Theophili Christophori Harles Anthologia graeca poetica

221쪽

taire de dialect. pag. 289. ubi has quoque odas reperies dedit - δ'.αιποκα, aeolicum hoc vocab. reposuit Vositus, pro-hante BaXtero, pro αισοτε. κατερωτα, quod est aeoli- cum pro καὶ ἐτερωΘε, Uositus legit, et Pavi ad Hephaest. p. 339. probat. Sed Baxter antiquam lectionem, κατ' ἐζωτα retinet. Tanaquit. Faber graue vitium in metro, quod κατ' hoc loco longum esse deberet, censens, ita interpungit et emendat. i, 'Aλλοι τ' δ' ελF, α τοτε, καδδ' - ερωτα

Sed huc veni, se quando alias; et per amorem audi meam vocem, quam tu ante hae exaudissi. at pro audi. Mihi vero placet, ut Baxterus scripsit, nisi forte, vi pro κατ' legas poetice pro κοιτα δε. v. 6. Aldus vitiosa edidit ἀιδως quod vero antiquam eamque veram lectionem aeolice pro αυ- prodit, ut Vsius iam viderat. ἀυδῶς αιοις, ας λακ' Vrsnus. 'πολλαὶ, Baxterus, vestigia Aldini codicis, qui ἀιοις απολας habet, sequutus, bene emendauit, ut in textu legitur: Vosso ἀδεισα πυλλυ placuit.

v. 7-9. Aldus vitiose dedit: εὐυ---- et δεμα. . Idem edidit H --, quod Baxter mutauit in ν αγον. t

222쪽

I v. To . Ta. Ursinus laudauit Athenaeum VIII. pag. 39I. ed. Lugdun. ubi de passeribus multa scitu digna

Proseruntur, Venerisque currum ideo ab illis trahi, prodit Athenaeus, quoniam et ad Venerem promta est haec avis et secunda: ac Molpus memorat, cur passeres Veneri sint sacri, copiose exponere- ad Jl. β. pag. III. ed. Basil. adde Mota vetae denNutgen und Gebrauch alter geschnittener Stesne ete.

-Ιn Aldi Rhetoricis aliisque editis decimus et sequens versus valde vitiose sunt exscripti: πιεριγας pro πτε- alii exhibuerunt περιγοις, quod Voisius audacter mutauit in γῆς μελάινα de Aldino secie Vossius qui etiam corruptam Aldi lectionem ώρανω Θερος ν πω bene mutauit in απ' etc. Ex quibus videmus, quomodo e vestigiis Corruptae lectionis veram eruere possimus. Ursinus, quem Stephanus, Portus, et Faber sequuti sunt, legit αιΘερος. Vulgati δ νεοῦντες. v. 13. Aldus, Ursinus. Stephanus, aliique rἐξίκοντο, de quo V pius αλλ' εξλοντο fecit. v. T . μει9. Homero pluribus locis dicitur ψιλοὶ Odysr. Θ', 36a. ad quem locum Gaia, Ouid. epist. XVI. 83. Duue Venus riser, excitauit, ad n strumque Sapphus locum Horatius I. Od. a. v. 33. respexisse videtur Ursino.

223쪽

V. 15. ' Ηρ ' pro ηρεο, et hoc ionice pro ἡρου, inte rogabas. Deinde variant editores et codices. Ursinus et Portus habent χ' ο νι ι κοιλοι/M. Aldua em M' ηντε κοιλημμι, quod facile et, si quid video, bene mutauit Baxter in oττι δ' ην τε καλημμι. Vossius Iegit om δόντε κάλλημμι. 'v. 16. Κ' o , magis aeolice dicitur, quam , uti Vrsinus habes. V. 17. Dionysus, in cuius opp. tom. II. pag. 47. ed. Hudson. haec oda' reperitur, habuerat, κωτιγ εμω Θελω γενέσΘαι; sed flagitante metro iam Portus mutarat in χ οπτ' ἐμα μιάλιι, ' γενέ-Vositus metu dactyli reposuit κ' οττ εμα. V. 18. Mαινολει Aldus ediderat καινολα in no, .

furioso, uti Wolfus docet, idemque, epitheton Bacchi esse hoc vocabulum, probat testimoniis Plutareti de ira cohibenda, tom. II. Opp. pag. 463. B. et Eusta . thii ad Iliad. Z. pag. 48 . edit. Basil.

V. 19. Priusquam usum voc. σαγην. ostendimus; de varietate lectionis pauca disputamus: Faber legem dum censet, πέιΘω, suasione impella, non deinde σαγηνευσ ' αν hoc est ἀνα) φιλοτητα: et ita locum interpretatur: -Rogitabas, quid potissimum animo meo furenti fieri vellem: quem adolescentem in am rem suasionibus meis inducerem, aut reti amatorio eaptarem p addens hoc quoque, quis te iniuria assicit,

quis tibi molestus est, mea Sappho I is sius legit

224쪽

πειθ ηυμι σαγηνεσσαν φιλοτητα, Cuius, o Sappho, it rum capta amore teneris p ut apud Phaedr. IN. 4. 4. formosa is et oculis venantem viros. Baxtet defendit' 'αυτε πειΘω κω, et Theocriti, ait: dicitur interpreti graeco ad Idyll. ΙΙ. Pharmaceutr. V. 17. Tῆςυ,ει εχειν ἐρωτικην τινα πειθ ω natura sua habere quamdam amatoriam suadam. Non solum haec μ τύπωσις amantium, eorumque animi motuum, sed etiam translatus vocabuli σαγ. usus creat lectori v Iuptatem: σαγήνη enim, sagena, verriculum, euermorum, rete est piscatorium, ab euerrenda aqua sic ad- Pellatum. Hinc σαγηνειν, unde το σαγηνευειν est s gena cinari, aut pisces capere. Quemadmodum igitur piscatores sagena et retibus piscatoriis visces venantur et capiunt: sic etiam amatores suis verborum illec bris et philtris eos capiunt, vel capere conantur, quorum amore flagrant: uti Portus iam pulcre obserua- uit. Pari modo Xenophon mem. Socr. I. a. g. 24. Ἀλκιβιαδης -: υ ro καὶ σεμινων Θηρωμενος, ad quem loc. vlae cl. Ernesti. Idem Xenoph. ib. II. cap. X7. pag. 89. de comparandis amicis su Diter dicit, ubi vide cl. Ernesi. σαγηνευειν autem non

solum de piscibus et illecebris amantium; sed audacius quoque de capiendis et venandis hominibus, do occupandis et euertendis urbibus: vide ad Sapph. Vasthenar. ad Herodot. III. pag. 273. Messe- Iing et Gronou. ad eund. libr. VI. pag. 45 I. vid.

quoque indicem. φιλοτατα, τις τ' ω Ieposuit Baxterus pro lectiona minus Aeolica φιλοτπα τις ιτ' ω. v. EO. Aldus habet ει απφα, quod Baxter in il απ-

ψοι mutarat. Vossius legerat uti Visinus d

derat.

225쪽

mat, haec esse mere historica, atque oden scriptam esse, postquam Phaon, ad vitandas Sapphus illecebras se ex insula Lesbo in Siciliam deportauerat. v. aa. De Aldina lectione vitiosa δἐ κἰτ' αλλα ro cte fecit Vosus δεκετ' αλλα: δεχετ' Vrsin. et Baxter φιλη:πιι, quod Ursinus quoque habuit, mutauit in aeo. licum φιλασει. v. 23. pro φιλῆ Ursn. habet φιλεῖ , li. v. R . In vulgatis editum est κ οττε κελευης, ursi- i nus habet χ' οττι. In libris autem scriptis reperit lε, Vositus , ουκι ἐγελοις, quod verbum tantum mutauit et in εΘελλοις. Baxter sequutus vestigia codicis Aldini, κ

μναν et τελεσαι, sngulari σ. ἱμερ ρει restituit Volsius, quum in editis sit ἰμειρει. i v. 28. In Aldino, geminato e , τελεσσον vitiose scri- i ῖ bitur, uti etiam male in vulgatis οσα, τελε,αι,' et εσο. Si Ceterum Dionys. Halicam. In libr. laudato ex latina interpretatione, oΗuius orationis, inquit, venustas et , gratia ex contextu verborum et compostionis leuitate ibproficiscitur. Nam verba sibi inuicem adponuntur, et i necessitudine quadam ae naturali coniunctione littera. ii

226쪽

AD MULIEREM AD AMATAM.

rum contexta implicantur. Mutis siquidem et semium calibus vocales per totam sere oden, quae praeponi soleant aut postponi, coaptantur. Sunt autem semivocalium cum semivocalibus voealiumque inter se comcursus, qui sonos perturbent, prorsus paucissimi. - Iure facta est haec oratio inprimis et pulcre fluens et mollis; siquidem verborum structura sonum non reddit inquietum etc. is Quantum igitur pretii et suavitatis in quacumque alia interpretatione huius carminis perit Pari modo a suauissima structura et litterarum sono vinculoque mire laudator initium orationis Demostlieanicae de Corona. Nos vero, qui mollem illam dulcemque litterarum graecarum pronunciationem non habemus, illam venustatem vix adsequi et sentire possumus. Iam si hominem graecum, in Graecia natum et eductum, hodienum audimus graece loquentem, ab AttiCo et vetere pronunciandi modo forsan multo desciscentem, in Coniungendis, pronunciandis et emolliendis litteris et vocibus dulcedinem quamdam sentiemus, et mobilem organorum quamdam leuitatem cognoscemus, ita ut

nos illis barbare et inficete loqui videamur. Longinus Sect. X. de veneribus, artificio, et naturali pulcritudine arteque soni in coniungendis litteris acutum tulit iudicium, quod V olfus in Sapphus poetriae Lesbus si agmentis etc Hamburgi 2733. variorum notis describi secit. In eadem Wolfit editione hoc carmen tot variorum obseruationibus illustratum onustumue est, ut delectus esset haud tacitis. Quare breuiores erimus, et lectores ad illam notarum nubem ablegamus: ubi etiam Catulli

227쪽

g Φαινεται Fοι τηνος ισος Θεοῖσιν i Ela μεν--οςις ἐναντίον τοι ζανει, καὶ πλασιον αδυ φωνοι

ν Καὶ γελοίσας το Fον ταν Καν carm. LI.) interpretationem vel potius imitationem, ille mihi par esse Deo videtur ete. et gallicam interpre- ttationem Boilauii De praei inuenies. Pearce ad Lociis tgla. comparauit Lucret. libri III. v. I53. Virgil. Aen. III. 68. sqq. In Gruteri Lampad. tom. II. tom. III. IM V. a variis explicitum est carmen nostrum melliis diissimum: conf. quoque L. H. Schurasseisia in Longino riad fidem codicum a Tollio omissorum recensito. Witi d

v. I. λι Vossanam emendationem pro μοῖ reiicit , Schumfleisch loc. mem. μοῖ κεινος Vrsan. Felices a iveteribus non diis tantum pares, sed etiam im dii rpraedicabantur. Euripides in Hecuba v. 35 . Electra vapud Sophoelim v. 15o. et Molf in not. pag. as Ieru heuiter amantes diis se aequare dicit, et ablegat ad ain. iEerling promuls. critic. Iuvenil. cap. 4O. pag. XII. leonL Schrader ad Musaeum pag. 15I. R. . V. a. ωνης aeolice pro O primus edidit Vopus; iattamen, quod aeolismus tonum retrahit, densoquo earet spiritu, Schurgfleisch mauult ωνηρ. V. 3-5. αδυ φων. Sic Catullus: dulce ridentem. 3Borat. I. Od. aa. v. 23. dulce ridentem Lalagen ama. ibo; dulae loquentem. Lucret. l. v. 36. Tollius laudae Musaeum v. 65. Aristaenetum libr. I. ep. l. pag. 6. qui vocem suauissimam et risum venui tum coniungit: iisciphron. I. ep. 38. pag. 178. ubi Vide Bergler. Cete- irum in lectione γέλοισ. seu, ut Ursinus aliique habent, γελάσας valde variant litigantque critici apud Wolfium. *ro λι Vrsin. μοι. idemque mox

228쪽

v. 6. Καρδίαν. cons Musaeum v. 96. 97, ibique

interpret. pag 33. et forte noster Sapphus locus fulcit coniecturam Francii, qui in Musaeo se coniecit. v. T. Quum vox non ad sauces; sed e faucibus veniat; edidit Tollius α. γαρ ειδω σε, εροχεας-ψων σουδεν ηκει caut aeolico εικει quem sequitur Barines. emendanSς ως γαρ ειδον σε, βραχόΘεν με φωνας ουδεν - ἔλθε. Sed enim si quis subtilius disputare velit, editionis Venet. lectio. quam Portus et Faber defendunt ως ιδον σ ως βρογχ. mihi quidem non adeo inepta videtur, quia Sapphus ante dixerat: Cor in ρε-ctoribus obstuρefecit, ideo ex pectore in fauces prae anxietate quadam animi, ut quilibet in re inopinata aut admiranda ipse sentiet, vox v nire quasi non potuit zatque tunc in posteriore ας subintelligitur ἐις aut προς, , quod notum est. vide cl. Ernesti ad Xenoph. II T. pag. 99. eumdem ad Homer. Odyss. XVII. 218. Motae. ad Tyrtaeum P. 8 r. Auctoritate tamen primae editionis et aliquot codd. MAst. Pearta legendum censet εις ἔιδω σε, εροχεως aeolice pro βραχέως) με Vrsiti. habet ἰδον γαρ σε, -έ- άυδας. lectionem tamen codicis Vaticani βροχεως non. spernendam esse censet. v. 9. γλωσ. ἐαγL Liuius I. 23. certantibus Curia. tiis et Horatiis, neutro, inquit, inclinesta spe. torpebat vox spiritusque. ad Catilli. excitat dilon. IIlI. v. S. καμμιν - εαγ est pro μἐν κατέαγε, quod medium Ionicum praetoritum eit pro κατηγε u

229쪽

ANT Nγνυμ ,i si vera haec est lectio, de qua magna lia inter codices et criticos. Pearce e codicibus legendum censet: 'Aλλα καν pro καὶ εν με, γλωσσοι σαγε, se fregit λωτον δ' etc. de εαγε vide indicem. v. Io. V. quae supra scripsimus ad AnacreoM. XXVIΙΙΙ. ao. usurpatur de tinnitu aurium. Aristaenet. II. ep. 13. vid. Wolf. pag. Mo. et Schol.

ad Aristoph. Plutum 538.

ι α αἰ μοι dedit Ursinus. ' e V. 13. χεεται. Similes fere perturbationes exprimit Simaetha apud Theocr. Idyll. II. v. To3. Io6. et Lucret. VI. v. II83. Tollio et Longopetraeo obseruantibus. cons. Dorvillii ad Charit. p. 38o. 381. longam obseruationem. Nemes. Ecl. II. s. ibique Titium et supra ad Anacr. XXIX. 18. V. X . πασαν αἱρει fere in editionibus omnibus siee. g. in Ursini fragm. J praeter primam, quae habet ' γρει, χλωρωτεζαι δἰ ποιας quomodo et in codd. vett. Aeolicum αγρεῖ pro αιρει probant Vossius et Baranesius. Vuram μορει pro αιρεῖ mauult Tollius, quod

Aeolum mos erat duplicare consonantes. Hudson. v. Σ5. τεΘνα Miν aeolice pro τεΘναναι, uti Ursin. habet, aut secundum Tollium τελακην, vel ut Aeo-

230쪽

les et Dores, τεγνακεν, a. ris νακω quod a praeterito medio derivatum, ut Aeoles solebant. In δεοισα xarianteodices, qui habent πιλυο1ν, vel potius Ηιδεύσην aebis . lice pro ἐπιδέυουσα αν. mδέυην, etc. Sensus: a moriendo parum abfore, videor. e λίγου Vrsim. ) Addidi hoc et sequens carmen ex Authologia graeca a Constantino Cephala condita, atque Lipsae 17s . a D. Iacobo Reishio edita, doctisque illustrataeommentariis. Superius extat ibi pag. 7o. Ant pater autem Sidonius, aequalis Meleagro, vixit circa Olymp. 17o. id. quod Reishius pag. 385. uberius probat. idem pag. III. notas quasdam Addit criticas. Wolfius in Pragm. gr. pag. 16o. dedit atque ili strauit hoc epigramma.

라틴어 텍스트