장음표시 사용
311쪽
307362. Denique eadueum fit testamentum, Vel testamento relicia, si desocerit is, cui aliquid relictum fuerat; idest, si ea repudiaverit, vel non potuerit acceptare seu quia, Vivo adhuc testatore, vel pendente condition vel die, ita decessit l7); seu quia postea est factus indignus 18). Verum legata manent is). Amplius, sive quis non potuerit, sive noluerit acceptare quod sibi relictum est, si hoc non ei solum, sed alii quoque coniunctim relictum fuit, cedit his
363. Iu accrescendi est, quo pars unius heredis, vel legatarii delicientis accrescit ceteris aliis horedibus, vel legatariis. Competit utrobique ex tacita testatoris voluntate haec autem ita demum intelligitur, si is, 1 eamdem rem 2 plane indivisam, pluribus, 3' coniunctim reliquerit 20). Ex 1' igitur necesse est ut eam- 17 LL. 4 5, Quando dies Leges.ced. Nisi palam appareat, diem R-gis implendae solutionis gratia quam quasi conditionem, appositam fuisse L. I De Condit et demonstr. s
u. tegiam. C. It. VI ex A. 891 Durant. IX, 45T Zach. 726 n. 18;Μακκο. IV, 161 313. Si quis igitur renunciaverit quasi institutus, ut ab intestato Succederet, heres quidem erit, sed praestabit legata Cit. L. M. Amplius, iuro nostro A. 890, 1), si si qui vivo testatore decessit supersint liberi, qui alias iure
repraesentationi uti potuissent, capient quod patri relictum fuerat, nisi forte relicta perΗonae cohaerebunt, velut usus ructus aut testator ipse aliud dixerit.
C. G. 1044, etc. I t. 879, etc. Au., 560, etc. Ad huius satis implexasmatoriae faciliorsi intellectum necesse est a communi iure initium capere. Princilii igitur iure accrescendi locus erat sive inter coheredes, sive inter collegatarios inter coheredes ex iuris necessitate, inter collegatarios ex praeSumpta Voluntate testantis, Mi ii eumdem rem coniunctim legasset Coniuncti autem esse poterant re tantum Verbi tantum, re et Verbis. Re tantum, hi quibus adem res tota singulis eorsum relicta St V. c. - Bles Sempronio euadem aedes Seio lego merbis tantum, hi qui ad eamdem rem una propOSition Vocantur, dictis non actis partibus: . ., Moevio et Sempronis ledem meas illi DUA8 PARTES, huic UNAM MO, lego mixi non factis, nam si di-XisSet, V. Titi' et aio aedos moas illi inperiores, huic, inferimr , O lego, coniunctio ne intelligi quidem poterat. Demum re e verbis, cum eadem res pluribus adem prO- positione relinquitur, partibus reti- citis; ut ecce, ei e Sempronio aedes meas lego L. 142 De V. S.;L. 87, De Legas. III). orro quRB-stionis fuit, utrum iuri accrescendi locus esset inter coniuncto verbis tantum Cf. Latini, Elem iur Cis.,
iunctis re tantum hoc iure re cuique solida relicta intelligitur coniuncti ro et Verbis pars cuique Sure L. n. g Haec autem 16 C. Dec uc tollend.): inter illos concum
pectato, partes fiunt LL. 78 87, De Legas. III). Proinde illic magis non
decrescendi, hic proprie ac Gc-
312쪽
dem rem, . , fundum Seianum, omnibus reliquerit 21): ex 2 ' ut eos vocaverit, nedum non factis, sed nec dictis partibus 223; utque demum, ' coniunctim, nec verbis tantum 233. Sed eicinter coheredes, et collegatarios nonnihil distat nam illos coniunctos esse portet re et verbis 24 , hi admittuntur licet re tantum coniuncti fuerint 253. ccrescit autem, nedum his, sed et illis cum oneribus deficienti forsitan iniunctis 26).clus accre8cendi cemat, si omnes heredes, vel omnes legatarii suam partem agnοVerint, Vel ius acceptandi ad suos heredes transmiserint 27): excepto legato suffructus, quippe hic non rei sed personae accrescit atque ido etsi fuerit amissus 28 . 364. Quando ex voluntate testatoris locus non iuri accrescendi, pars heredis deflcientis, iure nostro, ad intestatam succe88ionem redit; sed cum onere, si quod ei a testatore impositum Ubi autem). Quo fit, ut pars deficientis illis, vel invitis his volentibus tantum accrescat V. 36, n. ) illis in onere, hi cum OnΘ-ro deficienti forsitan imposito Cit. L. n. Ubi autem).
Legat. I. 22 L. 12 De Um'. ac μα C. N. 1044: t. 881 V. C. u., g 56 563 689. Sed nec DICTIS pam tib Q adeoque si dixerit, V. , Fundi Seiani Cato dimidiam partondo, ego Semproni dimidiam, es-Ηat pene nos ius accrescendi ut et olim verius Vinn. in cit. i. n. 9); verum si dixerit, utrique a quis partibus, quia hoc tacite ineSt, perinde erit, ac si nihil expresserit
C. It. 881 . Et ita lis, quae inter
Vetere Ι. . exarserat, finita est
999. 26 C. It. 884 in . Iure Gallico ius accrescendi cesΗat infer heredes inter legatarios locum habet si coniuncti fuerint re et verbis A. 1044); et praeterea, si eadem res qua dividi non poteSt, quin deterior fiat, pluribus, licet separretim,
accresci C. It. 885 V f VII, 2, 4. Est et alia ratio, qui umAfructus quae tidie lagatur et inquiritur L. Interdum, , De Usus'.
dii Pompsiani si et Cato legato,
etsi uterque eum agnoverit, uno O-rum postea deficiente, puta mortuo, accrescit alteri secus ac iure Gal
relictus fuit, et is idem sit usuΗ- fructues, et 3 fructuarii coniuncti fuerint. Cessat igitur ius accreMendi Oxo si usus ructus conStitutus sit actu inter vivos Ex L. 15 De Duob reis, et cit A. 885 V. Voet, T, j. Ex 2 duobus legato alte
POmni proprietas plena su L. 2,
ib. Od. mst'. amitι.): ideoque, si duo coniuges eodem actu, Sua bona donaverint, reServato sibi usufructu, mortui iiSusfructus superstiti non accrescit Ioel, it n. 5 . Demum, ex misi testator a singulis horodibus eiusdem fundi usumfructum duobus SeorSum legaverit LL. 1, 12, De Gut'. accresα C. It. 885 .
313쪽
RECTIO 1. - CAPUT II. DE TESTAMENTORUM EFFECTIBU9 309
suerat 29). Verum, si testator aliquid sive a legatario, sive ab herede, alicui, puta Seio, reliquerit, hoc desciente, res quidem legata non decrescit ei a quo legata fuit, qua8 creditore deficiente, sed onera ei fortassis iniuncta manent a legatario, vel ab heredibus, pro portionibus hereditariis, implenda 30).ART. II. De testamentis observandis. Et de re tore testamentario. 365. Quoties testamentum persectum fuit, et iustum, nec instr-matum, voluntas defuncti religiosisstae custodienda est. Nec commutari potest, ne in melius quidem i), praeterquam ex causa iusta et necessaria 2ὶ et a principali potestate dumtaxat idest in causa profana ab eo qui praeest reipublicas 3ὶ in causa pia, a R. Ρontifice 4ὶ Num et ab Ordinarii8, tamquam edi Apostolicae delegatis, non satis explorati iuris mi sententia communior negat 5): utcumque commutationem accipere debemus V quoties voluntas testatoris manifesta est 6); et '' eam quae huius voluntatis omnimodam mutationem continet in asibus, in quibus impleri potest Τ : ideo licet piscopis, iusta interpretatione, ex V si is casus inciderit, in quo testator aliter disposuisset, a verbis testamenti recindere, et praesumptam in re praesenti illius voluntatem sequi s8ὶ:
L heredum prassiandi tetratum cedenti inutilis repetitio. Haec au- onus inluxerit, ab omnibus legasse tem maxime locum habent in lega- intolligitur et ido tum res legata, tis relictis pauperibus erogandis, Voltum onera qua legato erant adne dotandis puellis Clem. 2, pr. Doxa, acereScunt singulis pro portioni Relis domib. Trident.. XXII. R., bus hereditariis L. 12, pr. De bo 6): quae si relicta fuerint vel io
1 V. L. 2S, C. De Episc. et alis, restitutioni locum faciunt Lu-Cler. S. C. maii 1862 Reiff., go XXIV, 284). ΙΙΙ, 26 8 34. 6 Nam in dubiis, magis inter- 2 Trid. XXII. R., i. Alias prolatio intolligitur.
commutatio, etsi facta sit a Rom. I De Luca, cit Disc. 21 n. 4.Ρontifico irrita erit S. Alph. III, 8 COVarr. in . 17, De Testam., 931 . n. 12 Laym. h. t. Cap. XI n. 11; 3 L. 6, De Admin/str. rer ad biq. Sancti. Ρirhin. III, 26, 132; civit. ScilicHt, voluntate testatorum Reiff. III, 26 805 S. Alph. III, instar legum sunt, queis derogare 931, . . Ut puta, relicti pro su- soli principi licet pollectili, cum cclosia coeperit his 4 Clem. 2, pr. De Belis. Omm abundare, uti ad aedρου reparandas
314쪽
310 LIBER III. TRACT. II. TIT. 1. DE ULTIMA VOLUNTAT. ACTIB., ETC.
st ex ' si testator aliquid legavit ad certum opus, ad quod legatum non suffcit, hoc in aliud pus convertere, quod huic proximum sit e pro loco ac tempore utilius 93. Amplius, commutari potest volunta testatoris, si nondum exequutioni mandata fuit; quae plurium sententia est si0ὶ nempe, adhibitis in omnibus heredibus 11), et executoribus testamentariis; sed neutri impedimento erunt, si dissentiant iniuste 12).366. Haec primum deinde conditiones servandae sunt in testamenti appositae nempe, demptis his quae pro non scriptis haberi debent. Qua in re, sequente regulae ob oculos haberi debent. Conditiones nisi alia testatoris mens videatur si potestativae sunt ut ecce, si Lauretum erit impleri debent post eius mortem; quia imiamentum, uapte natura eorum est, quae quis post mortem suam steri vult causales autem, et mixtae v. c.. si navis eae Asia venerit, si nupserit Caio sive eo mortuo accidant, sive adhuc Viso, utiles sunt i 3ὶ Oonditione autem impleta, si sinpe iva ea fuerat, in heredis institutione perinde est, ac si is ab initio pure fuisset institutus 14); sin resolutiva, perinde quas institutus non fuerit sib). 9 L 1 De Um'. Doto Ex
931, d. l. Quid si opus, quod testator fiori voluit, sit illicitum Et si substantialiter sit illicitum V. , si quid ad ulciscondam iniuriam sibi illatam, Vol ad lupanar reliquit, pro non soripio erit Ex. L. 1 9, 14, De Condis instit. in accidentaliter, V. , ad spectacula, vel ludos edendos, quoru in ea civitate edi non licet, iniquum est, hoc lucr her dum cedere, ideo in aliud opus convorti debet Cit. L. 16 Fagia. in C. . De Testam. a n. 18). 13).L. 11 De Conii, et demon. L. T, C. De inst. et sitibst. Cf. oet, 28, T, T. Quid, si iam impleta erat conditio quo tempore testamentum conditur 3 Ut occe inis, si LIBER HABUERIT; Neia, si V ERIT, heres esto; ρ illa iam sit mater, haec nupta 3 Et si restator haec ignorRVit, conditio pro impleta 6rit. Sin scivit expectandum est ut iterum fiant LL. 11, 67, De Condit et demon.):o si torum fieri nequeunt, . , Tuius cum pubes, inius cum Pr abyter erit, o Titius iam sit pubes, Caius iam presbyter quasi rei impossibilis, pro non scripta est Excit. L. 11 Voet n. 28).
aliud iuris est; et ideo praedio legato, fructus quo heres, pondent con
monstr. Quae in dubio vite magia praeSumitur, quippe honorato favo
negativa Sit, . , si non duae ru
315쪽
SECTI I. - CAPUT II. DE TESTAMENTORUM AEFFECTIBUS
311 Ad haec, si ei cui aliquid relictum est sivo heredi, sive legatum sub cotiditione suspensiva vel x dis), et a b eo cui sub conditione resolutiva vel in diemὶ aliquid relictum fuit, de re suo tempore illine danda, hine restituenda, caveri interim oportet 163. Ceterum conditions suspensivae impleri dobent vivo eo, cui aliquid sub conditione relictum est, alias relicta evanescunt V. 343 n. 27 . 367 Ad ultimum, quia i blice eaepedit suprema hominum imdiei eruum habere sirin, ne intereant, cuivis testatori datum est, aliquem deputare exequendis post mortem suam his, quae steri voluit Mecutor idcirco testamentarius nuncupatus. Et in potestate sua est eligere quot et quos malit, dummodo sint capaces obligationis stabiliter contrahendae 18 . unus executoris testamentarii quasi in mandatum recidit 19ὶ verius, iure seu canonico, seu civili permissum 20ὶ ideo eius potestas, non e Voluntate testatoris, ceu quidam putant; sed ex lege ipsa metiri debet 21 . 368. Executor testamentarius non cogitur mandatum suscipere: verum si illud acceptaverit, munere suo defungi debet 22ὶ Ροrro, iure civili, executoris testamentarii munu est, defuncti iustam voluntatem tueri, et in primis curare ut legata impleantur 23 . His autem implendis, testator potest ei bonorum mobilium possessionem ad annum permittere 24ὶ Itaque executor testamentarius
16 L 1, in Legesa, C. It. 856. 17 L. 6, Quem . t tam aper. 18 Ex g 13 De aecusat tuit. C. G. 1028 est. 904. Scilicet, quia obligantur horedi, et legatariis Sta biliter idsoque nec nuptae iniuΗsumariti C. G. 1029 IL, ex A. 1243);
nec minores, etsi parentes, ut fu-tor, vel curator conSentiunt C. S., 1030 It. 905), executorΘS SSΘ Ο sunt. Sed satis est, idoneum esse quo
tempore defertur hereditas Tropi., IV, 2008). Sed et Religiosi, exceptis
intelligitur acceptasse, si legatum Albi, quasi . . relictum agno-rit L. 5, 'Amittere, De his quae ut indign.). Sed cavero heredi non cogitur L. T, Si cui plu8, etc.).
Touli , , 561. Curare, nempB Si Veper Se SiVe per alium Zach. n. 9 DemoL, 22, 41. Contra Laurent, XIV, 331), quae verior sententia est Verum, Si quis apud iudicem intendat, testamentum nullius momenti SSe, E. . non cogitur iudici adesese, eiustusndi causa Ex citi. ΑΑ.).
extent heredes necessarii quia ex uno capite mihi ei detrahitur, ex
316쪽
necosse habet: ' mobilia obsignare 2 inventarium consscere; et illa, si pecunia numerata desit, implendis legatis, distrahere ossici iudicis, vocatis heredibus 25 . Amplius, ' si testator res suas mobile ei permiserit, potest rerum mobilium administratione defungi atque ideo fructus, mercedes, reditus hereditarios exigere: nempe immobilium, At iam eorum dies Venerat cum testator obiit, mobilium, etsi venerit postea immo et nomina debitorum 26ὶ At ulteriu se immiscere, utputa, rerum administrationi 27 , creditoribus hereditariis, quaestionibus forte inter coheredes subortis, omnino prohibetur 28 . 369. Iure Canonico, idest in legatis ad pias causas, testator quidvis executori testament mandare posse videtur 29 . Executores huiu modi, eoque magis legitimi idest heredes , ubsunt locorum ordinariis immo ordinarii executore et ipsi sunt, legitimis et testamentariis a iure in subsidium dati 30 . Hac re, ordinarius executori testamento relicto, alium substituere non potest ne heredem quidem extraneo, Vel laico clericum; et ne transactionis quidem causa 31ὶ eoque minus administrationi se ingerere potest. Sed potest, executore testamentario non acceptante, vel ex iusta causa renunciante, aut remoto, alium ei substituere ita nempe, ut eo postea ce8Sante v. c., mortuo , si testamentarius forte sit velut persona morali sulputa syndicus, parochus , ad eum redeatur 32 . Amplius 8 executor testament. Vel heres, munus Uum Implere
altero in potestate eorum est, impletis legatis, mobilia iii dicare Laur., XIV, 340). Ait lex mobilium intra annum ergo immobilium, vel ultra
pta sententia St Zachar. 715 n. 10 Laur. XIV, 338 Grenter, I, 331. Contra ouli. Durant. et .).
Ideo mercede agrorum, LenSiOnΘSaedium locaturum, ne anno quidem proximo a teStatori obitu exigere
permittitur Ricard. Delle Onaa., P. II, Cap. II, VT Zach. 715 n. 28). Aliud putant, qui putant, HStatorem posse . . immobilia quoque per
2Si Grenior, I, 331. Creditores igitur hereditarios dimittere eius non est immo nec imponsa funeris sol-Vere, nisi forte ubi hic mos viget CL Durant. 414). 29 Reiff. III, 26, 98. Ho Rutem, regulariter, per se, defungi
mandato oportere, communi canoni
starum Sententia. ΘΗ V. Ρirhin. III, 26, 105). 30 CC. 3, 37, De Testam. Clem.. 2 De Relis domitia, rid. XXII, R. 18. 31 S. C. Cone , 21 al. 125T,12 aug. 1758, 15 6pt. 1787 Lucidi, De Visit. Sacr. Liminum, M. II, pag. 410, etc. 32 S C. , 19 Ian. 1848 S. C. Epp. 1 Sept. 1842. Et si testator
adminiStratoris, vel distributoris V. , eleem0Synae electionem heredi vel aliis permiserit, his renuentibus, vel remorantibus, eliget r-
317쪽
313 neglexerit toto anno :ιη post susceptum ossicium 34ὶ vel aditam 3b hereditatem neque enim ille cogi potest motum suscipere, neque hic hereditatem adire in monitione eius computandum 36), flictum eXecutoris ad ipsum ordinarium ovolvitur 37 . Et si forte testator prohibuerit ordinarium se his immiscere, prohibiti huiusmodi pro non scripta erit 38ὶ quia nemo testamento suo cavere potest ne leges in suo testamento locum habeant 39ὶ immo, si executor testamentarius, Vel heres negligontior fuerit, Ordinarius provide
370. Mandatum executoris testament finitur, ut alias, e impleto. Vel ex iusta causa dimisso, aut adempto 413 vel, to 423, nisi datum si dignitati Vel dicio, utputa parocho, Syn- dic s43 . o nito, executor tegiament necesse habet rationes reddere 44ὶ, X N. L. post annum a morte testatoris 453. Et si qua in mandatum impendit 46 , velut in inventario condinarius S. C.' 11 Sept. 1784; Lucidi l. c. p. 611 Molin. COVRrr., in C. , De Testam . irhin. ΙΙΙ,
33 C. . De Testam. - Tot anno scilicst, nisi testator longius tempus adscripserit. Quidam putant, semestri lapso, intrare ordinarium Passerin. in C. Religiosus, 2 De Testam in n. 53); Aod hoc nullo iure eXpresso probari potest Pirhin., III, 29, 121). Impiare, sed utrum
conSumarΘ, an incipere, non satiΗ
nariu Vari ex rebus, et perSoniΗ constituet.
De Statu liberorum. 36 Fagn. in C. Plia cibis, De Testam. n. 10; asSer. n. 64. Ceterum, quia in legatis praestandis moram heres Daegere non debet L. 49, De Legat. I), nemo dubitat, ordinarium OSS Vel ante annum, heredem seu . . cogere CoVarr. Pirhin. III, 26 129 , bina monitione praemissa ΡaSS., et Fagn.,
si Episcopus infra annum functuS non mori mandato, ubintrat, ubi e VL
relicti fuerint EE. T. nec testator quidquam definierit Et siquidem o ficiis indivisis, nemo videtur inealii quidquam facere posse Ρirhin ., 106 V. Durant. IX, 23); nisi forte pro εο qui deficit utput non neceptante C. 2 gra, De Testam. in φ), vel mortuo, Vel in remoti agente
318쪽
314 LIBERIII. - TRACTATI TIT VI DE HEREDITATIBUS AB INTESTATO
ssciendo, in mobilibus obsignandis, repetit. Si testator nulliim stament. Xecutorem destinaverit, executor testament ipso iure heres est 47ὶ
De horoditatibus quae ab intestat deseruntur.
PRAENOTANDA.37l. Intestatus decedit qui aut testamentum non fecit, aut imperfectum, vel iniu8tum non factum iure), vel postea instrmatum l . Itaque, intestato mortuo, locus ni successioni legitimae. Haec per leges defertur, ex coniectura pietatis, consanguines quos defunctus magis dilexisse reditur; missa, X N. L. natur et Origine bonorum; nec non exus, et agnationis praerogativa sublata; servata dumtaxat praerogativa, primum ordinis, tum gradus. Verum eonSans uineo accipere debemus, non naturali, sed civili iure; scilicet iis succedimus liceat antiquo verbo uti quibus agnascimur Prol. 65, 1. 21 . Agnascuntur autem iusto matrimoni nati, aut legitimati utrique parenti, et omnibus eorum con8anguineiS. Nempe agniti, et adoptati ei tantum qui eo agnovit, Vel adopi vit 2) Illegitimi, siquidem naturales, ei solum qui eos agnOVit; spurii si forte constet quaenam mater, vel qui pater eorum Siqne his quidem Ρrol. g 0 n. 25 . 372. Age modo ordinis praerogativa haec est omnis successio defertur I descendentibus in inflnitum his deficientibus II adscendentibus, fratribus sed his non ultra decimum gradum , coniugi his quoque deficientibus III ceteris a latere cognatis; nempe RVunculis, patruis con Sobrinis, mitinis, etc. item usque ad decimum gradum) Ex his autem, descendente legitimi excludunt ceteros
omnes, exceptis filiis illegitimis 3ὶ Filii illegitimi, nempe rite Uniti
Ex C. 3, 6, De restam; lirhin. sed ad Cai et si filios dosortur.
319쪽
c. It. 743 745), excludunt omnes Onaterales adscendentes et fratres excludunt collaterale posterioris ordinis demum coniux excludit collaterales, sive prioris, sive posterioris ordinis, sed OAt sextum gradum exactum 43. raerogativa autem gradus eat haec: proximiores eiusdem ordinis excludunt remotiore in eodem ordine.
Quid igitur si quis decedat, Oevio stlio relicto, et ex Seio altero
lilio praemortuo duobus nepotibus aut Moevio quoque praemodi tuo uno ei tantum ηlio superstite Nam eii lios, aut in priori casu excludere, aut in posteriori viritim admittere, utrumque et ab aequitate, et ab intentione defuncti alienum est. Neutrum sane sed repraesentatio inventa 8t, qua utrumque incommodum remo
373. Est autem repraesentatio Fictio iuris, qua remotiores herede subeunt in gradum et ius proaeimorum incientium 63. Locum habet in solis successionibus ab intestato. Et solis descendentibus lineas rectae, vel obliquae prioris ordinis 372 competit: nempe illis in inflnitum 7), his ad 10 usque gradum 8). Duo igitur praestat repraesentatio nempe repraesentati gradum, et ius qubde competeret si heres foret: radum inde in linea inaequali remq-tiores admissi tus inde in aequali aequalitas servata s9ὶ Et utrumque quadam ctione praestat ex quo cet intelligere, eo qui repraesentatione utuntur, proprio iure, non eius quem reprae8entant, ad successionem venire l0ὶ quod Velim animadverti 374. Ex his patet, repraesentationem remotiori competere quasi
5 Nov. 118 Cap. 1, 3. pater agnoVΘrat, filii eius quidem -- 6 Cit. Nov. 18, C. 1 C. S., turales ei legitimi Suecedunt avo, T41, 42 Ιt. 730, 31, 32. iure repraesentationis C. t. 748); 7 Cit. Nov. Cap. 1 C. It. 738; at non naturiae tantum, etsi eoaG. 740. pater agnoverit; nec tantum desi- 8 C. It. ex . 732 G. 742. Et timi, seu adoptivi Ex cit Art. non usque ad 2- grad. tantum, ut, ageto. IV, 9); quippe neque illi ex OV. 118, ratus est agκο. ΙΙΙ, ΑA. 182, 4i ), neque hi A. 3T)34 V. Catia e Borda, Od. R., A. V agnascuntur. Hoc in iure Gall. 232). Lox non distinguit controversum est Laurent, IX, 65).
repraesentato, si heres foret. In quo eius quem repraesentant, Sed eius, duo consideranda sunt 1 ex parte de cuius uocessione agitur, heredes eiuου, qui repraesentatione utitur, si HSSe. Secus filius indigni praemortui, cum alio concurrit, utrum Sit filius V. , Vi SueoΘΗΗioue excluderetur, defuncti fratri germani, an consan quod vix non iniquum foros V. ΡΟ-
320쪽
316 IMBER III. - TRACT. ΙΙ ΤΙΤ. VI DE HEREDITATIBUS AB INTESTATO
heredi ab intestato, nec alias, nec aliter. Proinde, ut quis ea uti pomit, necesse est, ut quo tempore hereditas desertur, V et ipse conceptus fuerit, nec fuerit indignus 11 et ' is mortuus sit, qui repraesentari vult l2): et praeterea ' ut inter utrumque medius incapax nemo interponatur, qui successionem civiliter abrumpat l33. Quando autem is, qui repraesentatione utitur, proprio iure, non alicuius intermedii ad successionem Venit, ei non obest, si forte hereditatem repraesentati v α, patris repudiaverit 143 vel ipse hereditate patris ibin, aut pater defuncti hereditate fuerit indignus l6). Repraesentatione admissa, qui proprio iure ad hereditatem veniunt, succedunt in capita qui iure repraesentationis in stirpes et si ex eodem stipite plures rami prodierint, divisio inter eiusdem rami coheredes fit in capita 17).
11 V 4 342. Quamobrem, Si . decesserit relictis . filio, et ex E. salio filio praemortuo C. indigno,
qui anno post mortem patri SuAcepit filium B. Et mortuus est, Otu Α. R-tri suo . heres erit B. XCluSO.
Ιt. 734. Viventis nulla 'epra,e8mὶ- talio est. Aut enim, 1 is acceptavit horeditatem, et sua facta St; aut, 2 renunciavit vel ei quasi indigno fuit adempta, et coheredi, vel sequentibus, accrescit. Itaque Seio mortuo, A. et B. filiis relictis, A. repudiante B. X-Ηs here erit; repudiante etiam . hereditas ad
utriusquo filios devolvitur ipso iure C. t. 946). Aut 3 decessit ea nondum acceptata, Vel repudiata offitii iur transmissionis, idεst g 335,n. 11 patris, seu matri nomine, eam adeunt Laurent, ΙX, 70); nempe si hi ea non abstinuerint Zach. 575, n. ), nec ea in indigni. 13 V. Chabot Art. 234 4. - praesentatio non sit per situm. Dixi incapaar, velut filius adulterinus; non item si indignus C. It., 728 , quia lioena ad alios trahonda non est V. C. G. T30). 14 Nbv. 18, 1, 3 C. F., 44 It., 35. 15 ΜArcade, a. 730; Demante III, 51hi' Domol. XIII, 398. Alii id no-gunt Zach. 697 n. 2); sed immerito.
Sollicet, omni succeessio est vel in capita, Vel in stirpeA, Vel in lineas. In capita qui proprio in stirpes qui repraesentesimis iure ad tereditatem veniunt illi virilem quisque isti auctoris sui virilem capiunt. Domum in lineas succedunt adscendentes tantum supra matrem et patrem namoxtantibus in utraque linea avis, heroditas desertur dimidia paternis, dimidia materniS.
Finge igitur Sempronium habuisse tres filios, Osium, oevium, et Caium Cum ips6 6codit, Osio Superes Α. 2 ex osvio B. Q;3 6 Cai filiis supersunt . . ex . nati . . ex . Ver Η Ι. L. Hexeditas est aureorum 36 000. 1 Divisio actonda erit in stimpes nempe sit, osvit o Cali tunicuique 12, O contingent. 20 Divisio quota P quae sit stirpi contingit, tota dosertur . 2 qua me Dii, inter B et C aequiSpartibus cuique 6000 divitur in ripitas ' quae Cato, primo inter duo ramos . et . per times divisa aequis partibus 6000); subinde ea, quae Stirlii . contingit, subdividitur intor F. et G. in capita cuique 3000): si qua stirpi Ε. item in capita interra. Ι. L. cuique 2000.