장음표시 사용
241쪽
exoluenda remaneat, anathema sit. cerdos Lbet scrutari . scientiam hereor
Quaeres , quibus deneganda sit absisl ris in Coisse, ione, quas medicus vulnus, tio. Iudex causam , quia frequenter quae pro
Resp. Verum esse, generatim loquen- confusione confieres raceret , interi Naturdo, iis omnibus peccatoribus denegandam revelat sed tamen tu intei rogamni- esse Masolutionem , quos Sacerdos videt bus faciendis tria sunt attendenda: I. At manifeste indignos detectu dispositionum, tuterrogetur peccator de peccaris quae co/ι-std istos praecipue notari poste casus ge- sueveraιnt in hominibus illius couditionis neraliores, in quibus ita se gerere tene- abundare: r. ut uon fat explicita intertur. rogatio de peccatis, nisi de illis quae omniar. Absolutio denegari debet et , qui x mauisbia sunt. De aliis autem adin- ex nefligentia culpabili praecipua Fidei ventionibus peccatorum ira ibet a longin- Christianae mysteria ignorat , nam Cle- quo feri interrotatio, ut scommisi, H
rus Gallicanus ann. I7oo. has propositi cat, si non commist , non addisca o 3. Mnes tanquam in Deum contumeliosas , de peccatis p aecipue carnalibus non duceu- erroneas, & haereticas proscripsit. Prima , dat nimis ad particulares circumstantias,
Nonnis Ddes unius Dei necusaria vide- qtita huti modi delectatilia quanto magis
tur necesstate medιι, non autem explicita in 'etiali consederantur, magis concupis remuveratoris. Secunda , Absolutionis ca- centium nata sunt movere.
pax est homo quantumvis laboret ignorantia a. Ei concedi non debet absolutio quim eriorum Fidei, o etiam per negligen- in proxima peccandi occasione versaturtiam etiam culpabilem nesciat misterium nec eam removere tentat. Ita definiit fansiissimae Trinitatis oe Incarnationis D Clerus Gallicanus cum istas propositi misi: hanc eandem propositionem dam- nes damnavit: Potes alisuetudo absolvi, navit Innocentius XI. qui in proxima occasione peccandi ve Da. Ei denegari debet absolutio , qui tur, quam potest o nou vult omittere, verae & lassicientis Contritionis , atque quinimo directe oe ex proposto quaerit, auxemendationis signa non exhibet; quia a, ei se iugerit. Altera est, Pr rima occaso lutio est forma hujus Sacramenti, quae peccandi non eji fugienda, quavdo causa non debet applicari nysi verae & legitimae aliqua titilis aut honesta non fugiendi ι materiae ; materia autem legitima Pini- cureis . De quibus pro stionibus hoc tentiae est dolor de peccato commista qui pronuntiavit : Hae pransurones scandal verus esse non potest, nisi spes affulgeat fae sunt, perniciosae , haeretica, verte re- emendationis : unde hanc quoque pro- pugnantes praecepto Christi jubentis manum , postionem damnavit Clerus Gallicanus pedem, octilum quoque dextrum scandalia eodem anno I7co. Pornitenti habenti com sentem ab eludere o projicere. Detudinem Peccandi contra legem Dei, aut g. Demum absolutio deneganda est Ecclesiae, es emendationis Ues nulla v. iis omnibus qui bonum alienum retinent pareat nec est denegando, nec es disseren- dc restituere nolunt; qui abutum proxi-da absilutio, dummodo ore proferat se dolo mi honorem resarcire detrectant; quiae Or proponere emendationem. cum proximo inimicitias fovent & re-Neque audiri debent moderni Casuistae conciliati nolunt; qui aliis sunt offendi- Iaxioris doctrinae amatores, cum dicunt e curi vel obscoenas tabellas eorum Oculis re onfestiarii non esse, interiores tui lio, exponcndo, vel libros aut impios, aut nitentis dispositiones scrutari; siquidem obscoen 'tradendo, vel per male pudica Sacerdos in Trihunali Confessionis, Ju- corporis ornamenta Christianam pudici- dicis simul & medici personam agit, ut tiam laedendo . praeter alios quam multas nemo nescit: audiendus potius S. Tho- sngulares casus, quos hic commemorarenias qui in . Sent. dist. i'. sic habet, Sm longius ei let. Δ res prudentiae Sacerdo,
242쪽
tum committitur; satis erit generalia moxa inllia principia casibus particularibus cum judicio applicate . Neque vero haec doctrina, qua dicimus in praefatis casibus & in aliis simili. bus negandam aut disserendam absoluti nem, gratis asteritur , sed & validissimis rationibus δι latidatissimorum scriptorum iudicio nititur: omissis enim veterum Patrum testimoniis , ne quis obtendat, quo tempore scripserunt, usurpatam in scelesia suisse Poenitentiae publicae pra-xim , adeoque mirum non esse quoa dii rius cum peccatoribus egerit Ecclesia; pr f cho idem suit recentioruni Theoloratam iudicium, si nonnullos excipias molliori; disciplinae Casu istas , eadem Episcoporum doctrina, eaedem praescriptae ab illis suerunt regulae, ut videre eliponssimum in instructionibus S. Caroli, quae prae manibus omnium habentur, tiquas Clerus Gallicanus in generali hus co mitiis an . I 631. t 7 6. & I637. vi luit typis mandatas ad omnes mitti huiυς regni Dioeces , ut iuxta illas omneς Conteiusarii se se gererent in Sacramenti Poenitentiae administratione. Ob; icies. Hanc praxim qua peccat tibus differtur absolutio, suo exemplo eondemanavit Christuς Dominus . is enim mulierem peccatricem absolvit ita tim atque conversa est, tametsi ex consuetudi ne peccasset; absolvit quoque sine mora mulierem adulteram , & bonum Latronem: igitur & eodem modo gerere se debent Consessarii. Atque Iid abunde indi. eat i pse Christus, dum ait Matth. II.
Venite ad me emnes oui laboratis , rati ejiis, o ergo reficiam vos . Sc Liacae 6.
Diste misericordes scut o Pater issermisericors es.
Res p. id discriminis esse inter christum& Consessarios , quod ille noverat le- creta eordium, unde nihil necesse erat , ut quos vere poenitentes sciebat, ad aliud tempus differret; secus vero Conseis
rii. qui de statu Poenitentis judicare nos possunt, nisi ex indiciis externis, & ex operibus satisfactoriis seu se uinibus Poe-
nitentiae. Ita ratiocinatur, Iato Carnotea sis Epiti. 228. eidem difficultati respondi nς , 'Rationis ordo , inquit, hoc exigis
ut ιnternus J uiex tanto rem ttate eritis,
quanto 6lus magis videt interdix 'ς Judex vero qui tantum videt in facie , inue adeo delinquentes sub peccati poena detineat, δε- nee per manifesum Poenitentiae fruitum quis sis Paenitentis aselus, jntelligat. Ut ce tum autem assirmari potest in illis peccatoribus , in bono I atrone, & duabus mulieri hus Christum deprehendisse veram &non sucatam Poenitentiam. Qtiae vero proseruntur Scripturae testimonia, nihil omnino efficiunt, in iis enim habetur solum quod Christus omnes ad implorandam Dei misericordiam invitet, sed non
ita ut remittantur eorum peccata, antequam egerint Poenitentiam ; ex illo enim argumento probaretur obviis quibu ve Riplis Impoenitentibus concedendam semper δή nunquam differendam absoluti
Obj. Ut teneatur Sacerdos ex Christi institutione absolutionem sacramentalem impertiri , requiruntur solum ex parte Poenitentis , contritio , Confestio , &Satisfactio seu satisfaciendi voluntas ἡigitur peccatoribus tria haec exhibentita negari non debet absolutio. Resp. necelle insuper ella, ut Conses sario innotescat, an conversio poenitentis sit vera & sineera, quod certe dici non potest de iis peccatoribus qui longam
peccandi consuetudinem non exuerunt, nec exuere laborant, qui occasiones ex natura sua ad peccatum mortale inducen tes non removent, &c.
At inquies, Profitetur poenitens, dum peccata sua confitetur , paratum se ad vi tam ei tendandam: igitur absolvi debet, tamensi in eadem metata mortalia sit pedi saepe relapsus, nam , inquiunt, Poenitenti tam pro se quam contra se loquenti credendum est . Res p. in iis eireum stant is prudenter ligere Sacerdotem, si non modo ad verba verum ad opera i cenitentis atteticiat. Agit enim personam medici, qui rem
243쪽
dia praescribere non debet ad nutum aegrotantis , sed iuxta medicinae regulas; uis autem credat sinceram esse conve onem tam nis, qui M longo tempore labitur & relabitur in eadem crimina; qui bonum alienum restituere detrectat; qui proximas peccandi occasiones fugςreuon conatur PAt inquies, ouendum i Ili Poenitentes velle se ad lanctae Eucharistiae Communionem accedere, nec proinde ipsis di&ffendam aut negandam absolutionem .
His responderi debet sacram Corporis& Sanguinis Christ, Communionem no nisi rege per Henitentiam dispositis esse Praebendam , Non G, inquit S. Ambrosius. lib. a. de paruitia cap. 9. νιμ p scunt Pamitentiam, Mi sistim sibi reddi
Comma Monem Desins. II murumsesolvire cupiunt, ouam Sacerdotem ligare e suam suim conseiemunis non exuunt, o Sacem
dotis induxis, cui praeceptum est, Noli dare
sanctum canibus is Aiunt insuper peticulum esse, ne minxiantur sine absolutione, si diutius ditis Tatur' adeoque ella aeternat damnationis periculo expositos. Resp. inanem protiu& esse ei uisodi metum quiae si peccatores V quibus m legitima causa absolutionem Sacrament
lam distulis Consessarius, incipiat diligem Deum A agere Poenitentiam V habeatque insuper Sacrament, votum, Ecclesia .erat futurum, ut Deus misericordueriini indulgeat, & Sacerdotis. absoluti nem suppleat; unde Concilium IV. Ca g. Can. 79.. sic habet, Paenisenoes qui artente Poenitentia leges exequuntur, si M-- , in itinere , mi in mari minrtui fuerint, Mi eissu eniri non m sit , memoria eorum
in orationibus. , o oblatiombus commende--r .. Quod idem docet Concilium Arelatense II. Can. I.2. & communiter SS..Patres & Theologi, qui sentiunt Catechum menos nondum Escepto Baptismo dec dentes, . uti, & Poenitentes ante receptam Sacerdotis, absolutionem per Poenite tiam cum voto Sacramenti justificari
posse. Praeterquam quod sibi' persuasum
habere debent Poenitentes' eiusmodi ursolutiones , quae male uis politis impertiuntur , magis noxias quam uriles eme ovi. Ex illa praxi contingere potet scandalum , quatenus Poenitens , cui dilata fuerit absolutio tempore Paschali, tum poterit ad staratu Communio m ac
Resp. nullum ex eo suturum esse sca datum, tum quia ignoratur an sacram Communionem perceperit quispiam ne ne ὶ tum quia notam est omnibus Cotinislium Lateran. IV. quod Communionem Paschalem annuam praecepit , permisisto Sacerdotibus, ut alesolutii, nem ad ali
quod tempus diiserrent. Nisi forte, i quit , de Musilm proprii Sacerdotis ob aliis
quam rationabιiam causam ad temp.r ab ejus percurione duxerit asylinendum o Cum praeterea famae amittendae periculum ψcui exponetur iue peccator, si ad sacram Communionem non accedat, non est ealus necessitatis , ita quo solum, Mini-sleo adhibere posest materiam dubiam is Denique eL illo argumento nimis; probatetur , icilicet sequeretur Consessarium debere etiam illi absolutionem impendo. re , qui accessuset ad Tribunal & profit retur se nolle a surto, usura & aius eius.
modι crina nibus abstinere , imminerenenim idem periculum, ne famae comite tis noceret, quod sine absolutione dimi teretur, & ad sacram Mensam non ace
Quaeres utrum danda sit absolutio homini , qui non tam frequenter labitur impeccatum, quam antea .
Resp. id relictum esse prudentiae Co
fessarii, qui pro officio expendere tenetur se num Poenitens veram & sinceram Poenitentiam agere incipiat: existimare huic posse dari absolutionem, si ab aliquo tempore ab omni peccato mortalhabstinuerit , si omnes peccandi oecasi nes declinet, haec satu enim verae conversonis signa, . aeres utrum alicui moribundo, q- desectu vocis & rationis nullum Contritionis signum praceu, mactat debor in
244쪽
Resp. hoc in capite dissentire inter se Theologos & Casu istas. Mihi verisimilior videtur eorum opinio, qui dicunt in illo c.su abs tuendum esse moribundum, quia tunc dubitat Sacerdos, num ille morib.indus aliquo moveatur Contritionis actu in eo instanti quo usu vocis privatur vel forte num aliquem actum doloris elicuerit paulo antequam in tali statu versaretur. Item potest dubitare cum fundamento , an Contritio si pars essentialis Sacramenti Poenitentiat, multi enim Themidii censent eam non esse nisi praeviam dispositionem. Scotitiae totam Sacramenti ei sentiam in absolutione positam contendunt; debet autem Minister Sacramentorum adhibere potius remedium dubium quam non adhibere , praesertim cum Sacramenta sint ad salutem hominum procurandam destinata . Audivi olim
quosdam insignes Theologos qui dice.
bant , Sacramenta esse pro hominibus, homines non esse pro Sacramentis, cum
istud fit sine ullo contemptu, quid mali
Qua res an dari possit absolutio sub
Resp. Sacerdotem absolvere posse sub
conditione, cum agitur de moribundo &dubitat an vivat necne: quo in casu dicet , A es capax absolutimis, Em te ab- solis. Vel si dubitet an verba absolutionis protulerit, dicere poterit, Si non es assolutus, Ego te absum. 2. Licite al
Blvere non posse ordinarie sub conditi ne, ut si dicat: Si te paeniteat, s recte
contrιtus es, Ego re absolis . Hanc enim absolutionis formam non approbat Ecelesia. Imo censent Theologi appositi
nem conditionis suturae, ut si dicat Sacerdos, Si resilueris, eris absolutus o irritam reddere absolutionem , quia Minister non potest dare Sacramentum & ejus es
sinum simul suspendere. CAPuT XXXIV.
De Ministio Sacramenti Paenitentia.
TEste Reynero docebant Waldenses
probum Laicum esse potius absolutionis Ministrum, quam improbum Sacerdotem, quem errorem secutus est Wiclephus, tum ti postea Protestantes qui suis ristoribus quos appellare solent Νι-nsres, id ossicii deputant. Contra vero Ecclesia Catholica tenet Asemper tenuit omnes Sacerdotes tam indoctos quam doctos, tam improbos quam probos a Christo accepisse potestatem absolvenὸiέ tum vero id ipsis solis datum per exclusionem Laicorum, Diaconorum, & ali rum quorumvis hominum. Praeter E Dcopos & Sacerdotes.
CONCLUSIO.. omin & soli Episcopi & Sacerdotes sunt Ministri legitimi absolutionis sacra
mentalis, non Laici, nec Diaconi. Probatur ex iis scripturae locis, in quia bus ait Christus i Quaecumque solismiris, . Mati. I 8. Et quorum remiseritis pecocata , m. Ioan. 2o. tunc enim Christus
potestatem ligandi , & solvendi eoatulit Apostolis , & in eorum persona , omni bus & solis Sacerdotibus ἱ quemadmo dum explicuit Ecclesia , cuius perpetua praxis & Traditio docet , Confessiones peccatorum suisse semper datas non s
lum ab Episcopis , sed & a Sacerdotibus
probis aut improbis , neutiquam vero
Diaconis aut aliis inferioribus Ministris& a sortiori nunquam a Laicis. Haec Tr ditio manifesta est in Patrum testimoniis initio hujusce tractatus adductis , cum ostendimus Ecclesiae datam a Christosiisse potestatem clavium , & ubi probavimus perpetuam fuisse praxim in Eoel
sa , ut Fideles ad Sacerdotes consum. xent peccata sua consessuri . Addimus in
super s. cyprianum qui libro de Lapsis sic loquitur, Deus adhuc qui deliquit, in
245쪽
saeculo es , dum remissio facti rher Sacerdo. res , S. Chrylbiicimum lib. 2. de Pacerdotio cap Multa, inquit, arte Uures, ut qui laborant Christant, ultro bibi
persuadeant, Sacerdotum Curationistis lubmittere se oportere . Item S. Augustinus Epist. I 28. hortatur Sacerdotes, ut suas Ecclesias non deserant , qui .i magnum inde afferretur detrimentum Fidelibus , quatenus nulli superest ent Sacrament rum Ministri, a quibus absolverentur S. Ambrotius lib. r. de Poenit. cap. 3. agens adversus Novatianos potestatem remittendi peccata Sacerdotibus abiudicantes Hoc jure , inquit, vindicat Ecclesia , quae veros Sacerdotes habet, haeresis et iudicare non potes , quae Sacerdotes Dei non habet ;Innocentius I. Epist. i. quae est ad Decentium cap. 7. Caeterram , inquit . de mu dere . ii mando deliciorum , Sacerdotis es judicare ; S. Leo Epis f. 'sa. Sic divinae bonitaris, inquit, maestitis ordinetiis, titindulgentia Lei nis supplicat ovibus Sacerdotum nequeat οὐtineri. Qua in re comtentiunt una voce alii 'S. patres, ac Poll-
modum omnes ac singuli Theob gi . Quocirca haec merito sanxit Concilium Trio. se ID I . cap. 6. Geta Mimyrumh us 5 cram uti declarat tantia D nodussa os esse , a veritate Evangelii peniatus alienas doctrinas omnes , quae ad altos ς συis homines praeter Episcopos ET Sacem diates H itim mi serium pern cisse extemduut , putantes,verba illa Domini, seu cumgue alligat eritis fuster terram, oec. ad
omnes Fideles indissereis est promiscue
uti a I iitutionem hu/us Sacramenti ita
Digie dicti, ut quisis pote latem habeat . remittendi peccata ἰ & Can ro. eiusdem seisionis', Si quis dixerit Sacerdotes quiis peccato mortali sint, potesatem ligandi di soldiendi non habere , aut non solos Sacerdotes este M ni boc obsolutis is, fed
d cium , Qv rcumque liga ritis, o c. quo rum verbo tum virtute Pu libet ab olverem si peccata, publica quidem per correptionem duntaxat, s correptus acquiev
Πς i Iecreta vero per spontaneam Confes
sonem , anathema sit. Idem antea docue rat Eugenii is IV. in suo Decreto pri inailructione Armetiorum his verbis, Minia Iler hujus Sacramentι es Sacerdos habens autoritatem absolvendi vel ordinariam , vel ex commissione superioris. O . Iacobi 3. Constemini ergo altera Mirum peccata vobra, . orate pro λυ cem , ut falvemini: igitur & Laici possunt excipere Conselliones.
Resp. Id intelligendum de Conseisione ex mativo pietatis & humilitatis facienda ρ& ad quam hortatur Apoliolus , sed quae non es h sacramentalis , nisi hoc isnsu locus intelligatur, quod Laici omnes debent confiteri peccata tua Sacerdotibus, & Sacerdotes aliis Sacerdotibus.
coni a bsentibus Presbyteris possunt absolvere Poenitentes , sic enim triuitur, Occurrendo puto fratribus nostris, ut qui Iibellos a Mart ibus acceperunt, maero .gativa eorum apud Deum a iuvari possu ut, s ιncommodo aliquo infirmitati pericu o occupati scierim , non expectata praese alia nostra apti l Presbyterum quemque prae entem, vel si Presbrer repertus non fuerit, urgere exitus cederit, apud Dia conum quoque excines clim 1 'cere debesii sui possint, ut mauu e s tu Poenitentia imp hra veniant ad Dominum cum pace , quamd ire Martyres litteris ad nos facii desideraverunt e igitur haec potestas solis Sacera doti .us non competit , sed ea quoque usi sunt aliquando Diaconi saltem in calanecessitatis , quando nulli aderant Presbyteri , ita sentiebat P. Morinus lib. de poenit. cap. 23. Resp. eo loci sermonem esse de imp
sitione manuum mere caeremoniali, nos
de absolutione Sacramentali , nimirum S. Cyprianus exul propter persecutionem scribit reconciliandos esse Poenitentes, si in periculo mortis vertentur , fel a Sacerdote , si quis praesens assuerit, vel a Diacono in absentia Sacerdotum ; sed ita ut quilibet agat iuxta suam potessat unde impositio manuum facta a Sa. erct te i: t Sacramentalis, iacta autem a Dia
246쪽
cono sit mere caere. non talis, qiuna tamen
praecipit non omittendam Ciprianus, quod maxime utilis erat cum dolore & contritione Poenitentium conjuncta . Scilicet observant multi Eruditi nomine Exom
logesis , persaepe intelligi actionem, seu
solemnem caeremoniam , per quam De nitentes Ecclesiae reconciliabantur , in si quam Pςnitentiae suae stadium expleu rant , non autem semper intelligi sacramentalem peccatorum absolutionem , legi possunt Epistolae II.&62. ejusdem S.Cypriani. Certe potestatem absolvendi a peccatis , Sacerdotibus asserit S. Doctor lib. de Lapsis, Confiteanttir, inquit, δε- licium sium, dum adhue qui deliquit in
seculo est , dum admisti Confesso Vus ρο- tes , dum S itissa ξιο o remi illio facta pei
Sacerdotes apud Dominum erata es. De illa porro impositione manuum mere caeremoniali, per quam reconciliabantur is nitentes, & Communioni Ecclesiae redditi precum & Eucharistiae ipsius ferunt participes , sermo habetur in mult:s i cis, in Concit. Eliberit. Can. 3 . ubi sic habetur , Aut Diacono potesatem concedendae Commtinionis, s et is terit Sacerdos. Tum apud Alcu num lib. i. de Divinis Oisc iis haec scribentem , Hoc sunt Episcopi vel Presbyteri, quibus clades Regni carissis traditae sunt, se nec judiciaiyia ullus usurpare debet, s autem necessitas evenerit , er Presbter non fuerit praesens . Diaconus suscipiat Poenitentem ae det sanctam Communionem . Unde exiistis S. Cypriam verbis nullum argumentum erui potest.
Obile. ideo Baptismus administrari potest a Laico , quia absolutae necessitatis est : sed Pinitentia paris est necessitatis ad remittenda peccata post Baptismum commissa: igitur. Resp. Traditione , & praxi Ecelesiae constare Laicos in casu necessitatis bapti rare in iantes , nimirum qui sibi providere non possunt adeundo Sacerdotes, contra vero nullum extat momentum quod probet Laicos unquam absolvisse . Quaeres, utrum omnes Sacerdotes hoci pio quod in tua ordinati ine pol c. ait macceperunt peccata remittendi his nesai verbis Joan. 2o. Accipite Spi itum Samsitim , quorum remiseritis, oec. valide ponsint absolvere quoslitat Pinuitentes quando volucrint.
Res p. negative, sed insuper requiri, ut accipiant a Superioribus potellatem Juris-' dictionis, uti nunc cit in praesenti Ecclesiae Disciplina , scilicet hanc jurisdictionem plenam accipiunt Curati , cum alicui irarochiae ascribuntur , & alii simplices Presbyteri per nova n Episccpi a probationem ad Consessiones audiendas ;& ratio eit, quia potestas absolveruli exercetur per modum judicii , Judex autem debet lia re certos subditos , in quos hane ligandi & solvendi potestatem exerceat, quo quidem ' ratiocinio utitur Con cilium Trident. sess. t . cap. . ubi sieloquitur, Quonia ι igitur natura rario juditii illud exposcit, Mi sententia in subditos duntaxat feratur, persuasium semper
Synodus haec confirmat , nullius momenti absolutionem eam ese debere , quam Sacerdos in eum Proseri, in qliem ordinariam aut subdelegaram non Dabet Jurisdieti
Rem ita definierat antea Eugen us I U. Miniser hujus Sacramenti, inquit, est Sacerdos habens autoritatem abolvendi, vel ordinariam vel ex commissione superioris. Et multo antea Concilium Lateran. IV.Can. ia. his verbis, Si quis autem alieno Sacerdoti voluerit jusa de causa sua confiteri peccara, licentiam prius msulet obtianeat a proprio Sacerdote , cum aliter ipse illum non possi absolvere vel ligare t ex quibus patet Presbyteros , quibus in Ordinatione dictum est, Accipite Spirittim-Sanlium aliqua rursus indigere deputati ne seu potestate Jurisdictionis ad excipiendas Fidelium Consessiones; adeoque non
modo illicitam sed & nullam & invalidam
esse absolutionem quae daretur a Pres byteris talem Iurisdictibnem non habentibus . At inquies : Sequeretur inde Sacerdo-t
247쪽
tes non habere potestatem ligandi &solvendi , potestatem peccata remittendi ab ipso Christo Domino , sed tentum ab Ecclesia , & ad eos non dirigi haee Christi
verba, Quorum remiseritis peccata remitistentur eis. Quod tamen non semel dictum est supra. Nego ant. neque enim iuxta hane doctrinam negamus Sacerdotes suam a Christo habere potestatem remittendi peccata, sed dicimus requiri, ut ad exercitium illius potestatis alsignentur ipsis subditi quos
Duplex itaque in Ministris distinguitur potestas, ordinis nimirum & Iurisdictionis . Potestas ordinis cst Diei fas ii gandi & solvendi cum ordine Sacerdotalieollata, quae proinde residet in omni Sacerdote quandiu vivit sive excommunicetur, sive degradetur, i u in schisma , seu in haeresim labatur . Potestas Iuris dire nis est ea quam Ecclesiae Minister velut Judex in alium tanquam subditum exereet, eaque non manet in excommunieatis. degradatis, & haereticis, aliisve etiam Pastoribus a quibus aufertur. Potestas Iurisdictionis duplex est , unaquae exercetur in soro interiori seu in Tribunali poenitentiae & confertur, ut mox dixi , per canonicam beneficii palloralis institutionem , aut per ' approbationem Episcopi . Altera quae exercetur in soroexteriori Eeclesastico ad coercendos peccatores , qualis est potestas serendae excommunicationis .
Utraque potestas vel est ordinaria , quae alicui competit ratione sui beneficii vel ἐignitatis qualem habet Episcopus in sua D creest , & Parochus in sua Parochia , cum hoc discrimine , quod Parochus habet tantum potestatem Iurisdictionis ordinariam in foro interiori. Vel delegata , quae consertur ab eo qui ordinariam habet Iurisd ctionem, qualis est in presbyteris . qin ad excipiendas Consessiones approbantur ab Episcopo, & qualis etiam in poenitentiariis qui ad easuum reservatorum Consessiones audiendas deputantur ab Episcopis; alii quippi pciariten
tiarii Ecclesiarum Cathedralium ordin riam habent Iurisdictionem sori interi rist in omnes Dicue sanos, quando munugillud eorum praebendae vel dignitati annexum est. Et harum quidem divisi num explicatio praecedentibus quaestionibus non parum lucis asseret. aeres a quo Episcopo obtineri debeat approbatio, an ab Episcopo poenitentis, an ab Epicopo Consessarii, 'an
denique ab Episcopo loci in quo fit Consessio Resp. obtinendam esse approbationem
Episcopi , in cujus Dicecisi fit Conseiasio; is est enim a quo Consessarius suam habet Iiirisdictionem quam dare potest
Epii copus aut voce aut scripto. Quaeres , utrum Episcopi approbatio siequoque necessatia regularibus ad audiendo Fidelium Consessiones. Resp. amrmative, id de constat I .eT
summis Pontificibus , ex Pio IV. in Bulla quae incipit , In principis, in qua omnes exemptiones datas hucusque regularibus& Cone illi Tridentini Decretis contra rias revoeat & rescindit. Ex Pio V. qui in Bulla quae incipit , Romani Ponto' cis, sic habet, hae nostra eonse tutione sterpetua semcimus, decern mus, o declara mus Decretum Concilii Tridentini de omprobatione audiendis Confessionibus Iac larium ab Episcopis facienda obser vari δε-
here etiam in omnibus regularibus omnium etainum etiam mendicaxtium, m. idem
sanxit Gregorius XIII. Bulla quae incipit, Inscrutabui. Urbanus VII 1. qui re gulares omnes etiam Iesultas voluit examini subjectos & approbationi Episcopo. rum ad audiendas saecularium Consessi nes , & Clemens X. in constitutione quae incipit, Superna muni. a. Non semel proseripti fuerunt regulares , cum illud onus excutere voluerunt , extat Cellotii Jesultae retractario, qui promovente sacra facultate Parisiens x declaravit an . I 633. Regulares non de bere nee hosse secularium Confessiones au dire , vis prius approbationem obtinueri. Discopo. Item andro 35. Clerus Gablica is ligeo by Corale
248쪽
licanus damnavit hanc propositionem re gularium Diceces s Andegavensis , On-cιritim Tridentinum non obligat restilares in Gallia ad obtinendas approbationes ab Discopis , ut faecularium Confessones au- iure possint. 3. Haec disciplina aperte statii itur scis. U. cap. I 3. Concilii Trident. his verbis, ouamυis Presbteri in sua ordinatione a peccatis absolυendi potestatem accipiant, δε- cernit tamen sancta Synodus nullum erram regularem Cossessitanes saecularatim etiam Sacerdotum m se audire , nec ad id idoneumpse reputarι , nisi ast Parochiale beneficium , aut ab Episcopis per examen ,si illis videbitur esse necessarium , aut alias idoneus judicetur , approbationem quae gratis detur, obtineat, privilegiis oe constietad
ne quacunque etiam immemora&Iι nou OM
santibus. Quibus di serte abrogata sunt privilegia ante regularibus concessa a Pontiacio VIII. in decretali super Catia-dram, a Benedicto XI. decretali inter eunetas , & a Leone X. constitutione dum intra . laque confirmarunt laudati supra
summi pontifices & multa Eeclesae Gallicanae Concilia paulo post Concilium Trident. habita , videlicet Rothoma-
pense an. I 38 I. Burdigalense an. 1383. Aquense an. I 383. THosanum an . II9O.& postea totus Clerus Gallicanus in comitiis generalibus annis I 623. II 33. I 643. Unde perperam obtenderent regulares , vim nullam in hoc regno habere prae-
satum Concilii Tridentini Decretum , eo quod receptum non est in iis quae ad disci-Ilinam spectant, quando quidem ab omnius Gallicanis praesulibus suit acceptatum . Quapropter Alexander VII. in multas alias propositiones, hanc quae Iῖ. est, damnavit an . i 663. Satisfacit praece roannuae Confessionis, qui Utetur regulari Episcopo praesentato ab eo in D le reprohato . Idque intelligitur tam de Episcopo loci quam de Episcopo Menitentis, ut explicuit Concilium Mediolanense III. sub S. Carolo: ex quibus sequitur,
lacularium sive regularium approbati
nes ad certa loca vel tempora ad libitum
restringere, easdemque ex nova causa suspendere & revocare ; uti etiam expreste declaratum est in Decreto Congregationis Concilii I rident. Interpretis an. 1 387. de a Ciero Gallicano in comitiis generalibus aia. I7Co. a. Sacerdos sive. cularis sine regu latis in una Diceces approbatus non po-tc it in altera Consessiones audire sine a probatione Ep: scopi Dioeces Ani, ut ex-ptatae annotavit praesita Cardinalium congregatio, cuius f ecretum extat apud Barbolam , p. 2. de of . tk potestate Episcopi, allegatione 23. deinde Alexander VI . proscripsit hanc regularium Ande- favensium propositionem inter alias, Regulares ordinum mendicantium semel α'
probati ab uno Discopo ad Confusones as-diendas in sua D nece si habentur pro σν batis in aliis Dioecesius , nec nova viscoporum indigem approbatione. 3. Ex illo Trid. Concilii Decreto sequitur, parochos licentiam dare non posse audiendi consessiones in sua Parochia aliis Sacerdotibus ab Episcopo non a inprobatis . Neque vero ipsi Parochi DL
sunt extra Has parochias eorum Conseiasiones audire , qui proprii non sunt parochiani, nisi hanc potestatem acceperim ab Episcopo , id enim nullo possunt titulo , quanquam suorum Parochianorum C siniones excipere possint aliena Par
chia & in aliena Dioecesi, quia in illos
ordinariam habent autoritatem .
..parochus qui parochiale benescium dimisit, non potest amplius Consessiones audite, nisi de novo si approbatus, quia eum dimisi titulum , quo juxta Concilii Trid. Decretum non indigebat rantea expressa ordinarii approbatione ; ita habetur in laudata cardina lium congregat one. Dehine parochi sbi quidem eligere possitnt in Co issarium
quem liber Sacerdotem saecularem vel re gularem , uti ant: qua seri consuetudo , &constat ex cap. Ne pro dilatione extra de Poenitentιis Ο remi sionibus Udii se habe
249쪽
242 immineat animarum , permittimus Episco pis vel aliis superim abus , necncm minoristitis praelatis exemptis, ut etiam praeter sui superioris licentiam movidum oe iscretum
bi pusint eligere Confisorem , sed ita ut
tamen Sacerdos ille ut ab Episcopo approbatus , ut definivit Clerus Gallicanus
3. Nec sine aprobatione Episcopi Sacerdotes regulares excipere possunt Consessiones Montalium etiam regularibus subjectarum, ut definivit Gregorius XV. in constitutione imae incipit, Inscrutabili, data an. 1622. & statuit etiam Clerus Gallicanus in comitiis an . i7oo. Sed S cerdotes regulares possunt sine approbatione Episcopi excipere Consessiones regularium virorum sui ordinis, modo sinta suis superoribus approbati, ut declaravit Clemens X. Papa an . I 67O. quod nimirum de Confessione resularium nihil statuerat Synodus Tridentina.
6. An Parochi & alii Sacerdotes approbati possint Consessiones Fidelium excipere in vicinis Parochiis, attendenda est locorum praxis ab Episcopis probata
vel tolerata. 7. Penes Episcopum est, ut regulares , cuiuscunque sint ordinis, examen siniare teneantur, antequam audiendi Consessiones Facultatem obtineant f ut patet
ex Concilio Trid. sess. 23. de Resor. cap. is . his verbis, Decernit sancta Gnodus millum etiam Re utarem pulse Consessiones
saecularium , etiam Sacerdotum, audire, nec
ad id idoneum reputari, nis aut Parochiale beneficium, aut ab Dis is per examen, F illis Oidebitur esse necessarium judicetur. Hoc Decretum , approbarunt Concilia Ecclesiae Gallicanae supra laudata , idemque renovarunt citati etiam,ibidem summi Pontifices in suis constituti
Quaeres an sit in Praelatis potestas sbi
reservandi certos castis, in quibus Pre byteri sine eorum l. centia ainolvere non possint.
Resp. affirmative, ea enim semper fuit Ecclesiae doctrina & praxis, quae maxime
sentitur in his Christi verbis ad Apostolos, Quaecunque solveritis super terram , o c. unde iam multi sunt casus a iure reservati summo pontifici, & multi similiter reservati Episcopis, quorum tamen numerum quilibet Episcopus in sua Dic cesi augere vel minuere potest pro sua prudentia. Hie autem nonnulla praximspectantia sciri debent a Consessariis. i. Absolutiones a casibus reservatis tum Papae tum Episcopis nullae & irritae sunt, si dentur a Sacerdotibus sive saecularibus sive regularibus sne speciali ill
rum deputatione & venia, ut declararunt Clemens VIII. anno 1 I. Paulus V. an. i6i7. Urbanus VIII. an. I 628. quorum Decreta refert Barbosa, p. 3. at
legat. v. 8c Alexander VII. cum an. i 663. inter alias propositiones hane damnavit , Mendicantes possunt absolvere a casibus Episcopis reservatis, non obtenta ad id Episcoporum facultate. 2. In casu necessitatis & imminente mortis periculo quilibet Sacerdos potesta quibuscumque casibus uti & a censuris absolvere, si tamen non adsit Sacerdos ain probatus, Pie admodum, inquit Concilium Trid. sest. I 4. cap. 7. ne hac ipsa occasione ali is pereat, in eadem Ecclesia Dei
custoditum semper fuit, ut nulla sit re se
vatio in articulo mortis e at e ideo omnes Sacerdotes quoslibet Poenitentes , a quibusvis peccatis oe censuris absolvere possunt Sed tamen ut ait S Thomas in Su plem. q. 8. art. 6. quando convaluerint, recurrant ad proprium Sacerdotem, non ut iterum a peccatis absolvantur, a quibus in articulo mortis fuere absoluti, sed ut significent se fuisse absolutos. Tametsi qui in simili ea se suerunt a censuris abseluti, teneantur ad superiorem recurrere mandatum eius recepturi, nec in eandem censuram ipso aure recidant cap. eos quiti t. de sent. excom. in sexto .
. Qui spretalem habent potestatem absoluendi ab omnibus casibus Papae r servatis , non ideo absolvere possunt a casibus Episcopo reservatis , ut statu t
250쪽
Clemens X. inconstitutione quae in ipit,
4. Licet.Sacerdos potestatem acceperit ablolvendi a casibus Episcopo reservatis, non idcirco absolvere potest a censuris ;casus enim reservatur saepius sine ulla censura, duo haec inter se dissi runt. s. Potest Consessarius in ea istioecesi , in qua est approbatus , poenitentes ex alia Dioecesi confluentes absolvere a casibus in illa Dioeces reservatis, ex qua veniunt illi Poen tentes si iter agant ut peregrini , nee ad Conses arti Dioecesim in fraudem relervationis transierint; quia nemue reservatio non afficit Consessarium sed poenitentem , ita definivit Clemens X. in laudata constitutione . ,aeres utrum Consessarius qui non aecepit ab Episcopo D creesano Facuit tem absolvendi a casibus reservatis , debeat suspendere erga Poenitentem , eumque remittere ad superiorem, a quo a solvatur a reservatis .
Resp. circa hunc casum dissentire inter se Theologos; multi enim putant posseae debere Consessarium mittere poenitentem ad superiores, a quibus absolvatur a peccatis reservatis , restquam eumdem absolvit a non reservatis, quia, inquiunt , non possent aliter Poenitentes sua
peccata confiteri . Negant alii potissi- tirum, quia C sessio debet esse integra; quae quidem sententia mihi videtur altera probabilior , unde haec communis est praxis in tali casu , ut Poenitens remitis tur ad superiores a quibus absolvatur ab eiusmodi peccatis reservatis , simul eum aliis nou reservatis, vel, ut a superioritas e cedatur Consulario ficultas a solvendi pro hac vice a peccatis res rva tis, ut integra fiat Confessio.
commissa remitat , gratiam Dei recte 3 dispositis conferat , Deci peccatorem reconciliet, &c. satis superque dictuin est superius. Unus est pytem Faenite is r seu quatenus est Sacramentum spe alae em-htus , quod videlicet bona opera per peccatum mortificata reviviscant , Mnefi-eio Poenitentiae , quod paucis expende
Uti um per Paenitentiam reviviscant merita per peccatum amuia.
Ertum eil bona opera quae fiunt ab Infidelibus vel a Christianis instatu peccati mortalis constitutis , & quae propterea dicuntur mortua , non revivi-lcere per subsequentem Poenitentiam; quod
enim nunquam vixit reviv. scere non potest . Sed quaeritur , utrum bona opera quae in gratia sanctificante & per chari-tiuem secta vitae aeternae erant meritoria , sed quae per subsequens peccatum
mortale suerunt mortificata, iterum coram Deo reviviscant per Poenitentiam, ita ut cum Poenitens Deo reconciliatur, propter eiusmodi bona opera remuneretur, eaque veniant in partem mercedis
CONCLUSIO. Bona opera per peccatum lethale mo tificata reviviscum per Poenitentiam. Probatur ex iis soleturae locis quae asserunt Deum ita Poenitentiam agentibus remittere peccata, ut eorum amplius non recordetur, hoc enim posito redeant necesse est eoram Deo bonorum operum
merita , Ezechiel i8. Si impius egerit Poenisentiam ab omnibus peccatu suis quae operitus est o custateris omnia praecepta
mea , o fecerit iudieium o iusitiam ,
vita vivet edi non morietur. Omnium inisquitatum ejus ms operatus es non recordabor . Quoa itidem clare docet S. Hieronymus in Galat. 3. Quieunque, innuit . ia Fidem Chrsi laboraverit,