장음표시 사용
761쪽
Lib. a. e. . 7IO ANNOTATIONrs IN omnium Dominus terras Amoraeorum, quas Judaeis Rex Ammonitarum volebat eripere, dono dederit: Supposita autem tali transscri- , ptione a summo rerum domino, non merat usucapio locum habet, quod Argumentum confirmat dein disputando ad hominem' potuit tum temporis juxta Tostatum Abulensem praescriptio per longum tempus etian cum mala fide jure aliquarum gentium v luisse, & rem tamdiu possessam confirmasse. possidenti, quod consequenter urserit Jephta
contra Regem Ammonitarum. Verum coam, eedamus Grotio, peculiarem esse rationem& causam , quam Jephtha ducat a trecentisi annis jam cssuxis, nondum tamen usucapionis jus ex illo erit evictum: partim, quia longum illud silentium potuit allegari non tam' in confirmationem usucapionis, quam in defectum omnis juris : Qui enim nullum jusm habet in aliquam rem , ille nec movet nec movere debet controversiaim de illa; partim, quia haec ratio ex possessione per trecentos annos allegata fuit non pro usucapione si bilita tempore, sed contra irrationabilem refricationem odii post tot annos, quod scit.
, rectae rationi non sit consenum odium inter mortuum per tot annos revocare, & per' bellum indi ctum resuscitare, amore proximi contrarium imperante.
762쪽
Silentium quandoque indicium, est Consensus. IN hae ib. disputat Author de non factis
consideratis cum debitis circumstantiis, de asserit sub factis moraliter fingi. Allegat CXemplum ex lege Hebraea Num. XXX. ει Ia. atque concludit, si silentium interveritat, consensum ex illo esse colligendum;
Ubi i) observandum , qnis sit senius legis
Hebraeae, quae ita se habet: mulier s vore. rit in aetate puellari, quae est in domo Patris, se cognoverit Pater O tacuerit voti rea h. e. illud implere tenetur. Silentium enim P tris habetur pro consensu. Vettim regula illa, qui tacet videtur c insentire, maxime locum habet tunc, cum adeur de praejudicio ejus & imminutione juris a quo consensus petitur , hic is expresse dissentiar , consensus praesumitur. Solet enim ui talibus, qui praejudicium patitur, requisitus illico operist dissentire& repugnare, cum non consentit. Unde observat Caietas ita dici notanter tumebraice tum Chaldaic e tacuerit tiri,adeoq; non
notari silentium simplex sed silentium illi, ut intelligatur, quod non de silentio Patris quocunque sed de silentio Patris requisiti a puclla de facultate exequendi votum loquatu hoc ni silentiu est virtualis consensus,etiain fors,
silentium quando coa cnsum probet 3 Consensus nun qualiis
tercu liquo indiea usvina haber
763쪽
γα Pa Ju RE BELLI ET PACIs conscientiae nec male hic Cornelius a Lapide
scribit: Nota primo: Si taceret pater, hoc ipso ιτatum Ilia confirmabatur: quia consentire videtur is, qui tacet in eo, quo praejudicatur , vel
subtrahitur aliquid suo juri ct potestati ; uti faciebat hἰς puella , qua per votum hoc patria potestate ct libertate ex parte se subtrabcbat;
lentium tamen hoc patris, non tam ex lege Irae rura , quam ex hac lege DEI postiva, potum Ilia confirmabat, uti planius dicara v. ult. Nota Secundo. Votum, in quod semel tacite co
senserat pater, abstate fiebat ratum; unde nou licebat patri illud postea irritare: f tamen
puella qua vovirat, postea nuberet, licebat marito statim post coηtractum matrimonium, νο- .rum ejus irritare, aeque ac si votum factum fuisset in matrimonio: alioqui enim marito, etiam inrito O ignoranti, per haec rota pracedentia, gravia onera potui sent injici, quae ipse amplecti oesubire non tenebatur. a Quando Author dicit , qui sciens & praetens tacet consentire videtur, nondum consensus ex tali silentio infallibiliter colligitur; consensus enim plus dicit quam repugnantiam dissensus: est enim positivum quid, hinc silentium ut sienon est indutum consentientis , sed inter consensum. & dissensum haerentis , rem rantis itidiciumque suum suspendentis. Sivlens enim ncque negat neque assi mat ut talis, & consequenter neque consentit neque discntit. consensus itaque ex sileotio dialigitur accessit aliorum indiciorum & qu litate matellae sub consensim cadentis, pr
764쪽
Da Iuaa BELLI ET PACIs, 7IJ VKzae. . 1 ut hoc ipsum supra explicatum est in lege illa ea Num. XXX. petita.
Ad Tli. V. OBsERVAT 1 o ILNon amissium simpliciter censetur,
IN eadem th. Author dicit amissum censeri id cujus recuperandi spes proiicitur,
di illustrat exemplo porcorum a lupo rapto rum, & eorum, quae naufragio amittimus. Verum quamvis spes recuperandi deficiat,po An quod is Mes aliquem, non tamen potest concludi a missum censeri illud ipselia,cum possit cum spe putetur a
projecta adhue subsistere animus illi rei per dominium inhaerendi vel vindicandi. Spes enim pro objecto habet arduum quiddam &potest ex illa qualitate objecti concidere; a- nimus autem dominandi rei, quae fuit sub dominio nostro , non tam facile censendus est desisse, utut spes nutet vel ollapsa sue- ,rit. cry quod concernit ipsas res in mare pro- in ieistas, non ille actus dominii amissionem designat, neque enim qui projicit in mare merces vult amittere dominium propterea, non enim hic libertas est, quae si desisti tineret, sed hoc intendit, ut peticuliam ii minens avertatur. c. J quod exemplum con-
αernit porcorum a lupo raptorun , non ex .
eo censetur id amissum quod reetuperandi , spes proiecta sit, sed ex eo a talis nom
765쪽
potest. Ainbor in hae thesi disputat de consum
rudine & asserit, quod illa consimilia ter a populo subdito introduci possit ex eo, quod ab imperium habente toleratur; secum db tempus quo essectum iuris accipiat non esse definitum . sed arbitrarium, & allegat etiam Thomam pro se in margine. Verum videntur si secundum discursum Thomae
argumenta quaedam concludere, quod consuetudo non possit obtinere vim legis, tum quia lex humana derivatur a Lege divina &naturae, consuetudo autem non potest m
tare vel legem naturae vel etiam legem divianam e tum quia ex multis malis non potest fieri bonum, qui autem primo contra legem ogit. male agit, ergo multiplicatis si ilibus actibus tanquam malis non esticietur aliquid boni, & consequenter non habebit ratio. nem legis, quia Lex dicit bonum quid, regulam actuum humanorum, non itaque per consuetudinem potest remoreri lex, ut illa vim legis obtineat; tum quia serre leges pertinet ad publicas personas, ad quas per tinet regere communitatium, ut ergo priva-
766쪽
Ds Justs BaLLI ET PACI s. 7Is Lib.a.c. l. tae personae legem facere non possunt,sic comsuetudo, quae invalescit per actus privatorum,
ex eade causa vi leuis habere nequit. Quan- Ener mit
quam autem haec militare videantur contra
assertum Grotii, nihilominus responderi potest; ad ψ argumentum quidem illud non
concludere: tum quia hoc saltem obtinetur contra legem divinam &naturalem non posse introduci consuetudinem, & illas I L. de rebus quae vel ex illa,vel ex hac directe fluunt: . .. cum autem dentur LL. de rebus mediis, legcs . non tam tendentes ad conformitatem cum le- ge divina aut naturali, vel ab illa procedentes, et quam a Principis authoritate&voluntate,sac-
ut verbo potest fieri mutatio circa illas, ita quoq; facto, ut tamen propterea Legi divinae& naturali nihil decedat. Ad ca) iti- seeunda.dem non concludere, quia LL. humanae in aquibusdam calibus deficiunt, hinc possibile
quandoque praeter legem agere,ut tamen non. peccetur, sta in eo casu, quo deficit lex, nec tamen actus ille erit malus: si it que tales a- .ctus multiplicantur propter aliquam mutationem hominum per consuetudinem manifest atur, quod Lex ulterius non si utilis, . quemadmodum si ipso verbo promulgare- . tur lex contraria priori: manente autem a bucdum eadem ratione, propter quam pruma lex utilis erat, non consuetudo legem, sed lex consuetudinem fecit. Ad r ira, 'i spondetur: multitudinem in qua consuetudo. introducitur duplicis esse conditionis, aut e-
767쪽
vim legis. -nni sus triplex Disiunctio.
torsias multitudinis praevalet ad aliquid ob servandum, quod consuetudo manifestat, ait thoritati Principis se. illius, qui saltem splendorem'non autem Majestatem habet; aut multitudo non habet liberam potestatem eondendi vel removendi legem, & ita hilo minus praevalet consuetudo in tali multi titudine, obtinetque vim legis, in quantum toleratur ab illis, ad quos pertinet multitudini legem imponere; hoc enim ipso vide tur Princeps approbare quod consuetudo introdiixit, prout Grotius quoque hoc ipseni
hic probe observat. r od de tolerantia Grorius dicit, id ipsum ita sese habet, ut
non sit quaI scunque tolerantia , sed talis , quae coniensui' aliquem Principis dicat: ratio est, quia non minorem potestatem requirit consuetudo, ut vim legis habeat, quam iupsa lex: Lex autem requirit consensuim Principis. Ergo. Interim tamen triplex notatur esse consensus. Primus dicitur personalis& expressus, quo expressὸ Princeps consentit ad introducendam consuetudinem, aut i iam approbat. Secundus est tacitus. &hie
contingit, quando Princeps scit & dissimulat consuetudinem sive non contradicit, dum commode potest. Tertius dicitur legalis s. ve juridicus, di hie datur per legem, sive ius, quatenus Princeps statuit aut scit talem consuetudinem,eonditiones suas habentem, a jure approbari, & ita dicitur eonsentire i ridicE sive aliqua ratione tacite inconsuet Quemas eam suis eoaditionibus. Primus
768쪽
eonsensus non requiritur, sed susscit saltem juridicus & tacitus, observante VasqueZio, Rebello, Covarruvia, Azorio&ceteris. sQuod concernit tempus. Grotius dicit non esse definitum ; Verum quamvis sussciat ut constetudo sit longaeva, tamen spatium X annorum in jure censetur esse Iongaevum de sufficere ad abrogandas LL. civiles. Nam de Canonicis I L. non ita sentiunt Pontitacii, sed requirunt spatium XL. annorum, ut constat ex Reginaldo, Rebello, &Salasare Disp. I9. sect. q. num. 42. quamv*Lessius, ct Azorius putent sussicere quoque decennium in Lege Canonica , Et quod ipsam
longaevitatem actuumque multiplicitatem concernit, AZorius eousque progressus est ut statuerit unum actum coiitinuum sussc re ad introducendam consuetudinem, quando unus actus vicem gerit plurium. V rum haec sententia non potest subsistere, non solum quia omnes fere LL. sic facilime abis rogantur, verum etiam quia ad introducendam consuetudinem e. g. festive agendi i lem diem tot actus videntur necessarii, quot sunt anni necessarii ad introducendam consuet a dinem.
769쪽
Quae Grotius proponit in Solutio- ne obiectionis motae non possunt simpliciter admitti.NIc Author movet objectionem, & R spondet ci) bene sperandum de homianibus,quod nolint rei caducae causa hominem' alterum in perpetuo peccato versari. : de imperiis etiam praesumendum esse , quia sint onerosa, non tam facile captari illa, quod illustrat exemplo Tutorum. Denique in notis, adducit Jonathanem Saulis filium, &asserit quod de a- illum fuisse istius animi. Verum quod con- cernit primam rationem, & responsionem, rare tui ex non illa subsistit: tum quia ut Grotius dicit zzis,.. bene sperandum de bominibus, & non pro-ne selli- pterea putandum, eos esse hoc animo, ut rei caducae causa hominem alterum velint in perpetuo peccato versari, ita ex opposito dici potest, potius ex amore rerum, opum, fundorii,
qui quasi nobis naturalis est, praeprimis post lapsum, praesumendum esse homines eo esse nimo, ut nolint sua in alterius potestate relinquere, & jacturam pati, tum quia aut de bonae sidei posses re loquitur Author, aut de malae fidei possessore. Si primum censetur talis esse absque peccato, &consequenter dominus t lem posses rem non potest velle esse in perpetuo peccato ; quia si juxta quosdam non est
770쪽
Da Iunn BELLI ET PACI s. I9 Lib. e. c. est in peccato, revera non velle potest illum esse in peccato rei, quam alter possidet, dominus. Si vero de malae fidei posses re sit
sermo, tunc utut aliquis Dominus taceat,
non tamen hoc ipso ille desinit esse in peccato, sed manet in perpetuo, quemadmodum fur, nec conscientia talis unuuam tranquillatur, nisi intervcniat actus positivus,per quem dominiit transferatur ad talem malae fidei pos scstarem, tum quia etiam de jure divino non tenetur quis rem suam, utut caducam velle habere pro derelicta , nulla enim obligatio est ad istiusmodi jacturam, & si alter per sstit in peccato, suo vitio persistit. , Secunda ratio de Imperiis non concludit: tum quia quamvis imperia sint onera, tamen etiam sunt axiomata, & sicut ex mole negotiorum participa, ni de labore, ita ex authoritate multum de splendore, quem ipsa Scriptura tribuit impcrantibus, Deos& clypeos terrae tales vocando ; tum quia inveniuntur, qui cum Iasone esurire malunt, quam non imperare, cumque homo sit animal excellentissimum,
valde post: lapsum superbum,naturali quodam appetitu ad summa fertur,& etiam ad illa,quae ardua sunt, si cum splendore conjuncta sunt, rapitur; tum quia simile de tutoribus valde es dissimile, in tutela enim labor suscepti non cedit in usum tutoris, sed pupilli; at in Regnis sive imperiis praeter utilitatem publicam, utilitas quoque accedit imperantibus,&
quod maximii est Splendor; & quomodo haec ratio concludςt in imperiis desporicis,