장음표시 사용
391쪽
q72 DIssERTATIO XII. scripta impetrare potuissent λ Enimvero ut Andegavenses hic Canon diligentissime obser. varetur, Gallieani Patres summo studio providerunt. Quamobrem Leo Bituricensis , ali Nque duo Episcopi , qui eidem Concilio iniste uerant i ad Episcopos Provinciae uniae in haec verba scripserunt : Ἀηtam saecuti Pot flates circa Saeerdotalem ordinem reυerentram praevalere voluerunt, ur etiam is, quos sub Imperiali nomine senis Divina Providentia praesese praecepit, jus di iringendoνum negociorum mpisevir juxta divalia consitura permiserint ... Censuimus itaque , uT QUICU Μ ε , praeter misso Saeetaota Eecissa sua , AD DISCEPTR-
raris sio . Ad has Canonicas leges praescriptum illud a Iusiniano novimus ι IIJ: ME cissasticum βι delictum , egens castigatione Ec-Hesiastica , Deo amabilis Episcopus Me disce
nat , nibu communicantibus cursimis Promisecia Iudicibus . Neque enim volumus TALIA NEC EIA .ΜNINO SCIRE quanto ergo minus quod Galilaom Senatus sibi vindicant, iudicarest Civi Lus IUDICEs . suum oporteat, ratia reclinastice examinari, emendari ania mas delinquentium pis Ecelesiasticam mulctam, semηdum sacras , O' DIVINAs regulas , quas etiam noxae sequi non dedignantur leges. Quod
392쪽
is expressit in forma legis , id iis
A psum, inquit Zalliseinius Ia), eloquenteria declaravit Imperator Basilias in sua orari tione ad octavum Concilium cecumeniis ,, eum: Non datum es , inquit , laicis aut A iis, civilibus officiis mancipantuν, secum dum Canonem dicendi quidquam penitus de ,, eccissasticis caussis optis enim Me Pinti ,, cam, ἐθη Sacerdotum es sig) . Nolim ego,, heic recensere Reges Gathamm antiqui ,, res, Carolum M., Ludovicism Pium, alios. ,, que, qui quam alieni fuerint a mente suo. k, rum succetarum , caussas ecclesiasticas ad ,, sua ibra'trahentium , pluribus ostendit Chri- ,, stophorus de Beaumone Archiepiscopus P
,, ri ensis in sua instructione Pastorali ad ,, suum Clerum paucis abhinc annis datas 34) . III. Sed quid opus est in antiquitatem inquirere' Petrus de Cranis es libertatis Ecclesiasticae insectator, dum ad Philippum V Iesum, adversus Ecclesiasticos judices quer Ias saeculo XIV. deferret, diserte sis J sat
hatur , κullum a Ciaνia Pωlatorum appellare
ad Curiam Regiam . Ait quidem de Marca cr63 non de appellatione a. abusu , sed de
393쪽
simplici & mera appellatione Petrum loquutum
fuisse , , inquit Chariasi s 7ὶ , vox magis odisse res ab altera voce sirificatae Odium miηuere pust , aut verba mitiora veram injuriam abstergere, aut Petro addo ego a dissicile foret paucas illas voculas vis ab abusu subiungere, si . huiusmodi appellatio tunc obistinuisset. Ac revera, .inquit idem Chariasiui si 8st, in libro inscripto D lus Curia Partamenti Paνisiensis , licet prolixus sit ti- eulus de appellationibus, nulla reperitur ,, neque simplex, neque tamquam ab abusia ,, a judicibus Ecclesiasticis ad saeculares . se Masuerius Gallus sub Carolo VI. Iureis consultus) non solum testatur de facto, sed etiam de iure. Iudice Ecetisiastico: in- quit tit. de appel. , 22. non es appen, , , landum ad Iudicem saecularem . Iohannes. ,, Galli Advocatus Regius, qui Placita S is natus Parisiensis usque ad an. ΙΦΙ . per is quastiones 'digessit , idem variis Senatu se consultis probat. Fuit , inquit quaest. Iuer.
, , ante Iongum tempus dictum por .inressum , is Dominum Iohannem Lappostole non ego , is Με appellaηtem reeipieadum, ab metati Cm. His Lingonensis ad Partamentum I eis νia Ecelesiastica non resortitur ad tempora , , tem . Item fuit pariteν dictum contra doni
o num Guillelmum Creveil , qui ab inciali
394쪽
o Curi. Eecusasticae Lingonensis a se pellaverat ad Partamentum . Receptior apud ipsos Gallos opinio est, ex Pragmatiaca Bituricensi a. I 438. sanctione primam Appellationum originem repetendam fi ρ). Paullatim tamen ad eas etiam post Pragmatbeam illam sanctionem deventum est. - Α ,, tiquior appellatio tanquam ab abusu , i
pe, quam interposuit Procurator Capituliis Parisiensis an. I sol. a decimae indictione, is quam Alexanda VI. in Gallia exigi iusse- rat. Sed ea appellatio primo dirigitur a se praefatum Sanctissimum N. Papam melius consulendum, vel consultxm, oe Sacrosanctam is Duodum universalem primo celebrandam eis quibus verbis fatetur appellans appellatioisis item ad Ecclesiasticum tribunal pertinere. is nee per appellationis viam ad Principes se recurrere debuisse μ . Nec praeterea esse ejus temporis hunc usum palam est, quandoquidem, ut idem Chariasus Si phanus Maherius Praeses in Senatu GIUaao sub initium saecnli XVI. in addition. ad reis
saoJ ιώ. XII. Cap. I. n. II. Conser eumdem eodem m. XII. cap. 4. m.
395쪽
3 ε DIssERTATIO XII. 3 . mirabatur, qui possent legitimae haberi appellationes, de quibus, inquit , saepenume-- dubitavi , ubi Dadari poterant in jure I sed 3c tunc Iudices de illis judicium serre verebantur. Subjungit enim idem . herius Numquam tamen audivi , neque vidi , nis semel , quod super meritis hujuμοδε caussarum appellationum fuerit pronunciatum : sed dumtaxat vel appellationes annullari , aut quod α' pellantes non erant ut appellantes recipiendi ,
quia a Iudice spirituali non est ad saeuiarem appellandum. Inter Acta Cleri Gallicani
licet tom. L tit. a. cap. I9. ult. editi contunetur eruditissimus, & solidissimus Tractatus da iurisdictisηε Ecclesiastica , in quo appellationum ab abula origo, pragmatica sancti ne recentior demonstratur, & eius esse quasi partus abortivus I notatuique , AEgidium Ieraaistre Protopraesidem in Senatu Parisensi in collectione appellationum ab abusu nuulam anno Is 33. antiquiorem retulisse ; L cium item in libro a. placitorum summa Cmeiae in titulo appellatioηum , quae a veluti a-husu nuncupatur , nullam habere, nisi ab anno II 37. Haec Cbarustis . Paullo antiqui rem invenio ego a Rebusso indicari , quae 29. Iunii a. Is 25. interposita suerit sar). Verum quid hoc ad appellationes istiusmodi consuetudinis vetustae constabiliendas IV.
396쪽
Iv. Age quo istae fundamento nitantur, consideremus. Rebussus eo loco, quem infra reddemus, duplex indicat, luris alterum , auterum privilegii. Neutrum tamen mea quidem sententia saris firmum videbitur. Ae de jure ut primum dicam , quodnam quaeso jus eas innocuas probet 8 quum eanonibus, & antiis quioris Ecclesiae dogmatibus, ut vidimus, adversentur jus tamen Febr-ius urget, tum quo Principes tanquam Canonum vindices eorum violationi obsistere seta , tum quo a novi Iuris exequutione tutos praestare Episcopos sa3 debent. At per me quidem Prinis ei pibus Canones tueri licebit, sed nullus a
me impetrabit, . tu id nova, eaque certa, aedeteriore Ganonum violatione fieri posse adsentiar. Quod si Canonibus graviter cautum est, ne Ecclesiasticae caussae ad lateorum coingnitionem deferantur, quae isthaec est Febr .iana Canonum cinodia i si tamen Prineipum
protectionis id nominis tribui fas est J, Canones custodes & vindices, eos penitus convellere, atque adeo proterereὶ Ad n i ps ro Iuris exequutionem quod i pectat, id antea Febronio probandum fuerat, eam Principes posse non Romano Pontifici ejus iuris Incommoda exponendo, sed illud pro sua aurictoritate abrogando impedire. Dum vero nihil aliud proseri, quam duas Caroli Calvi, seu
397쪽
373 Drs LERTA Tro XII. seu potius Hismari ad Hadrianum II. epistois Ias, quibus Romana Laudensis Hinemari apis pellatio veluti Canonum disciplinae contraria notatur, quid inde argumentando pro GaIliaeanis ab Ecclesiastico ad laicum rei bunal a pellationibus emciet Illud vero addendum , nullum exstare Gallorum Regum edictum, terigem nullam, quae laicis ludicibus appellationes adcipientibus adst. Quae a Regibus Gaι-uarum post nanciscum I. hae de re sanctista sunt . appellationes introductas sumunt . non adprobant' immo id unum propositum illis videtur suisse , ut quum de hisce a tendis appellationibus ad politicas rationes
cogitare consultum non erit , eas tamen cerin
tis finibus coercerent sa ) . De jure igitur actum est. Sed ne privilegium quidem squod
saltem necessarium videbatur) ullum exstat appellationes confirmans . Novit id de Maνω ' quamobrem as in ad praesumptam Pontificis f Leonis scilicet X. in concordatis eondendis J mentem confugit. At irrito prorissus conatu . Urgere possem disertissimum Tridentini Concilii decretum seto): Nefas auis rem set Iaeculari miliber magistratui pνobibere Eretesiastico Iudici , ne quem excommunicet s
398쪽
sent decreto non sinν obsemata sen praetextum quum n- ad saeculares , sed ad misHesinuos MAEC COGNITio PERTINEAT aT, Hine enim satis eolligitur, siquid antea tacite a , Romanis Pontificibus suisset hae sumere indultum, revocatum a Concilii Patribus suisse, atque ex ea quidem ratione, inquam universa conspirat antiquitas . non ad secu. ιονυ , sed ad Ecclesiasticos hane cognitionem pertinere. Sed ne Petrus de μνea Tridentia mim Concilium receptum non fuisse obiiciar. Leonis Concordata I consulamus . Haec ibi
Pontisex, s 18 3 I sum omnium , quae in se
ν- , remittam non babeamus . consuetudines .
satura, seu usus sirinari Ecclesiasicae, a ctoritati Seius Amineae quomodolibes pν - cσntia, s qua ιn Regno , Delphinatae, miratu prae cictis alias quam in praemisss , -- flant , non latendimus nobis re eidem se. aliqua praejudicare , SEU ILLA TACITR , via
rit, an Iudex Beeissa'ietis via acti, an vero μνυato imvis ordiaee meesserit. At Me ipla eo nisis, illa est , quam identini Patres ad simulares iudiem pertinere inseia tur. Quid enim ea vis est, & violentia, nis lata non sis vato iuris ordine sententia ν si ergo ex Tridentino deo to sareularibus iudieibus e nostere haud lieri non minem εο in ma ei derecta sex luris ordine I ser observara, napoterunt quidem in cis vi ac violentia eognosce .
399쪽
expresse QUOMODO LIBET ADPROBARE . Quid ergo in mentem Petro de Marca ἔvenit, in ceteris etiam artisvis praeter nominatos in Concordatis J eam tuitionem extraordinariam , qua in Gallia ANTE CONCORDATORUM
PUBLICATIONEM uigebat, ad quam appetalationes ab abusa refert a summis Pontificiabas TACITE Dissa concessam Demus eam
in Gallia ante Concordatorum publicationem a atque adeo ante annum III s. quo in Lat
ranensi V. Concilio adprobata . & promulgata fuerunt, viguisse. Id salsum esse constat , nisi de quadam appellationum adum bratione loquamur οῦ demus tamen . Atqui Pontifex diserte negat, se consuetudines , flatura, usus libertati Ecclesiasica , es' aure ritati Sedi Apostolicae praejudicantia non intemdere TACiTE ves expresse quomodolibet adprobare. Quei igitur tuitionem illam extraoris dinariam summi Pontifices TACITE concesserunt pV. Negabit fortassis 'de Marea , appella. tiones ab ab a ejusmodi esse, ut libertati Ecclesiasticae, & auctoritati Sedis Apostoli. eae obsint . Sed facile a Gallis ipsis script ribus erroris arguetur. Primum proserocis nam Gumimum in Senatu Parisens Consiliarium & Inquisitionum praesidem Ait ille: Quum autem Rex Franciae sp pugil EG
. in pras pragm. sana. I. Quum itaque in verλ
400쪽
libertates Ecclesiae evanescunν, scut re ore
Philippi Regis d. Valesio, Petrus de Cun riis putavit auferre iurisdictionem temporalem Eccisa. Qui autem egregias in hanc Guum meria Glossam notas scripsit Philippus Probus suum, contra illata Ecclesiasticae jurisdicti ni damna studium significat , his Gumieri. verbis' essetarii eius in multis hodie turbanε Ecclesam in praedictis, addens , a quibus adhuc non desistunt , adeo quod Iudices Ecclem Rici, sibii aut pa=um habens in jurisdictionis exfrcitio e quia illud frustatim per iudices la
eos fuit laceratum , usurpatum , ut patet ex perieatia rerum magisera . Sed IurisconsuItos dimittamus. In acta Cleri Gallicani relatus
est fari insgnis Anonymi Scriptoris de tuis
e dictioM Ecclesiastea tractatus . In tertia autem ejus operis parte , quae est de appellatione tanquam ab abusu Auctor sic loquitur.
,, Or te plus grand mal, & la plus grande playe, que jam ais r Eglise ait recuε en sa,, iurisdiction & police , est P appellation