장음표시 사용
211쪽
his, Tam X veriores ino tempore exseu-tes, quam Confessor , quι postea adsuperioritatis gradum fuerint prostroti , calea ut diligentissime ne ea notitia , quam
de aliorum peccatis habuerunt , ad exte riorem gubernationem utantur. Proponuntur tamen casus, in quibus nonnulli Theologi contrarium putant, Confessarium v. gr. Eucharilliam denegare posse Poenitentiti ne a tablutione dimisso, & eam petenti sine ullo telle, quoniam, inam und, tunc in tuto est, Consessionis sigillum; sed in oppositam sententiam magis inclinarem, quia vix intelligitur, quomo o sine scandalo id fiat a Sacerdote ; etsi enim in praesenti casu nullus adesset tellis, tamen inclamaret i cenitens egisse Consessarium ex notitia per Consessionem parta. Quin etiam Consessarius uti non pote icognitione quam per Consessionem adeptus est , ut alium obliget ad declarandum aliquod peccatum . quod inter confitendum celat ille Poenitens, Petrus v. g. acculavit se quod Margaretam carnaliter cognoverit, & Margareta mox confitens sua peccata, hoc factum non declarat; Sacerdos uti non potest cognitione quam habuit per Consessionem Petri, ut Margare- tam inducat ad illud peccatum confitendum , nec ea de causa ei debet aut denegare absolutionem , aut disserre . um es quam poenam incurrant qu, i
gem sigilli Consessionis violarunt. Res p. nullam in iure expressam esse, quo fit ut nulla ipso facto incurratur na, Can. utriusque sexus imponitur quidem poena de politionis, sed a Iudice fesrenda. diramobrem necella est , ut re cognita & dilculsa, interveniat Judicis. Sen
HUltiplex est Consessionum genus ,1 fieri enim potest publice Gel secreto; alia est peccatorum mortalium, alia solummoda venialium ἀ-Item alia est generalis, perquam declarantur peccata totius vitae, alia particularis cum Poenite is declarat solum peccata ab ultima Con Lssione commissa: alia est Consessio, quae fit secreto & in aure Sacerdotis ; alia demum quae fit per litteras aut per intere
Quaeres quid sit sentiendum de Conses sione publica quae hodie non est in usu. Resp. primo, Conieisionem publicam fuit te olim satis usitatam in Ecclesia ; id enim probant multa Historiae Ecclesiasticae
monumenta , vide quae' supra adduximueex S. Irenaeo 8c Tertulliano, tum vero ex Socrate , 3c Soromeno , cum poenitentiarii huloriam denarrant , nisi enim Matrona illa de qua loquuntur in delictum tuum publice suisset confessa, id non ve ni stet, ad plebis notitiam . Praeterquam- quod Haeretici & Schismatici cum in s. num Ecclesiae revertebantur , suos errores publica Consessione ejurare solebant, ut facile ostendi potest ex variis exemplis'
quae set editat Historia Ecclesiastica apud
Eusebium , videlicet lib. I. cap. 6. pro Haereticis, de lib. 6. cap. 33. pro Schismaticis. tecundo , apparet veteris Ecclesiae eona. saetudinem fuisse tantum , ut ea scelerum occultorum publica fieret Consessio , quae in aedificationem Ecclesiae vergebat , sic enim Origenta in Psalm. 37. Si inteli Hira praeviderit talem use languorem rvum , qui in conventu totius Ecclesiae
exponi debeat curari, ex quo fortassis caeteri aediscari mrerum, o tu ipse sanari, multa hiae deliberatisve o' fatis perito me-ici illius consilio procurandum est s de S. Angustinus Homil. 3o. Id tamen agat quod non solum illi prosit ad recipiendam salutem , sed etiam ecteris ad exemplum , ut si peccatum ejus non solum in graυi Hur malo , sed etiam in tanto scandalo est alis--n, atque hoc expedire utilitati Melo . sis videtur Antistiti , in notitia multoruml, vel eιiam totius plebis , agere Psnitentiam non recuset, non resjiae .
3. Uidetur iste ulus, qui nonnisi inqvibusdam loci; invaluerat nulla sume
212쪽
illo negotio lata lege , omnino evanuisse in Oriente liost iactum poenitentiarii Constantinopolitani de quo supra, di in Occidente saltem post latam ea de re legem a S. Leone M. qui luco citato hunci usum
habet tanquam praesumptionem contra Apostolicam regulam.
. Nulla lege divina vel Ecclesiastica
praecipiebatur peccatoribus, ut sua peccata publice confiterentur, ut constat ex
Sotomeno qui lib. 7. cap. i6. sic loquitur , Odiosum, ut eredibile es , Sacerdotibus ab initio visum fuit tauquam in Themrro audiente Ecclesia multistissine det flapronuntiare. ex S. Chrysostomo Homil. 2 i. ad Populum Antiochenum, Verumo peccata dimittit Deus , nec cor it tra- sentibus quibusdam ea palam constera. ex S. Leone loco superius adducto ex Epili I 36. ubi revellendam docet quorumdam praelumptionem , qui contra Apostolicam regulam publicae Consessionis necessitatem inducebant. Ae deni ex Concilio Trid. sess. i . cam 3. habetur, Caeterum quoad modum conflemii secreto apud suum Sacerdotem es Chrisus non vetuerit, qABr aliquis in vindkὶam suorum scelerum , or sui humiliationem, cum ob aliorum exemplum, tum ob Ecclesiae ossensa aediscationem, delicta sua confiteri possi, non es tamen He divino praecepto mandatum, nec fatis consulte humana alι- qua Ige praeciperetur, ut delffla praesertim secreta, publica essent Confusone ape
Neque obiici debet morem fuisse in
multis locis, prout mox diei uiri est , ut pecca. ores qui Poenitentiae publicae, talici ibantur, delicta sua publice confiteterentur: ii quippe non cogebant publice confiteri nisi quaedam straviora de quibus convicti fuerant, vel testibus', vel aliis publicis probationibus; ut patet ex S. Augustino in ultima e 1 o. Homit. Nos vero, inquit, a Communione prohibere quemquam non possumus, nisi aut sponte confessium aut in aliquo sυe Saeculari , sive Ecclesiastico judicis nominatum atque conuictum.
sessione peccatorum venialium. Res p. peccata venialia esse ma eriam sufficientem , non tamen neces artam Consessionis sacramentalis . Prim m eon.
stat, quia & peccata venialia antiquitus confitebantur Fideles, ut patet ex Tertulliano qui lib. de pudicitia cap. I9. allata divisone peccatorum in remistibiliati irremissibilia , inter remissibilia coit cat plura venialia quae per claves Ecclesiae remittebantur, nec dubio procul sine praevia Coris. siuine ; ratio rii quia Christis dedit Sacerdotibus potestatem remit
tendi mnia omni nil peccata nullo excepto ; venialia autem iunt vera peccata .
Alterum colligitur ex eo quod alias mediis quam per absolutionem Sacerdotis peccata venialia deleri possunt, puta ieiuniis, eleemosyna & oratione, ut testa tur S Augustinus lib. r. ce Symbolo cap. 7. Piopter omnia , inquit, Baptismus inveretus, propter evia sue quibus ese non possumus , oratii inventa .
Quaeres quid si sentiendum de iis Confessionibus quas appellant generales. Resp. eas in Ecclesia suisse'. maxime usitatas, ut multa ostendunt exempla, mulier illa cuius historiam retulimus, apud Socratem lib. v cap. I9. ad Poenitentiarium Presbterum occedens delii lapos Bapti*inm a se per errata sigillatim
confessast M. S. Eligius Noviomensis omnia ab adolescentia tua peccata coram S cerdote consessus est, inquit Audoenus in eius vita. Aliud est exemplum Clotarii Regis apud Greg. Turon. lib. 4. Hii . cap. 2 i. unde S. Anselmus lib. I. Epist. 6d. Facite , inquit, Confessionem omnium
peccatorum volsiorum nominatim ab infamria velira , quantum recordari potesis.
Quaeres quid sit sentiendum de Conses.sonibus per litteras vel internuncium a senti Sacerdoti factis, & smiliter de a lalutione in illo casu impertita. Resp. diversas esse hoc in negotio
Theologorum opiniones . Sunt qui cum Morino contendant, in quisbusdam casibus per litteras factam sui Isis
213쪽
Conaestionem absentibus Sacerdotibus, qui scripto absolutionem impendere noa dubitarunt, sic v. nono saeculo Robertus Cenomanensis Episcopus abiblutioncm suorum peccatorum a lyatribus Concilii Dui iacensis prcpe Andegavit m per litteras obtinuit. Sis & His cmariaς Rementis eodem saeculo Hildebaldi m Suesiasionensem Episcopum graviter aegrotantem scripto absolvit. Item Polamius Bracarentis Archiepiscopus per litteras ab
solutionem liabuit a Patribus Concilii
sis ab Alexandro III. Volunt alii, & quidem overisimilius
absolutionem sacramentalem nunquam
absentibus suilla datam, quod videlicet
in allatis exemplis non agitur de absolutione sacramentali, sed de ea solum quae cit a censuris, vel de alia quadam ceremoniali, qualem Episcopi publice concedere solent in fine majoris hebdomadae, idque facile intelligitur ex eo quod iisi pus qui hanc absolutionem absentes a ceperant, injungebatur, ut peccata sua aliunde confiterentur alicui 'acer. oti, v. q.. Hildebaldo id injunxit Hinemarus , ex Sirmondo in. notis ad tomum Conc. Galliae his verbis, Mnam devotionem tuam
commoneo, Ri praeter Viam generalem Gn- sessionem, ob ineunte aetate usioue ad horam in qua nunc d is, te commis se cognoscis , spectatiter ac fingulatim Deo
Sacerdoti satagas confiteri ..
Quibus adde hanc praxim confitendi peccata sua absisti Sacerdoti ubique &semper suisse improbatam; nam Autor libri de vera & falsa Poenitentia apud L. August. quem citat Gratianus dist. t de
Poenit. Can. Quem paenitet , haec scribit . Praecepit Chiasus mundandis leprosis ut o- senuerent ora sua Sacerdotibus, docens strae sentia sua cinfitendum peccata .. Non alium teneatis modum , qui per vos peccasis , per vos erubescatis. S. Thomas. quialib. I.. q. 6. art. I. Ex instituto Ecclesae, inquit, . tenetur homo qu4 potest ut verbo confiteatur m ore eo, frens magis erubescat. Synodus
Nemausensis an ia . sic habet, Non de
bet confieri per nuncium vel per Scripturam , sed viva voce, proprio o praebenti
liter , ut qui per sie peccaverit per se ipsi meonfleatur .eotiscat. Quapropter rem definiuit Clemens UIII. an isor. his verbis, Auditis v tis plurium Theolo orum ... hanc propo-stionem scilicet licere per litteras seu internuncium Confessario absenti peccata fa-eramentaliter consteri oe ab eodem abseηte absolutionem obtinere, ad minus uti salsam , temerariam, o scaudato am damnavit ae prohibuit, praecepitque ne deinceps i ta propositis publicis privati que lectisuibus,
concio uibus , o congressibus doceatur. Unde fatentur omnes Theologi iam id ne liquam licitum esse . Sed quaeritur postmodum , an invalida & nulla foret eiusmodi absolutio, si qua daretur absenti. Res p. hae in parte dissentire Theologos, affirmantem tenet Isambertus, pro qua etiam citat Caietanum , Franciscum a Victoria, &Scotum, ubi pro negante laudat Palud anum , S. Antoninum , Turre cremata, & Navarrum, cui posteri
ri sentent ae libenter subscribimus, quia ut Consessio ore fiat praesenti Sacerdoti necessario & de necessitate Sacramenti, nulli bi legitur praetcriptum: Clemens enim VIII. de licito tantum non de valido loquitur; unde valida est vςl. etiam
licita Consessio facta per signa a muto &moribundo. Quod autem valida esset a sollitio absentibus data, colligitur ex eo quod tempore pessis datur multum dista tibus, quia videlicet partes Sacramentorum non sunt de genere rerum physic rum, non est inter eas nisi moralis quaedam unio, quae dubio procul stare potest inter absentes, quapropter Matrimonii
214쪽
CAI UT XXI. De satisfactione. Umitur hic satisfactio prout est mxteria Poenitentiae quatenus est Sacramentum , & nihil est aliud quam poena quaedam temporalis quae a Confessario injungitur Poenitentibus vel sponte ab ipsis suscipitur , ut reliquum peccati delatum persecte exolvatur. Dicitur i. poena sub quo vocabulo comprehenduntur pia omnia & laboriosa opera, orationes , is unia, eleemosynae, &c. quae adhibere solent Fideles ad placandam Dei vindicis iram ; & illa opera nomine poenae doriantur , quia re ipsa consistere debent in aliqua re molesti ; unde ab eiusmodi poenis nomen Poenitentiae potissimum oritur. Dicitur a. qua a Confessanis injungiatur , duplex quippe est poenae sati. Eh ria, una quae dicitur spontanea , quam sibi voluntarie imponit Poenitens, & sae pe quidem independenter a Sacramento, alia quae injungitur a Consessario& tertia pars est materiae hujus Sacramenti , ut diximus. Dicitur 3. ut reliquum peccari debitum exolvatur , quia , ut mox ostensuri sumus , docet Ecςlesiae fides dimilis per
absolutionem sacerdotis peccato quoad reatum seu debitum poenae aetemae , remanet adhuc alter reatus Poenae temporalis , qui per vera renitentiae laboriosa
Mitto alios φlures esse effectus , quos his satis ortis operibus ascribit Concilium Trident. sin 't4. cap. 8. & '. & plexi que huius sessionis Canonibus , hae
scilicet opera , Fideles a peccato revocant , cautiores in futurum reddunt, &vitiosos tollunt habitus, &e. At in praesitam Ecclesiae doctrinam insurrexerunt Novatores , Lutherus in Serrum de indulgentiis, & in assertione art. 3. Calvinus lib. I. inst. cap 4.&Dallatus in libro integro de renis & sa-3 pGN ITENTI E. 2o
tisfactionibus humanis ; ubi eontradunt
remi ita culpa nullum remanere reatum
renae temporalis expungendum , atque iam nulla opera satisfictoria exigi debere a Sacerdotibus , nec ulla valere ad placandum Deum; sed rem esse pure politi eam & exempli eausa institutam ad morum probationem , contra quam doctrinam tria nunc sumus propugnaturi : i. Remisso peccato quoad reatum rinae
aeternae remanere rinam temporalem expiandam sive hae in vita sive in alterara. Eiusmodi renam temporalem redimi piis & laboriosis Pt nitentiae operibus &Deo fieri satis : 3. Sacerdotibus inesse potestarem tales pinas iniungendi Pinitentibus, qui debent illas aceeptare. P R i M A C o N C L U s Io . Dimisso peccato quoad reatum pinae
aeternae remanet rina temporalis luenda, idque constat, i. Ex Scripturis quae tradunt Deum trinas etiam ab iis repetere, quibus pec cata condonavit, Genes. 7. haec Deus pronuntiat Adamo in ptham peccati ab eo commissi , In sudora multur rui vesceris pane, donee revertaris in terram de qua sumptus er , quia pulυis er in putiverem reverteris . Ubi hujus vitae miseriae re more ipsa dicuntur affligere omisnes Adae posteros, vel etiam insanies in quibus peccatum originale per Baptismaluit deletum . Regum II. cap. II. dum David veniam petiisset a Deo de erimi. nibus a se perpetratis , haee ipsi significavit Nathan prosicta , Dominus qu
que transulit peccatum tuum , non m rier s , verumtamen quiniam blasphemare
feeisi inimico Domini propter verbum Me Filius qui natus e t tibi morietur . Uhi & peccatum Davidis ex una parte remittitur quoad pinam scilicet aeternam , ex ηltera vero pina temporali plectendum relinquitur . Deus addit postea , Quamo5rem non recedet gladius de domo tua useque in sempiternum , eo quod contempseris me, Iuleris uxorem Uriae.
215쪽
Unde ubἰque in scri eiuris tu si veteris tum Novi Testamenti peccata dicuntur redimi per opera laboriosa , per ei-lietum, & ieiunium, Ioelis a. dicit D minus : Conmertimini ad me in toto com
flu . Tobiae 4. Eleem Fna ab omni ste eato o a morte liberat. & Sanctus paulus I. Corint. 9. aiebat ligo corpus meum ad placandam scilicet Dei justi
a. Id expresse docent SS. Pp. Tertullianus lib. de rinit. cap. 9. Delistum n frum, inquit, Domino confitemur , non quidem ut ignaro, sed quatenur Satisfa- esto Confessione di ponitur , Confusone Paenitentia nascitur , Paenitentia Deus -- tisatur ; S. Cbrysost. in Homi l. de Pt-nit. & de Cons. sic habet , Ne peccantes o inulti manentes nos ceremur δε- teriores , non remisit nobis supplicium , sed vidit Loe manifese quod peccatis ipsis non minus damnosum si non puniri , propter hoc imponit maenam ; S. August. in Psalm. ueo. Aliquando Deus cui ignoscit in futuro faculo , corripit eum de peccato in iso faeculo. Nam o ipsi David, mi disium iam fuerat per Prophetam , Dimissum est peccatum tuum, eve-''nerunt quaedam qua minatus erat Deus' propter ipsum peccatum impunita peccata eorum etIam quibus igno eis non reliquisi . . . . sic prorogasi misericordiam , ut serva res veritatem; iρnoscis raUtenti , sed se ipsum punienti, se serva-
mr misericordia o veritas ; S. Greg. M. lib. 9. morat. cap. 27. loquens de Davidis delicto: Procul dubio, inquit, Dominus delisium sine ultione non deserit. Non dubitabat S. Gregorius , quin remissum fuisset Davidis peccatum quoad reatum enae aeternae. His adde quam multa veterum Patrum testimnnia , qui aperte docent piam esse Ecclesiae consuetudinemorandi pro mortuis , ut eos ab alterius
vitae poenis liberet Deus , quae quidem eonsuli possunt infra in disquisitione depurgatorio; his enim essicitur post peccatum dimissum quoad poenam aeternam ,
adhue superesse poenam tempora lem luen
I. Rem definit Concit. Trident. citata sessi r4. Can. t a. his verbis, Si quis ix rit totam poenam simul cum culpa remitti semper a Deo , Satisfastionemqtie Paenitemtium non esse aliam quam fidem , qua prehendunt Chri tum pro eis fati reige , anathema sit. & Can. i 3. Si quis dixerit pro peccatis, quoad paruam temporalem , mι-nime De er Chroti merita fati rei paenis ab eo inflictis, o patienter toleratis, vel ab Sacerdote injunfiis, sed neque sponte δε- sceptis, ut jejuniis , orationibus , eleemo-6 nis , vel ali/s etiam pietatis operibus , at-εue ideo optimam Paenitentiam esse tantum novam Titam , anathema sit.
q. Fatentur Haeretici , quos hic impugnamus , per Baptis a deleri Peccatum originale: sed di teri non possunt quin remaneant hujus peccati poenae &appendices , miseriae, morbi & mors ipsa:
igitur deleto peccato quoad reatum aeternae damnationis ,'remanent poemae icmpsi ales per Poenitentiam expiandae. Obi. Dccent Scripturae multis in locis sic Deum remittere peccata , ut eorum ni n recordetur ampluis , nec quidqtiam supersit luendum , Erechiel 18. sic ait Deus, omnium iniqatiatum Vus quas Ueratus es non recordabor . &cap 33. Omnia peccata ejus quae peccavit, nou imputabun iur ei ς igitur nulla remanet poena luen
da remisso peccato, alias haec Dei promi sio seret salsa ci delusoti . Resp. haec &alia senilia debere intelligi de remissione culpae & reatu poenae aeternae juxta illud Roman. 8. Nihil ergo nunc damnationis es iis i sent in Chri
Juu, non autem de remissione cujuslibet poenae temporalis propter autoritates adductas , quibus emcitur Deum exigere temporarias satisfactiones ab iis ipsis qui
Obiicies : S. Chrysostomus loco mox citato addit, Propter hoc imponit poenam , non de peccatis sumens stipplium , sed a
Resp. poenas satisfactorias utrumque eis.
216쪽
DE s A CR A MENTO PQ NITENTI T.
emcere & pir illas plectitur peccator iustitiae divinae satisfaciens, monetur uitam meliorem esse amplectendam ; inde varios satisfactionis & poenarum seu quae injunguntur, seu quae sponte fuscipiuntur, enectus commemorat Concilium Trident. loco citato. Obj. Sublata causa tot Iitur effectus ;- peccatum est caula poenae, igitur dimisso peccato nulla superesse debet poena
Resp. huius Axiomatis sensum esse , effectum nullum poni, si nulla sit causa,
non autem effectum tolli, si tollatur causa ; nam mortuo Archi iccto non perit aedificium ab eo constructum A Sublato Patre non tollitur Filius . Quod autem argumentum .eli peremptorium adversos Novatores quos hic impugnamus, in baptietatis deletum eis Peccatum Originale , ita ut nihil culpae in iis remaneat, in quihus tamen remanet reatus poenae I sunt enim per totam vitam obnoxii variis poenalitatibus , morba , dc morti ipsi , quae sunt totidem effectus Peccati Originalis. - SECUNDA CONCLUSIO.
poenae satis fictoriae merito iniungum ur a Sacerdotibus , ut earum beneficio ra Dei plicari possit , & poena tem p r. lis peccatis debita relaxetur . Id co stat I. Ex Scripturis quae docent e ni isse operis laboriosi seu i cenitentiae vina, ut per illud peccata redimantur & Deo perfecte sativiciant peccatores a Paralip. Dait Deus: Sa conreres.s Pleuius meus ege ait Paenitentiam a xtu suis pomis, ego exaud am de Coela propιιιus cro peccatis eorum , o sanaho terram eorum . Nini vitae non modo iram Dei quoad mortem aeternam, sed & suae civitatis eversionem a se averterunt: nitetitiam agentes in . cinere & vilicio 4 ut perhibet Propheta Jonas. Item Damel cap. q. Peccata trea, inquit, eleemos is redime ιn quitatesta-s misericordi s. pauperum. Idem ha -- 2 om. Ltur in Novo Testamento , Lucae a. S. Joannes ait: Pacite fructus dignos Poenia
r. Id pastim di ubique inculcant SS.
PP. Tertullianus lib. de Poenitentia: S.Cyprianus lib. de Lapsis; S. Ambrosiux utroque libro de linmitentia; S. hrys: in us Homil. 4 . ad Populum Antiochenum ; S. August. Serm. 3I. & alii communiter , qui testantur piis & laboriolis Ioenitentiae Operibus peccata hominum redimi, tegi, pu gari, deleri; atque ita Deo satisfieri, eiusque iram placari. Quin dc Patres hoc nomme Satisfactionis sar. pius utuntur. Tertul. lib. de l cenit. cap. 3. Conse sis Satisfactionis consilium es di simulat Io contumactae , Satisfactio Cons diove disponitur, Confessi me Poenitentia politur, Poruitentia Deus mitig/tur. Origenes Homil. 6. m Exodum , Si quis foete , inquit, huI modi pecuniam a diabolo deceptus acc* t, non usquequaque desperet, Parui tendo , flendo, Iatisfaciendo , δε-
Ieat quia admi sum es. S. Cyprianus lib. de Laptis, ominus , inquit, orandus es ,
nWira Satisfacim e Macandus . t a ctantius lib. q. cap. II. Deus, inquit, Paeυ-tentiam nobis propoluit, ut si cor munda
tis Deo secerimus , veniam consequamur sdc S. Auguitinus berm. 3I. n. I 2. Muenim finisu mores in melltis mutare ροαj a iis malis recedere , nisi etiam de his quae facita junt satisfiat Deo per Pan tent a dolorem . Ex quibus mani sellum eii causa omnino cadere Novatores qui contendunt poenas infligi non debere ab Ecclesiae Mi 'nil iris in scelerum expiationem , nec re ele dici per eas Deo latis fieri'. Unde metato sie loquitur Concit. Trident. Iel I. i . an. Sι quis ixerit, pro peccatis, quoad poenam temporalem, minime
Deo per Chrufι merita satisferi panis ab eo in si iis , patienter toleratis . . an Gema st.
217쪽
Obi. Nihil necesse est , ut poenas satisfactorias subeamus ad expiandas peccat im reliquias, si Christus persecte satis ecerit Deo Patri pro peccatis nostras ; hine enim videretur Christi Satisfini nis virtus enervari r atqui Christus προ sine satisfecit pro nobis ; Apocalyp. I. Lavit nos a pereatis no bis insanguinesvo . I. Ioann. 2. Propitiatio es pro peccatis seru: igitur. Resp. vere quidem Christum pro nrbis & pro peccatis nostris persectam exhibuisse satisfactionem , sed quoniam voluit hane Sati actionem nchis applicari per bona scilicet virtutum onera & lal riosam Poenitentiam; inde fit ut merito dicamur-Poenitentiam Deo satisfacere applicando scilicet nobis Christi merita re satisfactionem ; gratis ro id non asseritur, constat enim ex scripturis& Traditione neminem salvari quin certet , laboret, Poenitentiam agat, de quibus bonis &laboriosis operibus unusquisque sibi applicat Christi merita. Neque inde vis hristi Satisfactionis quidquam
imminuitur , quam certe , ut fatemur ,
ilenam & abundantem praestitit ; certe
irentur Haeretici bona opera & Sacramenta usurpari posse ad amicitiam Dei fovendam aut acsuirendam , nec inde
meritis Christi eiusque Passioni praeiudi-eium fieri , quia nempe illa efficaciam
suam & qualecumque meritum accipiunt
a Christi meritis: sed hoc ipsum quoque docet Ecclesia Catholica de laborioss Poenitentiae operibus, quae nectan Christi Ρ-tisfactionem enervant , sed immo vim suam ab ires Christi meritis unice desu
Nee dicas Deum non posse nune ab hominibus aliquid reposcere in Satisfactionem, quando quidem Christus abunde pro eorum precatis satisfecit . Siquidem Christi Satisfactionem pro nobis valituram, acceptavit solum Deus ea le- quod ipsi nobis eam per bona opera &Poenitentiae labores apilicaremus.
Obj. Poenae illaequalescunque sint, ad summum instigi possunt a Deo, ut homines qui peccaverunt , reddat in futurum
cautiores ἔ non autem tanquam poenae
proprie loquendo satisfactoriae & in ultionem scelerum nostrorum: ergo. Nego ant. contrarium enim certo colligitur ex allegatis Scripturae & Patrum autoribus . Deinde dici non potest momtem quae ex Apostolo stipendium peccati est, inuigi a Deo, ut eos in laturum res
dat cautiores. TERTIA CONCLUSIO.
Est in Sacerdotibus legitima potestas poenas satisfactorias iniungendi Poeni tentibus ; idque constat, i. Ex Scripturis quae id manifeste indicant, cum reserunt Christum suis Ap stolis contulisse elaves Regni Gelorum& potestatem ligandi & retinendi peccata, Matthaei I 8. serotin e alligaveritis super terram, σιμι ιι sata G in Coela. Ioan. 2o Quoram retim eritis, releura sunt. Cum enim Sacerdotes bona & laboriosa opera injungunt Poenitentibus , eatenus aliquomodo censentur ligare & retinere pec
a. Ex perpetua Ecclesiae praxi , ubique enim &semper in more positum fuit, ut Episcopi vel Sacerdotes absolvendo a peccatis poenas & laboriosa opera imponerent in vindictam scelerum & Satisfactionem Deo exhibendam . Disertus est super ea re S. Cyprianus , qui lib. de Lapss in Ministros riclita, qui peccatorum Poenitentiam plus aequo relaxa bant , sic enim loquitur, Contra Eum gelii vigorem , contra Dommi ae Dei
legem temeritate quorumdam laxatur inis
cautis eommunitatis , irrita Di a pax , periculos dantibus, oe nihil accipientιbus profutura , non quaerunt sanitatu patiemtiam me veram de Satisfactione medicinam ; S. Augustinus Sermone II. n. 9.Judicet ergo se ipsum homo o cum ipse in se protulerit severissima medicina ,
Ied tamen medicinae sententiam, veniat ad amisites, per quos tui in Ecclesis elisissmini irantur a praepostis Sae -
218쪽
meritorum areipiat Satisfactisvis suae m dum s Innocentius I. Epist. ad Decentium c p. 7. Caeterum, inquit, de pondere aes manis deliciorum Sacerdotis est iudicare ,
ut attendat ad Confusiouem Poenitentis ... actum jubere dimittι , eum viderιt tam gruam Sati,fastionem Leo Epist. 32. cap. 2. Mediator Dei o hominum M.
mo Christi Iesus hanc praepositis Ecclesa
tradidit potestatem , ut conDentibus aflionem Poenitentia darent. Quapropter merito rem definiit Synodus Trident. sess. I . Can. I 3. his verbis, G quis dixerit claves Ecclesia esse datas ramum ad solvendum , non etiam ad letandum O propterea Sacerdotes, dum imponunt paruas confitentibus , Mere contra μnem clavium. contra institutionem Chrisi 'fetionem esse, quod, virtute clamium, sublata poena Mema , poena temporalis plerumque exsolvenda remaneat, anathema sit. Huius Minime inter alias rationes hanc a sert eatim Synodus cap. 3. Sane o divinae justitiae ratis exigere videtur , ut aliter ab eo in Pratiam recipiamur, qai ante B prismum per immorantiam deli)uerint ; alirer vera qui Memel a peccati er daemonis servitute liberati, &e. Dehine inde sequitur manifeste poenitentes debere, quantum in ipsis est , iniunctas a Sacerdotibus poenitentias , ut aiunt , satisfactorias acceptare & exec tioni demandare , in unctam Mi Paenitemriam sudeant implere. Inquit Conc. Lateran. Can. Omnis utriusque sexus. Quod si quaeratur qualem Poenitentiamnunc & in praesenti Ecclesiae statu, quo quidem non viget usus Poenitentiae publicae , Poenitentibus peccata sua eonsessis injungere pro officio teneantur Sacer
Resp. apertam hae de re latam susse legem a Concilio Trident. sess. I . eap. Lmox citato , Debent Sacerdotes, in ruit,
quantum spiritus υ prudentia sun Jerit
pro quaktate criminum o poenitentium facultate salutares o convenientes Satisfactiones injuvere et ne , s e peccatis c-xiveant, o indulgentius cum Paenitenti-
bus agant, levissma quaedam opera pro ζω- viissimis debesιsi Humendo , MIenorumpe catorum parricipes luimu- . Hubeant autem prae oculis , ut Saetissaelio quam imp nunt , non D tantum ad nova vita cus iam , tormitatis me icamentum , sed etiam ad praeteritorum peccatorum vindictam , casigationem . Ex quibus collisitur e te Consessarii esse duo vitare extrema , cum poenas satisfactorias imponit , scilicet non debet ex una Drte pro multis vel gravioribus peccatis levem tantum aliquam iniungere Poenitentiam , quali Rest v. g. recitatio Rosarii , vel alicunis Psalmi , ex altera vero non tenetur pro gravitate criminum poenas aruiqvs Eceleliae Canonibus praescriptas imponere. Primum quidem pater , tum ex prae- satis Concilii verbis , Debent Sacerdotes pro quatitate criminum convenientes Sati
Ditiones injumere. Iuxta illud S. Cypriani lib. de Lapsis , Poenitentia crimine minor non st. & illud S. Ambrosii lib. ad virginem lapsam cap. 8. Grande scelus D dem necessariam habet Satisfactionem. Lum quia Poenitentia imponitur, ut diximus,& impleri debet a Poenitentibus in ulti nem & castigationem delictorum , adeoque indulgentius cum poenitentibus ag rent Sacerdotes, Levilsma , ut ait Syn dus , quadam opera pro graυissmis delictis injunge vis. Alterum vero colligitur tum ex his Concilii verbis, Debent Sacerdotes quantum
rudentia su serit, m. sic enim qua
itas Satis ionis imponendae relinquitur arbitrio presenti Sacerdotum, qui opera satisfactoria injureant non modo pro qualitate criminum, sed etiam pro facultate P nitentium , Sacerdos , inquit S. Thomas in Supplem. q. IS. art. q. Divino insimctu motus non semper totam parnam qua uni peccato debetur injungit, ne tormus aliquis ex magnitudine poena desperet, o a Poenitentia totaliter recedas. Tum v ro quia iam a multis saeculis mutata est Ecclesiae disciplina erga Sati id iotres a Poenitentibus exigendas , eaque propter
duritiem eordis & infirmitatem Fidelium Dd 1 ita
219쪽
lta pristinam severitatem relaxavit , ut antiqui Canones iam vim legis non obti-' neant, pro illa nimirum potestate ligandi & solvendi quam acceperat a Christo. Quaeres quo tempore imponenda sit Satisfactio Poenitentibus, utrum ante vel post datam absolutionem. Res p. laudabilem esse A servandam consuetudinem Consessariorum , qui audita Consessione Satisfactionem iniungunt ante
datam absolutioncm operae enim pretium est ut Sacerdos videat Poenitentem rite dispositum ad morum emendationem &delictorum calligationem , antequam illum absolva ; quod si tamen per memoriae lapsum prius absolvisset Poenitentem , posset postea ipsi Satisfaimonem imponere. seres, utrum Satisfactio impleri debeat a l-cenitente ante absolutionem. Resp. I. antiquitus eum in usu erat Poenitentia publica, in more quoque p situm fuisse , ut i rdinarie non concede
retur abiolutio, nisi post peractos Poenitentiae labores, ut multis momentis fac te de monti rari posset, sic enim v. g. initio IV. saxuli innocentius I. Epist. ad Decentium , Caeterum de pondere aes mando delidiorum Sacerdotis est judicare, ut attemdri ad Confessionem Poenitentis, di ad fletus
atque lacrymas corrigentis, ac tunc debere dimitti , cum siderat, mutruam Satisfa-esionem. Legi pollunt super ea re S. Cyprianus lib. de Lapsis; S. Ambrosius libris de Poenitentia ; S. Pacianus Epist. ad Sempronianum S. Eligius Homit 8. in Cςna Domini, & alii multi.
His porro de causis antiquitiis non impendebatur absolutio, nisi post oractam Satisfactionem , quia timetant ne abs obverent hominem a Deo m: ni me absolutum ; ut testatur S. Greg. M. Homil. 26. in Evang. Videndum est, inquit, qua culpa praecessit , aut quasi Paenitentia Iecuta posculpam , ut os omnipotens Deus per compunctionis gratiam, visitat , illas Pasoris sententia δε ol t. Tunc enim vera es abfuutio praefidentis . cum aeterni arbitriam sequitiin Juiris. quia sedulo cavebant, - indigi is porrigerentur Sacrament . ,
mium, Quemadmo2um porcis margis itas projicere eji vetitum , ita pretiola marcgarita prisere eum qui jam per alienatio,. nem a viris purgationem hemo fodius es , absurdum. Has& ii miles rationes r perire eli passim apud antiquos. Respondeo et . rem tamen V istam esse merae disciplinae , & plane indifferens esse ad ellentiam Sacramenti , quod Satisfactio amp eatur ante vel post absolutio, ne si datam a Sacerdote id. constat tum quia in multis casibus etiam in primitiva Ecclesia Poenitantes absolvebantur ante expletam Satisfactionem , seu quando imminebat persccutio'ω cum erant
in manifello mortis periculo ut teliatur Innocentiuς n Epiti. ad Derentium' his. verbis, Sane s -s inae, ritis nev ine derit , atque usque ad de ationem venearit , et Wi aute tempus Piniae relaxandum ne de Ioulo a que Communione ducedat, quod idem praxipiunt Concilium Nica
propter hane Petri Oxoniensis propositionem , Non. sunt absolvenis Paenitentes nis peracta prius Pt nitentia eis imposta jure merito damnavit Sixtus IV. i anno 147843. standum est consequenter presenti Ecdesiae praxi, qua hodie absolutio cor ceditur Poenitentibus ante impletam S tisfactionem: qua autem ratione Satisfactici loco sit verae materiae in hoc Sacra- .mento , quamvis absolutionem quae se ma est Sacramenti non praecedat, satis, ut puto, explicuimus supra . Porro non deeii quoque ratio legitima. , qua stabiliatur haee recentior disciplina quae nonnullis ab hine saeculis invaluit, ut absolvantur I ornitentes, ante adimpletam Sa-i,tisfactionem , scilicet nemini dubium est, quin-Satisfactio quae absolutionem sequitur , tantum prost quantum quae eam praecessit ne dicam & amplius , quia bona opera quae fiunt ab homine iustificatu censentur Deo gratiora, quam si fiant ab eo-
.iam nondum reconciliato. Praet
220쪽
praeterquam quod hanc praesentem Ecelesiae praxim nemo , nisi plane ineptus sit, damnare potest , nam, ut ait S. A . Dii inus, Si quid tota 'per orbem frequemtat Eec , quin ita jacie=uium sit, in- Iolentishmae audaciae es. Unde Concilium
Tridentinum declarat in adminii iratione Sacramentorum tequendam esse praxim Ecclesiae, set s. a. cap. 2. Haec enAn , inquit , potesas in Ecclesia semper fuit , ut in Sacramentorum adminisi alioue , salva iturum sub lanii , ea saluei et et et mutaret, quae suscipioistium utilitati , seu ipsorum Saci a memorum venerationi , stres rerum, temporum ac locorum serietate magis
expedire iudicaverit. Quaeres utrum liceat Sacerdoti aliquam iniungere Poenitentiam saltem ex parte implendam , priusquam absolvat Poeni
Respis assirmat veri eonveniens enim
maxime est , ut Consessarius aliquando absolutionem disserat Poenitenti , donec aliqua sincerae conversionis signa dederat .
aer i utrum Consessarius possit m rare Poenitentiam ab alio Sacerdote impositam ω.. Resp. postulare prudentiam huius Confessarii, ut non mutet illam poenitentiam sine gravi & laudabili causa, ne scilicet eiusmodi indulgentia Mutantur Poenitentes , & ne ludibrio vertant potellatem M. eraὸotum in imponendis Satisfactionibus. a. Hoc iesum licitum esse , si legitima intervenerit causa , ut si Poenitens incia. disset in morbum, vel alia ex causa non posset talem Poenitentiam implere , udque laniatur in potestate ligandi & sobvendi quam Sacerdotes a Christo acce- ptam habent. Neque in illo ea b Sace dos . in alium Sacerdotem exerceret hanci potestatem, sed in Poenitentiam quae iγ
bus iudicio subiicitur de eonsensu Po,
Quaeres an teneatur poenitens injuni Elam sibi a Sacerdote Poenitentiam seu
Satisfactionem acceptare. : Resp. I. partem neΩantem tenere II Scotum qui ad a. . distinis. I9. docet non teneri poenitentem solvere poenam Inflictam a 'acerdote, quae, ut ait, excedit tot ii latitudinem Hilitiae , & proposia sibi obiectioni : Unde sciet ijie confidens, s extetiri latitudinem an non rc spondet vel a lege divini, s m ultu eji in ea per se , vel Ii mu , potui requιrere ab alio Oisellare, de cujus prudentia magis eo odit. Respondeo a. aliam esse amplccte dam lententiam , qua asseritur teneri l nitentem iniuncta iri a Consellario Satiq- factionem acceptare ; I. quia aliter frustra data fuisset a Christo Sacerdotibus potestas ligandi &solvendi, si cum
nitentes per absolutionem solvuntur a reain
ri ad impolitas sibi poenas acceptandas , quia ut ait Concilium Trident. sessiar 4. cap. 8. Claws Sacerdotum unu ad Iolvemdam duntaxat, sed ad ligandum concessas etiam antiqvi eatres credunt docent; a. quia naae Scoti sententia alioquin nova, periculata esset in praxi , quatenus si possent Poeniterite; ad libitum acceptare vel reiicere Satisfactiones sibi injunctas, quas nempe proprio iudicio crederent non esse ad normam iustitiae impositas, iam Sacerdos non esset iudex ; sed suam ipsi causam iudicarentriccatores , qui propterea ab uno ad alium confugere, possent Consessarium ...uaeres utrum possit quis pro alio sa
Resp. id fieri pol se, hue enim spectat
doctrina Catholica de indulgentiis, tum vero quod in veteri Ecclesia ad preces Martyrum poenae Fiaelium qui Poeniten.
iueres utrum Sacerdos 'cum: aliquam Poenitenti immisit poenam in Satisfactionem, pollit in aliam commutare.
Resp. id legitime fieri posse eo nimirum quod Sacerdos in Tribunali Conlausonis iungitur hae in parte cssicio iudicis; & qui eropterea potest etiam legit ma de causa impostam ab alio Sacerdote