장음표시 사용
31쪽
tamen Episcopus Massiliensis l. VII. de gubernat Dei. p.
cum Gothos persidos, Francos mendaces dixisset, Saxones .
erudelitate e feros, sita minus perfidos, seribit. Interim ce tum est in bello illo cum Carolo tape Saxones superatos ac supplices sese dedidisse, & imperata facturos se pollicitos, obsidesque etiam imperatos dedisse, quorum quindecim illustres in Galliam missos, & Wuliario Viscopo a Car
io custodiendos traditos, reses in Chron. Eccles Remi. a. c. 18. Fro ardus 1 & aliquoties ita emollitos, ut etiam da monum cultum dimittere, dc Christianae religioni subdere se colla velle promitterent, tamen deinde pacta non sese vasse, indomita nimium feritate rebellas , uide canit msberis in Ligurino i I. Saepius hoc temporeper duces sitos, bis ipse Carolus cum Saxonibus conflixit, & cum sito e ercitu victore, ad haec usque quae nos incolimus, loca progressus, ad Ora: & Albis confluxum castra malocavit, ct in vi co Orbem vel Horem, sito in ripa fluminis ocri, in pn fectura Stademensi, maximam Orientalliam Saxonummi titudinem baptizari fecit anno 78o. ut narrant Francorum neses. Constaripti sunt in eo bello plures ex nobilitate Saxonum, aliquot millia Vendae ad Allarim fluvium caesa, plura millia eorum in alias terras translata. Eginbardus c. 7. refert Carolum decem millia hominum, ex iis, qui utra
que ripas Albis filminis incolebant, cum uxoribus & liberis sublata transtulisse, & huc atque illuc per Galliam atque Germaniam multi amoda divitione distribuisse, quem uitur Adamus Bremensis in Historia Ecclesiast. l. i. Alii tamen de Transalbinis Saxonibus tantum id scribunt, &diserte Regino ad An 8r . notat, omnes, qui trans Albiamin Wihmodi habitabant Saxones, cum mulieribus αpa vulis translatos in Franciam, agos Transalbianos ob tritis datos esse. Sive autem Transalbia i soli , sive G
Albiani, dc alii, dc lio tempore quoque, translati sint id quod
32쪽
I od mihi verosi lius videtur, cum Annales quoqu e FvLames , postquam Saxones ad prielium in pago Sintseli parati Golo sese dedidissent, tertium ex iis hominem si ans latum esse , memorent) Transalbianos tamen post sei tennium restitutos patriis locis , ex verbis Ludovici Pii in Privilegio II menburgensi Ecclesiae dato , discimus; quae, cum causam quoque translationis indicent, ct a nemine alias id memorari sciam, integra recitabo, uti adueligentissimo Evoldo Lindenbrogio in Append. ad ΗM riam Archiepiscoporum Bremensium primum edita sunt p. 1 3. Progenitor noster gloriose memoriae Rarulus omnem
Saxoniam Ecclesiasicae religioni subdidit, juguras Christi ad
usque terminos Danorum atque Stivorum corda ferocia se νο perdomans docuit, ubi inter bra virass gentes Danorum
e Minedorum ultimam Saxonia partem stam , 9dimer-γis periculis , temporalibus videlicet, D' stiritualibus, intem jacentem perspiciens Pontificalem ibidem sedem feri decretis trans Albium. Unde postquam terram Transalbianorum,
laxata captietitate , quam ob multam perfidiam
in ipsis Obristianitatis initiis patratam per septen
nium passi sunt, ne locus isse a Barbaro invaderetur,
Eheberto Comiti resiluere praeceperat, non jam vicinis Episcopis committere moluit. Et paullo post scribitur, captivos optatam in patriam undis confluxisse, Disputat autem de priscis illis Saxoniae Transalbianae limitibus egregie Conringius i. r. c. q. Operi sui de finibus Imperii. Dithmarus i. a. dividit illos ire it arulos , id est,
Dithmarsos, Olcetas sive Ilolietatos, Sturmarios sive Sto marios, quibus Helmoldus LI. c. 2I. proxime adjunmtm dos. Crantrius Sinon. l. a. c. I9. ab hac Trans-Albianorum Saxonum translatione esse originem illam Germaniacae nationis per rura Galliarum disseminatam scribit: inde
33쪽
esse Brabantinos , inde Flandrenses , in selo Gallico ma
nentes, origine Germana. Verum, an in illa septemucaptiviitate istis in locis multum se propagarint, cum illa soluta rediisse in priscas sedes memoret Ludovicus Pius , valde dubito. Sustragatur quidem Crantrio nobilissimus Janus Doufa l. a. Annalium Hollandiae p. 86. docetque superesse Saxonici nominis vestigia in municipio Batariae non incelebri, Saxbemio, quia interpretatur Saxonicae gentis coloniam pomoeriis suis circumscriptam, deprehenii sibi vocabidi illius significatione in antiquis tabulis
inde tamen non constat, Saxones, qui a CaroIo translati sunt, ilia sui nominis vestigia reliquisse, cum jamdiu ante ad maritima Bataviae Saxones migraste, superius ostenderim , & Engisto Saxonum Duce, superata Britannia ad ea loca reduce, in Urbe Lugduno Burgum , celebre olimunimentum, & hodieque in ruderibus suis notabile extructum erit, constans fama sit. Quomodochmq; autem haec tela habeant, unius Caroli M. felicitas 3: χrtitu do Saxones omnes demum domuit, majorq; fuit, quam ' omnium antecetarum suorum. Equidem jam tum Romani, ut ex Praecedentibus patuit, contra illos non sit felici ter pugnaverant , bc Honorii Stiliconi que virtuti adscri
domito ψuod Saxone Thetis ,i Misior. . 'Et de Iuliani Caesaris expeditione iam tum dixi. Fuerunt in men magis solliciti Romuini de defensione limitum suo uiri
contra Saxones, quam de illorum in propriis sedibus o pugnatione. De saxonia in Provinciam redacta nullies verbum ullum legere est. Et hinc factum arbitror, ut, cum Romani Imperatores non ab aliis tantum gentibus devictis nothina sibi adsciscerent, sed Germanicis quoque, &inde Germanici , Alemannicique, ut Vitellius, Domiti
34쪽
mus , Traianus, M. Antoninus , Caracalla, Commodus,
utiq; vocarentur, ceu ex inscriptionibus, nummis, aliisq; monumentis , discere licet, nemo tamen se Saxonicumscripserit.. Crevit sub sequentibus Imperatoribus titulorum illorum numerus , & Constantinus M. ipse Gothicum , Sarmaticum, Britannicum, Hunnicum se in Edictis vocavit, Iustinianus Francicum praeterea, Anticum, Alanicum, vandalicum , ut vel ex fronte Institutionum Juris apparet, alii Longobardicos, Herulicos praeterea MGepidicos ; frustra tamen Saxonici titulum quaeras. An forte 1 contemnia natione Saxonum titulum sibi arrogare noluerunt, uti a Iudaica gente, devicta licet M trium ma-ta , vespasianos tamen nomen sibi sumsisse non legas Non crediderim. Sub Germanici titulo comprehensum illum voluerunt. De Theodosio tamen scribit Pacatus in
Panegyrico : Pauciora in Annalium scriniis, quam in 'frae domus titulis cognomenta legerentur. Cum ipse Saxonico , ipseSarmaticus,ipse Alemannicus diceretur. Et jam
tum antea, sub Theodoso victos a Romanis Saxones, Sc spectaculis in ipsa urbe Roma captivos destinat0s, ex Symma- cho ostendi.Nulla tamen Inscripti', nullus mihi Nummus, inter tot Theodosanos, vistis, qui Saxonici titulum praela ret : quamvis fortassis in illis non usurparit, uti de Probo Vbpificus ciuiderei scribit: TvFrancicus, tu Gothicus, tu Nammaticus, in nulla tamen inscriptione aut nummo titulus
hic ejus apparet. Neque vero Maxonibus, proeliis levibus superatis, de repressis tantuin non victis, iure sbi arrogare titulum , redactae sub jugum gentis testem, potuis.
sent , ineruissentque exprobationem generos Francorum
Regis Theodeberti, qui non tolerandum putabat, Justi-nicinum in Edictis se Francicum , Alemannicum, Gepidicum , Longobardicum nominare, cluasi eas gentes in se C r vitu-
35쪽
vitutem redegisses- τωνα-,l--ue Lbit Agathias l. r. At Carolus M. summo jure, post illudo . annorum gravissimum bellum finitum , adscrib re titulis suis Saxonicum potuissht, si pari cum Romanis Imperatoribus ambitione , victis gentibus illudere voluisset. Dubites tamen, an unquam ita se scripserit Θ In Diplomatibus enim, Francorum M Longobardorum se Rςgem, Augustum a Deo coronatum, Romanorum gubernantem -- perium nullo de Saxonia verbo addito) se scribit, uti te Ranturomnes ejus genuinae M nullo nomine suspectae tabulae, pluribusque ostendit eruditissimus Agabillonius i. a. de Re Diplomatica veterum. c. 3. In unico tamen privilegio, dato Osnabursensi Ecclesiae A. C. Dccci U. qui est quartus Imperii Carolini, talis extat insolitus eius in fronte titulus: Carojus Imperator Augustus Romanum gubernans imperium, qui URex Francorum DLongobardorum, nec non modo Do minator USaxonum. Non postlim tamen silentio praete ire, hoc Diploma, postquam 1 ciantetis aliisque produlium est, suspectum esse caepisse Viris eruditis: imo, quamvis deinde ex ipso, ceu credidit, Autographo, in Tabulario Osnaburgensis Ecclesiae asservato id vetustate obsoleto, a hibitis testibus viris eruditis, prisco aevi charactere diligem ter observato, produxerit Reverendissimus Episcopus Pa-derbornensis 3c dein Monasteriensis Ferdinandus suisque monumentis Paderbornensibus addi fecerit, illudque nativo suo colore usorma scribendi nullam dubitationem sit
peditare posse judicet, Daut idem obtinere, aut nullam humanam sidem ex Caesarum tabulis assertam valere scribat men hoc ipsum doctissimus Orolus Colatim Tom. VI. Amnat Ecclesiastici Francor. p. 8rs. non uno modo suspectum
reddere conatus est, & diligentissimus Daniel Papaebrochius, in Propylaeo, quod Actis Sanctoruim. Tom. II. Aprilis. prinfixit, Parier. 28. acriter illud impugnat, te aliis collatum
36쪽
p ta testsum aetatis posterioris, & insignes complicti nil pas de Obligatione suscipiendae in Gratiam legationis Ecclesiae
'ιitis Episcopo impositam, non veretur scribere. . quamvis au tem multa ibi Papaebrochius de stylo, de verbis initialibus , subscriptione, M sigillo denique moneat, hujus tamen insoliti tituli, & in nudis alio Carolino diplomate apparentis, Dominatoris Saxonum, nullo verbo facit mentionem. Scio quidem in talibus interdum sibi permittere aliquid Principes, nec statim rejiciendum esse diploma, si titulus aliquis insolitus appareat, quod illustri Se a nemure hactenus o
servato exemplo, in titulo Saxonici ex Ottonis III. diplomate docebo. Otto ille tertius alias quidem tantum se divina favente clementia Romanorum Imperatorem Augustum vocat m Diplomatum suorum initiis, in uno tamen datoRomae
Anno Dominicae Incarnationis AD. I. Iudictione XIII. Anno tertii Ottonis Reanantis XVI. Imperii. V recognoscente Heriberto Cancellario mice milliesArchviscopiria incipit et In nomine sanctae Dindimiduae Trinitatis. otio III. Romanus, Saxonicus, is Italisus , Apostolarum sermus, dono Dei Romani orbis Imperator Augustus. In quo, nullo modo suspecto, ab harum rerum peritissimo Iob. Henrico HVmanno
ex autographo descripto, Mab illo mecum communicato,
titulus planE insolens est, nec tamen fidem illi, Ut arbitror, demit. Posses igitur de Carolino id quoque dicere , & suspicari, quoniam Carolus Privilegium illud primae a se in Saxonia erectae Ecclesiae Osnaburg si contulit, in eo se, non item in aliis, Dominatorem Saxon et vocasse : Extat tamen aliud Caroli M. eidem Ecclesiae Oinaburgensi anno Jeraece-' dente datum, quod insolitum hunc titulum non habet. Verum de Diplomatis illius genuinitate disputabo alias, ubi omnium, quae a Carolo in Saxonia dicuntur erecti, Episci tuum primam fundationem Ne fundationum tabulas, a nonnullis praeclaris viris in dubium vocatas, ab aliis de si s . . tinaciter
37쪽
tinaciter defensas, si utari opere, examinabo. Cesebe rimus noster Conrivus, de Privilegii Carolini genuinitato
scilicet securus, titulum illum Dominator Saxonum considerat, Excercitat. De Civibus Imperii. g. 27. putatque non alia de causa Saxoniae Dominum se dicere M Francorum Regem: non item aliorum Populorum, quos Plurimos continuit imperio suo, nisi solorum in Italia Longo bardorum, nomen titulo suo Regio adjunxisse: quam quod hi populi soli libertate fruentes, non in Francorum diti 'nem penitus concessissent. Quae quidem ipsa ex mox dicendis clarius patebunt. Fuit vero is eventus Belli Franco-Saxonici , utSaxones, qui hactenus fortiter restiterant, M, Duris ut ilex ista bipennibus Per damna, per caedeS ab ipso T Dut iam ἐ' Ducit opes animums ferro, ' . inter gravissimas clades bisuorum translationes caput sae. pelterum erexerant, victi penitus , abjetto daemonum euutu , Sc relictis patriis ceremoniis, Christianae fidei ac relisionis sacramenta susciperent, Si Franris adunati unus cum tu populus incerentur, inloquitur inhardus. iHoc sunt postremo sociati foedere Francis, i Ut geus se populus feret concorditer unus, Ae semper Resti parensaequaliterunt, . inquit Poeta Anonymus a Keineceio editus. RVino verbis notabii libus stribit, eos non Regi tantum Se filiis eius, sed etiam Francu Melitatemproniane. In Diplomate vero Verdensi E clesiae dato saer bit Carolus, se Saxonum terram fecundum amtiquorum Romanorum mqrem in provinciam relegisse. Cum autem illius aevi historici, eorum, quae ad Rempubl. spectant, plerumqueimperiti suerint, ideoque ruditer res nar
rent, nec in . narrando inter se conveniant, non satis dete
minari potetit, qualis saxonibus si xtas ron M, x in quan
38쪽
st; tum accisa sumit, egregiE hanc rem dii utantibus Remero Relaeccio de Saxonum originibus libello, M Job. Gubiam
pilare nolo. In principio tamen Saxones, adeo gravi bello devictos, duriuscule habitos li Carolo, valde verosimile est. Non narrant quidem id Scriptores vitae ipsus Caroli; quae tamen de Ludovici Pii erga eos clementia, comparata cUm Caroli severitate, Historici scribunt, satis superque id docent. ΛIpsa Anonymi quidem , sed coaevi, Ludovici Pii mitae scriptoris verba merentur audiri. Cum enim narrasset Ludovicum Saxonibus jus paternae haereditatis, quod si patre Carolo) ob perfidiam legaliter perdiderant, imperatoria clementia resilui De , alios id liberalitati, alios improm dentiae Imperatoris assignasse scribit, quod hae gentes naturali visuefactae feritati talibus habenis ueberent coerceri , ne scilicet essenes in perduellionis ferrentvrprocacitatem: addit tamen deinde , Ludovicum se eos sibi arctius devincire cre didisse, quo eis beneficia largiretur potiora, nec esse spe sua deceptum , nam posthac easdem gentes semper sibi demotissinun
baisisse . Prudenter vero Carolusit usu edoctus inter initia genti perfidae, M toties rebellanti, habenas non nimis laxavit, omnesqu* modos contra Francos insurgendi praecidit: quo etiam illiid pertinet .quod in Ac de partibus Saxoniae n. 33. vetantur omneN Saxones generaliter conare ivspublicos babere, nisi forte Missus Regis de merbo eos congruare fecerit. Relistum tamen a Carolin lus Civitatis Saronibus cimi Francis commune, re is asserit CL. Conringius Exerciti de Civibus Imperii. g. 29: Cur tamen suspicetur , primores, qui ad conventus pub iccis fuerunt accersiti, non fuisse Saxones, sed Francos,ia aliis illis Iraefectos, causam non video, & contrarium docet capituare I. editum 4 reverendisssimo Principe Ferdinando. Ibi erum regnante Domino Carolo, con enientibus ita umimi
39쪽
eius obsequio venerabilibus Episcopis , Abbatibus u illustribus Comitibus, disertε memorantur congregati Saxones de diversis pagis tam de Vestalabis e ngrariis, quaerie, 'O ulabis. Et in ipso Capitulari.cap.2. Item placuit Sa- nibus. Et cap. 9. Consiensu Francorum Duelium Saxonum. Fuerunt igitur sine dubio Saxones, qui ad concilium venerunt, iique ex primoribus seu nobilitate, cum quibus etiam pacis leges iniisse Carolum, discimus ex Poeta An mmo laepe citato Annalium de vita Caroli M. auctore ad An so3. qui ultra omnes vitae Carolinae scriptores hanc pacificationem , locum ejus , ω leges distincte enumeravit, ipse Saxo M peritus patriarum rerum. Augustus pius ad sedem Saltet nomine dictam . . Venerat, huc omni Saxonum nobilitate icissecta simul has pacis legυ inierunt. Quod si integram fidem meretur Diploma Ecclesiae Osnaburgensi datum , de quo supra) primorum saxoniae, qui Potentes illius Regionis vocantur, auctoritas etiam ex eo colligitur, quod quae Ecclesiae illi donat Imperator, d re se scribit, potentum illius regionis collaudatione, id est,
Interim Carolus in tota Saxonia non tantum omnia circa sacra ordinavit, Idola u eorum stina destruxit, clesias erexit, Monasteria condidit, Episcopos instituit , deque ministrorum Dei sustentatione constitutiones &eit: sed etiam Civiles Magistratus Saxonibus dedit. Pa 'cis id, sed clare exponit memoratus saepius Poeta :
Tune sub judieibus quos Rerimponeret ipsis . Legatiss sus permis legibus uti
Saxones patriis. Ad morem scilicet Francorum, postquam 'apa hens Iam iacta erant, regi Saxones voluit, per Comue .s cet, MLegatos
40쪽
tigatos seu Asssos Rulas. Praeter hos quidem ab Erla .
hario memorantur Franci habuisse Praefectos suos, quorum tamen in Saxonia nullam fieri mentionem video, probabileque est Carolum, qui Ducibus iniquus, Aquit nicumq; te Bajoaricum Ducatum, substitutis comitibus, sustulerat, Praesectos hos , Ducibus similes, Saxonibus non dedisse, ut nec, illo vivente , Duces Saxoniae memoranturi. Quales Comites fuerint, quod eorum ostacium, cum ex Francorum, tum Saxonum quoq; historia, satis ab aliis explicatum est : cur tamen quemam a me observata addam, causam habeo. Formulam ordinationis Comitis in Nestialia ab ipso Carolo lacti a. 788. quo Tru mannum mirum illustrem constituit, allemni omnes, qui de Comitibus agunt, cum eo luculenter describatur Comitis ossicium. Iubet enim Rex, ut resideat in curte ad campo, in mallo publico ad univers)rum cassas audiendas mel recta judicia terminanda , utq; advocatum omnium pres terorum in tota Saxonia agat, superi micarios 9 scabinos, quos sub se habet, diligenter inquirat, animadvertat, itaui incia sua sedulo peragant &c. Discimus autem ex eo, quoniam Illustrem, splendidissimo titulo, vocat, ex primaria nobilitate fuisse, nisi ad hoc ipsum noviter collatum munus Se dignitatem titulo isto respexerit Carolus. An autem ex Francica , an Saxonica nobilitate Truim annus ille tuerit, incertum est. Nomen quidem Saxonicum eo videtur, it significare glebinam / priori illa voce etiam in nominibus aliis propriis Drvi s sive Trutinaras, MTruttvin occurrente e intuenti tamen mihi faciem Sax hiae illo anno 88. quo institutus hic comes, non videtur probabile, Carolum alicui ex Saxonibus toties rebellibus,h noviter factis Christianis illam disiaitatem, & imprimis advocatiam presbyterorum commitisse. Deinde etiam in hoc diplomate id considerandum est, Trulmannum,quamvis in tota Saxonia advocatus pres terorum constituatur, D Comb