장음표시 사용
41쪽
Comitem tamen constitui tantum in illa parte sabeonia , ubi scilicet haec acta sunt, in villa Trulmanni 1c quae ad illum pagum Pertinent, cum certis Pagis praefici Comiates tum temPoris usitatum esset. Hanc autem Formmiam, antiquissimum Saxoniae monumentum, Primus edidit, Se inseruit Notis siuis ad I diebindi Monachi Annai.
l. a. Avus meus, quae adeo eruditis placuit, ut saepius in libris suis extare, quidam etiam notis suis illustrare volu rint. Nuper. in Gallia v. CL. Stephanus Baturitu, sacrae pariter ac profanae, veteris ac recentis Historiae, si quisquam, peritissi mus Praeceptum hoc Carolinum dignum iudicavit, quod Capitularibus Regum Francorum, dum hus Tomis splendide a se editis, adjunseret: in notis tamen ad T. 2 P. Io, cum Avus meus id adhuc superesse scripserit, dubitat, de authenticone loquatur, an ap
grapho P Testatus sane est in P diciis suis Billistianis Avus meus . 'persie illud actuc in Archivis inefa es Imperialis Tremonia in m e balia , sed an authenticum,
an apographum intelligat, quia non addit, aequε ignoro. Id tamen celare non possiim , Delmarum Mollerum Tremoniensem, M Comnelium Mevium Essendiensem Geographicam Se Historicam Descriptionem Comitatus M ur his Tremoniensis integro volumine, Patrio sermone, et horasse, quae penes me est MSta in qua capite 8. dis -- ma illud ipsum recitant, vocantque praestans se indimit tum. An illi Tremonia' ex Authentico descripserint, nescior Avum meum M secissae, vix credo, cum anas facturus fuisset accurati; s. Ze de Sigilio quoque ψquid moniturus.' Quod si Muirus te Mevius illud viderunt etiam non satis descripserunt accuratae variat nonnihil Λvi mei 1 Mulieriano, non tantum in una Alterave parvi momenti voce. sed etiam in an o diplomatis,
42쪽
An. DCCLXXXIIX. qui utique est regni Carolini XXI.
Reliqui omnes, qui hoc diploma ediderunt, ab Momeo id hahuerunt, uno fortassis Hermanno Sta efolio excepto, qui in Annalibus Circuli estphalici ante triginta annos editis illud recitat, nonnihil diversum, annumque habet DCCLXXIX. ut est in Mulieriano, quamvis ab eo quoq; nonnihil variet,&minus correcth ,ut totum illud Stange litus, editum sit. Sed redeo ad Comites, de quorum onacio iam tum sussicienter egerunt alii, ut G. Conringius Exerc. de Iudiciis Germaniae, quale scilicet id apud Francos fuerit, a quo non abiisse apud Saxones probabile est.
Unum, haud scio an ab aliis notatum, addere cogor, scilicet a Carolo M. injunctum Sacerdotibus, ut an officium laum Comites faciant, considerent. Verba Caroli inci pitulari primo de pari. Saxoniae eap. ult. id docent his verbis: Sed unusquiset Comes in suo ministerio placita Θ justilias faciat, ει hoc a sacerdotibus eonfideretur, ne aliter fa-eiat. Ubi per sacerdotes tamen sortassis non quilibet ex Clero, sed Episcopi videntur intelligendi, capiuntq; haec lucem ex iis, quae habentur in Legibus misi Othorum l. e. 3. Id quod tanto melius fieri potuit, quoniam plerumq; in eadem urbe, primaria scilicet Pagi , in qua Episcopus aut Archiepiscopus residebant, sta mites quoq; erant, ut docet P. Lambecius Origin. Hambum. Part. r. p. 23. Notandum tamen Si hoc , quamvis Comites ipsi h Carolo, ut dictum est, constituti suerint tamen Scabinos,qui illis in iure dicendo δεjuncti, M sub ipsis erant, populi accedente consensu electos, unde in Capitularibus Legatis seu Missis Regiis, qui in Comites pariter Se Scabinos inquirebant, Praeceptum legimus , ut inidoneis Scabinis remotis id Beos substituerent, eo ensu populi. De quorum Missorum reliquo ossicio, Si auctoritate , k quibus scilicet nonnis ad imam imperatoris palatium supererat Provocatio.
43쪽
errestiE iam tum 1 viris doctis res est expc ta.
dum tamen & illud est, antequam hinc abeam , Epist nis , carcio non sacrorum tantum curam datam, sed secul r oq: causas ad eos jussu Regio plurimas 'lata , intentione Brtassis bona, ut scilicet, quae in Iudicio captiose ,raesumpti is vincula promi patiuntur , in vestiget Epromat sacrosanctae religionis , ut Min Capitul. ccxxxxi. lib. vi. collectionis Benedicti Levita, apud
'' is obii um Caroli M. Saxones, qui fidelitatem Re
N filiis ejus, nec non etram Francis, ut supra ex Reginora dixi , promiserant, eandem quoq: servarunt, imo Lud vico PIo, mollius eas tractanti, magis obstricti fixerunta ut it lem iam tum expositum est. Diviso dein inter Ludovici filios Francorum Imperio, cum Ludovico Regi, quicq1iid in Germania ad Rhenum usque Francis pam rat, obvenisset, Saxonia quoq; omnis simul cessit, ide
oue ille i Saxones fidelitatis jure confirmamit, ut i untur Annales Fuldenses. Fuit igitur primis Carolin-porum temporibus quies aliqua in Saxonia , nisi, quod deinde a Stavis non Tran Albiani tantum, sed ab iis Al-him transgressis reliqui quoq; Saxones multas injurias Minuasiones paterentur, eo eventu, ut etiam possessionem aliquam vicinarum terrarum arripuerint, nec unquam
exstirpari potuerint, M hodie i; in agro Lyneburgico blavse eae originis gens lingua sua se prodat. Nec minores Uades intulerunt Normami seu Dani, quorum sub Carolo miritus 9 minas ex iactabundis vocibus Gotefridi Regis apud Eginbardum , Frisiam ais Saxoniam haud aliter ais suas promiscias aestimantis , discere est. In Transalbiana
Saxonia primariam civitatem Hamburgum An. 8 s. p nitus vastarunt te exciderunt. Anno 867. Saxones ad E
vehensiors, ubi Monasterium vir um
44쪽
occiso Duce eorum fremone, cum plurimis anis, ingenti praelio fuderunt, quamvis rem nimis exaggeret Crantriin, & qui eum sequntur. scilicet Caroli posteri, civilibus bellis, M alibi, satis ψccupati, M, si verum
dicendum est, i virtute majorum suorum multum degeneres , Aquilonaris Saxoniae parvam habebant curam, quae tanto magis indu lavorum Normannorumque
imuriis patebat. Nec min's ab altera pave, seculi X. initio, Ingari Saxoniae qu0que inplestierant, ut deinde dicam. Qua Q autem ita Reges parum ς arunt Rempubl. M definibus defendendis terrisque subjugatis tutandis . non fuerunt solliciti, ipsi Primo si patriam quomodocunque de
fendere Sc hostibus resistere coacti fuerunt. Et hos etiam Ducum Saxoniae titulum nactos, ia maiorem aliquam P testatem sensim shi tum arrogasse arbitror Disputatum qui clam initio hujus seculi, occasione satis celebri, in hac inferiore Saxonia fuit , an illa ad Otionis usque tempora immediate Regibus Germanicis paruerit, an verostros Duces h buerit Z autem tum, ut arbitror, Avus meus in De monstratione contra JCtos nonnullos superioris Germaniae in Saxonia Paxum versatos, docuit, eam stibImperatoribus Francis alue Hermannum Billingum suos habuisse Duces, quem nunc nondescribo , cum Dem stratioipsa legi mereatur , sitque in omnium manibus, auctoritate Publica saepius recusa. . Sub Carolo M. nullum Ducem invenio, ut supra dixi dein tymeni Anno 'ccclvi. Ludolphus Dincem oniae sese scripsit ipse in Tabulis Fundationum M nasterii Brunteshu A ερ Ganderatisinensis : creverunt autem mox magisauctoritate. ut hujus filium intonem non Saxonum tantum , sed Francorum quoque populus adlammam imperii dignitatem vocaverit: quo licet id re--ntiente, sene licet M aetate fractos, filius tamen ejus Flen-m . . Auceps nanuinatur , Ducativa baroniae post γ' - D s . trem
45쪽
uem nastus, libera potestate primus eam rexit, quod tanquam singulare aliquid annotat GAhindi Monachus Corbeiensis, exsultans, quod tum temporis Saxonia ex se
mitule facta sit libera, is ex tributaria multarum gentium
Domina. Et revera tum coepit caput attollere Saxonia ,
sub Henrico modo dicto, eiusque filio Ottone M. Ducibus Saxoniae pariter & Regibus Imperatoribusque. Non libera quidem titit ab incursitas, iisque gravibus ; le, ut ad Hun- garos, de quibus antea caepi, revertar, illi vastata maxima Germaniae parte in Saxoniae quoq; interiora penetrarunt, M in mestialiam pariter Ostialiamque, ab utroque tamen Henrico Ottone tam gravibus praeliis sust 3c ad internecionem usq; deleti sunt . ut redire nunquam ausi,
ceu alibi latius explicui. Nec minus ab altera parte contra Barbarorum irruptiones sub hisRegibus tuti manseruntSaxones. Fuerathactenus Eidora vetus Saxoniae limes,sed Henricus Auceps ulterius progressus a pudSchi mich regni te
minos pofluit, ει ibi Marchionem con lituit, re Saxonum
coloniam habitare praecepit, ut loquitur Adamus Bremen sis, cumque eo mortuo Marchionem illum trucidassent, M omnem Saxontim coloniam funditus extinxissent, Otto terminos Danorum apud SchliasWich olim positos transgressus est, id in ipsam Cimbricam Chersonesum progressus, fuso a Saxonibus Haraldo, Christianitatis leges suscipere eum secit, Iutiaque in tres Episcopatus clivisa , eos Hammenburgensi Episcopatui subjecit, de Archiepiscopos dedit, ut ista iterum narrat Adamus, testaturque diploma ipsum , editum ab Evoldb Lindenbrogis Se P. Lamiae. Part. I. Reta Flamb P.ii l. ubi tamen pro An. 96s. matheditum est 86s. Ludovicus Pius jam dum quidem Archiepiscopatum mm mensem instituerat, eique omnem sere Septentrionem subjecerat, sacro tamen potius , Seium timer Christianitatis initia ad Ab , non
46쪽
quod Imperii sui eosdem cuna gis Arelaeniscopatu limi 'tes esse ex imaret. Oreo vero non tantum illos in Julia noviter institutos Episcopatus Flamburgensi Metropolita no subiecit, sed etiam, Ut verba ipsa Diplomatis habent, quicquid proprietatu in regno mel marca Danorum ad Lia clesias inhonorm Dei construam mel adhuc pertinere min-tur vel futurum acquiratur , ab omni censu mel stermitio 'i praescriptarum Ecclesiarum absstilla Comitu mel alicujus Fisci sui εxactoru in satione semiant succumbant,&mo colonos in idem proprietatibus hapitantes nulli nisi iisdem Episcopis feret it ros ab omni etiam sui iuris sermitio abDimit : ex quibus
ura in Damam , quae tum temporis Otto habuit, satis patescunt, illustrantq; ea . quae de tota hac re ex idoneis criptoribus disserunt Conringim libro prinu, de finibus -- perii. Interim sub Ottonibus novam plane faciem Sax nia accepit, ut dignam se illa felicitate ostenderet, qua Per Paxomae Duces Imperii Romani αξi a nacta est Germania , ut
Vr scit, hunc dives submisso mertice Roma. regat Tiberim ordine Rhenus, ut inquit Mector Moguntinus as Ud-in Ligurin. l. r. Hoc tempore igitur Urbes fundari, excoli te muniri .& commercia frequentari caeperunt in Saxonia, cui rei hestexendi Henricus Auceps novem annorum inducias, Otto vero Magnus tantb m gis illi par fuit, quo felicius illos omnes, caeQs it fugatos, a limitibus. Saxoniae Imperiiq; rempuit. Henricus c Π0num quemq; eligens in urbidus habitari secit, conciliaq; Sc conventus ti convivia in υrbibus celet, Mi voluit, illisque extruendis operam diait, munimias , idcis tempore ea apparaturus , ad qua
47쪽
necessitashostibus inmemtibus cici maeomitiast iis
illorum iamporum istichindus Monachus Costfensis,M ex eo alii , narrant. vocatur idcirco Theseus Germanicum : Quamvis magna sit disparitas, usi, non obiter de eo aliquid reserentes, sed Thu didem i. a. se Strabonem Lix. legas, Theseus ille Graecus, alio instituto, alio contatio, non tam homines ex agris Atticae in urbes , quam ex reliquis oppidis in unam urbem coegerit , te ex undecim seu duodecim Atticae urbibus unam effecerit, Λthe narum, dictam. Quicquid autem hac de re sit, riam certε insignem Henricus eo nomine reportakit: a quo etiam extructas urbes Mimam, Quedelenbureum , MMersburgum resert Dubinaris Meraburgensis lib. I. Utivero per illa in urbibus commercia ditior facta Saxonia, ita hoc eodem tempore naturae grandi quodam , sed ha ctenus latente, beneficio magis ditata est, venis auri Margenti repertis et de quibus cum alias pluribus data ope ra egerim , nihil nunc addo, monuisse aliquid contentus, cum ad Saxoniae hoc tempore florentissimae factae d id omnino pertineae Non parum vero his temporibus Ducum potestas adaucta Saxoniae contulit, quamvis nunc non disputem, totine Imperio id salutare suerit, nec ne. In Ostialia, seu Orientali Saxonia, Hermannus Billingius, ex nobilitate Saxonica, per Ottonem I. constitutus fuerat
Dux, cujus posteri ad usque Magnum ducem ejus partes, quae Vandalis adjacent, diligenti sime tuiti sunt. Et rem postquam ad Suevicos Principes a Saxonicis Imperialis apex devenit, tanto majores sudiere in Saxonia spiritus caeperunt, Rςgiamque auctoritatem despicere, M ubique libertatem praetendere. Id quod sub Henrico IV. aetatis nondum maturae, in nervum erupit. mi cum dein potentiam illorum imminuere, extructis se in Hartietcis
montibus castellis libertatem tollere vetii gravissimo
48쪽
bello Saxonico implicitus filii , quando otio dii' B ODriae, e Saxonia tamen oriundus, ct illo ducatu a privatus, Magnum , Saxoniae ducem , sibi asIbciavit. Longa est iniuria, longae ambages , nec omnia hic possunt roterri. Subruere di vastare illam totam , insestisvinus Saxoniae, nitebatur Henricus, inito etiam cum Danis, Soonum inimicis, secreto foedere, dc institutis colloquiis,non tamen finem situm obtinere potuit , alibique per pontimcem satis negotii inveniens , deserere eam coactus est , cum tamen interea Vrbs Goslaria , & vicinia , per Caesaris in his terest moram , augmenta quaedam cepisset. Quam ibbertatem Saxoniae Principes etiam postea contra Hem,
cum V. mascule defendisunt , felici praelio ad Welphe hollet, ope imprimis Lotharii Ducis , qui postea ad Imperii culmen evectus, cum alibi Germaniam, tum Saxoniam quoque pacavit, & fines eius contra Stavos tutatus est, auctoritate Caesarea in Daniam usque extensa. Nota dum vero est, seculo illo undecimo sub Henrico IV. Ob tritos, Stavicam gentem, aliquamdiu totam Nordalbi giam stib suo habuisse imperio, ut narrat Adamus i. q. c.
37. cuius iugi perteta, plusquam sexcentae fisiliae in Issa
tricos montes migrarunt, ut ex Hemoldi L r. c. 26. discimus. Sed redeo ad Lotharium: de quo, maximisq; eius in totam Germaniam meritis alibi pluribus agam. Nunc id silentio praeterire nequeo, illum, magno SΡons bono, Henricum Bavariae Ducem, data ei in matrimonium filia Richense, in has terras vocasse, & Ducatum Saxoniae cicontulisse et quo ipso potentissima Domus , quae nunc Brunsvic Lynaeburgica audit, variis lic dein fatisJa ta, in hac Saxonia primum fundata est ' Cum vero j tum vivente Lothario aemulatio inter ipsum & Suevps Primcipes Friderim'i, ejusq; fratrem Conradum, qui deinde ad Remi r lici culmen pervenit esset, gliscere carpit
49쪽
- illa Fam mmune, quando Henricus impedire Conradi Hecti'nem, & negare aliquamdiu insignia imperii, quae a Sacero relicta penes se habebat,ausus eu. Deinde igitur a C rado, Jam Rege, in Gostariensibus Comitiis Ducatus Saxoniae ipsi abiudicatus est, Sc Alberto Urse datus, cui imfortunio non minus aliud, Ducatus scilicet Baiorici seu Norici amissio, deficientibus ab eo fidelibus eius, silpervenire videbatur, quando ille m gno animo Saxoniam imgressus novum sibi substitutum Ducem Albertum occupatis urbibus totaque Saxonia eiecit, eiusque Ducatuste prisVavit, non minora tenta rus in Bavaria dc contra Conr
m Regem, nisi eo abeuntem mors p venisset. . Et hic Ducatus Saxoniae ad filium eius Henricum, puerim ashuc , Leonem dein dictum, integer cura aviae maternae procerum perVenit, quamvis Ducatus Noricus, non nisima a Uus parte, Austria, privatus, a Friderico L stredem redditus sitSumpsit autem stib homenrico Leone Dincatus Saxoniae maxima incrementa, imprimis Septentri nem versiis super Stavos, validam & truculentam gentem,
qui non tanqun ad littora maris Balthici extensi erant, sed etiam multa ad Havelam & Albim loca, ubi nunc Epist patus Brandenburgensis & Havelbergensis, a Saxonibus possessa, illis excisis fugatis, incolebant ad usque Henrici Leonis tempora, ut notat Hemoldin I r. c. 88. Jam tum quidem Lotharius Imperator imperium situm aliquomodo ad Simos extenderat, dc religionis Christianae sem,na inter illosa strat, cum tamen deinde infelici de Ducam Saxoniae dividio inter Henricum Superbum S Albertum exorto, Dactae per civiles motus vires externis hostibus. pares non essent, g vissimos in Saxones Transalbinosi pras iecerunt Slavi, qui etiam faustis sit essibus proces ivitat,m Henricus Comes de Bade inde ' compesci
isset, ct in os sedibus uis attrivisset. ut nobis illius
50쪽
3 illitis rei inemoriam modo citatus Helmoldin Chrom Slamor. l. i. c. 6. & 37. illasque StaVorum mororum tereas ita serro & igne vastatas di excisa, memorat, ut deinde deserta loca inveniens Comes Adolphus in omnes regiones Flam am, Hosandiam, Trajectiun, mestialiam, Fresiam miserit, δc novos incolas advocarit, qui etiam cum tan, liis & saeuitatibus sitis venerunt, ct una cum noliatis orensem provinciam hominum multitudine impleverunt, mox tamen vehementi Simorem incursione incendiis, cindibus & rapinis Sc 'tivitate iterum vastati. Sub secuta est quidem expeditio Cruce signatorum, ex parte in Stavos sescepta, per Episcopos Saxoniae aliosque principes, inter uos ipse Henricus Leo adolescens, sine Ductu tamen ullo..t Henricus o tandem dominari in universa terraSlo rum carpit, plurimis expeditionibus victor, quas Hemissi.
terra & finitimis re ossibus ita in solitudinem reda , ut Mami non ausi fuerint mutire a formidine Ducis. Floruit intur sub hoc Duce Saxonia, hostibus domiti , Episcopatibus erectis, Coenobiis fundatis, urbibus conditis: propriam tamen illi esse felicitatem nolueruntfata. FuitHe ricus Leo ut verbis hic potius Amentini ex lib. VI. Annal. Baiorum utar quam meis, J potenti us haud dubiὶ omnium Europae principum fecundum Caesarem ais Reg Princeps, ut qui a Sinu pene Hadriatiis ad Sinum Codanum Oceanum Germanicum Bojis, me vis, Rhaetis, Vindelicis, ricis , Chaucis dominabatur.'Ad quam invidia tangi videbatur non tam ipse Imperator, quam sacri ordinis Prine ρο vicini, quibus gravior fuerat sui juris& auctoritatismidiosus, dcxeliqui, penes quospotentia dc in imperiosi est rii. Illum generisnobilitate, opibus, duobusque amplissimis Ducatibus magnum, vi mentis Zc virtute bellica majorem si astas spes accingi , nec posse esse occultum,