장음표시 사용
331쪽
CAPUT II. DE HEREDITATE DIVIDENDA
327390. Hassa hoc modo conflata deducendum ab ea erit aes alienum 25 . Deducitur autem, non ex donatis, sed ex relictis 26 . Quo deducto, si in donatis et in testamento relictis plus sit quam in legitima, ex eis detrahendum erit quantum ad hanc integrandam satis erit Et primum detrahendum eri ex relictis in testamento sive a legatariis, sive ab herede pro rata 27ὶ dein, si opus fuerit, ex donatis, a novissimis donationibus incipiendo 283 Detracta vero cum suis quoque fructibus re8tituenda sunt nempe, si reductio in iudicio petita fuerit intra annum post delatam hereditatem, ab ac delata; sin serius, a die motae litis 293. Computationem fleri interest creditorum tum hereditatis, tum heredum, ideo et ab eis peti potest. 25 C. It. 822 V. C. s. 922;Au. 785. Bona intelligunt i quae deducto aere alien supermnt L. 39, De R. I.).
eae a malis scilicet donata, cum patrimonio debitoris abscesserint, non sunt obnoxia creditoribus. Nec aliter accipiendum esse C. S. 922 constat intor illius iuris interpretes Finge in bonis a testatore relictis ΘSS Ru-ro 12, 0 in donatis 6000, in aere alion 15, 0 si ex donatis non do-
ducitur aes alienum, supersunt integra illa 6000 ainus do heredes capient 3000, donatariis 3000 olictis. At si aes alienum ex his quoquo deducitur, Vix supererunt, intor heredes et donatarios dividΘnda. Atqui hoc in necem horedum, et in fraudem donationum cederet, solisque creditoribus prodesset, quae omniua iure alienissima Sunt. Orm aes alienum accipere debomus etiam fmneris L. 45 De Religios., si ultimas infirmitatis S in ex 2101, 2104 Ιt. 6 1956, 1963 ToulL V, 144 impensas et quae defunctuου ipse-mst horodi suo obet L. 82 Ad L.
Fulc.); licet is inventarium non fecerit Durant. VI, 333); et quae, V. , itio, cum aliis in solidum do- bot. Non item, ut puto, si fideiusserit, nam debitum quasi sub conditions est; sed heredi cavendum puto Ex
cessit pluribus olicti tostamentis, inspicitur, utrum prius sit, utrum posterius Vetere a togatarii incipiebant rati, hos certar do lucro captando, heredem do damno vitando; quod Verum non est, quippe Omnes certant de lucro captando.
28 Ex L 24, Qui et a quim. man. C. S., 23; Ιt. 1093. Si quid
autem a donatario alienatum fuerit, non vindicabitur, nisi e priuS X-cusso et Semper a novissimis ali nationibus, sive gratuitis, SiV Onerosis lex non distinguit), incipiendo C. S. 930 Ιt. 1096). Quaes autem
ad heredes revertuntur, si quae hypotheca, Vel servitus Ois a donatario fuerit imposita, Vanescunt C. S., 929 It. 1095; Zach. 685-x n. ); nempe, resoluto iure dantis, rem vitur itis accipientis. Sed admonondi Eumus, detractionem ad integrandam legitimam peti non posse ab eo, qui horoditatem adiit sine ensficio in--ntarii. Nihilominus, iure noSim, otiam ab hoc poti potest adversus cohorodes C. It. 972 Maggo. III, 6 scilicet, quae sint in hereditate, coherede non latet. Hac restsi inventarium fecerit, Hi eius beneficio postea excidoris idom iuris esse puto eadem a ratio Contra
332쪽
ART. II. De Collationib1G. 391. Conferre ei est, res quae penes se extant exhibere et in commune in medium afferre collatio itaqus deflnitur Comtributio earum rerum, quae is de cuius hereditate agitur, ni vel pluribus liberis suis, futuris heredibus, vivens donavit, ut inter omnes aequaliter dividantur 303. Nititur praesumpta voluntate defuncti, qui eas ne aequalitas inter liberos laederetur non tam dona88e, quam QUASI partem uti arae hereditatis dedisse intelligitur 313. Hac re, solum inter liberos, eosque insimul heredes, datur; et ideo his tantum competit, et ab his tantum, qui parentis hereditatem agnoverint 323. Non igitur debet conserre nepos, cui avus donavit, patre vivente 33ὶ sed an conserre debeat ullius, si donatum sit patri et hoc praemortuo, ipse succedat avo Et qui succedit avo iure repraesentationis conferre debet, qui iure proprio, non item; licet ille paterna hereditate abstinuerit, is illam agnoverit 34ὶ.392. Collatio ad exequandam filiorum conditionem pertinet g 386ὶ; ne scilicet, unius filii pars hereditaria prae aliis, contra defuncti M E C. O. 843; t. 1001
Cf. Vinn. De Collation. Cap. 3, n. 3 VOet 37 6, 1. Sed V. Zachar., 622. Vivens idost actibus inter
ViVOS: nam quae testamento alicui roliquit collationi eximuntur Ex cit. a. 1001 Vinn. l. α). Inter Omne8 nempe , quasi resoluta donatione, morte donantis. Ius Gallicum eic, in pluribus recedit a iure communi ad quod ius italicum propiu accedit, ideo illo ei Vix utor.
1001 9. 843. Veteri iure contra prorsus L. 1 C. ρ Colliatori.).Ιdeo, inter testatam SucceSSionem, et intestatam, hic nihil interest. Dixi QUASI, qui Vera donatio est; nam rΘVocari non poteSt, V. , alia donutione praecipui nomine per antiparte aliis factst; et in potestate donatarii est, renunciata tarentum hereditate retinere donata usque ad disponi- bilem, i forte plus ei donatum fuerit.
1014.odoo 1 non debetur adscendentibus, licet heredibus; nec descendentibus, nisi horedes extiterint ΝOV..18); 2 peti non potest ab his, qui
paterna Seu materna horeditate abstinuerint C. It. 1001 1014) eoque minus peti potest ab his, qui non
sunt heredes, velut coniuge, nuru.,Bω.
Ex C. It. 1006). Ceterum, descΘndentes, seu liberos accipere debemus6tiam illegitimos; nam Vel heredes sunt V1 n. ), vel instar here- dum Zach. 638 n. 18). 33 C. It. 1004. Ideoqu ne puter, si forte, hoc nepote donatario praemortuo, et Successerit Cit Art.).
licet, aiunt, ille uti debet iure eius, in cuius locum succedit V 4 373 lhic non itoin V. C. G. 740 It. 230)li Et undo colligitur tam Varia
in utroque casu voluntas dolancti γDemum, quomodo is qui abstinuit, parenti hereditate, conferro potest quae in hereditate, a qua abstinet, continentur Ssed lex iis, ex receptis moribus V. Oet 27 6, 7 , scripis
333쪽
CAPUT II DE HEREDITATE DIVIDENDA
229 Voluntatem, augescat. Ideo in collationem veniunt quaeratius a defuncto, dum is in vivis ageret, accepit quoquo modo ex liberali causa 35ὶ exceptis V iuris potestate, his quae computationem effugiunt V. 388 n. 13, etc. , quasi nunquam patris fuerint 36ὶ necnon donata erogata, impensa quae licet quandoque veniant in computationem, quia dantis patrimonium minuunt, et ideo imputentur cit 388 n. 0, etc. in disponibilem, non augent patrimonium accipientis 37ὶ et, a ' ex defuncti noluntate quae is a 3b Nov. 18 6 C. Gis 43 Ιt.,
1001. Accepit ergo quae accepit ab alio, vel ipse sibi quaesivit, puta peculium advontilium L. it. C. De Colles.), immo, ex N. L. V. Prol. 65, . T), et profectitium, collationi non sunt obnoxia.
36 Arg ex C. S. 856 It. 1013. Et in primis fructus rei donatae Ex C. S. 966, 928 It. 1013, 1094 Durant. VII, 369 ToulL, IV, 478; Zach., 631 n. 29 Laurent, X, 28. 30;Μaggo. III, 250); nempe a delata
riam. Cuiusmodi sunt ea quae pereunt, et ex quibus filio nihil superest Vin n. XIII, 2. Ex L M, C. De in I. esitam.). Seu ex quibu nihil commodi, mortuo filio, ad successores transmittitur Pereg, in it. 23 C. lib. VI, De Collat. n. 12). Ut puta, quod dignitatis nomine a patrodatum est, vel debetur L. 1 g Sed an id, 16, De Collation.); sumptuΗ in studia, vel tirocinia L. 30 F-.errisc. O.'t. 1009), nam pene in alimenta recidunt; et ideo, VeriuS, non inquiritur, utrum filio sua bona fuerint, an minus Lauront, X, 626; contra Durant. VII 366 . Ideoque
nec in libros in eam rem neceS-
Sario Pereg l. α), nisi faciant bibliothecam Vibet. 3T, 6, 22; oli., Tr. ΙΙ, 139, in . Durant. VII, 311); nec in gradu academicos Durant. VII, 360 S, Alph, III, 5b).Νec prodest ceteris liberis quod ipsis quoque Sua Studia expedienda sint L. 3 ult. De Munerib.). Et si pa-rΘnte huius rei causa ae alienum Dontraxerant, commune erit omnium
Verum haoc ita si 1 neque filio, quom instituit, sui reditus uorint, nam alias magis ex his fecisse in- tolligitnr Ex L. ult. De Petu. mred.); nec 2 aliquid immodicum Supra patrimonii sive sui, sivo filii, Vires impenderit; quia illic in dispo-
filio tenobitur, quasi negociorum gestor Ex L. 34, De negoc gestis V. Durant, VII, 357). Aliud iuris est in his, quae pater impondit cuivis ossicio, vel muneri, vel artificio filiis
quaerendo, vel eorum iustrumentis
haec enim velut in boni sunt otide conferri debent. Sed an in oblationem Veniant quae pater rogavit, ut filium a militia 6dimoret γGallici I. . pene omne assirmant, quia militia est onus personale nisi magis familiae causa, vel sua quod, nisi aliud appareat, tenendum puto , filium red6merit. Ita porro, ubi omnes filii militia sunt obnoxii at ubi aliquot dumtaxat, pro ipSorum numero, OnScribuntur, aliud dic0ndum Vidotur, quia nua familiae rodb
Ad ultimum; si quid filius e boni paternis subtraxit, si quid sibi sumpsit, si deterius aliquid iacit,
nempe in foro conscientiRe dolo mulo, ei computari incerti iuris non est L. 19, C. Famit incisc.) item, Si ex ei in comessationibus, choraeiS, ludis insumpsit: dummodo, sive haec
sive illa immodicum aliquid int Durant. VII, 368 Salm. 24, 83; S. Alph. ΙΙΙ, 5T). Quaeri poteSt, utrum veniant in collationem debita,
334쪽
collatione seu expre8sis Verbis exemit, seu facto et reipsa dummodo indubitanter 38). Dixi eae liberali eausa nam si filius patris debitor fuit, cogitur quod ei debobat in suam partem imputare, quodam quasi collationis iure 39ὶ perdurum hoc est sed lex ita scripta est 40 .
quae pnrer, non ex imperitia vel negligontia vel qua iusta alia cauesa praescribi a lio passus est, sed Sciens volens, et quasi sponte, quia quasi indirecta donatio est an bnus, quippe extinctum praescriptiones Domoloin , IV, 386 Laurent, ,
639): si hoc est communius. Et estuequius, tum quia pater a filio praescribit; tum eo quod alias necosse erit, quaevi alia nomina debitorum, set res omne adversus defunctum Sic usucaptas in disponibilem imputaret quod perinde est, ac ex domino administratorem fiscere.
38 V. Zachar. 632 n. 6 C. ., 843 It. 1001 Contra L. 18, C.
Famu erciδα, qua donata olim xempta ipso iure intelligebantur V. C. u. 290). Verbis, nempe quibuscumque e inressis, ut in uth. Eae testamento, C. De Coliat. idest perspicuis Zach. L et V Durant. VII, 344). Itaque verbi expresSi ΘXΘmpta accipimus, i donator dixerit, se ea donare mecimi nomine per antip-te, laeto Θ reipS ea quae
testamento reliquit C. t. 1008; contra G. 849); vel si ipsomet bona sua inter filios inaequalitor diviserit Exi 40 g Intest uo, Fam erci8c. Zachar. 632 n. 10); si aliquid mitfilii nomino L. 18, C. Ru d. it.), Si uni o filiis donavit per quaScumque interpositas ;ersonas Touli., IV, 23; Zach. 632 n. 12). Et, Θ-riuS, quae defunctus latere voluit sub specie contructu Onerosi Zach. 632, 11. 12 magno. III, 244); nam Cur, B. g. Venditionem Pater commentu eSt, nisi, ut donatio ceteros filios laterota Neque enim putandum est, VoluiSese fraudem facere legi, aut creditoribues, cum potuiSSet liberalitatem suam collationi palam eximere. Nec Ob-
Stant, C. G. 843 It. 1001 qui ad
indirectas quidem, sed quae palam repparent, donationes pertinent. Ad
1007, 1015. Quod ei debebat, nempe, ut opinor, naturaliter et civiliter;
naturaliter, et hoc planum est civiliter, ne ea quae una Via lege negatur actio in foro externo, alia via usurpetur obligatione, quae orto urget in sero interno, moderatoribuaconscientiarum relicta. Ideoque non cogitur imputare, V. o. Re alienum in minori aΘtate contractum is p tre solutum), si e Bomon ait Iactus ditior, vel si praescriptione fuerat extinctum nec debitum ex SponSionibus, aut ludibus Laurent, X. 600 . 40 Sciliost, ' in collatione
stricte sumpta sola donata veniunt
C. S. 843 It. 1001); inter haecautomo dobita multum distat ut dobita conferantur ad integrandam legitimam, creditore hereditari petere OSSunt, ut donata non item illa praescriptioni Aunt obnoxia, haec secus Demolombo, XVI, 465 466).2 Collatio ad exaequationem filiorum pertinet, imputati eo spectat, ne coheredes postea nece8se habeant cum horedo obitore iudicio contendere. imputatio conationis ivi eaestimatur, longo deterior orit heFω dis debitoris, quam ceterorum debitorum conditio nam i SiuS V. si, centum Cato, centum ei filio crediderat sine usuris post annum ΘStituendos, si interim vita functo, Caius post annum et sine usuris,quoad in morae HS coeperit; eius continuo a morte creditoris V. Μarcade, ΙΙΙ, ad Art. 829ὶ, et exinde volutcum Auris Demolombe n. 462 restituot. 4 Si id quod filius suis coh0redibus obes, si id quod sibis horeditate debetur paria Sint et alios creditore chirographarios habeat, sed non alia bona, coheredes
335쪽
CAPUT II. DE HEREDITATE DIVIDENDA
331 Domum immobilia si donata si quae perierunt culpa Sua, haec quoque in suam portionem imputare debet 41ὶ At ver si quis malit paterna hereditate abstinere, permittitur, quasi extraneus, retinere quae sibi donata si testamento legata fuerant, salva legitima ce-tsiris filiis heredibus debita 423 si si defuncto aliquid debebat, eodem, quo ceteri extranei debitores, iure censebitur. 393. Fit autem collati rerum mobilium, ea in suam portionem imputando 43ὶ immobilium, vel reipsa id est rebus ipsis in commune repositis), vel tanto minus ex relictis accipiendo 44ὶ iure nostro, arbitrio eius qui conferre debet 4bὶ Sod si is haec distraxit, etiam post delatam hereditatem lex non distinguit), vel pignori aut servituti obligavit, in suam portionem imputari necesse
habet, ne acta in necem aliorum re8cindantur 463. Verum, si alienata, si pignori, aut ervituti obligata exsuperant partem alienantis vel obligantis, in his quae exsuperant, alienationes, Servitutes, hypothecae evanescunt nempe eodem ordine, quo Vanescunt donatione extranei factae. 394. Restat ut videamus quinam collationem petere postini. Et quando haec sanguini tributa est, solis necessarii heredibus com
ab εο solidum accipient, creditorea nihil. His de causis Μarcade, t. c.,)putat Art. 829 pro non scripto habendum esse contra l. eucci, in Art. 91, do vera ac propria collatione agi ncto pernendis rationibus, putat. Utrumque e remetim quare
Gallici I. C. distinctiones commenti sunt ad Art. 829 coercendum, quas omnes explodit Laursnt X, 641): sed recepta apud eos senisntia St, Art. 289 Ιt. 991 ad sola re a parontibus fili creditas pertinque Laurent l. α). ea sententia eSt, omnia hei aestimanda osse ex bon et RFquo, et imputesionem faciondam esse iuxta ipsiuΗ obit naturam, et sine cuiusquam iniuria atque ideo a filio omnium quidem rerum quae R-rent debobat, Verum non quis OhΘ- re est, sed qua debitor, prout a debitoribus ceteriS.
41 Quod si hereditatem parentum concurrat filia nuptu quae dotem acceperat, si haec soluta fuit Viro in idonei cautionibus, et culpa viri perierit, mulier ius tantum eius repetendae conferre debet C. It.,
1007 V. C. N. 1573); sivo mobiliasivo immobilia in dotrem data fuerint, lex non distinguit. 42 C. It. 1003 3. C. s. 845. 43 C. G. 868 est. 1024. 44 L. 1 Sed etsi 12 De Collia bonor. C. G. 858 It. 1016. 45 Cit A. 1015. Quando autem
non fit reipsa, ceteri tantumdem PrRΘ-cipiunt natura, et bonitate par C. S.,
tato sorte non invonitur, nihilominus iure noΗtro, non cogimur in realem collationem consentire Ex cit.
A. 1015). Quid si filius, pecunia paterna
praedium suo nomine comparaVeris, aut pater pecunia sua filii nomine; utrum conferre oporteat rem an
pretium Utique pretium in priori casu φ 125 n. ). Sed verius ot in
Secundo, nequo enim acquirere po
tuit invito nisi a filio mandatum
acceperat, aut iri rem ostea ViVo Patre, emptionem ratam habuerit
336쪽
332 LIBER III. - TRACT. II. TIT VI COMMUNIA UTRIUSQUE SUCCESSIONIS
petere, non item legatariis, utrumque non incerti iuris osti Quaestionis est, an competat creditoribus, sive heredis, sive hereditariis; quia creditoribus datum est iuribus debitorum hei heredum uti itaque illis licet semper eam petere. His non licet, si heres cum inventarii beneflcio hereditatem agnoverit; et si eam petat heres, eis non proderit 47ὶ si absque huiusmodi beneflcio non satis convenit; amrmat sententia communior, et mihi verior 48ὶ.395. Ad ultimum, ipse quoque here necessarius, si ei aliquid legatum, Vel quasi praecipuum donatum fuerit, quoad legitimam heredis necessarii iure censebitur; at quoad legata, aut donata, quasi extraneus reputabitur. Quamobrem, si quid antea coheredi suo simpliciter sorte donatum fuerat, collationem petere ad computationem legitimae utique potest, ad integrandam disponi bilem omnino non potest 49ὶ At vero, si quis malit paterna, seu materna hereditate abstinere, cogi non potest, perinde qua8 extraneu8, ut conserat ea, quae sibi donata fuerant, nisi quatenus forte opus sit ad ceterorum filiorum heredum legitimam integrandam 50 .
47 V. C. G. 921, 857 It. 1014, 1092,4 2. Titius, v. c., donatis sio24,000, decessit, in bonis aliis 24,000;
et in aere alieno 30, 0 flictis. Si Orosius, facto insentario, patris hereditatem agnoVit, creditoribus hereditatis non licet cogere, neque Osium, ut donata ibi 24,000 in ho- reditatem inferat; neque si intulerit)cogere Orosium ut ex 2,000, sibi
ex ea donatione restitutis reliquum aes patris alienum Solvat.
1092 Durant. VII, 266. Scilicet creditores heroditari eo iure uti debent, quo Blanctus uti potuisset atqui is
non potuisset donatione a se iactas reVOCure, Vel quoquo modo lab6λ-ctare ergo nec creditore eius I OS-
sunt quaestio igitur haec est num creditores hereditarii qui, confecto inventario, solius defuncti manent heredeS, eo omisso fiant creditores horodis Et quis neget, confuSi Patrimoniis dos uncti et horodis 3
Ρarmensi, Art. 996, depromptus est. Fingo Titium d6cessisse quatuor filii
fio cui intogram disponibilem praecipui nomino serius donavit), eron tia, et Caia aliisquε 26, 0 in bonis relictis. Sunt igitur in horoditate 32,s O quorum 16, indisponi-bilom, 16, 0 legitimam filiorum unicuique 4000 constituunt: ago
nunc OroSiu petere utique potest,
ut Audisius conferat 60 , sibi d nata, ad computationem legitimas nempe, ut Sibi hoc iuro vi in tribuantur); ad integrandam disponi bilem nempe, ut eo nomine praecipiat 16, Mii omnino non potest itaquΘ, ex hoc capite, aliis decem millibus
843 It. 1 601. Itaque Seio mortuo, duobus filiis . os . relictis, Si A. 12,ino donavit, etsi non praecipua et in bonis 8000 oliquorit, A. cogitur, ex donatiΗ, 2000 . ro
337쪽
CAPUT III. DE AGNOSCENDIS ΟΝΕRIBUS HEREDITARIIS
DE GNOSCENDIS ONERIBUS HEREDITARII8.396. Onera hereditaria accipimu cum primis aes defuncti alionum, et legata ab eo relicta. Haec igitur agnoscere heres nece88e
habet; et, si plures fuerint heredes, qui8que pro ea parte, qua in res est, agnoscere debet 1) nisi sorte testator, salva legitima singulorum, aliud iusserit 2ὶ et si unus factus fuerit impar solvendo, non norat ceteros 3ὶ Verum si debita fuerit res aliqua indivisibilis, puta bos, vel obligatio sit hypothecaria, vel solidalis, pro his quidem ereditori tenetur is, qui rem, Vel res pignori obligatas possidet 4 , vel quem creditor eligit; sed, iris plus sua parte solverit, a coheredibus repetit; et si unus solvendo non est, hoc damno omnium cedit b). Verum ei plurimi refert, utrum hereditas cum beneflcio inventarii adita tuerit, an secus 6ὶ.396v . Inventarium est, descripti rerum mobilium, quae defunctus reliquit 7ὶ Faciendum est suo tempore i8ὶ, et sua forma 9ὶ alias pro infecto erit. Amplius, non prodest ei, qui in eo conssciendo aliquid occultaverit dolo malo 10ὶ et confecti benefici excidit
Pro ea parte, etc., et non pro modo
emolumenti Cit. L. 1), si forte defunctus uni eorum aliquid praelegu- verit Ex L. 3b, inde scio, De mred instu. ex C. G. 870; It. 1033; Durant. VII, 25) quippe quod ad
2 C. It. 1022 C. S., ex Art. 1221, 4. Porro si heredes nominatim enumerati dare iussi fuerint, Viriles debent L. Si heredes 127, De Le- ροι. I). Amplius, ex N. L. si
inter creditorem et debitorem con- Venerit, unum ex heredibus Soluturum, Valet C. G. 1221, 4 est. 12 3b, 2. Contra L. 56, g 1 De C. O.). Sed, quod i ultra Auam portionem OlVit, coteris repetit Cit. A. Dult.). 3 L. 34, x. De Lesar. II. 4 L 2 C. De herea act. S.,
Repetit nempe ab unoquoque Suam Partem, non amplius licet creditor suas ei actione Oeesserit C. S. 875;
8 Idest, ante aditam hereditatem. Et iure nostro, ab his, qui in defuncti heroditatis p SeSSione Θrsantur, fieri debet in trimestri proximo ab huius obitu, vel scientia obitus ab aliis, quoad instantibus creditoribus, iudex decreverit ab his qui sub tutela vel cura Sunt, anno proximo a finita tutela vel cura C. It., 969, 961 962 G. Ra. 93, etc. Au. 800, etc.). 9 Quae est, teStatio penes adta praetoris adeundae hereditatis C. S.,
338쪽
334 LIBR ΙΙΙ. - TRACT. II TIT VI COMMUNIA UTRIUSQUE SUCCESSIONIS
qui res hereditarias mobiles in quinquenni proximo, immobiles qum documque alienat, sine iudice sit in scilicet, heres huiusmodi qui beneficiatus dici solet non multum ab administratore distat 12 . Consecto rite inventario, bona hereditaria, et heredi bona, cum iuribus et obligationibus eis cohaerentibus, invicem ipso iure sep rata invicem manent contra, inventario utcumque deflciente, ex bonis hereditatis, et ex bonis heredis propriis unum fit patrimonium, et utriusque iura et obligationes coalescunt. Hac re in priori casu Oroditores ostincti non stunt creditores heredis, qui idcirco non cogitur eis solvere ultra vires hereditatis 13): at in posteriori creditores defuncti liunt roditores heredis et ideo heres cogitur, in foro externo, si hereditas non est idonea, ex sui quoque bonis nedum creditores 14), sed et legatarios id dimittere. Utrum et tu in temo, non satis convenit 163. Ceterum si ex pluribus heredibus unus fecerit inventarium, sumeti 17).397. Confusio bonorum, omisso inventario, obesse potest creditoribus chirographariis sive hereditatis, si haec locuples sit, heres non item sive heredis, in contra Oroditoribus hereditariis cautum per bonorum separationem 18). Haec sti, quoad res mobiles, earum
si defunctus bona ipsius heredis alienavit, is poterit a Vindicare nomine suo Τouli. IV, 357 Durant. Zachar. 619 n. 10); si aliquid ho-rodi debeat, is quasi unus ex crΘdbtoribu computabitur.
trahit nihilominus ex legatis, et ex donatiS, quae excedunt disponibilom C. t. 972 Durant. VI, 463), si modo docere possit l0gitimam laesam
tarii non obest nec heredi extraneo adversu coheredes ς 403 n. 28, in ii.). Et si 'st aditam hereditatem,
novum teStamentum appareat, hereS non praestat legas in eo relicta ultra vires heroditatis, vel cum legitima suae detrimento Α. 942 est.) 16 Quidam amrmant, quiΡΘ, adeundo hereditatom, id creditoribus o legatariis promisisse intelligitur
alii, communiu et VeriuS, negant, quia lex nititur praesumptione Iacti; nempe, locupletem hereditatem fuisse
C. G. 282. Here autem beneflciatus primo loco hi solver debet, qui vel privilegio aliquo gaudent, vel hypotheca tum primo Venientibus L. 22. Etsi, C. De Iure aereb.). Verum, Si legatariis prae creditoribus solvorit, datur his repetitio cit. Etsi), sed in tristinio ab ultima sinlutione computando C. It. 977, 1).
339쪽
cAPUT IV. DE DIVISIONE HEREDITATIS
335 petitione Isi; quoad immobiles, inseriptione 3194 n. 21 crediti 20); et facienda est penes ' in trimestri proximo a delata heredit te 21). Competit autem omnibus creditoribus hereditariis 22ὶ et legatariis 23ὶ eoque valet, ut creditores hereditatis, et legatarii in bonis hereditariis potiores habeantur, tum creditoribus heredis tum his qui in eo trimestri aliquid heredi crediderint, vel ab eo praedium aliquod hereditarium comparaverint, ametsi inseriptionibus, vel transeriptionibus sibi caverint 243 At creditoribus heredis nullo iure provisum est; ideo eis non lico separationem petere 25 .
DE DIVISION HEREDITATIS. 398. In divisionem hereditatis Veniunt uniVersae res et commoda, et omnia onera et incommoda hereditaria sive, uti nunc
dicitur, quidquid activum, quidquid passivum in hereditate est. Quidquid activum; idest V seu corpora, seu iura l). demptis legatis,
Civ. 800. Dummodo neque confusa L. 1 g 12 De Separes.), nequΘ ballis comparata fu6rint . f.
20 C. It. 2060 V. C. G. 2111. 21 C. It. 205T; V. C. G. 880.
Quod tempus currit minoribu quoque, Vel interdictis Mageto. IV, 236). Lic6 horsdita cum beneficio inventarii adita fuerit C. It. 2058) Quod pono Gallico I. C. V. Durant. X, 218 Zachar. 618 n. 55 satis Ontroversum est. Ideo hi tantum pro- dos qui ea usi fuerint, non ceteris,
etsi horos fecerit inventarium L. 1, 1, -esitum, De Separation. C. It. 2063). 22 C. f. 2054. Excepti his, qui stipulati fuerint cum heredo, animo novandi L. 1, alluci, De S parat. C. G. 879; It. 2056 V. Zachar. 618 n. ). Ideoque etiam,1 croditoribus hypothecariis, priVilegiatis Zach. 618 n. 4 , chirographarites, immo etiam in scriptis Q. f., 2060, 2); t, 2 sive ex
contractu eis debeatur, Sive e te
stamento L. 1 De Separat. C. S., 2111), sive s delicto inagZo. IV, 234); ac, ' lic0 sub conditione, vel ex dis L. 4 De Separat. C. Ιt. 2064) vel litigiosum Cit. a. 206M, vel ipsius heredis L. I. C. De bon aues. sit debitum. 23 LL. 4, 6, De NeFarat. C. It. 1032, 2066 Zach. 618 n. 2; V. C. G. 881 2111.
2062. Sod nihil mutat quoad hermae et creditores hereditarios Zach., 618 n. I), nec quoad hos inter se C. t. 2063). Ideoque creditorΘΗ chirographarii iuro hypotecae adversus herede non gaudent et inter creditore chirographarios prior in tempore non est potior in iure.
25 L. 1. De Separat. C. f., 881 Exest. 1032. Nempe, quia licet,
creditorem smi ciliciendo, creditoris sui conditionem facere dete
titione hereditatis . Si quae autem sunt instrumenta vel cautione hereditariae, quae Vel singula reth Θ- reditarias, vel communem pluribus, vel totain hereditatem spectant, illae apud eum cui res obtigit, istae apud eum cui maior rei pars hae apud eum quem herede elegerint, Vel iudex de-Stinaverit, manere debent ea lege, ut ceteris quorum intereSt, cum OPUS
340쪽
336 LIBER III. - TRACT II TIT. ΝΙ. COMMUNIA UTRIUSQUE SUCCESSIONIS
et illicite quaesitis 2 et 2 ' fructus a delata ereditate pere pii 33 quod ei singulare est, eo quia stinuus avssent heredit tem 43. Sed si aliquis ex cohoredibus fructus percepit, vel aliquid perdidit, consumpsit, distraxit, cum eo perinde agendum erit, ccum possessor seu bonae seu malae dei 5). Onera quae in passivum hereditatis computari debent sunt funerum, et ultimae infidimitatis impensae g 187); aes defuncti alienum legata Si quas autem unus ex heredibus, post delatam hereditatem, impensas secit in rebus hereditariis, eas deducet perinde ac possessor e bonae, Seu malae fidei sed hoc inter eos distat quod possessor . s. ea deducit etsi res non existat in quam fecit sicut tutor aut negociorum gestor possessor m. s. non item 6). Verum si aliquod praedium
dum percepti, Sed et qui honeste percipi potuissent prout in OSSΘSSOre,
mit ercisc. Arg. e C. f. 933, 2 Curia Suprima Neapolit. 22jan. 1876 Romana 2 mari. 18TT; GiurisFruderim Italiana, Vol. 29, p. 13. Et nemo dubitat nec in foro, nec in scholies, ait Laurent, ΙX, 642. Et aequissimum est; nam quisque Sibi invicem rostituere debo quidquid ex hereditate accepit illudque vel
conferre, Vel in portionem suam inputare. X quo palam est, huc non pertinere coheredem qui rem, non quasi hereditariam, poSSidet, Sed quo alio nomine, emptam, donniam,
P. H. Hei autem malae fidelicesse sor fuisse intelligitur, qui non ignoravit, se coheredem habere bonae, qui existimaVit, se Olum heredem, Vel rem non hereditariam esse Ex L. 45, 2, Fructus, Famili ercisc. VOet, in usc. De Famil ercisci, Cap.
X n. 12). Itaque si quid perdiam rit, nihil rostituit C. G. 866, 830:It. 1013, 1015 L. 19, C. Fam e cisc. L. 28, g 1, 3 De Petit Amreri.). Veluti si cum ex semisse here eSSet Putan Se X Ss hctrindem Sse, partem dimidiam hereditatis cum cortis aut ludis consumpsorii V. 233 n. T), coheredi, ex altero semisse instituto, non Remi Sem restituet, sed dimidium emissis L. 28, g Adeo ausem, 15, De
Petit heredo. Secus si, V. , di Vitem se factum putans, haec, non exhereditate, sed Qx suo patrimonio detraxerit vel aes alienum contrR-xerit; et res hereditarias pignori
obligaverit Cit. L. 2 4 Si quis resua Voet V, 3, 16). Si quid di
traxerit, de pretio dumtaxat agi pinterit, et quatenus factus est loci 1-pletior Cit. L. 28. istinuit; Voet V, 3, 18). Itaque si non est factus locupletior, non licet heredi
mil. ercisc. Dixi post delatam; nam si antea fecit, quasi extranΘus fecisse videbitur, atque ideo quasi cre