장음표시 사용
971쪽
Iuva Nx DECLA. XV t. rq , iuraram tristia sunt, ut ea maduersis patiantur homines. Ego cum me hecessita rapit, sichabeo queri,quasi relinquar. Excusatae'nt, mediibin liberorum calamitates, ae si quem lex
ista deprehendetis, in alterius fatum reanseat necesse est: ran- quam orbitate P. Quid enim si me detinente matre altere latere reuocaret & si bella militem poscerent, si legatum patria dimitoster, veluti ad propriam deseetidam nicestitatis meae comploratiouem 3 Si me damnatum poena constringeret, vi delicet est ringeres careerem mater, iniiceres carnissici mansi, &peri ruri filii iugulum autoritate iuris operiresZoii deaeque quam longe est lex quae retinet hominem, qui poenae noveniti Nescis quantum intelligo mater, quautam inuidiam debeant facere liberis parentes, a quibus relinquuntur. MateL
quae seda querirer,illud exe: hmet, Filium meum ciuitas
peregridia solicitate tamoenos nescio cuius recessus orbis p xat, debilitati meae subtrahit humeros Iuvenis meus abducituramine meretricis, 3r ab ossiciis ciuitatis vitatis abstrahitur oculo in m. E esmodi omitu filium necesse est persequat.ris, ut 'od detineor, obiter&poena sir Non facit ista lex agliberos qui miseri eordia deligentur. Vt turpe sit quod recedo, in eo tantum est ad quem reuertor: & ut facinus sit reli- cta in iter, non faciunt uui ea usta relinquendi. Aomo qui ad tyrannum reueresst, si malo anirno relinquo matrem , dignus sum qui detinea. Non est itaque quod subinde nominis vestri benesseia mater opporias,aon est quod utilitati tuae fieri potest si eredimul esse in ebus humanis & uterum affectum
amici me qmim mih rvadetur natiua excogitasse, ut coire iu- uicem possit totum h Hreutri gemis, quae ideo nondum cir ca se tenet otii ne admutitiones, quia tota non contingit, qui tamen peruenerat ad incredibilium fidem, ain illam vos impediretis.Amieitia plurimorum corporum, unus animus , i rariae manus; fortior quam matris affectus. Rogo quid re- 'fert quid vocetur ille qui sic amat Qe id in est ex quibus magna merita descendant vultis tore quid de hoc affecta
sentiat trister Et amicam meum putat malae ne releuertar. Finge me positis paulisper meritis,quibus obligatus sum, hoGtantum dicere, Amicus alligatus est,ire volo matex ut redeat, It consoler, ut dominum rogem, ut si Lyrannus exegerit, vim
Q id aetines quid moraris Hoc est tεpus propter quod coLmus. Nesci ais an diligat, cuius n5 habet expetim eis nisi sola
972쪽
ago M. FAB. QIINTILIA Niselicitas:&si vitae praestes omnia secunda, amicus ociosa rei
est. Di istutum me pluas, hoc expeqat aligatus, expectat totum imo genus hominum,& nos in hanc fidem persuasionis
receperunt, ut si hoc faciam, nemo mire tui. Vis scire mater,
quem affectum, quam leuerentiam in calamitatibus amico praestare debeamus Nullam legem timuit ne relinqueretur. Dissero inter caussam amicitiae, agere paulisper omnium libet, & tyrannus mihi credidit, volo reuerti. Nulla unquam mater plus commisit fides neminem mag Sobligauerunt ex- lpectationes. Credidit mihi homo, cuire, fauorabilis conii a
iit, si de ibi pitur, qui sibi excogit. Te contia omnes amicos vietur, ut illi imponeremus. N 6 st quod mihi supplicia,quod
omnem mortis appa Iatuni mater o pronas. Facini est, id ta-
tum homini us bene credere quod expedit: &a Gm est de rebus humanis si sola seruatur utilitatum fides. Infinitum est
quantum mihi crediderit tyrannus, si me Occideri r re uel sum.
In teli git, iudices, eg ipia mater, quantae reueientiae locum a- micus obtineat, quae incipit contendere E ctu. N si fallor igitur, cum ego sim materia litis, hoc prunum aestimare debetis, uter In ea ea amitate pii s fecerit Ante omnia permitte mihi de hoe affect iis tui genere mat ei queli. Quid tibi tam rabido, tam praecipiti dolore voluisti Quid adiaciais tuis piae stare iaciem,&in oculos tuos accipere nuncium 3 Non reliquisti tibi ut redimeres, sine dubio adiecisti ad matris affectus, oculos in media orbitate fudi sit, sed illud non laxat catenas, non explicat corpus. id mihi prodest iste qui se citra filium consumpsit affectus 3 Plus secisset mater quaei mee ad tyrannum. Alligatus su na, tu nunc lic flebis tanquam soluar in lectulo, tanquam in tuis manibus expire in . Ia quibus dam calamitatibus despi ratio non est summus affectus : dc quisquis orbitatem statim credit, festinat ad impatientiae s curitatem. Insilules licet mater tantae pro me impatientiae, tam incredibilis affectuς, amicus re dissiciliorem fecit, quod seruauit ciculos suos, ut alligaretur. Dii deaeque quantum ille
praestitit qui mihi inui est poenam aleam, nec recessit Ille, it in terribilem carcerem facit, qui inde procedit. Iam non corporis nexus haerebar, nec aliud quana resederant pondere ea in tenae, consumpti longo squallo te vultus, concretae noctibus diebusque super ora laclymae. Miseremini, iudices ne perdat autoritatem meritum quod ultra expectationem est. Ponite sub oculis alligatos, quorum alter um amicus redemerit, at
973쪽
eerum mater. Rogo utet plus fecerit Z Bone Iupiter, quam a. vide. quam fortiter vincula nolim tractauit ' Quibus ille precibus cxegit visita erederetur Accipe, inquit hasti anu ,,haec membra, si fieri potest, ut amicum matri remittamus. In totum explebo, si videatur, vicaria pinna locum recedentis. VeIsi vis utique tibi di millia membrarcstitui, spondeo quencuα-que iusteris aperto iugulo diem .Fidem deorum hominumque, quid non faetum est, ut amicum meum pinniteret. Iagellum est misero illud carceris tenebrarumque secretum, grauIOri bus vinculis opus esseca nifex dixit ad bonum amicum. Accedere ad illud cubit ejussistit hi mines nocentes. &subinde' dictum est. Vide tamen ,amicus si taciti est.Vna vox, nus miseri gematus. Utate,lacerate, distrahite, ille tamen reueItetur. M serere mater, magna res agitur. amicum meum reliqui co vendentem cum tyranno. Excuso me voois humani generis affectus.&tabiante omnia mater excuso, quod hoc fieri pata sus sua . Vlla ergo in rebus humanis necessitas tanti fuit, ut il- Ium amicum meum in earcerem ipse deducerem' ut uallo
rem meum, meas catenas in membra festinantis exuerem vitam abrupti commeatu, diem contra tot incerta promittere
Testor te misera conscientia,& si quod nos in illa necessitate
numen aspexit. quantum simus rixati cirda catenas, quam Ο-mnia feceran, ut ille potius veniret ad matrem. Fateor Iudices, unius cogitationis pudore victus sum. quod tam magni beneficii dissicultatem ab amico non aecipere, affectus Videbatur hominis qui non credid fiat. M serere mater, ne me solatum putes,amicum alligaei. Hae sunt catenae, quae regunt membra. quae pra maria , per infinita terratum spatia restrin- sunt. Sic nou potest carcer Atangi. In uideo tὶ ranno, scit alis areambos, Icit tener edim illam.Iterum ac subinde procla. Rem nece ite est, Ego amicum meum alligaui,& vite viderem, pcnaam meam altero homine impleat. Scio quo hoc a-imicus praestiterit animo , sed ego rem feci hominis non reuersuri.Interrogo hoc loco impatientiam tuam mater,inter
rogo, quid faceres, si nos ad te videndam deduxisset alligatos,liquis satelles, si barbarus aliquis p Fruereris oculis,frue. retis amplexibusὶ Non est quod te ista tanquaa, leuior, tan- , quam ce peditior conditio aeeipiat. Quid putas esse, quod me dimici solatum ire quo vellem Crudelis artifex non reliquit nobis,ut imponeremus. Supti uacuo igitur hoc vos in , matriν caussa minues,quod eaeca est. Huc quod nobis inui-
974쪽
a L M. FAB. QIINTILI AN dia facit vulneribus oculorum, nolite detinendi putare caut os: idem videns faceret': Nee plus est quod no potet caeci- afferrei quam mater, ut aliqua filio carere non possit , nonnunquam ealamitas facit 'Quodsi, ludices, in perso oa mea sec affectu,nec meritis instriis r est amicus.quid aliud iustitia vestra debet attendere,quasti uter plus patiarur' tam satiauit dolorem mater,egessit aestus, effudit impetum, iam non desiderant oculi cum cadunt. Adiice quod hanc qualemcunque fortunam inter amicos teriet, interpropinquos, habet omniaministeria suadebilitas suis coopet tirinis. Vis scire quanto in tolerabilius sit quod patii ur amicin ' Excaecauit quod e so sic tenebar: ire aceipit cibos, quos inraifex, quos tortor
A s s A T v s per diuerses miseraγ meaturaeibas. i& eundem dolorem . dum me ab utroque animi genere semper que limpulerit abducat, detin pertinaciam desperationEmq; neutram mi
ibi liceat perferret patieditam di hoc petimum a
notissima clementia vestra peto , ne .ni remini quod inter ram varia tristim raq; fata eonsilio diductus sum, nec pro malis meis quicqua melius inuenire potui, quam ut mosςrer: nee pro innocentia,quam ut viverem. Nouo igitur , iudices inauditoque genere aiscrimiois utriusq; animi reus, quae satis calamitates meas comploratione, quo defleb π-mitat Filiu mori volente pene occidit,quod interuenerat pa ter. Videtis adhue illa secteti nostri eotentioneri ante. Qui quid citra suprema, citra exitium est , contum cIam vocat.
quatum absolutionem spicit, vita Quis post hoc quaerat ac dubitet
975쪽
PRO FILIO DECLA. XVII. I 33 dubitet quo me affectu iusserit virus havare, qui parricidium vocat quod pon biberim' Permissurus fuit, si bibere voluitassem. Quaeso itaque iudicus, delationis hodiernae penitus velitis pei spicere caussis. Obiicere putatis parricidium patrem proler Necatur, utitur, sine dubio torquetur vita. hoc enim
non potest fetae, quod mori filium iussit, nec coegit , de idie facinus futile in imperio , si innocentia est quod recusaui. S hae quod crudelitatis est , vel ab inuidia se criminibus meis
defendit,excusat,& ne vocem illam tanquam peractum facinus ode itis, subiti tuit pro malo patre miserum. Hic est , iu-djςes, deprehensae impie latis aestus. Nemo unquam volet in nocentem filium videri, quem voluerit occidere. Illud quoque, iudices, a grauitate pu dica peto, nequis me mori volutile non cr dat contumaciter. Adhuc prioris constantiae meae more do fendor: alia est mihi ratio cum vi ei, de fortiorsum reus quam absolutus.Sed tunc tantum par esse non possum calamitatibu LmeisIcum me constare coepit mihi aliud esse quam iniserum. Bene 'tio druisus vocavit in forum, iussit integri ratis agere caussam, secit ut mihi videar perdidisse moriem. Si pudiatret patrem quod me bibere iussit venenum.
ego ferire non possum quod effudi: Licet igitur immitissimus
sed ea donia ridere publicos conetur a Getiis, querelarum fro- te mutata. nou sumus noui 3 ius accusator & reus, nec nos mcido pietatis euociae recens asseruit immanitas: parricidam
me olim vocat. Hassisnimi iudices, ise eiu iam pridem hominiam nefan floruiri solis no rhinib.saeeuntur Sic mihi litaptima patris maledixit asperitas, Hic est ille quemulasiit Eleia iusseratiae, qui semper ad vos recumci&vincitur.Falliturquμ quis illam de moribus seciis lassitudui .m vel patientum sperat. Patri qui abdicarenon put viri, minus eth filitis nocet S.
quam absoritas. o pertinas sit inuis accusat um genris, viacti parem S. Dumata horitatem non sinis vestri sortius imperiosis affericis asse tibus Sc ne pallorem poenitentiamque fateamini, contumacia vindicat serrorem, calamitatibus meis accessit, Metausoluerer. Nan quo uperaticii superuacuo .
dici mei senex petiimal qce deprehensus,ferre non potuit, quod reddebar iuuito:& quia a iudicibus non impetrauerat ut ab- dicaret, apad se tenuit, ne desineret hoc veste.Credidit tamen aliquid profecturum querelarum errore repetito, & sperauit iuxta coat sition m suam ut lasscsceret aliquando pro me iusta miseratio, Quid facerem 1gitur 3 quo verterem iam sati-
976쪽
atam in noeentiam ' Nec exire me decebat ex domu, ne via erer quicquid vos non credideratis agnoscere nec expectare poteram, cum mihi ruisus aliam seriem malorum minaretur, quod me iam caeperat pater contentione qua Vobis irascebatur,odisse. Tandem infelix misertus mei, misertus patris, cum de praeteritis prospicerem iurgia tana longi quam vitam, captaui fateor, omnem occursum . quem mihi videbar exaspeia Ie praesentia, exorare dum morior, & tanquam nouissimi ambitus genus excogitaui, ut me in honorem sui reuerentiamque pereuntem, sic odiise destinet et, quomodo parcere solet.
ira cedenti Non habet alium quam mortis exitum filii. s, qui nec reconciliari potest, nec abdicari. Erat in domo nostra locus, in quo sedebam semper reus, in quem reuertiar a biolutus, querelis meis lacrymisque iam conscius, in qstem se se is Tant. In hunc non tanquam custodiae patris imponerem in aqo id possit inueniri, quo non me captantis aliquid deprehendere cura sequere tu 3ὶ sed sicut solent qui immori volunt,
Pudore, non ira, ab omn. bus quae videbantur auoc tutas cessi. Nam nec placuerat exitus genus querulum, tumultu C
sum, aut quod faceret inuidiam. Sed quid mihi te eum est integritatis nimia simplicitast Non putat se posse deprehςndi,
quisquis venenum parat ipse poturas. Totus oculis animoque conuersus haerebam miser in opere moriendi nec dissi- , mulo cum quadam cunctatione , cum mora , sicuti bonae conscientiae lenta mors est, nec praecipiti per suprema trepi-. ' datione festinant. quos hoe solum quod tui miserentur occidit. Abiit per tacitas conquestiones me Sin Obitus contem platione posita:& hausturus potionem qua renunciarem rebushumanis, totam apud se repecubat animus innocentiam suam, cum pater se eretum quod pex impatientiam pereuntis impleueram quantum credo) lacrymis meis gemituque periductiis intrauit. Non potest videri, iudices, sulpicatus aliquid de parricidio: quid tererem, cui pararem, nesciebat, qui interrogauit. Nuncio vobis, san ssimi viri, nihil a molientibus fingunt hil vita laborante simplicius. Ad subitum interuentum patris no a tanquam deprehensus obstupui facinus me tacente, non pallor, non est consessa trepidatio: nec, sicut accidere nocentibus solet. illa obuia semper errantium pauociniorum verba variam, cum me repente interrogatione iubita auocauit, abduxit, quaesiuit quia tererem, cui pararem: sed ego sine cunctatione, sine tarditate respondi, & memoIi vel
977쪽
te, eadem veritate, & consessus sum venenum esse quod terebatur Date, iudices, patrem qui filium mori nolit dc credit. s habeat, iudices, dicenti fidem Θ Venenum filii quod inuenerat pater, non ille potius effudit: stetit quinimo intrepiadus. arrogans iuxta orbitatem quam videbat, & mihi mortem quam promiseram, quam minabar, ingessit. Bibe, inquit.
Quis post hoc, iudices, expectar, ut continuo paream iubentit Ita demum mihi non est aliud relictum, si patri parui, Audite nune dii pariter atque homines: quid poth tres abdication h, dc querelas toties iudicum grauitate percussas, velat
attonitus, amens nunci et seculo pater parricida saeuus, parri-eida crudelis. Non bibi venenum. Eloc est totum facinus meum, Viuo,respondeo, non fugio iudicem, non cedo crimini bos. Iam non miror quid sit circa quod impatientia deceptae ccudelitatis exaestui t plus quam Orbitatis gaudium. quod modo perdidit senex: perauerat ut occidete me posset meo umeno. Sed quatenus inuenille se putat quod crederetis, scontentionibus subinde damnatis authoritatem de nouo do lore circundaret nusitata commentus est. Que sola mihi superest ratio vivendi, facinus ea simplicitate, ea fide de nego, qua co estus sum de veneno. Parricidii agis Abstulisti quidem mihi partem, ut exesamarom hoc loco, fieri non potest. Scio quantum defensioni meae dissicultatis adiecerit, quod iam pridem in domo nostra humanorum pignorum ratio noeonitar, sed pronuntiatum liquet viri ex nobis ficilior sit impietas , uter iuxta alterius languorem suprema non fecerit. Tu uni eum quotidie proturbare conaris e domo, velles inopiam meam, velles aspicere squaliorem Ego osculor illas expellentis manus ego abiicientis genua tenuo &ad patrem qui
me tam notabiliter odit , non habeo cur velim redite,si non amor. Praevaleret nominis tui fortassis autoritas, si contentio nostra coepisset a veneno. Consumpsisti quicquid est quod parentes ab omnium scelerum suspicione defendit. Nohabet pater unde parricidium desilio credat , nisi quem po D
sex occidere. Me quidem pater infelicis huius persuasonis simplicitatem si quis interroget, nec a te parricidiu fieri posse credo, nisi meo veneno. Faeinus tamen in omnibus incre
di bile pignoribus, nullis dissicilins quam liberis puto. Vos
adhuc in suprema nostra praecipitat autoritas, qui filium occidere vocatis plerunque grauitatem . sicut abdicationis emendationem, ficut reliqua supplicia nostia rationis stome
978쪽
M. FAB. QVINTILIANI protegitis, eunctosque praerigidae mentis asse istus voeabuto molliore lenitis. N 's nec felices facinus istud possumus co-cipere, nec miseri. Non perueniunt ad nefas istud nec necesnsitates. Omnis circa desperationem dolor ira languescit. Et
quanto d i deaeque dissicilius si patraretur sine conscio, siue ministro, totumque facinus & animum filii poscat,& manus y
Memento cuius obiicias immanitat s horrorem. patrem oc
cidere velle. Hinc tantum accipis vires, ut inori possis de-rsebensus. Viselatis, inquit, verum esse quod obi cio, ae abdicare volui Non potest pater eisicere genus querendi. pe tinacia prbbationis. Tu cum dicis, filius me voluit occidete, videris tibi facere prioribus iudieibi sinuidiam, exclamare, Vos fac te , vos misericordes, hunc milii redditis S diniqui stimum eth ut abd: cario ' 'ira nee olui valuit effectum, fidem maiori crimini piaestet. 'N8n sum reus inexplorati pii, doris, nec anteacta vitae ni eae lab hodierna primurn Iste tractantur. Felicior iisdyeentia eis circa suspiciones, certior
post reatum. Et qiis tithm infamiae praestant obiecta dum ou tant, tantundem Edi 8infiix absoluta restatuunt mi scilicet superatus est gratia patri: de apii 1 senes.& apud pateles auto r tate praeualuidividerint qui tali usi Stibus suis sie brin diuntur, ut sibi assuisse eredant irrisinteo am, faurirEm : filios. patre delatus, fiun qui medieri sus e resse hi si caussa. Sane ramen seramus , ut fusila abdices se, tisiti', o eli Protum
dolorem, multa tibi de critirini inritae et hereirandia querendi, multa paternae pietatis ab tute itinfirmitas, quid non implet repetita delatio' Reuersus eis ni BlirhMi ima diu dices iratos. Qtanto terrore clincta siluit pudoris letim victi Aredeuntis in damnatam erillinctario heri A fidi semper ex verecundia dolor. seA & iudicum cura quanto' nablignior circa reὁitiirim reum seni ulti, hiaces illa dedissimilia tu dine pronuntiationis autoritas me uel fVlgetur diuersa sententiai Tetrix vero abdicatio dii)immori lῆ, qui in app Iatum, quem mouit ambi uiri 34 diuti bi quod inihil leuit auditi, quo fletne'nori statis primus pete larvi rid multus opprimit 'agid post istisioui pater obiici potest' inter leges.
is tectura cohsenui, non habeo in motibu8 m Hs, quod non melius iudices sciant. s filicet capit natura ierum ut taturus parricida non praemisse, it notas, nullis ante sit maximi scele- iis immanitas tumultuata flagitiis:& quandoque culeo, serpentibus expianda feritas sub placida mente primam pertu-
979쪽
PRO Frtio D LA. XVII. 1 rtem aetatem Aliud est miserorum genus quod clementia,
quod succurrendi fauore dimittitur. Absolueriit me qui scie bant non profuturum mihi quod non abdicarer . Proclames igitiit licet. Subinde detuli, saepe questus sum, ter abdicare volui: hoc tamen res ista debet efiicere, ut tibi non oporteat credi, qui equid aliud obieceris. N on enim sequitur, pater, ut me tuis criminibus accuses, quod nocentem tuis moribus probes silum. Parricidam non facit seuer: tas vestra, non saeuitia, non terror : ad tam grande facinus non Ha opus est, sed motibus: non dolore, sed mente. Omnes iniuriae leuius exasperant, leuius oderant:innocentis filii vitio ei b, mori.
Qiiod si man festu eli nihil tunc in moribus fuisse meis,quod
posset ess sit spectum, aut i memus unde postea traxerim parricidu causs.s. vos libet interrogare hoc loco, iudice , quia magis debet innocentiam amaze Vici patrem,omni nunc δε- Iicitudine, omni labo te custodiam illam si aliam, illum ambitum meum, quo remuneror aduocatos. quo ped tuo iudicibus illud, propter quod audeo domu reuerti 3 propter quod non timeo casus, non subita pro patie, non maligna fata. Fidem non capit. ut merres absolutio,.s, & innocentem pr bauerint, & effecerint patricidam. D. aeterea. pater tuam infirmum ine, quam trepidum reddit ipsa victoriae λ .Aciscilicet
ignoro quod mercuersum circussiat totius domus maligna cura quod vivo inter homines qu bas apud te gratiam parat, si de nobis aliqua mentiantur, finganti Videlis in sacinus praecipitat impellit quod ali quid eramus etest*mento tuo- Quidi: ego nou.senti' quod sim iij sceis eam is sin domum a charitate tamenexcidius, abiectus suin i I gQ, qtia fiducia facinus paro toties delatust, &ipatqui Moquo stione petitu QMod vispat xo inuina spetem prosp'Vicidio meo, Desen inoo possem, si bibyses tu venoniam. itψῆe me parricidii volqntatem. Oge habe -va occatiquit. unde fiduciam Stoinec mori possvn unisi v depiet gar.Venenum paro.qui non ministium, qa n .inus ni9 qiumῖ Despicior a liberis, conteracior a sta iis, qui tanti moriem meum, colloquia fugiunt,& charita . i simu i , t odio mei. An videlicet spero polle fieri ut ipse porrigamὶ Est enim mibi
ad eonuictus tuos facilis accestus. Venenum mel ercle putabis qui eqpid dederint hae manus. Et virus praesentaneum pa-io,quod statim, quod subito corripiat At quemadmodum
980쪽
eon sun at, scilicet ut non statim exclames, ut te meum virus bibisse non cre fas Rogo. cui param venenum, quod date no .
possum nisi mih18 Ita, inquit, parricidae argu nium est dc hoc ipsum, quod habuisti venenum. Omnibus iudices, qui
bus ad scelerum conatus adiu tur deteriorum quotidie sar cunda mortalitas, non hanc solam potentiam natura concessit, in quam malis mentibus & nocentium ducuntur ingenii se sed illis usus ex an moel .totumq; quod factucit, deco-
scientia possidentis accipiunt Quid enim si latronem gladio
tantum probes 3 sic munimus & iomnos. Excute peregrinatium sinus, haerent tela solicitis. Non vetan t ista leges parare, pro picere: nec instrumenta prohibent, sed aestimant usus. Finge me velut in media prosperitate vitae procla inare. Ve
nenum parant, ad quod incerti casus, ad quod languor, dolor, ad quod confugeret improuisi debilitas. M :amini quod hoc fecerim b omo qui eirca me fortunam, qui discrimina humana lassaui cui oeleio quid adhuc paret toties victa dilatio Debuit habere in sua potestate mortem , quem tam pater poterat occidere Non est.inquit, credibile ut mori volueris aΚ- solutus, qui reus noluisti. Poteram quidem dicere, pater.Vixi, dum spero fas esse, ut incipias aliquanἐo misereri, η t te squalor meus frangat, mitigent lacrymae,pallor exorer: sed ignosce innocentiae , tune me de cui t pertinax & rigida defensio. Vixi, ne me videretur expulisse de seculo profundorum sce-larum deprehensa trepidatione: super cadauer meum procla mare posses Certe merito timui, merito praedixi venenum, qui vivendi non habet at audaciam. Ne lupremis meis conuinciareris, ne quid posses obticere Iam non negatuIO.Ueruinti bi de impatientia mea fatendum est, eadem metς nolui mori, cum abdicares, qua non bibi, cum iuberes, Sed fruere iterum,fruere saepius confessione tam misera,&quia oculos spectaculo non lic uit implere, satientur aures, volui tirori. A ii, ce, si videtur, hanc malis nostris costumeliam, tuini roges, qua esbdicare me subinde voluisti Quid ais rerum naturae pietas ita iustiores caussas habet impatientia, quam corpoisi damna, quam faculeatum tristis euerso In suprema praecipittat me pater. Ita non haec una qη complectitur omnes calamitates'Non videmini nunc vobis uniuersos audire misero Possimus fortassis aliorum accidentium sperate finem : non habente oximorum odia regressum. Quaecunque nexus ac