장음표시 사용
281쪽
.si anno I 6 Ia. damnatus est et veriust etiam palinodiam recantare comptusus est r quam ipsemet Cardinali Rkhelleo, Regni tunc aviministro , instar solennis declarationis obtintit die 7. Decembris anni I 6, e . in qua inter
alia sic habebat e Protestor oe declaro me semper misisse ac etiammum velle , oe me ipsum , ct meum Ioelium , ct quascumque ejus proso
stiones , omnemus dominam meam Eccle,id C.
Molica , Romana oe Sancta Sedis Apostoliea smaicio subjicere et quam matrem , ct magis amEcclesiarum , ω isfallibilem veritatis juricem mgnoseo . Qua in re meo quidem judicio nugantur inepte , qui postrema illa Richerianae Declarationis verba , quam matrem ct magia stram Ecclesiarum , ct infallibilem veritatis imasicem agnosco , ad Ecclesiam Catholicam reis ferri volunt; quam unam infallibilem verit tis judicem Richerius agnoverit; non ad S dem Aposolicam , cui titulus ille nullo medio iunctus est . Ecquis estim infimae grammaticae Magistellus epitheton alio reserti patiatur , quam eui proxime imissimi est ρ Aut quis forte TheoIogus , Ecclesiam Catholicam,
hoc est universalem , Ecessirarum omaeium ma stem atque magistram congrue dixerit e Sic enim sui ipsius mater esset atque magistra ;cum non sit aliud universalis Eceleta, quam omnes Ecclesae simul sumptae I uti prosecto nihil differt totum a suis partibus simul sumptis o Praeterquam quod non ideo censuram subierat Richerius ι quod Melesiae universalis infallibilitatem esset inficiatus, ut tam lan
282쪽
dem agnoscere solenni declarati e tenere. tur . Ad Sedem igitur Apostolieam postre. ma periodi verba necessario reseruntur 3 qtiam idcirco infallibilem verita is iudicem agnoscere iussus est . Unde & addidit 3 quam Declara
tionem prosereor me libere ae voluntarie derisse , ut mea erga Sanctam Sedem Apostilicam ob
die tia custitis pateae . Quibus prosecto verbis significavit , infallibilem illam, quasti tandem agnovit magistram & judicem veritatis , cui se suumque librum ex obedientia subjecit , ipsam esse Apostolicam Sedem.
Ut autem in iis turbinibus , quos malen tus Richerii liber in Galliis excitaverat, publico aliquo dogumento innificaret Academia , quis sibi in Romanum Pontificem , eis iusque in serendis iudiciis supremam auctor,tatem esset animus : & quam prona a suis alumnis obedientia Decteta Pontificia ve Iet excipi ἐν die I. Decembris 16a in solenni Decreto sanxit , ut quotquot deinceps Th ses publicas defensuri essent , sequens Liti
tario certamini iuramentum elata voce praemitterent et Iuro atque protestor , me nev dirit rum , nec scrip urum Micquam , 'quod adversi tur Sacra Scriptura , Conciliis Oecumenitas , D cretis Summorum Pontificum , ct saturis alma facultatis Pami Us matris mea ; quibus adhaereo,
O me sirmiter adhaesurum polliceor . Quae quidem Iuramenti formula etiamnum hodie ita religiose servatur ac reverenter ; ut cum non ita pridem Baccalaureus aliquis verbulum illide suo imprudenter addidisset; seque nihil du
283쪽
ctutum aut seripturum jurasset , quod adve saretur Decretis Romanorum Pontificum, eomis muni Ecclesia consensu receptis et gravem ab scademia animadversionem subierit, poenasque audaciae dederit . Ob id certe , quod eo addito glossemate significasset, in ea duntaxat Pontificum Decreta jurare se velle , quibus universalis Ecclesiae consensus accederet: quod est ab Academiae mente alienum. Pari sensu animoque , sub idem tempus, anno scilicet I 6 Is . hanc Marci Antonii de Dominis propositionem censura confixit Ac demia Parisiensis et Petrus , pro cujus sis Cis stus oroerat , ferme statim ab illa eadem με decidis r neque semel , sed sepius sit avit , ese
iam pos Christ Ascensonem , ct Spiritus Samm illapsum . Quam quidem propositionem
erroMam , temerariam , cst in Beatum Petrum
contumeliosam pronunciavit Theologicus ordo. Eoque judicio Pontificiae infallibilitatis imp .gnatoreS ex parte oblique damnavit e quorum bene multi inter Pontificiae fallibilitatis exempla , Petri lapsus jactare solent; quasi& ipse post Christi in Coelos ascensum , &Spiritus S. illapsum , in errorem contra fidem inciderit; propter quem a D. Paulo increpitus suerit, ad Galatas a. XI.
I N eadem stetisse sententia florentissimam
Academiam anno 1663. patet ex facto damnationis M. Gabrielis Draues de Vili Ova Ba
284쪽
PONTIFICE. a Iealaurei, ab Augustissimo Senatu Parisiensi latae die a a. Ianuarii . Cum enim hanc ejus propositionem publicis Thesibus propugnatam , solenni Decreto damnasset Senatus Λ, gustus , Concilia generalia, ad extirpandas ha isses oe schismata , ct alia tollenda incommoda ,
admodum sunt utilia , non tamen absolure necessaria et quam ille propositionem non alio sensu propugnaverat, quam quod extare auterum in Ecclesia Tribunal existimaret, quo possent etiam infallibiliter haereses extirpari: cumque edictum illud suum Academiae labruti, inscribi jussisset et renuit Academia , celebratisque comitiis scensuit adeundum esse Amis gustissimum Senatus Principem , per Sapiemis tissimos Magistros N. N. qui cum debita reis verentia peterent ab Augustissimo Senatusis Principe , ut velit, & dignetur exponereri mentem suam non fuisse , sibi adscribereis judicium Doctrinale , in materia fidei , &is Ecclesiae dogmatibus, vel laedere jura Theo- is logicae facultatis ; & innuere necessarium is esse absolute Concilium generale , ad e is tirpanda quaelibet schismata , & quaslibetis haereses e Cum constet Pelagianam & Iam is sentanam haereses fuisse susticienter excinctas is absque Concilio generali; quod tantum in is aliquibus casibus potest dici absolute ne ,, cessarium. J Ita in Actis Academiae . Cem fuit igitur Academia Parisiensis , extare in Ecclesia Tribunal aliquod , damnandis exti
pandisque haeresibus & schismatibus susticiem vissimum , absque ope Concilii generalis . Ib
285쪽
asg DE ROMANO Iud porro quodnam esse potest, nisi Trib nal Romani Pontificis p Ex quo vero damna dis extirpandisque haeresibus sufficientissimum est i indeficiens & infallibile debet esse; cum fidei falsum subesse omnino non Possit. XII. SEd & ante id temporis Clerus Gallicanus,
quam haberet de Romanorum Pontificum infallibilitate sententiam , multo disertius deis claravit , coram Innocentio X. in urgenda promovendaque haereseos Iansentanae damn tione . Episcopi quippe octoginta quinque in Comitiis congregati , Litteras Innocentio dedere anno I633. Observantiae suae tesses, quihus judicium Apostolicum de quinque Ians nil propositionibus humillime postulabant, eo maxime titulo, quod Majores caussa, ut ajebant, ad Sedem Apostolicam referre , solennis Ecclesamos esset , in qua fides Petri numquam desciens
perpetuo consereatur . Anno autem subinde te
tio , die scilicet Is. Iulii alias submisere , ut summas ei gratias pro lata in Iansenium damnatione referrent, in quibus suam de j dieii Pontificii infallibilitate mentem atque sententiam verbiς amplissimis testabantur . Pem spectum habemus , inquiebant , non solum ex risi pollicitarione Perro facta , sed ex actis priorum Ponti um , iudicia pro sancienda regia Mei i a Summis Pontificibus lata , super Epis
porum consultatione , divina aque ac summa per niversam Ecclesam auctaritate . nisi , cui Cis
286쪽
statui omnes ex o is ipsius quoque mentis obse quium praestare tenentur ; seu suam Episcopi in eo ultatione sententiam ponant , seu non ponant . Hoc est, seu consultantium Episcoporum conasensus accedat, seu non accedat. XIII.
IAm si tot illis & Cleri de Academiae p.
blicis documentis , privatorum Episcopo. rum Doctorumque testimonia velim adju gere, res ipsa tota, quam Versamus, in pro- Patulo erit . Quotquot enim Parisiensis Academiae Magistri atque Doctores , majori doctrinae pietatisque laude floruere primis Ac demiae temporibus , ut B. Albertus Magnus , Alexander Alensis , D. Thomas , D. Bonavem tura , Nicolaus de Lira , aliique quos commemorare longum esset, Romanorum Pont, ficum Asphaliam seu infallibilitatem apertissime docuerunt; ut plane de illorum mente a que sententia dubium subsit omnino nullum . Quotquot etiam initio saeculi superioris , adversus Lutheranos & Calvinianos in Galliis scripsere , de Ecclesia Romanoque Pontifice, non modo doctrinae caput da in dubilitate Romariorum Pontimum tuentur ac docent, Verum etiam Commonem Catholicorum Senientiam efajunt, probantque pro viribus : etsi fidei
287쪽
Responsione ad 'sterium iniquitatis Aegaei Momnas ; D. Habertius Episcopus Uabrensis , in dofensione fidei Catholica ; D. Haueritis Episcopus Cabilonensis , in dictatiS de Summo Ponti e , dum in Sorbona publicum Theologiae Prosessorem ageret; D. le Mailre Episcopus Lo hariensiis , in Tractatu de Ponti e , dum in Sorbona perinde legeret ; D. Mi aes Maviaetercitis libro de Monaσchia ; D. Andreas Di vallias , Regius in Sorbona Professor , in LLhris contra Edmundum Richerium publicatis , probante ac etiam plaudente Academia Partisiensi , totoque Clero Gallicano. XIV.
G Allos ab ea Majorum suorum Doctrina
de R. Pontificis infallibilitate , paulo postea deflexisse nonnulli putant ; tum quod anno 1663. Declarationem super quibusdam doctrinae capitibus obtulerint Theologi Parbsienses Regi Christianissimo , in cujus articin
Io 3. declararunt, non esse doctrinam nec donma faciatruis Theologica , Summum Pontisicem , nullo accedente Ecessa consensu , esse infallibia
em . Tum quod anno subinde I 66s. die 3 Februarii Censuram distrinxerint, in Amadet Gmmenii de Romani Pontificis infallibilitate doctrinain ; quam falsam ct temerariam , ct Gallisana Ecclesa liberiatibus , Theologicis fa
cultatibus , Er orthodoxis Doctoribus contumeli fam pronunciarunt . Non est tamen cur ita
temere de Theologis Parisiensibus suspicemur,
288쪽
PONTIFICE. Is Iab avita illos doctrina tunc temporis absceGsisse . In rectum quippe sensum Declaratio Regi tunc exhibita flecti potest : ut videliacet eam d taxat quorumdam exoticorum Doctorum sententiam rejiceret, quae Omnem
prorsus tam universalis Ecclesiae toto orbe diffusae , quam Romanae intra muros Urbis constitutae, consensum inutilem dicit et non eam tamen quae Romanae saltem Ecclesiae , seu Romani Cleri ad Consultationum s lennitatem adhibiti consensum , necessarium profitetur , ut Romani Pontificis judicium ex Cathedra Romana profectum , atque ita imfallibile censeatur . Quae constans atque Pe rennis Parisiensium Theologorum sententia hucusque fuit . Quamquam S illud addi potest,
Academiam Parisiensem declarationem fecisse suam , verbis mere negantibus : Non est doctrina ...., non est dogma, .ut scilicet Romanorum Pontificum indeficientiam , juratum sacratumque Academiae dogma non esse significaret , quod ex professo & lata lege sui
ruerentur alumni ; sed plane liberum , a quo abscedere integrum illis esset. Quod autem ad Censuram attinet in Amadeum Guimerium ab Academia districtam , miror eam ad caussam quam hic agimus deto queri . Cum confixae ab Academia larvati scriptoris propositiones , Pontificis infallibilitatem tamquam fidei caput assererent, quod oppugnare absque aperta haeresi nemo posset . Pag. 6o. n. a. De sis est, ajebat ille ,
non posse Ponti em errare , ira ut approbet tam
289쪽
quam consentaneum Euangelica perifectioni , quod consentaneum non se . Et infra pag. 6 I. numero eodem , tam cerata es concluso , ut Ono tum non dubitem esse haretιcum . Eccur quinso exorbitantem & excedentem in figenda sententia Theologastrum non damnarit Theo logicus ordo , Pontificiae adhuc infallibilitatis assertor, moderatus tamen & prudens p Est etenim modus in rebus , certique sunt fines. quos ultra citraque nequit consistere verum . Merito ergo damnatus est Amadeus ab Academia , quamquam ipsa Pontificiam infallibialitatem agnosceret ; quia eam uti fidei dog ma non agnoscebat , ut ille ignoranter amrmabat S contendebat.
ANno tantum I 68 a. novos de Romano. rum Pontificum infallibilitate sensus imouit Clerus Gallicanus , & ab avita suorum doctrina deflexit ; dum solennem de Ecclesiallica potestate Declarationem , in comitiis generalibus edidit : in cujus articulo A. st
tuerunt et In Mei quasionibus pracipuas quidem Summi Ponti is esse pines , ejussiae Decreta ad omnes O singulas Ecclesas pertinere ; non tamen irreformabiti esse judicium ejus , nis Ecclesia comsensus accuserit. En primam antiquae doctrinae de Romanorum Pontificum infallibilitate desertionem , publico Cleri nomine solenniter factam En veram certamque mutatae solemniter hoc in capite sententiae epocham. Quod
290쪽
autem ad alterum doctrinae caput attinet de R mani Pontificis supra Concilium Oecumenticum eminentia ; inductam in Galliis mutationem non inficior, a temporibus Concilii Comstantiensis & Basileensis: ita tamen ut dogma tunc recens inductum , de Romano Pontifice Conciliis Oecumenicis etiam extra tempus Schismatis subdito, non esset ex tunc generatim acceptum, ac veluti consecratum in Gabliis , sed opinione liberum , & uniustujusque arbitrio relictum, tam in Clero , quam in Academia Parisiensi. Quod vel ex uno , ut alios sileam longe multoS , Annalium Ecclesiasticorum Baronii Continuatore , Henrico Sponiano Apamiarum Episcopo compertum est.
Qui initio elapsi proxime saeculi , oppositum expresse defendit et Decretum scilicet Stis. 4.
Concilii Constantiensis , accipiendum ese de rempore Schisematis , cum dubitatur , quis sit v rus Pontifex : ad annum I I . n. I 6. Quis enim ita scripturum Gallum Episcopum putet, anno I 63 o. si Ecclesia tunc Gallicana adoptatam diu ante sententiam, generatim de universe amplexa esset, adeo ut oppositam alumnis suis non reliquisset opinione liberam pIllud etiam certum indubitatumque , illos ipsos Scriptores Gallos, qui majori zelo st dioque, Romanos Pontifices Conciliis Oec, menicis subditos scripsere nuperrime , ultro citroque fateri, quastionem illam in opinione apud suos postam esse, atque ita in Gallorum etiam arbitrio relictam . Tantum abest ut ad eam propugnandam ex praestito juramento teneam