장음표시 사용
251쪽
2 6stigia anxie legeret et deserere piaculum duceret. Selioliastes si Apollodori verba ipsa legisset et reddidisset, fieri nullo pacto potuisset, quin clariora et certiora me tri teneremus indicia. Nunc quae illo Praebet, aliquanto maiorum quidem metri speciem habent, quam quae Mistobulus ot Arrianus, sed tamen multum absunt, Vt versus ossicisnt. Quare vehementer suspicor, etiam Apollodori paraphrasi hoc accidisso, ut interpolaretur; , et sic interpola Iam ad scholi lam Aristophanis perue nisse. Ac nescio, an Plutarchus ex parte si dolius servaverit Apollodori verba. Versus sextasse tales fuerunt:
σύ δ' εσθιε, πιν , oire ε' ταλλα δ' οὐδενος. et etiam e ιεnni t ut per omnia eam dialectum retinuerit Apollodorus, qua primum edita esse videtur haec inscriptio. Hos vorsus aliquis, vulgala inscriptione adhibita, cum in modum interpolauit. quem cogitoseimus in scholiis Aristophanis. Integrum locum adscri-liam: nam haec ost, quani tertiam dicebam Ancilialeae inscriptionis recensionem siue editionem.
Eadem ex scholiasta Rudbcia, et ex Eudocia Phau nus: eo solum discrimin , vi et hic et illa ' μανανδαυ-lou scripserint et Omiserint εσθιε. Denique ab eodemsclioliasta Suidas in v. or/ocu ista hahet, quae adscrip Si.
Quod Plutarchus scripsit, ἀλλα ει Ουδίν, esserit, Vt meminerim Ρythermi Teii versum apud Athenaeum XIV. p. 625. D. et apud alios, quos iudicauit SchWeig
Phalaeceum, in Moliis frequentatissimum; modo reetu
252쪽
Quare hoc exemplum valdo antiquum et memorabilo ddendum est ad scoliorum, quas habemus, reliquias. Interea tantum abest, ut apud At lieuicum in vexbis, mim Praecedunt, necessario corrigendum sit σκολιά, pro eo, quod vulgo σκαιά-; ut magis dubitari possiti auita plane nou debeat corrigi. Certe scoliorum genus, Aiquod aliud poeseos genus, natura sua repugnabaL mι- sterin et duroe harmoniae. Pytherini scolion vespexit Hipponax vel Ananius hoc versu: Isi σον λέγει o ς octis rurati.
Restat quarta forma inscriptionis Auctitaleae. Quae talis suit:
Ea est in Vaticana Prouerbiorum appendico, apud Micli.
Apostolium, et apud mi otium. Lamque Suidam in I.
5criptura proposita, quam ad tertiam receusionem Te- tuli, hoc addit: in aliis esse, Me rix e ἄλλα ου τοίμου eo μώξια. Vbi pro οὐ legendum oues. Verum hoc ni Si ex I bris msS. Hemo demonstrare poterat, quod nunc demonstraturiss sum. Quartam recensionum , culus Par laculam in V. ὀχευω amoscit, lotam integramque in V. Σαρδαν-αλoi ς arguouit atque exhibuit verus et antiquus
Suidas. Tollium et a Suida aIienum est, quicquid ita Arriano pro I rium praebcnι Vulgares eo licea atque edi tiones. Id docet eAimius illo codo Batauus. Ex qu. quae enotata sunt apud Seialarum, inscriptionem totam, sed totam, talem sistunt, qualein ledi ex Photio,i,ntieana appendice, et Apostolio :hnam quod IIαλον exso ira eodice iudicandum est ex Groi uti silentio, Id Grouo uix negligentiae. Drtasse tribuemliun est: lato dice 'Aγχιαλην suisse, paene persuasum habeo. Potuit
253쪽
novius, quum tam multa haberet, ad quas animus attendendus esset. Sed per mo licet 'Aγχιαλον habuerit codex: disserentia non est tanti. Itaque haec sua a Photio, vel etiam ab nntiquiore auctore acceperat antiquus et genuinus Suidas; et ab his eadem Vaticanae appendicis auctor et Apostoliust illo, ut videtur, a Suida, ot Apostolius a Photio. Qui postea Suidam interpolauit, quod laclum se non uno exemplo tondi poterit ex codice illo Batauo, pro ea, quam Suidas dederat . inscriptione recensionem secundam eX Arriano, qui gra-Vis auet0r Videbatur, intrusil. Quae inde in vulgaribus Suidae libris obtinuit. lieet in his quoque antiquae seri Pturae Vestigia superesso suspiceret qualo hoc est, quod in libris miss. Parisinis non παῖζε, sed ἔχ/D8 Esse anim aduertit Κusterus, plura fortasse animaduersurus. Si libros illos excussisset diligentius. Nos recuporata Suidae manu liciamur,'et Soidleri liberalitatem, per quam T cuperare licuit, eo pro dicamus imp nsius. quo euiden
tius est, socianda recensione meliorem osse hane quartam recensionem. Nimirum vulgatae si uo primae r eum, Bioni, Aristobulese, longo est propior, inter eamque et tertiam quasi media. Sed hoc optimo docebit compa-
Tatio. Tacco ν τε καὶ 'Aγχι cians, quantum ad ordinem Verborum, ex tertia recensioner sed quod 'χγχμιλην l situr, non et quod εδειμεν νιμε ui . ,d ad Priniam redit. οχευε orans ex tertia est. Desunt addi tamenta ista: σὐδἐ a Pisa, et via ἀνθρωπινα s. ἀνδρome r.
Singularia, nequo alibi obuia sunt τι γε λιλα Pro eo, uod caeteri. ταHαι et οὐδἐ τουτου. Illud quidem etiam in vulgato Suida legitur, quamuis non est apud Arriamina. Aliquid tamen huc irrepsit ex secunda. uino vnim est, quod apud Apostolium habetur: συθ δ' hoc ε, et in Pholii apographo Dresdanor 'Anἰαλον ἰδε θια ro ἰν. Idem apograptium post Ἀρσου omittit particulam τε, et
Pro τάγε Praebet ταtit quae mora uberratio st.
In ita, quae postremo Ioco leguntur apud Suidam, Disitirod by Corale
254쪽
assuta ex seholiis Aristophanis, ita dissedit eodex Baia
ad aeholi tam Aristophania propiuε accedunt, quatriaecedit vulgatus Suid . Illud non excogito, quid ait
dix, in qua eadem leguntur, sed paullo breuiora et anto inseriptionem posita, quum apud Suidam post eam addita sint. Quae nunc dissipata est, nisi iniuria mihi gratulor, Anchialeas inscriptiovis obseuritas, ea etiam ad moti mentum ipsum et Sardanapali atat a habitum ac g atum spectat. Ac si quid aiue in hac inscriptione aluo in Choerilis illa profeci, dirimendo confusa aeripi Tum testimonia et explicando. fortasse id quoquo eminoietur, ut de statua Sardanapali Paullo, quam adhuc. certiora doceantur, et singuli scriptores sua Iuce donentur. Negotii non multum ea dimoultas exhibebit. quam ad Arrianum re pag. 67. mouit Gronoui . Μ-
sit lib. I. XIX. pag. 74. Gronouiua quod neque Athenaeum neque Arrianum a Clitarcho aua accepisse oon cedit, Tecte facit, ut supra a me monitum est. Athenaeus et Strabo ex Aristohulo hauserunt. An Arrianua ex Ptolemaeo, incertum relinquendum Mae existimo. In
eo autem fallitur Gronouius, quod Arriani a reliquia acriptoribus discrepantiam eam, quae pertinet ad habiatum statuae, ita explicandam atatuit, ut iam antiquis temporibus, inter comites ot scriptores Alexandri, di-Versas ea do re narrationes exstitisse dicat. Narratio est optimorum et plurimorum scriptorum mnaensu fise mata, Scholis ad Prouerb. GT. P. II S. B erio p. 232.
et abis. Via etiam Oronouio, approbata, atatuam Sar-
255쪽
danapali non manus eomplosM, sed digitos tollisos habuisse, medium et Pollicem. Vt habet, qui peracturus est id, quod Romani digitis concrmare dicunt, Graeci
Anchialeci loquuntur. Quam dictionis varietalesin dumr puto, etiam ἐπικρομυντα videtur dicere potuisse Atli nastust ubi Stephanus in thesauri indices p. 424. scribit
se malle αποκυοτουντα. Et apud Suidam in v. αναπολη--ον tortasse serendum Crit, quan uis irasolens, ἀνακρο- τώλουν, modo recte explicetur. At malo Pergerus in Hesych. v. ά:ra λε κνησδν in hanc rem asserh verba scholia
sim ad Aristoph. Pacem V. 5έ3. Hic igitur si Sardan pati statum gestus suit, ut fuit, eorum . qui ipsi inspexissent, latere potuit neminem. Quaro quod Arrianus
tradit ilo manibus complosis. ortum est narratiouo in non buno Percepta, quum aliquis, et fortasse prunus Arrianus, κοὐ roν Siuo αποκρόrnua digitorum cum Plausu. πωτω. manuum com mu tau isset. Est tamen, quod erro
rem Arriani quodam modo excuset. Quum Pnim natura rei ita serat, ut qui digitis concrepare volit, id non utra me manu satiat, sed tantum una, sunt, qui Sardanapali statuam ambabus manibus erectis digitorum. illum cropitum repraesentasse narrant. Suidas in V. αρδαναπάλους . 'το ο se επι liber Gronouit: μεω τιμι νῆ3ια ει ἄγαλιι α Dr D rῆς κε νυλνῆς ἐχον χεῖρας πεποιηr tige ἄν μολοκουν λῖς δακτυλοις. Eadem idem in V. ὀχε ius,ehi vulgo ἐπεuolso, sed Gronouit liber πεποίητος Pli lius 'Mich. Apostolius. Vaticantu appendicisa auctori Iam vero hanc narrationem quo minus ex recensiorum scriptorum, tactasse Suidae domum, ei roro natum emo Mistimemus, impedit vocabulum ἀποληκουν, quo ista seriptorcs, Apostolio Xcopto, omnos, iique soli. Hun tuic Reliqui cin ρoreis ot sim . quae supra reconsui. Et
256쪽
satis rarum et dialecto memorabile, quippe cognatum cum Homerico ἐπει--, non potest esse a Suida, sed antiqui cuiusdam auctoris manum prodit, ex quo illa sua descripserit Suidas. Quae coniectura egregi confir
τψ αρδαμααλκ. EX POrti editione et Mediolanosi locum adscripsi, quem non Tepurio apud Κusterum.
quod in Vaticana appendico etiam mer Osius est ri --ληχων. Scri Ptoria nescio cuius, sed antiqui, ut credo.
est reri ελήκπσεν apud Hesychium. Quis sit antiquus scriptor, qui Primus docuerit, ambas Sardanapali man erectas fuisse, nescimus. Callisthenem dixeris: sed nihil affirmo. Qui cum quo suerit, non hoc voluit, Sar danapalum utraque manu strepitum digitorum edidisse. Quid voluerit, ita clarum siet. si Comparaueris ea, quae ex Aristobulo prodiderunt Strabo et Athenarus. ut nullus dubitationi locus relinquatur. Sardanapuli statua, quod ex parto etiam Gronouius ad Arriamuri diuina uerat, Vtramque manum erUctam habuit: dextram eo modo compositam, ut digitis Concreparct Videretur; si nistram extensam, quo momiraret quasi . quod inscriptio dicebat, τΩλα. Iides, quam gregie se inuicem illustrent et supploant Suidae auctor et Mistobulus. . Diagitorum crepitum, et quod is non pertinuerit nisi ad dextram, accuratius, quam ille, indigauit Aristobulus: de sinistrio manus gestu, ut minus m morabili Et magis ambiguo, monstro negleXit. At Arrianus . vel is, qui obuersabatur Arriano, quum aliquid legisset de mani bus Orectis Di do Atrepitu, ambiguitate dictionis deee Plus, ori digitorum crepitu complosas momus effecit. Haec quum per se curiositato et DXplicatione digna erant, tum magnam vim habebit explicatio vostra, qiici
257쪽
,oluatur is nodus. qui Unicus remansit. Etenim de statatum Sardanapali positionu et gestu nouuin quid et plano singia lare habet Plutarchus, quem aliquoties laudaui, do fort. Alex. p. 556. C. αποθανοντος M υτου. λιθίνην
.jora ete. Vid. Bulier. p. 255. De Vocabulo Au i securum esse licet. in quo nihil, quod offendat. Quaeritur, unde sit, quod Sardanapali statuam saltanti similem fuisse scribat Plutarchus. QuEm non sine idoneo auctore lalia scripsisse, Tecte animadvortit Iluherius. Ex Apollodoro non habet, quem statuae aut nullam aut obiter mentionem fecisse dixi. At quid multa Τ Aut vehementer fallor, aut Plutarchi auctor est Clearchus. Ex quo quae desumsit Athenaeus pag. 529. E. quum valde perturbata sint et corrupta noti leuiter, mihi Plutar-elium adhibenti et epitomen Athenari, quam peroppo
tune contulit Schweighaeuserus, haec exorta est emen
Pro die Coniectura non absona sumit Abdunt, ex Suida in V. o χεύω, et EX Plutarcho. quir βαρβαρι-L Sed tenendum puto δίς. Hac non ita disputaui, acsi vera esso putem, quod tradit Clearchus, et ex Clearcho Plutarchus. Adstanti. et sortasse saltaturo, Conuouit aptus- quo est isto digilorum crepitus et saltanti non conuenit. Quo pacto natus lacrit Cloarchi orror, id vero facillimo demonstrari Potest, Postquam patescet, qualis statuae gestus fuerit. Qui Vtram quo manum orectam, Et laeuam quidem extensam, qui gestus Per se ambiguus. videret, ei accidere potuit, ut saltantem videre sibi rideretur, et dextrae quoquo digitorum strepitum ad hambaricum quoddam saltandi genus roserpeti Hoc igituraecidit ei, quem sequutus est Clearchus. Accedebat
258쪽
Sardanapali vestitus, de quo statim audiemus Suidam: qui vestitus talis esse potuit. Vt saltantis speciem quamdam eonciliaret Sardanapalo. Atque hic repeti velim, quae disputaui, quum versabamur in Apollodoro. Fue-xutit, qui in Sardanapali inscriptiove non agnoscerent vulgatam lectionem τυυroo. Fuit inter hos . facile primus, Apollodorus; fuit Post Apollodorum Plutarchus. Quare hi digitorum illum gestum lion solum potuerunt ad saltationem res erre, Sed etiam debuErunt, quoniam in inseriptione nihil agnoscerent, quo ille referretur. Denique animaduersione et memoria dignum est, quod Suidas in V. οχευαν, et Suidas solus, testatur: Sardanapali simulacrum suis4e αυρωπι νον AD 'I, μαρμα- σιον εἰν υλνην. Fide dignum haud dubio, et ex eo scriptore desumtum, in quo Suidam reliqua hausisse dixi. quae habet de gestu statuae. Hoc Vero, quod spectat ad vestitum et Iapidem, semel adscribere satis habuit; in V. Σαρδαναπαλους Praetermisit, breuitatis caussa.
Semel ad Choerili epigramma reuerti licebiti Cui
interpuetatio latina . quam supra ex Guarini Strabonis protuli, quamquam, Vt nunc eSt, recentissimae aetati adscribenda esse videtur et tamen eius originem et compositionem illustrasse iuvabiti Nam quod obseruaui, graecum Epigramma non e titisse subito, sed diarum in Poetarum opera et industria tandem Prodiisse integrum, idem Et latino epigrammati accidit, mira sati similit dinet ut poetarum antiquissimorum et recentissimorum versus laudem coierint in Vnum. Tum Vero et hoc euenit, ut quae tam saepe confuderunt Grieci, duo Sardana-Pali epitaphia, iterum confunderentur infima latini Latia aetate. Antiquissimi sunt, a Cicerone quippe iacti, hi
259쪽
25 sos esse dictum esti Ante oculos Ciceronem habuit u-gustinus de ciuiti dei II. XX. Quia hanc rempublic insaanus, non dicam Romano imperio, sed domui Saris danapali comparauerit Z qui quondam rex ita fuis. oluptatibus deditua, Mi in sepulcro suo seribi fecerit,
ea sola se habere mortuitam, quas libido eius etiam quum viveret, hauriendo consumserat. Etiam Rabirio poetae Ciceroniana illa obuersata esse dixeris, quum haee exclamantem faceret M. Antoniumr me habeo,
quodeumque dedi. Est apud Senecam de benes VI. S. Indicauit 'Buherius pag. 23ο. Ciceronis distielion in Anthologiam intulit Burmannus lib. IL ep. I. et sic admonuit pag. 187.: Coeterum tertis. Merpus ab aliis pulgo additur. Ede, bibe, Iudet post mortem nulla Dolupta3. Sed quem omisi, quia apud Ciceronem non habetur et in Pithoei editione etiam desideratur. Eum sortasse alios addidisse, eompositum ex Verbia Ancla taleae inseriaptionis his: εσθω, πῖνε, παῖζε, et o secundo alterius epitaphil versur θανοm vos orlaις ονησις. Versus, si hic versus dici potest, satis tritus et multis Iaudatus. Auctorem tamen, Vel unde primum innotuerit, nemo dicit, neque ego memini. Et ipse ignorasso Videtur Bur-
malinus. Aliquam sortasse lucem Praesert Miesi. Neander in eo lihro, quem Gnomologicum inscripsit, lib. II. pag. 35 I. Vbi Choerili Versus quatuor posuit cum intem pretatione antiqua metrica, et haec in margine ad scripsit: Eiusdem epitaphium est: quod Sabri ua re dit hoc seraur me. bibe, lude, post mortem nultia Iuptas. Viderit hac de re qui voleti prosecto non magna ost. Qui versum istum fecit, aut plane non egit
hoc, ut Versum faceret I aut, quod lubentius credam, homo recentissimus et imperitus suit. Quem ego Fltima. post mortem nulla Noluptas, non in graeco versu pressisse, sed surripuisse suspicor paullo antiquioli
260쪽
priora: ede, bibe, lude, nunc in mentem mihi reu
cant eum . qui inter romanos beriptores fortasse primus haec tria hoc modo coniunxit. Liuius Andmnicus i a
fatim edi, bibi, Iusi, apud Festum in v. adfatim p.
aQ. ed. Gothos r. Verum haec ad Homeri Odysseam XV. 572. pertinent, ut obseruarutit Scaliger ad Festum. et Hermannus in libro de metris. Qui et in trum monstrauit. Ergo Liuius αἰδοίοισιν cum quibusdam selio accepit de pudendis. Quam rem supra attigi. Liuium ad Horati Epist. II. II. ut 4. attulit Lambinus. Et sortasse ad illum respexit Horatius. Inter ea, quae ibi con tulit Lambinus, Bacchidae inscriptionem reserunt et sa-ciunt ad illustrandum Choerilum, Plautina ex Milite III. I. 35. At in talibus eius imitationis, quae Vere imitatio dicitur . nulla suspicio. Priorum Choerili versuum haec
interpretatio exstat, ignoto auctore: Cum te mortalem noris, Pr sentibus exple Deliciis animum t post mortem nulla Moltretas.
Vid. Anthol. lat. Burmauni lib. III. ep. CXLVI. p. 594.
Apud Pithooum est inter Praetermissa pag. 43ι. ed. Par. Qui diuitiis edidit. Auctor bene assequutus mi gri e Tum versuum Sensum. Sunt autem hi quoquo versus recentioris auctoris. Ac suit. lateor, quum ex fabrica virorum doctorum Italorum P sectos, et Epicuri nomen fraudis caussa PraScriptum esse putabam. Nam Epicuri nomen praescriptum est apud Pithoeum, et hinc apud Burmannum, qui tamen insulse hoc factum esse animaduertit. Pithoeus quidem, vi de illos a Dperit. Non dicit; neque antiquiorem Pithoeo sontem indicauit Burina unus. Bonifacius quidem . quom Biri mannus laudat, unde illos accepisse videatur, statim pale ei.
Comparent iidem, vi vidimus, in Strabone Guarini latino. Id quod primum istam mihi suspicionem iiii
cera L Interea, donec ea confrinetur, quod Vereor Vt fiat umquam, statuemus versus ab homine latino quidem, Aed recentioris aetatis, sactos esse: qui Epicuri