장음표시 사용
231쪽
C ApDYXXVII. olim iteraretur Paenitentia puluis . Pinnitentia publica non iterabatur,
ut constat ex Tertulliano lib. de Pt-nit. cap. 3. haec scribente, Piget secundae ιmmo irem uitιmae spei subtexere mentionem , - retraetantes eis residuo auxilιο PDitem res, spatium adhue delinquend. demonii, are videamur .... collocaest Deus inie)ιιbulo 'nitentiam secundam quae ρ-lsantibus pa
tefaciat , sed iam semel, quia iam secure M
sed amplius nunquam. Ex S. Paciano adversus bempronianum , Attende , i quit, quod ad Petrum dicar in ferrus, id quoupeccatur in seminem septuagies hepties ese relaxandum, ut Hiendat alias vel semel misse .... conceditur ergo vel semel E elem, scilicet peccata relaxare per P nitentiam publicam. Ex S. Ambroso lib.
2 de Poenitentia cap. Io. Merito re rehenduntur , inquit, qu/ faepius agendam Paenitentiam putant, quia luxuriantur in Chyso, nam si vere agerent Poenitentιam , iterandam postes non putarent, qίria sicut unum Laptisma, ita una Poenitentia qua tamen publice agitur ; nam ouotidiaui nos
debet Asmiere delitim, sed laee delictoriam leviorum es, illa graviorum . Quod idem docent S. A stinus Epim rue . ad Macedonium ; S. Hieronymus Commen ad Habacuc cap. 3. Si ricius Epist. s. Ralii communiter, veteres : conruli pote it Morinus. lib. de poenitentia cap. χλObi. Origenes Homil. 33. in caput 23. Levitici haec scribit, In gravioribus
Giminibus femel tantuni vel raro Pςurten tiae concedιtur locus , sa viro communia me frequenter ineurrimus , semper Pyniarentiam recipiant. ergo non semes tantum Poenitentia imponebatur. Nego cons. contendunt enim Eruditi,
has voces vel raro non esse Origenis sed in ejus textum irrepsisse; unde sine illis resertur iste locus a Magistro sententiarum dii l. l . sorte etiam non ita severa suit
Ecclesia Alexandrina, temporibur Orige
nis ; satendum est enim in multis circunt- stantiis quae publicae Poenitentiae negotium spectant. eandem prorsus servatam nγn fuisse d seiplinam in omnibus & singulis Ecclesiis; quomodo etiam explicati silet quod testatur S. Irenaeus lib. 3. cap. 4. Cerdonem Haereticum non semel fuisse ad Poenitentiam admissum, scilicet aliter actum videtur cum Haereticis . ac cum aliisl cenitenti traς ob majorem quae inde expectabatur Ecclesiae utilitatem. Obi. Tetiatur Socrates lib. 6. cap. 2I. S. Chrysoilomum permisi se, ut Poeni . tentia iteraretur , Nim , inquit, cum anori Episcoporum semel dantaxat iis qui
post BaptVmum peccasseret, concessi fuisset
'nitentia, ipse monuntiare non dubitavit , lices millies ciuitentiam eleris, a cede . GA qu rm dis, inam tum a familiariis
bas fuis leprehensus ese , tum etiam a Sisimnιo Mistianorum Disicopo : igitur. Respondeo .erisimile esse id nunquam dii tam fuisse a S. hrylostomo, in nulla enim ex eius Homitiis reperitur, vel si hoc concionando protulit S. Doctor,
auditores suos ad poenitentiam pri datam e . hortatus est, ut sonant haec verba , ii cet, millies Pguitentiam egeris , non ad Ic nitentiam publicam , qua de re tamen eum arguere amat Socrates, qii, ut ne 4mo nescit, Novatianorum partibus adhaeribat, unde millam meretur ficlem. Obj. S. Thomas I. p. q. 8 . art. Imaidi multos errasse dicentes, poenitentiam iterari non posse igitur. Resp. manifestum esse S. Thomam to qui de poenitentia universm, hunc enita errorem tribuit Novatianis, qui dicebant , 's primam Prnitentiam quae agitur in B ptismo, pereatum mon rupe per 'nisentiam iterato resilui. Unde ibidem solvens argumentum sibi ex autoritate S. Ambrosii propositum, ait: -secundum dicendum quo Ambrosius loquitur de Pynitentia Alemni quae in Ecclesia non iteratur. Porro qui poli actam publice Poeni tentiam iterum in eadem aut similia pecurata relabebantur, nulla venia & ab litione sacerdotali donabantur in multis, Eici
232쪽
t. colligimus ex Concilio luisse in multis Ecclesiis, non ὀixi in omnibus : siquidem mitius cum relapsis ac rum est in Ecclesa Romana,ut perspicuum est ex Epistola Innocentii I. ad Himerium cap. I. De quιbus relapsis , quia famjufragium non habent prnitenia , ia duximus ciscernen m , ut sola intra Ecclesiam FHeliatis oratione iudiantur .... quibus tamen quoniam earnati fragilitate ereide
runt, viatico munere, cum ad Domιnum
ceperint trincisci, per Communionis gra- ιιam volumus subveniri. Quaeres utrum etiam his temporibus nonnullam poenitentiam publicam imponere thceat saltem pro peccatis publicis. Ratio dubitandi est, quia iam a multis saeculis mos ille obsolevit in Ecclesia pe cata Fidelium publicis poenis castigandi, ea autem res ad meram spectat discipli
Respondeo cum Theologis sanioris Ecclesiis . Id Eliberitano Can. 3. Si pose Prestentιam,
inquit, fuerim mcchati, placu/t, non amplius eis essedandam Communionem,ne lusisse de Dominica Communisue videantur.
Can. 7. Si quis forte elis pos lapsum mi.
ehia pos tempora consituta , accepta, vel, ut alii legunt , alia Prnitentia denuo fuerit fomnicatus , placuit nec in fine habere Commu
a. Ex S. Augustino qui interrogatus a Macedonio , cur Episcopi saepe iaepius apud Iudices saxulares intercedunt pro reis, nec tamen ipsi in Ecclesia peccat ribus post primam Poenitentiam relapsis veniam indiligent; respondet debere eniLmodi peccatores spem suam omnem collocare in divinam misericordiam , Quamvis, inquit, eis in Ecclesa locus humili mae Psmientiae non conceditur, Deus omen Iuper eos suae 'nitentiae non Oia viscitur . propter &ex Macedonii interrogatione , & ex responsione S. Aquilini patet, peccatoribus post actam primam Poenitentiam relapsis, den alam nisi eveniam & absolutionem a Sacerdotibus, qui illos ad Dei miseric rdiam remitte-
3. Accedit Concilium Toletanum I H. cap. II. ubi sic habetur, Quoniam compeperimus per quasdam uspaniarum Dei fas non secundum Canonem , sed Diomero suis peccatis homines agere Psvrtemriam , ut quotiescunque peccare lucierit, toties a Presbtero se veconciliari eva fu-lent , ideo pro coercenda tam execrabiti praesumptione . id a faucis Concilio bl rur , ut secundum formam Cano m avi quorum dentur 'nitentiae, hoc es, ut eum quem prius sui nnitet facti a Communione subpensum Deiat ιnter reliquos 'nisentesai mantis risinitionem crebro recurrene ,
expleto autem Satisfactionis tempore, sicut sacer alis contemplatio probaverit, Communi ia' restituat. vero qui ad priora vitia vel tu ira Prnitentiae tempus , vel posdoctrinae , maxime consentaneum esse menti Ecclesiae, 'el etiam expedire, ut quadam Poenitentia publica aliquando plectantur Fideles, cum peccata e mi serunt in aliorum scandalum ti offensi
Probatur2quia his omnibus omissis, quae supra protulimus tum ex SL Patribus tum ex Conciliis, ut ostenderemus pro certis gravioribus peccatis etiam occultis impositam olim iuisse poenitentiam publicam, quod satis aperte indicat memtem Ecclesiae fuisse, ut saltem publice corriperentur qui publice peccaverant, uti monet Apostolus, his inquam praetermissis, quia agitur solum de ea Ecclesiae Disciplina cui consormare se debent impraesentiarum Pastores, audiantur Patres Tridentini, qui longe post obsoletum in Ecclesia usum Poenitentiae publicae scripseriint; ii videlicet sess. 24. de Resorm. cap. 8. ,sic loquuntur , Amycus monet, I. Timol. I. publice peccantes palam esse cor ripiendos , quando igitur ab aliquo pulticeo in multorum conspectu crimen commissum
reconciliationem relabuntur, secundiam pri ' fuerit, vinde alios scaudato enses comm or Camnum severitarem damnentur. loque Disse non si dubitandum, Mis ae Poenitentiam pu-- anonum Iemυtatem uamnentur. rosque smse non si auter hanc consuetudinem inva- coudinam pro modo cui G
233쪽
ιitra is ungi oportet, ut quos exemplo suo
ad malos mores provocavit , siuae em mendationis testimonio ad reflam revocet vitam.
D scopus tamen publicae hoe Pmitentiae
renus in aliud secretum poterit commutare 1 quando isa magis judis erit expedire. Ubil atres Tridentini r. hoc suum Decretum imponendi quando iue Poenitentias publicas , iis qui publice.& cum sandalopecearunt , autoritate S. Pauli.sulciunt: a. solis Episcopis, non aliis instrioribus Presbyteris veniam eoncedunt ab illa lege dispensandi & publicam Poenitentiam cum secreta commutandi; 3. iuxta illos id non licet Episcopis, nisi quando Ecelasiae utilitati magis eonsentanea iudicabitur illa commutatio, quo fit ut verast assertio nostra qua d ximus, Ecclesiae mentem esse publica poenitentia publicas Fidelium iniquitate emendare, Atque hanc praxim in Concisio Tridentino stabilitam approbavit postea univetia sere Ecclesia Gallicana, ut patet ex Conciliis Provincialibus quae paulo
post celebrata sunt,' videlicet ex Concilio othom agens an . I 38 I. ex Remensi. R Burdigaleii si an . t 8'. ex Bituricensitan . I 384. & ex Aquensi an. II 83. denique in ei mitiis generalibus Cleri Gallicani Meloduni an, I 379. haec leguntur titulo de cenitentia . piablice Deccantibus putilaam injuvendam esse Prnitentiam jure a Tridentina praceptum es Syno M.
Eandem disciplinam in Italia viguisse. patet ex Conciliis i rovincialibus Mediolani habitis sub S. Carolo: in priori hora halientur , Idem Confessores. quemadmodum a Tridentina Synori jussum est ,
pultice peccantι s, publicam Pgnitentiam: mmuant. Tum vero in Pelgio , ut constat ex Concilio Mechliniens , quod anno I 3 . habitum est, ac demum in Lusitat ita ex Concilio Bracarensi an. 1366. Ante Concilium Tridentinum anno videlicet r336. idem statutum fuerat a Gm-cilio Coloniensi his vel bis. In publicis vero cri mimbus quemadmodum necesse est, ita iubemus ad Canones ori os publica
Prnitentiae regredi, at Me adeo ad Christo Di discipuli Pauli ins tutum qtii ad
Cominthios exemplo osendit, quomsuo oporteat Ecclesia in publice peccantes animadvertere , donec ι is peratia Pollentia μιιsfecerit . Quibus consentiunt apertissima veterum Theologorum testimonia,
legi pol sunt Magister sentent. in A. dist. I . Thomas pluribus in locis, & smi
liter S. Bonaventura, Paludanus, S. Antoninus , oc alii passim . Deinde ualidissimum eruitur argumentum ex variis diversarum Ecclesiarum ritualibus , ubi haee eadem praxis vel conservatur vel instauratur summo cum studio Episcoporum qui & ea de re saepe saepius mandata publicarunt in suis Dicecesibus. Quin & in nonnullis adhuc Ecclestis Cathedrali hias quaedam supersunt veteris Poenitentiae publicae vestigia, quatenus Fideles graviorum quorumdam scelerum rei sistunt se coram poenitentiario ad initium quadragesimae & ab Ecclesiae ingressu arccntur usFe ad striam quiniam majoris hebdomadae, quod utique publice & solemniter quot annis usurpatur in Ecclesia nostra Cenomanensi. Ex quibus patet perperam a nonnullis affirmati singillatem & indiscretam esse hanc prax m , qua pro publicis flagitiis , publica iniungeretur Pinitentia, praesertim cum jam a multis saeculis quilibet q- nitentiae publicae usus sit obsoletus , &aliunde postulet prudentia, ut Consessarii in rebus ad meram disciplimarn spectantitus prae lenii Ecclesiae praxi inhaereant. Huic inquam ratiocinio locus non est , quando quidem tot ae tam praeclaris autoritatibus nititur haee disciplina , qua pro publicis saeteribi is publica iniungitur Satisfactio . Caeterum qui curam animarum gerunt, in imponendi; Satisfactioni 's prude ter agant, non propriis assiesibiis praeoccupati, sed mentem Ecclesiae consulentes in Concilio Tridentino &. aliis postea Conciliorum Provincialium Canonibus,
ubi praelem Ecclesiae Disciplina a Con Libsariis tenenda continetur C A.
234쪽
De Forma Sacramenti Prnisentiae.
HIs pertractatis quae ad Contriti
nem , Consessionem , & Satisfι-ctionem, quae loco sunt materiae hoc in Sacramento , sequitur ut dicamus de eius forma seu absolutione sacerdotali qua in re examinandum est I. quaeliam sit illa absolutio & in quo posita sit: a. utrumper eiusmodi sarmam peccata vere remittantur, vel solum declarentur remissa :3. utrum aliquando deneganda sit abso-
in aliqua verborum formula , quia haec est praxis Ecclesae respectu cuiuslibet Sacramenti, iuxta Augustini Trach.
. in Joan. Accedit Wνbtim ad elementumo fit Sacramentum . Sacramenta novae legis, ut diximus, constant rebus ut materia , verbis ut forma.
mentorum , una quae dicitur deprecatoria &in quadam oratione posita est, ut in Confirmatione ; alia indicativa quae verbis absolutis expr. mitur, ut in Baptismo, Epo te baptUo, M. quidam aliam addunt
quae dicitur imperans , qualis legitur in renitientiali Egberti apud Morinum his expressa verbis , Sis absiautus a Deo Patre o Filia oe Spiristi Saullo ab omnibus
peccatas tuis. Sed haec verba ad essentiam cramenti non pertinebant.
quod si Nostendit Morinus lib. 8. de I snit. cap. 8 de sequentibus, ordin .raam di vulgatam antiquitus formam atasilinionis fuisse deprecatoriam saltem us in ad duodecimiun saeculum in utra-M .Ecclesia Graeca & Latina di idque miliat ex Patribus, qui licet ipsas abso
lationis formulas non reserant, nihilominus tamen omnes testantur precibus Ecclesiae uel Sacerdotum pςnitentes ab- l. i solitos: aiunt eum Sacramenti ri- nitentiae administrationem commem rant , peccata deleri, remitti per orati fiem, per invocationem, pollulando a
Deo , Itium orando , per supplicationes Sacerdotum & alia id genus . tia Tertullianus lib. de Psnit. cap. Io S. Cyprianus lib. de Lapsis, S. Pacianus Epiti. S. Ambrosius lib. de rinit cap. 8. &i7. S. Hieron. in Hal. χη. S. iam Epist. 8o. Unum inter caeteros producam S. Augustinum , qui lib. II. de Trinitate cap. 26. satis aperte ostendit nonnisi per orationem Sacerdotes dedisse Spiritum ictum aut remissionem peccatorum , Non ipse eam dabant, orabant ut veniret /n eas, quibus manum imponebant, quem morem in suis praeposita etiam nunc servat Eulina ... Nos accipere quidem hoc donum pustimus pro modulo Mybo, effundere autem fueralios non utique m mus , sed locat fiat, Deum a quin oectatur, sever eos tu i a mus . Quod maniselle probat usitatam non suisse' iune temporis hanc sermulam abis solvendi, Ego te abfudo a peccatis tuis. Illud vero insuper constat ex capitularibus Caroli Magni, dc Ludovici Pii, ubi sic habetur lib. I. cap. 32. Cum Saceris Paenitentiam tribuit, manus ei secundum
ea nitam autoritatem ι onat, cum Ormtionibus quae in Sacramentario ad dandam Poenitentiam continentur. Tum ex vel
ribus sacramentariis , quae nullam aliam absolutionis sermulam quam Orationem exhibent; quod idem colligitur ex omnibus quotquot sunt ritualibus, pontificilibus, Euchologiis Graecorum de poenitentialibus ante annum IUS. scriptis. Quamquam nonnulli , ut Natalis Alexander, putent sermulas illas quae Orationes ex hisbent , spcctare caeremonialem publicae
Poenitentiae reconciliationem, non sacramentalem ablolutionem.
. Forma indicativa absolutionis, quae la nune in usu est apud Latinos, vigere Glut circa iaitium saeculi decimi e tii, ut
235쪽
patet ex illo Theolcgo quem impugnat
S. Thomas opusculo χχ. cum enim ille sormam deprecatoriam retinendam esse contenderet, dicens formam indicativam
esse nullam & invalidam, ad id probandum adducebat autoritatem Gulielmi Altissi orensis , Guillelmi Parisiensis , RHugonis Cardinalis , asserebatque , vix
annos 3o. elapses' essse, cum omnes sola sorma deprecatoria uterentur . Quinimo
hc die Graeci vel Romae degentes solarituntur forma deprecatoria ad absolvendos Gracos, ut patet ex Clemente VlII. instructione quam super Graecorum ritibus reidit an . I 39 . idem tellatur Morinus lib. 8. de taenit. cap. I a. nimirum se Romae degentem id accepisse a quodam Sacerdote Graeco , qui in Coli gio Romano aliis Graecis praeerat. . Tantos progressus secit haec sententia quae docet utendum esse serma indicativa, ut Bla iudicaretur legitima tem poribus S. Thomae, ut liquet ex ejusdem opusculo mox citato, & ex S. Bonave
tura in distinc. I 8. P. I. art. 2. qui
hin positis quaeritur in quo tandem posita sit, & quaenam in usu retinenda a, lutionis Arma, an deprecatoria , min- dicativa
Um absolutionis forma eonsistit in his verbis, Ego te absum ab omnibas m catu tuis, in nomine Panis e Filii σDisitus-Sancti. Eaque retinenda est. Probatur quia haec forma iam a multis saeeulis obtinet in Ecclesia adeo ut S. Thomas, quem in hae parte multi alii Theologi sequuntur, dieat legitimam non esse formam deprecatoriam, --, i quit , opust. 22. qua temeritate aliquis σφων esse solutum , quem habens Haves non segnificat se solvere, sed solum rogat esses vendum. Franei seus Matronis decimo quarto saeculo testatur in dist. I . q. I: improbatam tunc fitisse eortim sententiam, qui contendebant forma Eeprecatoria intendum esse tanquam, ma eL sentiali, cui doctrinae assi putati sunt deinis ceps omnes Latini . Eugenius IV. remita praescribit in suo Decreto, Forma hujus Sacramenti Dnt verba absolutionis quae Sacerdos profert , eum dicit : Eeo te abbo is, cri. & similiter Concilium Trident. sesso i . cap. 3. Docet S. Ssnodus Sacramenti paenitentιae formam , is qua 'πισμοφsus vis sita es, in illis M nisisti ierbis positam esse , Ego te absolvo , se. Quibus
quidem de Ecclesiae fandia more Preces quaedam laudabit ter adjunguntur j ad ipsas tamen formae sentiam nequaquam spectant, neque ad ipsius Sacramenti admini Latio nem sunt necessariae. Et ratio est quia haec forma indicativa clarius quam quaevis alia exprimit effectum Sacramenti Poenitentiae in eo positum , quod per mo dum iudieii enunciali vi a bacerdote tanquam'poteitatem habente remittantur
Obi. Si se a deprecatoria suit multis culis legitima , fieri non potuit, iat indicati'a censeretur quoque vera Sacramenti forma ; si quidem Eccl. Ita non
potest mutare essentiam Sacramentorum,
quae a solo Christo determinata fuit: i tur forma Sacramenti poenitentiae non est indicativa. Nego anti haec quippe mutatio est mereaecidentalis scilicet hoc essentiale est per modum formae in Sacramento , quod bacerdos tanquam Iudex absolvat poenitentem a peccatis suis : quod autem illud fiat per aliquam orationem aut verbis indicantibus aut imperativis plane indifferens est, & unum vel aliud determinare aut immutare potest Ecclesia , penes quam est potestas quodlibet immutandi in administratione iacramenti, ut docet Concilium Tridentinum , salva tamen substantia S
cramenti . Quaeres utrum necessario addendae sint hae voces a peccatis tuis.
Resp. licite omitti non posse sed tamen non videri de neeessitate Sacrame ti addendas , quia sola hae voce absum satis intelligitur dari absolutionem a pe caris , qiue scilicet mox consessus sinat
236쪽
Poenitens in Tribunali . Deinde nec a solutio conserri debet his verbis, Absoluvo te ab omnibus peccatis tuis contritis,
re issessis, oblitis, quia tria haec pollire
ma verba contra Ecclesiae universalis usum in sermam hujus Sacramenti irrepserunt, ut eolligitur ex nonnullis ritualibus & f, cramentariis quae citantur a Natali Alexand. ubi de absolutione art. regula se
Quaeres utrum necesse sit de necessitate Sacramenti addere invocationem M. Trinitatis, ut in Baptismo. Respondent nonnulli id non esse necessarium uti in Baptismo, quia, inquiunt, nequet ex Scriptura neque ex Traditione Ecelesiae habetur , in se a absolutionis necessario exprimendam esse Trinitatem,
sed verisimilior mihi videtur opposita sententia, quia ex quo in usu est haec somma indicativa absolutionis , id religiose observatum est , & ex prella requirunt Eugenius IV. & Concilium Tridenti.
Quaeres utrum irrita prorsus esset absolutio quae nunc daretur apud nos informa
Resp. dissentiunt hae in re Theologi. Quidam ut Vasqueet putant absoluti nem in hoc casu fore prorsus nullam. Alii vero longe plures oppostum affirmant , cui sententiae libenter subscribimus; tum quia, ut mox diximus, quod abselutio sit deprecatoria , vel indicativa , indifferenseti & accidentale respectu es ramenti ;alioquin intelligi non posset , quomodo
per duodecim saxula absolutio deprecatiara fuisset in usu tanquam legitima, nunc uero sola indicativa usurpetur , tum quia
deprecativa etiamnum reputatur valida
wpud Graecos, ut constat ex eo quod in concilio Florentino Latini non conquelli sunt'adversus Graecos , quod forma deprecatoria inter absolvendum uterentur ἔpeccaretitamen Sacerdos qui hodie in Ecclesia Latina formam deprecatoriam a
solvendo adhiberet , quia in omnibus usum & praxim Eceleuae sequi debet. Quaeres utrum valeat apud Graecos Catholicos absolutio sacramentalis quae datur sub forma deprecatoria. Resp. affirmative I. quia, ut diximus supra, haec perpetua fuit Graecorum praxis , ut per formam deprecatoriam , 'oenitentes absol erent contentanee ad emtum Euchologia ; unde sequitur maniselle talem formam apud eos Histe & licitam & ualidam; quidni vero, & nune
valida non censereturὶ a. iuxta telli in nia mox allata mi severant etiamnum rami Romae degentes in antiquo suo usu absolutionem per formam deprecatoriam conserendi , non refragantibus Latinis :igitur legitima dici debet. Neque objici debet testimonium A
cudii, qui lib. q. de Sacramentis cap. a. scribit Graecos Sacerdotes dicere absolvendo, Ego habeo te absolutum ἰ quae quidem forma non est deprecatoria . Siquidem si haee forma a quibusdam fuit usurpata nonnisi post datam absolutionem sub verbis deprecatoriis, verisimiliter adi in est, ut ipsa clare indicant verba, quibus Oronuntiantur Poenitentem non absolvi , d fuit IE absolutum . Certe Graecorum
doctrina & praxis non ex uno aut altero recentiori , ted ex eorum autoribus , ex
Patribus Graecis , & Euchologiis reperitenda est. At, inquies, peractum iudicialem consertur & conferri debet absolutio 1 sed minus bene actus iudicialis enuntiatur per preces & formam deprecatc riam
Nego min. uterque enim modus vid turbaeque aptus ad significandam δι efficiendam peccatorum remissionem , quia suam absolvendi potestatem exercent prese
teri ex istis Christi verbis, acutipsa
Diseritis super terram erunt soluta in Coeu ..Expresse non determinavit Chrissius quibus verbis uterentur absolven ' , an verbis deprecatoriis , an indicativis , an vero imperativis ; unde rem istam determinare vel immutare potuit Ecclesa.
237쪽
CAPUT XXX Utrum per absolutionem Sacerdotis peccata
iere remittamur, vel bolum dee.arentur remissa.
IN Sacramento Poenitentiae Sacerdotem declarare tantum peccata prius a Deo fuisse rem sis , nec ea vere remit tere , non solum docent Novatores , qui omnem remittendorum, peccatorum P
testatem Ecclesie adimere ci nati sunt , sed &, alio tamen animo , idem censue runt nonnulli ex veteribus Theologis , Magister sententiarum Alexander Alensis , S. Bonaventura , &c. contra quos fit
Forma Poenitentiae est actus vere iudicialis , quo non modo peccata declarantur remissa sed & ver: remittuntur, id constat , i Ex his omnibus Scripturam & M. patrum testimoniis , quae initio huitiscetram tus adhibuimus ad asserendam Eeclesiae potestatem remittendi omnia peccata post Baptismum commissa r in his quippe locis habetur Sacerdotes peccata remittere, delere, ligare & solvere. Certe ligare & solvere non est idem ae liga- tum ti solutum ostendere.
Quin & multi e M. Patribus diserte
affirmisi non solum Sacerdotes declarare peccata esse remissa, sed & ea remi tere. Ita S. Chrysostomus lib. 3. de S . rdotio cap. 3. Nostris Sacerdotibus, imquit, animae Liaes m n y Iatas probare, Ied o purgare prorsus mecum eji. Deinde alii tradunt peccatores per peccatum mortuos iudicio & autoritate Saeeta tum reviviscere , ita S. Ambrosius lib. a. de Poenit. cap. Hos indiguamini, ait quitur Novatianos , er contra Ecclesiam congregatis consitum , qtita videtis momtuor in Ectaesa reo Ocere , o peccatorum venis i lia resuscitari. Qui quidem loquendi modus aperte denotat per abs lutionem Sacerdotum peccata vere deleiari, nee solum deleta ostendi. Alii demum seri t sententiam Sacerdotum in administratione Sacramenti Poenitentiae pri rem esse divino iudicio, ut per se sonant verba Christi mox citata ; ita S. Cypria nus Epist. 34. S. Hilarius in cap. I 6. S. Matthaei ; b. Leo in Sermone de Transtaguratione & alii passim: igitur M. Patres existimabant ministerium Sacerdotis non esse positum in mera declaratione reia missionis peccatorum. Et certe si Sacerdos hoc Sacramentum administrans declarat solum peccata esse remissa , sequitur per hoc Sacramentum non dari gratiam . iapponetur enim. semis per Poenitens iustificatus ante acceptam absolutionem ; sed essentiale est cuilibet Sacramento novae legis se quo .l vere producat gratiam , productam non supponat ἔnam essectus Sacramenti Poenitentiae ex Eugenio IU. . in Decreto , est absolutio a peccatis, & ex Concilio Trident. ses LIq. cap. est reconciliatio cum Deo
Et revera hoc Concilium sessi i . Canis. 9. se loquitur. Si quis dixerit absolutionem sacramentalem Sacerdotis non ese actum judicialem, sed nudum minise iam pronuntiani o declarandi remissa esse peceata constenti', modo tantam credat se esse absolutum, aut Sacerdos non serio sed eo absolvir, aut dixerit, non requirι Confusio, nem Poenitentis , ut Sacerdos eum absolis pos anathema sit Quibus adde censuram sacrae Facultatis Parisiensis latam ann. I 638. in librum Claudii Seguenot oratorii Sodalitii , in suo scr*serat'absolutionem ei se tantum iuridicam peccati jam remissi declarati
Obj. Eo modo loquuntur plurimi Patres , ut manifeste perstasum habuerint, Sacerdotes declarare tantum peccata. filis se a Deo remissa, eaque non remIttere scribunt enim hominem prius reconcili tum a Deo quam absolυaturoa Sacerdotibus, & se habere Poenitenti inmut Laz
238쪽
etum, qui suis vinetalis non fuit solutus, Hanc esse mentem laudatorum patrum nisi postquam a Christo e mortuis susci- coni at I. quia iidem Patres asserunt Pilatus est . S. Hieronymus in caput ι 6. sim veram eise in Saeerdotibus potesta- Matth. Istim locum, inquit, DO 'mera tem remittendi peccata, non ignorantes Petabidiri non multigentes al/qu/d sibi de illud Scripturae, Quaecuuntie remiseritis Pharisaeorum a stimunt supercitio , ut vel m. a. quia eo tantum tendit hieris. Pa
damnent innocentes, vel f sere se noxios trum sermo, ut Poenitentes ad sinceram arbitrentur, cumrapud Deum non semen- conversionem & Poenitentiam prouocentim Sacerdot&m sed reo metuita quaratur. ita ut contenti non sint absolutione Sace
Legimus in Levitico de Leprosis uti γω dotis, quae omnino inutilis est , nisi praebentur, ut ostendant se Sacerdotibus, os mittatur cordis conversio peri quam vita Iemam habuerιvt, tum a Sacerdotibus, im- ialtem i choata mortuis per peccatum mundi fiant; non quo Sacerdotes te osos rei lituitur. faciant immundos, sed quo habe ni πο- Neque vim sicias in comparationibus.
iitiam lepros mu lepros , o minui quas saepius adducunt SS. Patres ex La-
discemere, qui mundas iis immundus fit. raro , qui prius suit suscitatus a Deo S. Aquilinus idem habet Serm. v. quam solveretur ab Apostolis; & ex Sa- his verbis, Qui eo tetur foras modis, I cerdotibus antiquae legis , quorum aliud ras prodire- nyoset nisi viveret, vivere non fuit munus quam leprosos discernerenis msset nis resuscitatus esset. Dicit ergo a non leprosis , ut habet S. Hieronymus. aliquis , Quid modest Eulesia, siam Con- Hae enim comparationes sumi tantum resor voce Dominica resuscitatus prodit , debent in aequate , & hoe sensu quod quid prodes Eeclem ransiremi, cui D sicut Lazarus cum prodiit e monumento
minus ait: Qua solisntis in terra filuta iam vivebat , sed tamen nondum erat erunt in Caelo' 'fum La rum attende, omni vincula solutuς; sic Poenitens per cum vinculis proait Iam υιυebat confiten- veram conversionem debet aliquo modo Ao, sed uondum liber ambulabat vinculis vivere antequam abselvatur ἔ.ita ut ple- irretitur, quid ergo facit Ecclesia, cui di- nam peccati remissionem nonnis Sace
ctum es, quae μυeritis soluta erunt, nisi dotis absolutione consequitur . Et simili- quod ait nominus eontinuo ad discipuus, ter stat alia comparatio meo quod, sicut Soliste illum o ite abire. Iisdem ver- Sacerdotes antiquae legis leprosos. a non bis & in eadem mente utuntur Euchemus leprosis discernebant , lia Sacerdotes no lugdunensis Homi l. post Dominicam vae legis neminem solvere debent quem quartam Quadragesimae ; S. Gregorius adhibito prius examine non viderint con- M. Homil. 26. in Evang. & citati supra versum & quasi iam suscitatum a morte antiqui Theologi eum aliis multis. Periail. Disti ant. multi Patres docent Poeni- Jam vero quod Magister Sententiatentem prius iustificatum & viventem rum, Alensis, S. Bonaventura, Gabriel esse, quam absolvatur a Sacerdotibus, Biel & alii nonnulli ex veteribus The iustificatum inchoate.& ratione conver- logis & magni quidem nominis iverint insionis, C. perfecte, ita ut deleta si cul- opposita inisententiam , responderi popa, N. id unum igitur volunt illi Patres teli I. alios communiter Theologos etiam peccatorem prius debere ad Deum con- antiquiores nobiscum sensise , Hug verri per Poenitentiam & debitam Conia nem a S. Victore , S. Thomam , M tritionem, quod idem est,ae inchoate via tum , Durandum., paludanum & alios vere, priusiluamia Sacerdote absoluatur; sere omnes qui postea scripserunt et 2. sed istud non intelliginti de vita persecta, quaestisnem illam nondum fuisse tune quasi ante absolutionem debeat pectatum temporis.ulla Conciliorum autoritate de- vile remissum. .li finitam quam postea , ut mox diximus.
239쪽
vetbis expressis declaravit Concilium Tridentinum/t 3. illos autoris hoc sensu negare potestatem esse in Sacerdotibus remittendi peccata , quod stricte loquendo Deus solus remittit peccata in genere scilicet' eausae primariae , quia Sacere res habent tantum potestatem quandam seeundariam & ministerialem ; nam Petrus iambardus hac potissimum ratione suam astruit sententiam , Hoc sane, inquit, dicere aut sentire possumus, quod J-ltis Deus dimittit peccata.o retinet, o tamen Ecclesiae Guttilis potesatem ligandi
soluendi, sed aliter ipse solvit, aliter
Ecclem. Magistrum sequuntur alii mox laudati Theologi , & verisimiliter eodem sensu loquentes. CAPUT XXXI. De subsecto Absititionis SaevamentaIis .
CErium est solos Fideles baptizauri ,
esse capaces recipiendae absolutionis saeramentalis, quia his absolutio est actus Ilirisdictionis quem Ministri in eos soli s exercere possunt qui per Baptismum
Ecclesiae membra facti sunt iuxta hae S. Pauli verba, Quid mihi de iis qui foris
βnt Λά/eMe ρ Unde consequenter dari non potest Infidelibus nec Catechum nis . Sed quaestio est num impendi debeat absolimo omnibus & singulis Fidelibus eam exposcentibus, in omni me
sone & tempore , vel aliquando iis aut deneganda &disserenda sit: quod ut lite
pendete, quid in hoe negotio factum sum rit in primis Ecclesiae temporibus, an scificet abselutio sacramentalis omnino ne
sata suerit ex rigore scilicet diseiplinae
Utrum aliquando stercatoridio negata Dein eis Absolutio Geramentalis. CErtum est non unam eandemque se uatam suisse praxim in omnibus Ecclesiis, quoad spectat peceatorum absolutionem , in quibusdam severior fuit disiaci plina, mitior in aliis ; tum vero in certi&temporibus eadem E celesia quandoque veniam concedebat reis & peccatoribus , quandoque illam denegabat . Item alia erat praxis pro iis qui non nisi in exitu veniam postulaverant , & alia pro illis oui sani ante mortis periculum illam e Rsiagitaverant. Item demum alia etiam fuit conditio peccatorum, habita ratione scelerum quae commiserant, pro quibusdam enim aut levioribus aut gravioribus aliter corripiebantur Poenitentes. Sed quaeritur an tandem peccatoribus veniam suorum scelerum poseentibus denegata suerit ata solutio Sacramentalis. CONCLUSIO Mens Ecclesiae fuit , ut non denegar tur absolutio sacramentalis seu sani P nitentiam egissent, seu in infirmitate illam postulassent. Probatur I. ex Tertulliano , qui lib. de poenitentia cap. 4. sic loquitur antequam ad Montanistas defecisset , Gmniabus ergo delictis seu carne seu spiritu, seu facto , seu voluntate commissis , qui poenam per iudicium desinavit , idem xeniam per Poenitentιam spopondit. & cap. . mendisi, inquit , sed reconciliari ais huc potes , habes cui satisfacias quidem volentem . Id si dubitas , evolve quae Spiritus Gelasis dicat . . . . . Omnes ad Poris nitentiam commonet , sub comminatιοnibus quidem, non comminaretur autem , s non ignosceret Paenitenti.
a. Ex S. Cypriano Epist. 32. ad Antonianum ubi se habet, Neminem tutamus.
240쪽
dum , cum sitamus juxta Scri tirarum diaminarum fidem , auιare o hortatore ipso Deo σ aci agendam Pornitentiam peccatores redigi, veniam atque indulgentiam Ioenitentibus non denegari, 3. Ea Concilio Nicaeno I. generali Can. II. De his, inquit, qui ad existim
veniunt, etiam nunc lex autιqua regula
risque servabitur, ita Mi s qvis egreditura corpore , ultimo O maxime nectθbrio
riatico minime prι Iur . . . Acueraliter au
tem omni cuilibet in exitu stogito , ET D senti sebi Communisuis gratiam tribui Eρι- θορος postquam stibavarιι, clare daebetiat. Ubi patres Nicaeni letiantur hanc ei se re-- gulam gerie larem in Exclesia statutam , ut nemo in exitu milius Communioli ty gratia privetur.
Simile est , quod legitur Can. ultimo Concilii Arelatentis I. De his, inquit , qui vilatant, o nunquam se ad Eccle-hiam remaesentant, nec quidem Poenitemtiam agere quaerunt, o posea infirmitate .correpti petu ut Communionem . placuit eis non dandam Communionem , nisi revatae rint, egerιm huictus diguos 'rmientia
Innocentius I. Epist. ad Exuperium fitetur pro veteri Ecclesia priorem disti. plinam fuit se duriorem , sed posteriorem. interveniente misericordia Dei esse imIL natioMem, ut homines hvusmoi, vel in inpremis Itiis Parcitentes miserante Salυ uore nolim a perpetuo exitio Niudiceutur ... Communionem duri ob niatus placuit . . . Ne M liani Haeretici negantis is iam
Quin & Ecclesia Hispanica , quae prae
.emeris vita eii severissima propter Cana--nes Concilii Eliberitani , statuit tamen - pro Haereticis ad Ecclesiam redeuntibus denegandam non esse rinitentiam , Can. 22. Si quis, inquit, de Catholica Ecclesia ad haeres m transerum fecerit, rursu que recurrerit, placuit huic Poenitentiam -- use negandam, eo quod cogno rispeccatum s-m .
His addo autoritatem intestini ψm
mi Pontificis in Epiti. a. ad Episcopos Galliae , qui velut impietatem habet , quod
moribundis absolutio de etur , ait scilicet, Se tantam imietatem exhorrescere qua morienti mors auditur i eisque anima occiditur. Demum Concilium Tridentinum e dem principio eademque mente ratioci natis sic t Nuitur ses I. .Iq. cap. 7. Pie ad modum , inquit, ne hac ipsa occasoue pereat alisuis occisione fragices reserυstis-ms casuum, in eadem Ecclesia Dei cujAditum semper fuit, ut uulga si reserυatio
in articulo mortis, atque ιdeo omnes S eerrites quostibet Poenite tes a quibusti tpeccatu censuris absiduere mont .c AI u T XXXIII. Utrum aliquando Mneganda sit absolutis. CErium est Sacerdotes accepisse a Deo
potet latem denegandi ablolutionem peccatoribus . ut perspicμum ei I. ex illis verbis Matth. I 8. Quaecumque ali gaeteritis sver terram , em ut lidita-ι Caelis. Ligare enim bie idem est ac denegare aut saltem ad tempus differre a
solutionem. Joan. m. Quorum retιnueriatis peccata rerenta quut . Retinere enim
idem est dimiliter ac denegare & differre abiblutionem. 2. Ex perpetua & constanti Ecclesiae
'Traditione , quae docet Episcopus & S cerdotes in administrali Giae Poeni tentiae ea semper usus suisse putei late ligandi &retinendi peccata, quod piael lium eli d rius in primitiva Ecclesia , & post ca mi-t Us , ut constat es praecedeIut smum stionibus . Ex Concilio Tridentino rem ita d finiqnte . in sessione I . Can. Is . Si quis dixerit clavis Ecclesi esse datas taummata absolvendam , non .etiam ad ligandiam so propterea Sacerdotes , dum imponuntnnas Paenitemibus , Nere contra fi emiamiam , eontra institationem Cόkisi , fictionem esse , euod virtute clavium βλυω par cuma , psω temporatis plerum-