Carmina Seraphini Pastori

141쪽

ELEGIL XXXVI.

Daniel e Leonum fovea liberatus Exultat voti eompos turba impia: Vati Insanda tristes instruit arte dolos. Ineidit in laqueos Daniel virtute resulaens Dum vetitas justo landit ab ore preces. A sv plaeuisse Deo satius: nil territus illo Invidiae Proeerum victima purn cadet. Ad mortem properat non tracto peetore virtus Vivida, perpetuos ducere certa dies.

Me miserum ante oeulos regeratur vasta voragri

Frendet ubi rabido plurimus ore GolRugitu horrendo tonat aer: improba ventis Protinus exacuit monstra eruenta fames. Immensas reserant sauces, unguesque satigant , Extenduntque serum gutture hiante caput. Persarum Princeps optat rescindere legem ,

Ei tanti luget sata tremenda viri. Quid saetat7 Lex alta vetat, Regisque potestas Funestae legis subiacet arbitrio. Corripiunt Uatem compulsi Lege ministri: Et dedit hos Princeps eorde dolente sona . Non ego te, Daniel, Lex heu te barbara damnati Non mihi te tristi solvere morte licet. Eripiat Deus ille , preces cui tandere guetus , Qui regit imperio euneta creata Ruo.

142쪽

' Vix ea: eum subito in foveam laniandus atroci Dente ruit Vates, praeda voranda seris. I tisandi artifices sceleris celebrate triumphum, Insontem Vatem Perdidit invidia. Coe laeto trepidat motu, victoria vestra est: Praematura tamen gaudia fraudis erunt. Est Deus, insontes laqueis qui vindicat atris, Qui sontes laqueis implicat axe suis. Ite ausi crudele nefas, ausoque potiti, Vos manet inversa sorte futura dies. Rex abit ingenti consectus corda dolore, Et verbis Daniel, ominibusque vocat. Abstinet a dapibus, nec dat sua lumina somno, Ad foveam impatien' sole niteute redit. Ea lapis aufertur; dictu, mirabile monstrum tDeposuere iram barbara monstra Suam.

Angelus e supera delapsus sede, Leonum Essera coelesti continet ora manu.

Oh Daniel, Daniel, Rex clamat, minime vatum Vistia divina non ope tutus eris ΤVivo equidem, Princeps, Daniel respondet, et aura Vescor: propitius sit tibi ab axe Deus; ' Qui Deus exeepit pro te serventia vota, Excepit pro me, quas dedi ab ore, preces.

Obstupuere omnes, laetas it clamor ad auras, Demisso et Daniel fune trahunt fovea . At vos, perversi Proeeres, vos vindice poena Urget diva manus , morsque cruenta Premit: Illico correpti foveam iaciuntur in atram, Cumque suis natis, conjugibusque suis.

143쪽

uorrendo vastae fauces reserantur hiatu. Scissaque vulnificis dentibus ossa Strepunt. Exitus hic tristis fraudi bene debitus atrae, Ut eadat insidiis vir sicophanta suis.

ELEGIA XXXVII.

Marius supra Cineres Carthaginis. Me miserum' quantis tristis fortuna ruinis Me seangui Marius nune sugit exul, inops lIlle ego, qui Cimbros surioso Marte ruentes Edomui victor, raptaque signa tuli, Ille ego, qui toties spoliis hostilibus auctus, Cui cecinit laeta voce triumphus io lPer me tot pugnis Istri septemplicis ora

Perdita , sat clarum nomen in orbe meum. Immanem fregit violens haec dextra Jugurtham, Inque triumphales traxit opima vias. Ille egoi me miserum, quem perfidus implicat horror, Quem vice conversa sors diu ulBnta Premit. Consulis imperium, Lasees, claraeque secures, Quodque angit gravius, Patria adempta mihi. Me profugum insequitur diri violentia Sullae, Tingi avet et nostro sanguine acerba manufi. Carthago, sato divum Domus es mihi, quondam Inclita, nune cineres o ulit herba tuos. Quam hene e veniunt sato loca tristia nostro lEn ego imago tui, vera tu imago mei

144쪽

Tu bello cunetas inter clarissima gentes, Et Marius nulli Marte secundus erat.

Te cinxit laetam ridenti gloria fastu, Sors mihi blanda decus, sors mihi iacit opes.

os miserost vultu saevit sortuna minaci. Quos PriuS extulerat, nune mage dira terit. Se ilicet obruimur violento turbine uterque, Romulidumque acer perdit utrumque furor. Sic ego sic tecum perii, famamque, decusque omnia perdidimus: hic cinis unus erit. Sed tu, Carthago, curas compesce moleStas, Solamenquo malis dent mea damna tuis.

To se pro hostili cinctam , cladesque moveniem Fregit noma, tuas perdidit igne domos. Me patriae columen septenis Iascibus olim Extulit, ad diram nunc polit atra necem. Eia age, Carthago, longum solare dolorem Saeva magis natis, quam tibi noma fuit. Hic ego moerentis traducam tempora vitae: Est haec, est nostris luetibus apta Domus, Et lacrymas, Iacrymis fas hic miscere dolentes, Nostraque adhaerebunt ossibus ossa tuis.

145쪽

ELEGIA XXXVII .

Davidis in AbaaIonis morte querimonia Absalon ehu pertiti diro mors harbara telo ... Discissum immani vulnere peetus hiat. Oh mihi quis tribuat pro te hanc essundere vitam, Ut possis lato vivere, nate, meo impulsus solio, nitida depulsus ah aede, Sustinui laeti barbara damna sinu. Moenibus egredior, tenui fitipante corona Exseidit haud Iabiis maesta querela meis. Montibus aufugiens vili proscindor ab hoste, Et reprimo ardentes in sua sata manus.

Omnia, dura licet, poteram qui serre, perempto Te, Nate, ehu videor nune mihi mentis inops. Oh mihi quis tribuat pro te hane effundere vitam, Ut possis lato vivere nate meo 3 Quid mihi nune prodest tanto vietoria luetur Tempora pro lauro vostra cupressus habet. Quid dispersa iuvant sorti nunc agmina ferro, Si tu erudeli cuspite nate peris 3 Oh Joab immanisl tibi non in bella ruenti ...

Indixi ... nato parcere jusSus eras. Sicetne tu Patris servas mandatar tuetur Quae solium, puerum trans dit hasta meum ZOh mihi quis tribuat pro se hane effundere vit; m, Ut te, me extincto, vita superstes alat l

146쪽

tine redueem aecipiet me regia pignoris orbum, Λ hsalon aeterni causa doloris erist Aeeureent fidi populi, plaudentque triumpho, Conficiet patrium mors tua dira sinum: Oh mihi satalem vibret mors horrida saleemi Extrema atque oculis sulserit ista diest Oh mihi quis tribuat pro te hanc effundere vitam, Et te , me extincto, vita superstes alati

ELEGIA XXX X.

Alloeutio Vetturiae Coriolano

Quo ruis insano succensus corda furore 7 Romuleum sequitur barbara turba Ducem7Heu te Romano pollutum sanguine cerno, Caesaque sunt armis agmina nostra luistInsensos tua defendit modo dextera Volscos, Quorum triste nimis Roma subibit onus. Tu patriam exoptas convellere sedibus imis :Destruet, insandum i moenia flamma vorax. Heu Patriam spernis diro tu corde gementem,

Nil preeibus Patres obtinuere Suis. Non te Pontifiees fieetunt, Populique Tribuni:

Sanguine vis nostro commaculare manus Z

Tu lacrymas etiam spernes, tu vola Parentis' Cerne, tuos Coniux moesta stat ante pedes. Te nati exorant, te Patria Numinn: mitis, i modo duritie robora vineis, eris.

147쪽

Patria te laesit, lateor: sed poenitet: aegrum Misit in exilium: sed modo te revocati Quid magis exoptas, precibus non secteris ulli Franguntur molli pectora dura prece. Tu tamen absistas, patriam si Sternere mavis, Insamem prolem Pectore reiicio. Heu funesta dies, cum te sub luminis ora

Eduxi, Patriam perdidit illa dies.

Hoc mihi Nate refers de te, Genitricis amorem Peoteris, amplexus Sperno, sceleste, tuos. Infelix nimium Mater, prius exule nato, Infelix, Patriam dum petit ille, magis. Si sedet ast animo fixum delere superbas Igne domos, animum vincit et ira reum, Romuleas iterum me tristem consero ad arces, Pectore et excipiam vulnera Prima meo. Ense tuo natique cadent, lacrymabilis Uxor Concidet, et nostrae causa serere necis. Si Roma esse nequit per te, me SOSPite, sospes, Cum patria per te, dire, eadente eatam.

ia Masinissa Sophonisbae

EPISTOLA

Quam legis, optatam non seri, Sophonisba, salutem: Cum nequit auxilium, seri libi dextra necem. Diuili co by Coosl

148쪽

Fauor, an ingrata Praesentis imagine mortis

Occupat ossa tremor, mens, animusque labanti

Nil pavet intrepidum Metus, quos ovibrat ictus mors sera, corque facit debile triste mori. An Regina trahi duris eaptiva catenis Tarpeiae rupis culmina ad alta potes8 Romanique seri fastum decorare superbum, Quasque ciet voces turba proterva, pati Z Fata subire juvet, quam tot convieta serre, Non dextra pigeat te Periisse tua. Istius havd habeat mortis Romanus honorem :Et sibi praereptum moereat ille decus. Seilicet ad Iethum sors te Sophonisba reposcit,

Nobilis et vitae stamina Parca weat. Immatura peris, nec te pulcherrima forma, Non aetas viridis, non mea dextra tegit. Hahe tibi paeta fides aineeei hoc munus amantis Oh nimis adversos in mea vota Deost Heu funesta dies, cum te victricibus armis Edomui, Iaeermis victus at inde tuis. Ah meminit laniata comas, Ianiataque vecles Amplexa es nostros lata dolore pedes. Reginam dixti haud spernas Massinissa dolentem, Vel ser opem miserae, dede vel ipse neci,

Tantum Romanos cogar ne serre surores, Praestiterit manibus me ceeidisse tuis. Ut faciem aspexi, lacrymasque per ora volutas

Suecubui telis praepetis ipse Dei. Et pietas animum tetigit, data dextera dextrae Inque mei thalami iura recepta venis.

149쪽

Barbaras hea hostis foetalia vincula damnat, Est mihi delieti eausa fuisse Pium. Mibus ineusat duris: spes ulla salutis Non datur: heu venies hostis in arbitrium. Quid mihi tune animi credas Sophonisba fuisse, R eeit nostras eum serus ille preces obstupui, gelidusque tremor mea perculit ossa Semianimis media procubuique domo.

Utque animus rediit casu concussus acerbo

Quid facis, exclamo, quid Masinissa saeis ZUtere sorte tua, nomanas caede Phalanges, aura si amicitiae negligit, hostis eris. Post dubias pugnas, post tanta pericula laso Sanguine Romanas ut luereris opes, Haee tibi pro meritis tribuit nune munera tantis; Abstrahitur gremio heu nova nuΡta tuo

Talia iactabam: sed quid tentasse juvabit,

Praelia: par horum viribus ecquis eritῖCur ego tot populos nova sub discrimina mittam Scilicet ut nostros depopuletur agros tHaud firmum regnum, Numidarum haud certa VO-Hoc unum superest, mortis inire viam. ilianum Quod tibi mittit amans, hauri Sophonisba venenias Ipse tuos manes ilebilis umbra sequar.

150쪽

Agrippina, ad Senatum in Pisonem Augusti Patres, vestram acri fixa dolore Rebus in adversis foemina poscit opem. Heu dolae, heu pietas i eunetis Germanicus oris Clarus, Pisonis fraude peremptus obit. Pro patria pugnans celebri si morte perisset Dum laeti hostiles perderet ense manus, Nodi Iaeermas fundens, non simos scissa capillos Desserem Sponsi harbara sata mei. Felix pro Patria potuit qui absumere vitam, Hiae nitidas eingunt laurea serta comas. At Piso, Augusti Patres, teterrimus hostis Insontem dira pereulit arte Virum. Illius Insensus meritis, quem Roma eolebat, Qui virtutis erat cultor, et Orbis amori Illius insensun meritis , odioque surenti Impulsus, Sponso dira venena dedit. Deeidit heu Peinceps invieturi sola relinquor,

Plorat et amissum maxima Roma Ducem. Quis non ingemuit tundens sua Paetora palmifrDeflevit Sponsum barbara terra meumlAt Piso exultat, gaudet saevissima Coniux Festivo plausu tecta scelesta fionani.

Tegmine deposito infamis Planeina dolenti Coneipit indigno gaudia magna Sinu.