satis sit, secerit, quique
animadvertit, subitam illam poenestentiam, qua asticitur, non ab odio peccati manare, sed a metu judicii atque Poenarum exire, quo se praesidio tueatur, quo ore justissimum ac severissimum audicem impellare sustineat i de-Dndebit illico animum,seque ipsum praecipitem ad i Dros dabit. neque mirum videri debeat. homines scelexosi simul & stulti, ex ipsorum ingeniis divinam misericordiam spectant.ipsi,quia inimicis,quibus semel pepocerunt,amplius non ignoscunt, si nova seriantur injuria, rutant etiam peccatorum multitudine,divinam cleme tiam misericordiamque consumi; sed errant, inquam, conjectura domestica; non est similis ipsorum Deus. ejus namque clementia, quia infinita est , nullis hominum peccatis atque sceleribus, quamvis innumeris, quamvis entibus,exhauritur. verum fraus haec,tam scelerata, tam impia, in quam labuntur,peccata commissa,tanquam tua,consequitur. neque novum est,ut peccatum aliud majus, Deus, in poenam alterius delicti, perpetrari pe mittat. sed ut ad propositum redeam, unum me, in hac cogitatione versantem , non soluin commovit, verum etiam ad incredibilem admirationem extulit, quod an,
madverti , viros omnium sanctissimos, qui omnia semper,quae jucunda videntur esse, non modo his extraordinariis cupiditatibus, sed etiam ipsi naturae ac necessitati denegassent,qui'ue aetatem integram, in laboribusdei niis,M8ue vigiliis,contrivissent,usque adeo a formidine divini 1udicii,morientes fuisse invasos, ut nihil tam me
tuerent , quam ne ad summam rerum omnium desperationem irruerent 3 neque potui, quin exclamarem ac dicerem, o temeritatem,vel potius insaniam,atque stultitiain eorum,qui peccata peccatis exaggerantes,in summa tamen spe divinae misericordiae vivunt. Frater AEgudius, unus ex sociis sancti Francisci, sertur, quam commodissime respondisse,cumo principibus quibusdam viris rogatus, ut in suis ad Deum precibus, ipsorum meministet . se esse aequius, ait, illos sibi, precatores apud Deum parare, qui majori spe praediti essent. ego enuri,
inquit,cum tot annos pauperem hanc, atque inopem via
26쪽
Mueamnillil mihi Orti de salute mea polliceri audeo,
at vos,in summa rerum omnium affluentia, in maximis atque perpetuis deliciis, tanquam securi salutis vestrae, ociosi vitam exigitis. Atque hic semper metus ineratiis qui nullis se humanis viciis contaminassent,essentque in corporibus humanis vitam imitati Angelorum. quid eos , qui cum se flagitiis aliquot inquinassent, peccata commissa, novo atque incredibili genere poenitentiae diluerant, quo terrore, qua formidine exagitatos fuisse
compertollegite, amabo,qua: Io. Climacus, non auditio ne aliqua, sed suis oculis, se accepisse commemorat, de sanctis illis peccatoribus,qui poenae videlicet causa,eum in locum sponte confluxerant, qui carcer appellabatur aquae sunt ejusmodi, ut non modo legentibus admirati nem faciant, sed etiam cogitantibus timorem incutiant. Deus bone, quae eorum erant lacrimae, quam perennes equae suspiria, quam crebra, quam alte petita quq preces, quam acres, quam vehementes, quam non intermissae e hic, dolore ex peccatis contradio , prope sensibus aberat ; ille pectus verberibus caesum, atque adeo cruose conspersum, novis insuper vorberibus cumulabat; alter ex perpetuis fletibus, minus oculis utebatur; alter novis exemplis, miserum se, pro peccatis suis,habebat: alii alia faciebant, quae non tam quia longa dicta, quam quod horribilia commemoratu sunt,fugit ac resormidat or
tio. sed num,quia tam multa, tamque incredibilia, de se ultro supplicia dedissent, vana aliqua fiducia elati, in. morte sine cura eranti nihil minus, sed magis magisque rerum suarum satagebant. itaque nulla nisi timoris signa
praebebant, nullas nisi terroris voces edebant,verentes,ut
poenis illis sibi passus esset Deus satisfieri, ac proinde latam in ipses . damnationis aeternae sententiam, firmam manere Iussisset.linquamus istos;veniamus ad Davidem, qui cinerem tanquam panem manducabat, potum cum Ilitu miscebat; qui suam ipse poenitentiam commem rans, ita narrata aboravi in semitu meo lavabo per si uim noctes lectum meum, lacrimu meis stratum meum rigabo ;quam poenitentiam D. Io. Chrysostomus, in hujus loci explicatione,non magis diserte quam vere,elegantistina
amplificatione prosequitur, his verbis. audiant,qui lectos
27쪽
habe argenteos, qualem Remispurpura in um ossendae poenitentiam; audiamm ct compuma muri non soluin lagorata , sed laboravit gemens; nonsolum lacrimatui est ,sed lacrimis lectum lavit; non filum dicit prateritum sed etiam futurum. non ilum, inquit, Davia dolore ex peccatis suscepto commovebatur, sed huic dolori comites erant Iacrimae lumasque permagni, qui luctus, lectum in quo jacebat, irrigarent , atque adeo dolendo flendoque satietate,ac lassitudine ulla,non defatigabatur,ut vellet etiam in posterum, eam vim lacrimarum effundere, quae amnium instar decurrerent, & cubile ipsiam, quod adulterii Iabe polluerat,inundarent: nos autem, inquit Chrysosto-mns, de Christianis sui aevi loquens, vix totum H Tm, --mmum triduum,peccatis nosrudefendis damus,cum
a tu ia risum a dolore atque tristitia ad inamem laritiam
Maritatemque, traducimur. at ego pergo atque insequor Iongius. 6 negligentiam socoraiamoue nos rorum temporum maxime deplorandam ; non solum, quemadmodum inquit Chrysostomus, nos biduum vel triduum, dolendo flendi ue non consumimus, sed permagnum quiddam praesticisse arbitramur, si peccata nostra reputantes , unam ex oeulis lacrimulam expresserimus, vel, sumpto in manus flagro, ad breve nescio quod tempus, paucas corpori nostro plagas intulerimus, & statim deinde , non ilum ad inanem laetitiam risumque revertiamur, sed utinam interdum eadem ad flagitia atque de cata non revolveremur: Ze tamen David, cum meminexat , statim sibi post mortem ad Deum judicem esse veniendum, ea cura metuque abripiebatur, ut nihil ab eo enixius oraret, quam ne apud ipsum judicem , causam dicere cogeretur.' non intres in judicium cumservo tuo. quid est,quod audio,Davidi ain' tui etiam ne vereris ac timest peccatum est a te graviter vehementerque;nemo dicet secus ; verum illis uberrimis fletibus, quos supra narravimus,peccatorum tuorum maculas abstersisti:&, quod rem continet, optatissimum impetratae a Deo veniae nuncium accepisti.cur igitur ejus tantopere conspectum reformidas i quia, inquit, quamvis ab omni conscientia sceleris remotus,affirmare liquido potest, se esse
omnim alienum a crimiue , quod si quis tamen tantam
28쪽
arrogantiam , tantos spiritus sumpserit, ut rectitudinis
justitiaeque sibi laudemulareet, sciat,se hoc uno crimine periturum,quamvis ab omni alio scelere purus atq;lintein per inveniatur; quia nonjusti cabitur in conspectu tuo om-- vivems . vivens,inquit; hoc est, nemo huius custodia corporis septus,potest Deo judici dicere, justus fiam, innocens stim .haec gloriatio ad futuram gloriam pertinet, quae revelabitur in nobis: quo magis est nobis vigilandum ac timendum , quandoquidem ignoramus, utrum odio an amore digni simus. D. Paulus, nullis adeo conscientiae stimulis compungebatur, ut diceret, nihil mihi conficis sum; m propterea sibi placebatinum propterea audebat se ex reis eximere nullo modo verum subjici
bat, sied non in hoc, secatu um; videlicet non idcirco, me esse purum di crimine assero ; adhuc paveo, adhuc contremisco. si igitur David, in quo praeter pauca illa notissima crimina, nullum fere alterius peccati yestigium apparebat, qui illa ipsa delicta, tam horribili
nitentia deleverat, qui ita cum Deo erat familiaritate conjunctus ut nemo fere unquam, qui ad Dei voluntatem quodammodo factus videbatur, cum divini judicii veniebat in mentem, ita metuebat, ut recusaret, in eqcausam dicere; qui metus esse, qui terror iis debeat, qui nullam hora vacuam h scelere,a flagitio,abire patiuntur, qui oblatas sibi peccandi occasiones arripiunt,qui latentes ultro perquirunt, in quos omnis anteacta vita testia monium gravissimum dicit ' sed nunc abest hic metus cogitatione eorum, ut tandem, extremo spiritu, integer ac saevior irrumpat. 6 diem horribilem atque funestium, o terrorem acerrimum atque saevissimum.si ille,nt Gregorius ait, columnas firmissimas validissimasque concutiet,quid tabulatis infirmis, ac miseris facieti si excelsas robustasque arbores pene dejiciet, quo pacto arundines, di virgulta convellettsi ita eos jactabit, qui in acerrima atque attentissima mortis meditatione semper haeserunt, quam omni eos ratione vexabit, qui nunquam habitarunt in hac tam salutari ac necessaria cogitatione t similites veteranos, ac sortes, prope in fugam convertet, quam cito tirones ac timidos pellet isi usus v sal H-
29쪽
C A P. V. Hiis causis, quaestem momrientium infring nt.
N Eque istae dumtaxat, quas diximus , desperandi
causae improbis in morte objiciuntur, verum aliae etiam graves Vehementesque proveniunt,quae sua vi,a que impetu, miseros omni spe sere devolvunt. nam quemadmodum, hyberno tempore , ut antea diximus, flumina non suis solum aquis tumida profluunt, sed imbribus etiam atque torrentibus aucta, sese extra ripas evolvunt; ita etiam desperationis vis, quae ab injuriis Deo illatis,& inopia meritorum, ad intercipiendas anumas,tanquam flumen erumpit , estis etiam cogitationibus, veluti auxiliaribus aquis, augetur, & ad summum excrescit. Atque ad eam explendam,duo praesertim ill
buntur,primum memoria aetatis,per luxum atque secordiana elapsae. nam cum annos praeteritos recordantur, &angustias temporis, ad quas redam sunt, vident, veniae potiundae spem deserunt, cujus impetrandae facultatem
tot annorum spaciis ne exerunt, tum unum aut alterum meu in ex illis mitere cupiunt, quos largiti sunt ocio ac voluptatibus,tum ejus maxime rei inopiam sentiunt,in qua profusissimi fuere. hoc est, quod apud Sal monem,in Proverbiis legitur, Mementopaupertatu,tempore abunda tia ; vidilicet cave, ne ullae tibi particulae temporis perperam excidant,sed quascunq; ,vel minimas tenuissimasque avarissimh retine; cum positi contingere, ut earum indigens sis. & quamvis non pauci, mi rasillas vitae reliquias de tota aetatis sumina sibi relictas,ad salutein impetrandam conserre studeant, interdum tamen , festinatione trepidi, a consilio destituuutur, nec, quid primum,aut quid postremo agant inveniunt.itaque prius mors opprimit,quam id assequautur,quod volunt. quid est, ut non solum stulta, verum etiam ridicula earum virginum ratio habita sit,quae in ipso pene adventu
si oleo destitutae,illud emptum ierunt,nisi quia ipset se impedierint, & a sponsi connubio domoque secluserint'quid enim erat cauta, ut se ab aliarum societate dia vestexenti a quia ear oleum defecerat: at si usque expectasi ta
30쪽
ctassent, quoad sponsus venisset,sacilli haec illis stolidi inegligentiaque i sponsi bonitate condonata esti, filis.
sentque una cum caeteris introductae; crat nuptiarum tempus, erat hilaritatis dies, sed habet hoc culpa, cum prope est judicium dc poena,ut rationem perturbet, ne tem obruat,&,dum quisque eupedire se vult, induat. dein inde, quos desperationis quasi fluctus, ad ceteros in v hent, occasiones,conjungendae cum Deo amicitiae toties a nobis neglectae atque contemptae' quam haec cogitatio
nos misere distrahettin quos gurgites auferetinon potest hic a nobis locus, ita ratione illuminari, ut illustravit eum Christus, eleganti illa similitudine patris familias, qui in nuptiis filii sui, multos secum ad coenam invit
verat.refert enim,illum, postquam omnibus curasset rein
bus instruetium paratumque ut esset convivium, misisse servos suos, qui dicerent iis, quos invitaverat,ut ubi liaberet , venirent accubitum; etenim parata esse omnia et
quod cum illi audissent, omnes,ad unum, varias finxiise
causas, ne venirent; tum patrem familias iratum dixisse, neminem eorum,quos invitasset,coenae ipsius participem fore. Amen,inquit, dico vobis, me eorum qui vociuuimi,
gustabit caenam meam. verisimile est,eos ita dixisse; quid est id,quod nobis,tanquam magnum aliquod malum inia terminaturibene nobiscum apicur, si nihil prius eveniar. bono enim isto,quod absore a nobis, poenae loco, proadicitur,ipsit uti noluimus, illud ipsi a nobis repudiavimus. itaiie illud inest in hac re mali , ut, cum erit in animo venire, non sit fiaturum vobis in integro scriptum est iu sacris litteris , Esau redeuntem a venationc . occurrisse Iacob fratri suo. qui edulium quoddam , opinor h lentiabus, in coenam sibi paraverat; tum Esau multa eum vi orasse, ut ejus edulii sibi gratiam faceret; Iacob,qui sciaret uti soro,ut dicitur, sub ea conditione id se illi traditurum assirmasse, si primogeniti honorem & locum sibi antea remisisset ; Esau, fame & labore ex itinere conis etrum, respondisse, quem tu mihi primogenitum, quem honorem narras ' da quod edam , atque eum tibi habe. cum Deo hoininibusque volentibus: sed simul ac acco Pit, quarum benedictionuin haereditas fuisset in fratrem