장음표시 사용
221쪽
aeres inrum poenitens satisfacere, licet adhue in statu peccati mo talis versetur.
Resp. tria hie disti i posse in peceato , actum, reatum , & assectum; actus est ipsa actio qua committitur peccatum ;reatus est status in quo versatur peccator nondum justi Matus; denique assectus est amor seu complacentia habitualis de pre-eato commis , quibus positis Dico I ..hominem satisfacere non polse per actum Ieccati mortalis, quia generatim loqueno nunquam debitor censetur satisfacere proprio debito per nisuum quod contra. hit debitum. Dico a. non satisfacere quoque Poenitentem per actum quem comitatur assictus peccati mortalis, quia hoc ipso non habet odium vitae veteris& propositum novae, quod tamen ex Concilio Tridini. requiritur in Poenitente; immo supponitur habere amorem peccati mortalis dominantem . potest quidem quispiam hoc in statu praeceptum
EccleDae ad inplere , ieiunare v. gr. per quadragesimam , sed exhibere non potest Satisfactionem injunctam sibi a S, cerdote , quia hoc opus essentialiter i cludit odium vitae praeteritae, quo pertinet quod legitur Isaiae cap. 38. ubi pOpulo dicenti, Quare jejunavimus o non pexist ' respondet Deus, Ecce in die jejunii υUisi invenitur voluntas vestra s. 3. Peccatorem posse Deo satisfacere & iniunctam sibi a Sacerdote Poenitentiam adimplere, licet adhuc in statu peceati mortalis versetur: docet enim Ecclesiae historia Poenitentes ante absolutionem
Blitos fuisse poenitentiae & Satisfacti nis labores perfungi. Et ratio est quia ad Satisfactionem satis est, quod sit opus Matum de congruo, & ab eo fiat qui
Deum diligit, licet bondum se iustita
Quaeres demum quid prosint poenae s lissa riae . Resp. stuchis laborum Poenitentiae &Satisfactionis se deseriti a Patribus Tri- tinis sess. 14. cap. 8. Procul dubio ,
er quasi fraeno quodam mercent Iatisfactoriae nns , cautioresque o vigilantiores tu
futurum Prnitentes e iunt, medentur quoque peccatorum reliquiιs vitiosos ha-Lius m. le visendo comparatos contrariis virtutum Gionibus tollunt. Et id quidem praeter remissionem poenae temporalis pro peccatis commissis debitae.
CAp UT XXILDe Paenitentia publica. Pinnitentia duplex , privata & publica Eprivata quae fit secreto, seu sponte, seu sit iniuncti a Sacerdote: publica quare fit palam di publice. l)cenitentiam privatam semper in Ecclesia susse usitatam constat, tum ex iis. omnibus quae iam adducta sunt de Conissessione quae fiebat secreto & in aure Sacerdotis qui privatas similiter injungebat Satissamones: tum vero ex eo quod mox dicturi sumus non omnia peccatati mortalia filige Poenitentiae publicae o noxia , & quae proinde privata expi
Sed de Poenitentia publica nune agem dum, eujus existentiam, tempus, circum. stantias & conditiones paucis pro instit ti ratione delimabimus. Hunitentiae publicae usus & initium s mitur, ut multi volunt, ab ipsis Apost lorum temporibus, eo quod seribit S. Paulus I. ad Corint. cap. 3. quemdam in incestu viventem satanae tradendum in interitumi carnis, vetatque ne eum illo homine Corinthii cibum sumant. Sed initio tertii. euli maxime usitatam suisse: Poenitentiam publicam abunde probanti opera Tertulliani ,. Origenis & S. Cypriani . Occasione autetia Novatianorum qui nimiae indulgentiae erra peccatores accusabant Catholicos , severior erast
Eeclesiae Disciplina ;. ut sicile ccxlligitur ex Canonibus Concilii Eliberitani.
Quanquam non appareat quodnam i praefixum fuerit tempus de spartam peragendae Minitentiae etiam pro gravissimita P a Diuitigod by Coost
222쪽
Necatis quae vulgo canonica dicebantur, videlicet idololatria , homicidium & adulterium ; neque enim ullum assignat Tertullianus , nec ullum S. Cyprianus in suo Carthasinensi Concilio, ubi acriter dineussa sui causa lapsorum. Porro his temporibus, hoe est ad initium quarti saeculi institutae fuerunt s Iemnes illae quatuor stationes Poenitentium certo annorum numero ante Conmunionem decurrendae.
Hae stationes sunt fletus, auditio, substratio , & consistentia, quae clare descri-huntur a S. Gregorio Neocaesariensi in Epistola sua Canone undecimo his verin his r Flattis seu Iusitas est extra portam ora roris , ubi peccatorem stantem oportet Fideles ingredientes orare , ut pro se precentur. Auditis est intra porto in posticu, tibin tet eum qui peccavit sare, usque ad echumeno ρο illinc egredi. Audiens enim, inquit , Scripturas rinam ULeiebatur , precatione indienus cense-tiatiar. Subjectio autem feti su uratiorem, in qua Poenitentes substrati variis macerationum poenis exercebantur . Stalant illia portis Ecclesiae usque ad Amianem ex
cum Catechumenis exibant te pre celebrationis missae . Consistentia erat statis, in a 'nitentes consuebant eum FLEa ibus in Gelesia ab Ambone usque ad Saufiuarium. Hoc uno plectebantvir PD si tentes, quod Eucharism ipsis να- amministrabatur. Gatuor illos gradus memorant etiam Concit. Ancyranum Can. 4. 3. 8c 8. Concilium Nicaen. M. Can. I i. & I 2. S. Gregorius Nyssenus Epist. ad Letoium, &alia passim antiquitatis monumenta . Quot vero annis stare deberent Poenitentes in unaquaque ex illis quatuor stationibus, legitur apud S. Basilium Epist. canonica ad Amphilochium, ubi se habet Can. 38. Qui adulteraest ρκωδε-
cim annis Sacramentis non eommunicabit.
Hi autem ami se dispensabuntur, fu tus annis erit deflens, quinque audiens,
quatuor subseratus, in duebus eo sens e Communione. & Can. 39. Fornicator δε-
et ivptem annis Ianfiis non e municabit, duobus defens, edi duobus audiens, o duobus sub iratus , uno solo eo siens , octavo autem ad Communionem a litetur.
. circa hanc Poenitentiae publicae disciplinam nonnulla sunt observanda:
I. non eandem severitatem observatam
semper filisse in omnibus de singulis Eeclesiis, etiam a tertio saeculo usque ad sepimum, quo Poenitentiae publicae usus exolescere coepit: 2. nec in eadem Ecclesia eamdem quoque suis se praxim, quia in potestate & arbitrio Episcoporum erat Poenitentiae labores relaxaret dive fas pro gravitate criminum impositas suisse poenas, durius enim actum est cum sacrificatis, hoe est cum iis qui Idolis sacrificaverant, mitius vero cum libellaticis, hoc est, qui libellos supplices dabant , ne sacrificare cogerentur: q. demum Poenitentiae publicae usum pene omnino evanuisse a nono saeculo , quatenus
nimirum hac aetate & sequentibus saeculis mos introductus est in Ecclesia, Poenitentiae publicae onus & labores redimendi precibus, ieiuniis, eleemosynis, peregrinationibus, flagellationibus Ῥntaneis , dc sacris expeditionibus; adeo ut decimo quarto saeculo aut circiter nulla
supersit Poenitentiae publicae praxis. C A p u T XXIII. Utrum omnia precata mortalia fuerint elim subjecta Paenitentiae publicae. INter peccata mortalia quaedam cense bantur aliis longe graviora 3c dicebantur Canonica, scilicet, ut iam dictum est, idololatria, homicidium , & adulterium, de his nulla hie quaestio est, sed de aliis peccatis.lethalibus, saltem minime Occultis, de quibus speciatim agetur,
Non omnia peccata mortalia subiici tantur Poenitentiae publicae . Idque con-
223쪽
t. Ex s. Basilio qui Epistola ad Amphilochium Can. Iq. assem usuram non fuisse Poenitentiae publicae obnoxiam tiras accipit, inquit, s intusum lucrum
in Pauperes consumera voluerιt, ab avaritiae morbo deinceps liberari, es ad G cerdotium admittendus; sed, ut postea dicemus , qui Poenitentiam publicam egerant, ad Saderdotium non promoveban
a. Ex S. Gregorio Nyss epist. ad Letoium, ubi avaritiam eximit a Poenitentia publica Can. 6. his verbis, istera autem idololatria species , se enim Amsolus avaritiam appellat, nescio quomodo absque ulla PDitentiae medela a Patribus ratem missa es, quo fit tit his mortur valde in Ecclesa redundxt.
3. Ex S. Augustino qui lib. de side&Operibus cap. 26. peccata distinguit in tres Hasses, eorum quae excommunicatione plectenda sunt, eorum quae Poenitentia publica non expiantur, & eorum denique, venialium scilicet, quae quotidiana uocal & per orationem Dominicam eluuntur; sed in mente S. Doctoris peccata secundae classis mortalia sunt, ea quippe opponit venias is; adeoque censebat nonnulla peccata mortalia Poeni tentiae publicae non suisse subjecta: co sule quae infra adiungemus respondendo objestionibus. 4. Concilium Neocaesariense a Poenitentia publica eximit peccata desiderii, etiam mortalia . Can. q. sic habet, Si quis proposuerit concupiscere mulierem ad dommiendum mm ea, re ejus demerium ad opus non venerit, videtAr esse gratia liberatus. Hoc est a poenitentia canonica immunis, ut multi exponunt, Vel ut volunt alii, ab opere peccati & consequenter a Poenitentia publica.3. Conciliam Nicaenum M. Can. 8.decernit cum sola manus impositione recipiendos esse Nouatianos ad Ecclesiam redeuntes. De his, inquit, qui se nominant Catharas, id est Novitianos , s. alia quando venerint ad Ecclesam, placuit magno Concilio , ut impositionem manuum
accipientes se in Chro permaneant. Ei s, liter Concilium Laodice num Can. τ . recipit Haereticos cum sola fidei proseiasione sine ulla ipsis imposita Poenitentia . Consuli etiam possunt S. Chrysostomus Homit. 17. in Matth. S. Caesarius Homil. 13. S. Eligius Homil. 8. S. Leo Epist. quae est ad Rusticum Narbonensem &multi alii ex antiquis Scriptori illis idem
I ropter quodlibet peccatum mortale impolita fuisset i 'oenitentia publica, nomnisi pauci admodum remansissent Fideles in Ecclesiis, & in Communione Sacramentorum quis enim ab omni peccatonacriali, vel etiam cogitationum per totam vitam immunis est. Obj. Tertullianus lib. de Poenitentia, cap. q. testis est, omnia peccata fuisse
iubi icta Poenientiae pus alicae, omnibus, inquit, deliciis seu carne, seu spiritu, seu Iacio, seu voluntate commisys , qui psnam per judicium desinatat, irim CT veniam per Pynitentiam spopondit. Agit autem ibi de poen tentia publica quam appellat cap. 9. Pro semenssio humilistandi hominis disciplinam e igitur. Resp. Tertullianum eo loci disserere non de poenitentia publica praecise , quamvis illam designet in multis hujus libri l cis , sed de Poenitentia in genere quatenus est virtus necessaria necessitate medii pro omni hus & singulis hominibus in
peccata post Baptismum prolapss : I. quia loquitur de Poenitentia quam Dempraecepit. Bonκm es, inquit , postere an non st quid revolsis j Detis praecepit. scenitentia autem publica, ut sciunt omnes, non fuit a Christo praecepta: z. quia
hoc ar . umentum nimis probaret, nam i
rum etiam pro voatalibus impositam iui Lse Poenitentiam canonicam , propositio
enim Tertulliani est gencratis. Objicies : S. cyprianus Epist. q. loquens adversus lapsos sic habet, Nam
cum in minor ius peccatis asanti peccato
224쪽
tus Comni timonis accriplaut. Ibi loqui rite S. Doctor de Poenitentia publica: sed ait eam fuisse actam pro minoribus peccatis ergo. censebat iὸ moris fuisse in Ecclesia, ut omnia peccata mortalia subii-eerentur Poenitentiae publicae. Respondeo ibi S. Cyprianum per minora peccata intelligere etiam duo alia peccata canonica , homcidium & fornieatione iii, non quod non existimaveritea esse lethalia, sed quia de duobus istis
liquitur comparate ad idololatriam, propter quam lapsi, contra quos agit, nolebant Poenitentiam agere ; unde idololatriam Mutat delictum gravissimum &alia dicit minora peccata ; sed dubio procul per minora peccata non intelligit Cyprianus levia & venialia, quae Poemi tentiae publicae subjiciantur. Confirmatur autem haec responsio ex t pist. I i. ubi minora delicta appellat Cyprianus ea 'uae committuntur in homines, & graxiss-mam idololatriam quae in Deum committitur : Nam eum , inquit, in minoribus
delictis , non m Dominum committuntur , Ppnitentia agatur 1iuio tempore ,
quanto magis in his pavit imis e . tremis delictis , caute omusa oe moderate secvndum dis pli=xim Domini 'bservare oportet. At inquies, etiam de pravis cogitationibus actam suisse Pς nitentiam publIcam telianir s. Cyprianus lib. de Lapsis, Quanto , inquit, ct fide majores ρο timore meliores sunt , qui, quamvis nullo farriseis aut libelli facinore conficti , quontam tamen vel de hoc cogitavertivi, hoc iratim apud Saeerdotes Dei dolenter , s liciter constentes exomesogesm conscientiaesiae faciunt e igitur . Distinoo ant. actam fuisse Psiriten. tiam puulicam sponte , C. necessario & ex lege imposita, N. jam observavimus inter eos qui sinitentiae publicae labores& gradus decurrebant , multos olim extitisse qui ex pietatis & humilitatis motivo eandem susciperent Pt nitentiam , horum ibi fidem & devotionemicommendat .s. Cyprianus. Tom. Lobi. S. Augustinus Semr. 332 obmHomil. 27. inter Io. triplicem tantaxat agnoscit ignitentiam. Primam quae fit a Catechumenis ante Baptismum . Securi. dam quae cil luviorum peccatorum perorationem Dominicam . Tertiam pro exteris omnibus uelictis quae ex pabantur per illam Irini lentiam, quae, tu auseii Poeniseutia gravior atque lusive sirer, in qua proprie vocantur m Emesia Pyrria
participandi, ne accipiendo intilene judi-eium sibi manducent oe bibant: igitur putabat S. Augustinus omnia peccata mortalia suisse obnoxia Pgnitentiae publicae. Nego cons. ex h e enim loco velabo simili, colligi sol iam poteti Sanctum hu-gullinum sine ulos I itentiae ordines ibi non descripsi se, nec eiusmodi divisionem esse accuratam unde ad indagandam huius sancti Doctoris mentem super illo negotio, necesse est ut recurratur ad alia ejusdem opera ; is autem multis in locis docet aperte omnia peccata mortalia non suisse Pinitentiae publicae obnoxia. In Enchiridio cap. 8. Nosi is remporibas,
inquit, ita multa mala in Vertam Iam consuetudinem venerunt, ut proh r non soli mexcommunicare aliquem feticum non auis deamus , sed nee Clericum degradare ἰ unde eum exponerem aliquot ante annos Diso-him a Galatas, exesamare compulsus
sum, Vae peccatis hominum quae sola inustata ex orrescimus , usitata vero pro quibasisse vendis Filii Dei Sangois susus es,
quamvis tam magna sint, ut omnino claudirentra se faciandi Regnum Dei. faepe via dencio omnia tolerare cogimur. Haec mimpeccata mortalia sunt propter quae Dei Regnum clauditur. Epist. 22. scribit comessationes non privatas modo, sed &Ilias in loci ς sacris fieri solitas pub'icae Pinitentiae remedio non fuisse tunc sanatas , Sed magis , inquit, docendo quam jubendo , masis monendo quam minatas . di Epist. 133. idem testatur de peccatoribus, qui bona aliena usurpaverant, Arguimus,
225쪽
sonarum diversam viae tur reperire medicinam.
Respondent alii se distinguendo , --tera delicta expiabantur per tertiam illani Psnitentiam, quatenus erat separatio ab Eucharistia, C. quatenus erat luctuosis
enitentiae laboribus distincta subdistinguo , si graviora essent , C. secus & istud intelligendo de singulis mortalibuε , N. scilicet S. Augustinus & alii υeteres sumunt nonnunquam Poenitentiam publicam latius pro separatione ab Altari . &Commu)ione Eucaristica , & saeptiis insensu strictiori pro poenitentia canonica variis distincta stationibus. Id moris aurem suisse S. Augustino ut duplex illud Poenitentiae genus distingueret'; ita
ut Poenitentiam publicam polleriori sensu acceptam, nonnisi pro gravioribus &canonicis sceleribus assignaret , patet ex libro de . ymbolo C techumenos cap. 7. .
ubi primum i 'itur de peccatis pro quibus Fideles separabantur ab Eucharistia , & postea de alia graviorum scelerum specie , propter quae caeteris P i-tentiae publicae labori s subiicictantiir , Nolite, inquit, illa tam mittere, pro qui- Hs necesse es ut a Corpore Cmisi separemini , . quod absit a vobis , en pri-rba publicae Poenitentiae species, Illi quos
videris . agere. Paritentiam , scelera Gmmiferunt aut . adulteria aut scelera immania . . Ubi speciatim de Poenitentia canonica. li ui Ar . . Objicies : Caesarius Arelatenss omn a.
pegata distribuit in duas classes, levium scilicet &: capitalium Homilia.i. & s la testia excipitia poenitentiae publicae laboribus, Q. autem vivebat ad finem quarti saeculi : ergo in more tunc. postum erat in Ecclesia, ut omnia peccata mor talia subiicerentur poenitentiae publicae . . Respondeo S. . Caesarium, per levia peccata intelligere quaecunque peccata. oinponuntur canonicis , & in quorum numero multa collocat mortalia , levia enim appellat ea omnia, quae lingua , oculo , . corde admittuntur delicta , quomodos tumuiri quae objici solent ex S. Eligio qui smiliter Homil. 8. & I3. . pec e la distinguens in minuta 8c capitalia, .haee solum subjicit Poenitentiae publicae.
Quapropter tria tantum peccata cano.
nica , idololatria, homicidium, & adulte rium Poenitentia publica plerubantur ut uel ex eo colligitur quod canonica, appellabantur quia scilicet ex Canonum i
praescripto Poenitentiae publicae erant o noxia. Id autem apertum est ex '. Paciano qui oratione paraenetica ad Poenitentiam expresse docet, non Omnia peccata mortalia sed haec. tria solum plem, solita poenitentia pubblica , Quae , inquit , Apostoli in suo Concilio Ierosi .
miram assignarum , . nempe idololatriam , .lumiciditim, oe adulterium, caetera vero contrariis bonis operibus , fananda sunt. At vero ex allatis modo S. Augustini locis aperte manifestum est hanc. fuisse Ecclesae disciplinam, ut Fideles non m do propter a amissa peccata canonica , sed,& propter alia, peccata mortalia a Communione Eucharistiae per aliquod tempus
arcerentur, ait enim.citato capite 7. libri de . Symbolo , Nolae illa committere pro quibus necese es, ut a Corpore Cίr, si separemini. . Lib. de dono persevera tiae cap. q. idem esse reputat admittere aliquod peccatum quo amittatur sanctitas , & mereri separationem a Chiisti Corpore , quod confirmat autoritate S.Cypriani. Eandem disciplinam discimus a b. Basilio Epistol. ad Amphilochium Can. 3q. Caesario Arelatensi homil. 8.&sa. Ex Eligio Noviomen si Homit 8.ex Isidoro lib. i. de Oiliciis ; & Concilio
Turonensi III. Can. 22. Habitum est. illud Conciliumban. 3l34. Capuτ' XXIV. rum peccata occul a 'nitentiae pullisca sufficerenta r.
Uidam ex ultimi saeculi Scriptoribus existimarunt nunquam peccata. o ta suisse.Poenitentiae publicae obnoxia , ita sensit Ioannes Petitus in notis
226쪽
ad poenitentiale Theodori Cantuariensis, vir caetera Catholicus, quem hac in parte securus est Dallaeus lib. I. de Consellii
ne cRp. 22. alio tamen animo affectus ;hic enim contendit juxta veterem Ecclesiae Diiciplinam, sola publica scelera quae scalidalo fuerant, conrellos suisse Fideles. Uerum communis sere omnium, Taeologo- tum sententia est 'sex prioribus Ecelesiae saeculis peccata etiam occulta , si graviora essent & canonica, suisse subieeta Poenitentiae publicae, nec nisi leptimo sareulo usurpatum , ut de occultis occulta ageretur Poenitentia , huic sententiae adhaeremus; quamobrem sit P RiMA CONCLUSIO. Sex prioribus Ecclesae saeculis occulta etiam crimina luerunt sub ecta Poenitentiae publicae.
Talem enim filisse Ecclesae Disciplinam testantur SS. Patres , Origenes in Psal. 37. Circumspice , inquit, dii gentius
eui debeas confiteri peccatam tuum . . . sintellexerit talem esse languorem timm , fui in conventa totius Eulisiae exponi desereto curari, ex quo foretasu ρο eiuri aedifcari poterium, o tu ipse facile sanari, mulia loe deliberatione o fatis perito illius
consilio procurandum es. Retulimus simia dilatium Tertulliani locum ex lib. d. ς-mitentia cap. 9. quo nihil ad eam rem aD serendam disertius adauci potest . Legatur etiam quod scribit S. Cyprianus lib. de Lapsis , ubi loquens de idololatris tum
occultis, tum put cis ait Convertantum ad Dom num mente rota , 'vitentiam erimmis veris doloribus exprimentes Dei misericordiam deprecentur.
Item S. Basilius Epist. canonica ad Am. philochium sic habet Can. 34. Adulteris pollutas mulieres o constentes ob pietatem, vel quomodocumque convictas publicare quidem Patres miseri pro se orti ut, ne con
victu mortis caulam praebeamus, eas autem
saresne Commχnione jusserunt, donec ιmpleretur tempus Imrsitentiae. Uhi t. agitur de adulterio ei: am occulto, ut oli: iidunt haec verba, Confitentes ob pietatem I a. plectitur Pinnitentia publica ; iubentur enimilare sine Communione. Can. 6 i. sic im
uitur idem S. Basilius, Qui furatus est,s ex se quidem Poenitentia motus se ipsumare averit , -- a sola Sacrirmentorum Communione anebitur. Sin autem conjelius Derιt, duobus annis. Furtum porro censetur occultum, quando per solam rei secretam revelationem innotescit. S. Ambrosius lib. I. de Poenit. cap. I 6 Si quis igitur , inquit, occulta crimina habens propter Chrishm, tamen fluuios Psnι-
renitam egerit, quomodo diic recepit, s ei Communio non resuuitur , volo veniam, reus feret, petat cum lachrymis, petat stimgemitibus, petat cum 'puri toricis fletibus,
ut igno scatur, obsoret, O cum 3. d, Iata fuerit ejus Confesso, credat se remisius supplicasse. S. Augustinus Serm. 33r. Qui posuxores veμas, inquit, vos illicita concu-Ltu mutilasis, spraeter uxores voras cum aliqua concubuis/s , agite Paenitentiam,
qualis agi r in GYωμι , ut oret pro vo&s Ecclesia , nemo μοι dicat, occulte ago, apud Deum ago, novit Deus qui mihi θυο- scit, gum in corde πο o ergo sue causa dieium es, Quae solveritis tu terra, solii taerti ut in Coeu ς ergo sne causa sunt claves datae Golinae μι. Hortatur ibi S. D ctor ad Poenitem iam publicam, ibidem enim proscri exemplum Theodosii Imperatoris . Consuli pollunt insuper Innocentius I. Epii l. 2. ad Victricium Rotho
magensem Milcopum; Caesarius Arelat. Homi l. a. in Quadrag. S. Leo Epist. 136. ad Episcopus Campaniae , & S. Eligius Homit. q. 7. & 8.
Secundo probatur eadem assermo, quia haec eadem peccata cnitentiae publicae suerunt pro Laic's obnoxia quae in Ct ricis maioribus depositione pias ciantur ei ed propter peccata etiam occulta depo Debantur Clerici maiores , ut patet ex Concilio Neocaesariensi Can. q. his verbis e si Presbter qui corpore prius peccaverat, promotus fuerit, os a . te Uin
risem pecoagie confessus sumit, ne offerat
227쪽
manens in aliis propter eius bonae vitae simatum. Ubi habetur l resbyterum, si iK- cultum crimen confiteatur, e gradu tuo dejiciendum . Cuius rei eximium habetur
exemplum in Concilio Toletano X. ubi Potam ius fracarensis Episcopus suit depositus postquam scripto se sidissimi eriminis accusavit, Per fidelem. inquiunt PP. Urisionem agnito quod taetu formineo for- fluisset, licet tune paterna antiquitas δε-
eris regulis de cere ab hon re decernat, nos tamen miserationis jura. fervantes ann abstitimus nomen honoris, sed et Mida aut ritate decrevimus peFetuae PD itemiae inservire , officiis aerumnis .
Tertio, id recte colligitur ex eo quod in iis omnibus Canonibus , qui pro gravioribus delictis Poenitentiam publicam decernunt, nullus e tat qui crimina publica distinguat ab occultis, & pro publicis tantum ac speciatim instituat Poenitentiam publicam , quod sane non ita praelii tum luisset a Patribus , nec a comciliis, si ea tum fuisset Ecclesiae doctrina& mens, peccata Occulta non esse Ihnitentiae publicae obnoxia e quin imo accurate distinxissent utrumque deli rum genus, & sola publica pii blicae loenitentiae
di .issent. Obiicies: Origenes Homil. 2I. in Iosue sic habet, Ubi peccatum non es evia deus , ejicere neminem stofumur de. Ecclesiae igitur pro solis delictis publicis imponebatur l nitentia publica. Dii l. cons. Pς nitentia publica. per vim& coacta, C. simpliciter, N. scilicet cum
peccata occulta erant, nonnisi de consilio Saccrdotis, cui per arcanam Conses.sionem revelebantur , peccatores mittebantur ad Icenitentiae publicae stationes, contra vero qui publice peccaverant ad eam suscipiendam cogebantur, & sic explicatur, quod idem Origenes alibi docet pro peccatis occultis agendam esse I cnitentiam publicam ex consilio Sacerdotis. Unde etiam S. Augustinus Serm. R I.
ronunciat neminem a Communione pro
iberi posse , nisi aut sponte consessus , aut in aliquo judicio convictus, Nos vero a Communione prohibere quem am non
possumus, nisi aut θοnte confessum , OMiti aliqMo, sive saeculari sive rivis. suo
Objie. S. Augullinus Ser m. 8a. cap. Laperte docet sola peccata publica publice corrisenda, Sunt, inquit, hontines a Dieri in domibres suis, m secreto Peccant, aliquando nobis Produntur ab uxoribus fuisplerumque zelantιbus , aliquando marito. ram salutem quaerentibus, nos non prediamus palam , Ied in secreto arguisus e bi contigit malum , ut moriatur malum sigitur
Respondeo nihil prorsus confici post rex hoc Augulti ai loco, quia de cor- lecticine fraterna tantum , non de i s nitentia disterit in illo sermone, ut cuivis cuni legenti manifestum est; Ergo inquit ibidem , ipsa corripienda sunt coram omnibus quae peccantur coram omnibus , ipsa corripienὶ Iecretιur, quae peccamur secrearitis. Quid vero haec ad modum agendi. nitentiam ZONic. 4nnocentius I. scribit in Epistiad
Exuperium cap. q. in more positum non
fuisse, ut i initentiae publicae subiicerentur adulteria virorum, quia inquit: μα. habent peceata latentia viniuciam : igitur peccata occulta, tametsi canonica , non erant publicae rinitentiae obnoxia . Re . Innocentium appellare peccata latentia, quae nec Consessione privata, nec convicti me iuridica innotescebant ocucasione virorum qui adulteria perpetrabant, nec ab uxoribus tuis vulso accusabantur, quamvis .contra uxores ejusdem criminis accusare uolerent.
O te. Si pro peccatis occultis imposita fuisset i initentia publica , non satis prospictum fuisset eorum honori , qui propter eiusmodi peccata in Tri nati Conseisionis secreto declarata, inter Poepi tentes suissent allegati , quin im , hoc pacto revelata suisset Conie illo saltem indirecte, quatenus promptum suisset judicare , ejusmodi homines incidisse in peecata canonica : absurdum consequens, & mente Ecclesiae prorsus alienum: ergo
228쪽
Nego ant. & ratio est , quia tunc multi i exta bini inter Fideles , qui ex solo h militatis, & Chcillianae pietatis motivo sublicae Poenitentiae gradus decurrerent, ut Rex Namba 'de quo sermo est in Coi cilio Toletano XII. quemadmodum hodie non Landalisantur qui ad i. .ontellio nis Tri mnal publice accedunt, quia mul-ἀi pietatem colentes propter peccata solum uen alia confitenda illud frequentant . SECUN DR, CONCLUSIO.Cirea septimum saeculoni mutata vide-etur , hac in parte ., Ecclei ae Distiplina ;ata ut pro peccatis publicis publica &
culta pro Occultis imponeretum I cenitenaia.
Id ostendunt varia septimi saeculi &. sequentium monimenta, in capitulari lib. I.
Lap. 32. hoc legitur, Si occulte 'o uteconfessis fuerit, inulte fiat , si publice oemaut jesie . . . publice coram Ecclesiae jux- .ra cammcos nnitem P adur. Consuli pose
sunt poenitentiale Theodori Cantuarientis, qui deserit ad medium saeculi septimi ;Concilium Aresatense VI. Can. io. Conciliun Cabillonense Il. Can. 23. Moguntinum I. Can. 3 r. haec decernit: Discretis se auda es inter Pgnitentes cui pra-Sice , qui ab conse Pgnitere Gebeant, nam qui publice peccat, oportet o ut pN-
Alea multetur Psnitentia .. . Habita et la Synodus ann. 8 P. ἀC ApDT XXV. Utram Clarici fuerint etiam 'nitentiae publicae subjecti. CLerici alii dicuntur maiores , alii mi ἀnores e maiores Clerici tunc dice. tantur Epi' 'pus , im 3 ter, D ac nus caeteri vero e Clem vocabantur Clerici minores , . quibus positis sit u
Pai MA CONCLUSIO Clerici maiores publicae Poenitentiae suerunt sub ecti tribus prioribus Ecclesiae saeculis , non item quarto, ' sequenti-
Probatur prior conclusionis pars, I. ex Concilio Neocaesariensi Can. I. PresDe r. inquit, si uxo rem duxemit , ab ordine
suo illum d mni debere , quod se fomicarus
1 it vel adulterium commiserit, extra Ec-Hesiam abjiciatur , Prnitentiam inter Dicis redacius agat. 2. Ex Concilio Eliberitano Can. I 8.
Episcopi Presbieri , inquit, Diacones , se in mimperio posti detesti fuerint quod
sint mniatι , nec in fine eos accipere con munionem . Can. 46. Si quis Diaconum se perm/serit ordinari , postea fuerit m erimine detestas mortis quoa aliquando commiserit , si sponte Itierit confessus . placuit cum illa legitima Pmitentia mi triennium accipere Communionem , qui ds. alius eum detexerit, ns quinquennium Hla Ps nitentia. Id ostenditur ex S. Cypriano quit effatur Epist. 3 a. ad Antonianum , Com munioni admissum sitisse Teophimum Episcopum ., & quidcm cx singulari indulgentia , eo quod reduxisset universampletaem quam in ruinam secum traxerat: sed nulla sciret indulgentia, nisii pal- .eitum ei suisset quoad rinitentiam pinblicam . ist. 39. idem Cyprianus objurgat Terrabium , quod Vitiorem queσ-dam Presbyterum , qui thus idolis ad oleverat, Communioni reddidisset , non dum acta κb eo plena Pinitentia. . Ex Cornelio Papa pisi. ad F bium Antiochenum apud Eusebium lib. 6. cap. Φῖ. ubi loquens de duobus illis Episeopis , qui Novatiano manus impo luerant: Unus , inquit , non longe posspeccaruim febiliter lamentans , apertem sessus ad Ecclesam revenit, quem p puto universo pro eo rogante , ut Laicum in Communionem recepimur ; igitur tribus
prioribus Ecclesiae saeculis Clerici maio
229쪽
res Poenitentia publica multabantur. Objicies t Ex Astaspinam in optatum observatione sexta , Sed eue' ab Oragene haec vulgo referuntur quae huic nostrae Ien-- remiae plurimum favent, s PDitentia ιmponeretur Episcopis, non esset Poenitentia,
sed injuria : igitur . Resp. deceptum esse Alba spinaeum qui haec verba tanquam Ortynis profert in subsidium suae opinionis, cic quae nullo in
loco extant apud illum. Obi. Optatus lib. 2. cap. 2 r. arguit D
natistas, quod Episcopos & Presbyteros Poenitentiae publicae addixissent , Hondine fui nominis , inquit, spinari sunt Sacem dotes , o inaud ita impietas ' quem iugulaveris inter Poenitentiae torimenta servare,
hoc est Sacerdotem quem gradu deieceris, an Poenitentiae laboribus detinere, ut habet clarissimus Dupin in notis ad Optatum t sed illos talis impietatis non a guisset optatus , si tune rerepta fuisset consuetudo Sacerdotes subjiciendi Pinitentiae publicae: igitur, Dist. maj. quod honore suo spoliaverant Sacerdotes immerentes, & quidem infami quodam & insolito modo, C. eo praxisse , quod illos, nitentiae addixerant , N. abunde intelligitur haec responso ex ipso Optati textu , sis id a vobis minus fastum es mes, is conitiis P Sameiatι sunt innocentes , exarmati Fideles, Ionore nominis sui spoliati sunt Sacerdotes s cap. 23. sic prosequitur, Docete ubi
vobis mandatum es radere capita Sacem dotum eum econtrario sint tot exempla '
pinia, feri mn de e ς & cap. 2 . Inveni sis pueros , de Poenitentia sauciosis,
ne aliquι ordinar/ muissent . Agnoscite vos animas everti se . Iniensis Fideles antiquos , fecisis Pgnirentes . Aguincite vos animas everrise, inveni lis Diaconos, Presbteros, Discons , festis Laico. Agnoscite vos animas evertisse. Luce meridiana clarius est , Optatum id praecise vitio non vertere Donatistis , quod Sacerdotibus lanitentiam publicam in planerent,
in hoc enim animae non evertuntur.
Instabis. In lib. I. ejusdem Optati h
tatur Concilii Romani sententia contra natum his verbis : sngulis in D natum sunt hae sententiae latae, quod com
iesus su rebaptisasse , Episcopis lapsis
manum imposuisse . In Pinitentiam scilicet , neque enim ibi sermonem esse de manus impositione ordinatoria probat mox laudatus optati Schol alles t igitur
tunc temporis , hoe est in tio quarti saecurili non licebat Sacerdotes Poenitentia publica multare.
Resp. Verisimiliter id culpari in Donati istis, quod P nitentiae publicae Sace dotes addixerant per manuum impositionem, quod quidem Traditioni Apostolicae adversari scribit S. Leo Epist. r. ves
alio modo aut non usurpato aut etiam
ignominioso , quod satis indicant verba mox a nobis allata . Posterior autem conclusionis pars , qua
dicimus elapsis tribus priori blas saeculis , aliam fuisse in Ecclesia inuictam Disciplinam , & Clericos maiores non suis Ieamplius I ceniteritiae publiciae obnoxios ,
plurima ostendunt momenta Ar. Concilium Carthaginense V. Can. II. sc habet, Item confirmatum es, ut squando Presbteri mel Diaconi in aliquam tori culpa in idii fuerisit, qua eos a miniserio fuerit nece e renovari , non eis
manus tango, Poenirentibus, vel tanquam
fidelibus Laicis imponatur. 2. Idem docet S. Iaeo Epist. a. quae est ad Rusticum, Allexum es , inquit, consuetudine Ecclesiasica . ut qui in pres-0terati honore , aut in Diaconi gradu fuerint consecrati, ii pro crimine Liquo suo
per manus impositionem remedium acciapiant paenitendi , quod sne dubio ex A solica Traditione descendu . Ad Apollo-licam Traditionem revocat S. Leo, non quod Sacerdotibus imponi non debereticenitentia , sed quod res fieri non debeat per manus impositionem ; tum verob. Hieronymus Epist. 48. Isidorus His. palensis lib. a. de Oificiis Ecclesiallicis c. i6. dc Rabanus lib. a. de instit. Cleri
Ola. Felix III. ad finem quinti saeculi
230쪽
Poenitentiae publicae addicit Episcopos ,
Presbyteros, & Diaconos qui rebapti rari se Iκ rmiterint Epii l. septima: igitur. Rei p. verisimiliter id noni intelligere summum Pontificem de Poenitentia pu blica, quia monet primum diversas nas este statuendas pro diversa conditione eorum qui baptismatis iterationem pem
miserunt , & postea Clericos maiores Poenitentiae addicit praecise nulla facta mentione stationum & loci ; cum vero insuper imuitur de minoribus Clericis ,
eos; ad solitas ii itiones remittit Cateros , inquit , seu Claritas seu Momachos . his Poenitentiam per trientuum durare δε- crevimus. Nonnulla tamen extant m ni- nta , 'uibus apparet Clericis majoribus concessum sui illa, ut poenitentiam publicam peragerent si eam expeterent , Concilium enim A rausicanum I. cap. 12. desernit Poenitentiam non esse denegandam Clericis eam flagitantibus , habita est illa Synodus an . 4 t. tum vero Aure lianensis I. an. III. S E C N D A C o N C L U's I O .
Quoad Clericos minores spectat , apparet eos Poenitentiae publicae suisse addictos usoue ad seculum septimum. De tribus quidem prioribus saxulis patet' ex iis quae adducta sunt modo , ut ostenderemus & ipsis majoribus Clericis impositam fuisse Poenitentiam publicam; de sequentibus vero saeculis patet etiam ex Felice III. summo pontifice & speciatim ex, laudito Isidori Hispalensis loco. Sed septimo saecvlb videlicet an . 623. Concilium Toletanum IV. Can. 29. ii
tuit omnes Gericos perpetuae Poenitentiae damnandos , sed in monasterio peragendae, Si uisopus , inquit, aut Pres'-rer , sive Distantis, aut quilib et ex ordine
Clericorum magos aut aruspices .... con
Iulere fueris deprehensus ab honore dignitatis suae depostus Monasterii poenam ex Apior, ιbique perpetuae Poenitentiae deditus, i
Utrum Haeretieis au Ecclesiam redeuntiίυ imposita fueric Paenitentia pultica .
DIco haud dubie ad initium quinti
saeculi legem suisse in Ecclesiis , ut Haeretici qui apud Catholicos baptizati
ad Haereticos defecerant , nonnisii per Poenitentiam reciperentur cum ad Ecclesiae castra revertebantu : testis est Innocentius I. Epist. 22. cap. s. ubi sic habet, ..ει. vero hi qui a Catholica Fide adhaeresim transeruul ,i quos non aliter νομtet nisi ner Poenitentiam suscipi. Dixerat cap. 4. de Haereticis extra Ecclesiam C tholicam baptizatis , NUIra vero lex es Ecclesiae , venientibus ab Haetetuis , qui
tamenn illic baptizati sui, per manus tm- moionem Lucam tautum trιbuere Communionem , nec ex his aliquem in clericatus honorem vel exi um subrogare. Et similiter Concilium conitantinopolitanum quod secundum est generale Gn. 7. decernit
recipiendiri esse Haereticos modo suam haeresi in eiurent, Arranos qui xm O' Macedonianos Sabbatianos o Novarim. ms . . . . recipimus dantes quidem libellas oe omnem haeresim anathematizantes, quamn sentit ut sancta Dei Catholica o sesica Ecclesia. Scilicet istilli addicuntur
Apparet tamen in prioribus Ecclesiae' Deculis omnes Haereticos nulla facta distinctione ad Poenitentiam suisse amam datos , cum ad Ecclesiam redibant ; insigne est Stephani summi Pontificis Decretum pro omnibus omnino Haereticis, Si quis, inquit, a quacunque haro venerit ad nos , nihil innovetur nisi quod tra-d tum est ut manus illi ιmponatur in Poeni