장음표시 사용
241쪽
quod Eustathio haec sic proferre Placuerit, quum me trica posset ox Athenaeo. Colligi autem hinc licet, cluos
illos versias, vel saltem eorum initium etiam soluta orationes in Graecia vulgatum fuisse hoc modo: Tόσιν' vel τοσotor' ω, tisa' se αγον τε και ἔπιον. In quibus επιον adsensum quidem idem, quod ετύβρισα, sed simplicius est et solutae orationi aptius. Accedebat, quod in altera inseriptione legissent: Eσθιε. πῖνε, ot in ea inscriptione, quae est npud Athenaeum: επιον. μαγον. Itaque haec ex vulgavi loquentium usu in Anthologiam Vatic. et ad Euslathium venerunt. Tandem, quum ridorimus. prope iam Anthologiae lectionem esse τοσσ , hoc quoque liquet. qui laclum sit, Vt etiam in Cratetis parodia quidam Anthologiae libri Praebeant τοσσ', ubi ταυτ mice verum est. Qui in Sardanapali epitaphio scripsissent: Tuos εitii, lyns ἔφαγον - iis facito accidere poluit, vi etiam in Cratctis parodia scriberent r Ἀσώ εχω, οσσε ιαθον. Ergo sicut Sardanapali epitaphium ex Cratetis parodia Iabem contrinit, do qua re statim dicturus sum ad Versum quintum: ita rursus hoc loco Crates ex illo. Quod paullo ante dicebam, idem esse ἔπιον et ἐς Dyοισα, Verbo illustrandum est, quum raram hoc loco
significationem habeat ἐπι βρίζειν, et quam lex ira ignoraul. 'φυβρίζειν quum nihil aliud sit, quam per ωριν
agere, id est, Petulanter agerer hic quidnam sit illa petulantia, declarat praecedens δεναγον. Nempe est petulantia in conuiuio ex vino orta. Vt fere idem sit μυ- βρίζειν, quod alibi μαίνεσθαι, furere. In lino versus quarti ho-ων habent cod. Valicauus et scholiastes Aristophanis cum Eudocia. Et hinc Dio Chrysostomus. Quod, nisi mera est aliori alio, ex frequentato horum versuum Vsu orta, EX Cratetis et ex Chrysippi parodia natum putem, qui pluralem habent: illo μουσων, hic roDrων. Quinti initio Anthologiae libri, etiam Vaticanus: Ποπνἐθανὶν, OX Cratetis Parodia. Vnus Stephanus Byzantinus: Τερπνα πάθον. 2Dρπνα παθών alio sensu dixit Tyr-
242쪽
imis III. 53. In fine Versus Vaticanus: aυσος εμι ou p. Et hoc quoque ex Cratetis Par dia. ID qua τάς is osse Vaticani lectionem, aut maduertimus. Deniquo quod in margine positum habet Vaticanus, nαντα uo ιπtαι,
fluxit ex Chrysippi pat odia: reliqui Anthologia, libri:
κεῖνα. Verum πάντα Eliam Theodoreius. Dio Chryso stonius: λοιπὰ καὶ δ πιοῦντα λελ/mroι. Virumque Chrysippi Parodia , in qua: tinnia καὶ ἡ Γα πόροα λ. Telam pertexui laboris plenam. Λc Possem consistere hoc loco, nisi quaedam mora da su povossoni do inscriptione Sardanapali altera, Anchialea. In qua lectionis varietas non multo minus insolens, vel indri quod alius verba barbari a sic, alius aliter vertere l. velitido potius explicanda, quod interprelationem verbOvum harbaricorum ab antiquissimo nucloro lactam scriptores, siue de industria siue incuria, mutaueriti t. contraxerint, i uim potauerint. Anchialeam inscription mintegram et gentii nam conseruauerunt AthemPus p. 5M. B. et Strabo P. 933. Almel. Qui duo toti conspirant, si a Strabone reinouemus, quod hene seeit Trachiackius, quae malo inseruerunt aut primi oditores aut Casaul, nus. Vt id solum dubium sit, Vtrum apud Strabonem rectius o υνακυνδαράμυ, ari apud Atlienarii In 'Aνακυνδαράξεω sine articulo. Nam 'AνακDνδαραξεω Vtorque acripsisse videntur, non Ἀνακονδαράξον. Certe Aristobulus dedit, quod acceperat, 'Aνακυνδα Dω. Ionica dialecto primitus conceptam fuisse inscriptionem plura Donstrant. Athenaeo et Straboni teletius accedit Stephanus Byzantinus, qui haud dubie Strabonem anto oculos habuit. Quare quod Stephani libri is insertum habent Post D/ιμεν, non credo eam particulam esse a Ste- Phuno. itaque talem inscriptionem optimus auctor Ari
243쪽
De eo, quod apud Strabonem legitur, του ἀποκρουῖματος, disseruit Casau bonus. Eadem Opera adiuuandus Suidas in v. ὀυ , , Vt interpuΠgatur: αςια' του των δα-κrυλων αποκρor ματος. Quod alii, immo Suidus ipso ia
ob M a diis, desunt Athenaeo et Stephano, et in Strabonis codicibus, ut videtur, Omnibus, etiam Guarini co-diee. Ab Aldo in Strabonem inserta dicit Trachiichius. Desunt scholiastae Aristophanis, et in Vaticana prouerbiorum appendice cent. III. 83. pag. 5ia. Pliotiique t xi eo. Addunt Arrianus et Suidas in V. a αρδαναπάλους. Et contracta peruenerunt ad Mich. Apostolium Pamem. cent. X II. 26. pag. aia. Ita ut, si ex tostium auctoritat iudicium facere velimus, pro suppositiciis illa habenda sint. Ac Prosecto glossam sapiunt et explicat vis manum produnt. No Vero grauem scilicet Arriani auctoritatem prsetendat aliquis, meminerit, aliud quoque additamentum legi apud Arrianum, quod nemo du-hitauerit quin serius illatum sit, Explicationis caussa, siue ab Arriatio, siue ab eo, quem exscripserit ille. Hoc dico, quod Arrianus addit: τα ανθρωπινα; in quo iterum adstipulantem habet Suida in , apud quem: τά ἀνθρώπεια. Et sic, ως τα ἰλα τα ἀνθρωπινα. ut Arrianus, Strabonis editiones auto Casaubouum. Operae pretium
Vbi etiam orici notabile est, quod alienum a genuina inscriptionis breuitate. Eadem, non nisi leuiter mutata, apud Suidam in v. Σαρδαναπάλους r nempe apud eum Suidam, qui nunc in manibus omnium est. Igitur e
244쪽
pileeinhabbmus inscriptionis recensionem et editionem: unam Aristobuli, ulteram Arriani. erum et iapi tertiam quamdam. rmam luisse videbimus, Suidar non incognitam, non interpolatam addita mentis istis, sed in qua insignis lectionis a reliquis discrepantia et singularis verborum ordo poetam, Disi fallor, exornatorem Pr dunt. Et quartam monstrabo, ex prima et tertia Fixtam, apud alios obuiam, et Suid in vindicandam ex optimo codice. Doliis Suo loco docebitur. Nunc cum Allie- Nwo uobis res est, qui Pag. O 29. E. Proseri Prorsus miro modo interpolatam, et quod preme magis mireris, decuriatam inscriptionem:
Vndo Verba, dii α ω- των κεν, in Anclualcam inscriptionem recepit Buherius pag. 2SI. seq. Parum considerate. Si haec partem fecissent Anchialeae inscriptionis, plane mirum et inexplicabile foret, qui potuisset in mentem venire siue Athenaeo siue alii cuiquam, ita mancam apponere inscriptionem, Ut quae grauia et ne- Cessaria e ent, omitteret; hoc, quod ad seia tentiam. non multum iacit, vel potius nocet, Poneret. Immo apParet, haec non esse partem Anchialeae inscriptionis, sed editionem eius et recensionem singularem, ab alio quodam scriptore prosectam. Qui scriptor quis fuerit, non longinqua quaestio est. Clearchus est, cuius su ut proxime apud Athenaeum praecedentia. Allienaeus hoc Ioco a Clearcho proditam ponit inscriptionem, ut paullo Post pag. 5So. B. genuinam et in Corruptam ex AristOhulo. Clearchus ergo genuinam illam inscriptionem, qualis apud Aristobulum, aut non Bgnouit, aut, quod
veri similius, agnouit quidem, sed consulto dest exit et
immutauit; alia rescidit, verba ἄλλα νυν τέθνηκεν do suo posuit et quibus sententiae summam completaurus sibi
videbatur. Qua in re suum consilium et disputationis
245쪽
finem, quem tum Spectabat, obseruauit. Nompe demonstraturus erat. Duam magna quaedam perseeisse Sardanapalum: ς αἰνεται Ουν Ουκ αΠρακτορ γενομενος Σαροδανα παλυς' και ναο ἐπιγέγραπται Otc.
At malo omnino Clearchus hoc addidit, quod est de morio. Non haec suit Anchialeae inscriptionis mens, ut ea dct caussa frustra suisse eficeret magna conamina, quod moriendum snisset. Nonumentum Anchialeum non mortuum sistebat Sardanapalum, sed vivum. Quippe positum erat in memoriam urbium ab eo conditarum. Et inscriptionis hic suit sensus, ut primo magna, quae Peregimet, opera. Tarsum et Anchialam, iactaret, deinde ipso suam iactationem castigans, et intima pectoris euoluens, moneret, sapientius suctumsesse alios, si Posthabita magnarum rerum gloria, unice studerent voluptati e praeter hanc omnia nihili aestumanda esse. Igitur in his nihil de morte. Anchialea inscriptio, non sepulcralis, probe discernenda est, id quod hic iterum inculcandum, a sepulcrali, quae Nini suit, ex prcssa a Choerilo. Quas duas et penitus diuersas esse, et Scriptorum in summo licet dissensu consensus, et Athenaei is maximo locus, Vbi, Amyntae testimonium exstat, et luculenta Vtriusque inscriptionis. si attente eXaminentur, discrepantia cuincunt. Prorsus ut mirandum foret, quo modo Casau bonus, ne Schot- tum et alios nominem, utramque confundere potuerit, Disi errorem singularis in hac re scriptorum obscuritas et Perturbatio excusaret. Distinxit illas Buherius. Nec tamen Qtis accurate distinxit. Vt eo liquet inemplo.
quod modo tractauimus: nam Verba, di U.α νυν τεθνζκεν.
Dullo modo recipienda erant in Anchialeam inscriptionem. Praeterea scriptorum, qui utramque manifesto consuderunt . errores detegere et castigaro neglexit Bu- herius. Quid Z quod omnes conciliaturus eo processit Pag. 255. sq. ut Anchialeum monumentiam fuisse cenotaphium couliceret. Nobis per singula scriptorum eriem
246쪽
pla obseruandum erit, qua ratione, eonfusis sis, quae dirimenda fuissent, huius rei historia obscurata fuerit.
Errauerunt autem non Vuo modo, ut non ubique de
cerni possit, quonam modo C auerint: plerique ita, ut Ancilialeum monumentum Pro Sardanapuli sepulcro haberent. Quippe omnino minus notum fuit alterum monumentum. dotissima fuit eius inscriptio post Choerilum, ac sepulcralem esse Videbat quisque t verum quonam loco primum inscripta fuisset, non quaerebant curiosius. Quidam etiam ita Errauerunt, ut quae bini. eadem et Anchialae legi aTrment. Interdum vivum errauerint an vera princeperint, incertum facit ipsa dictio Initium iaciamus ab antiquissimis auctoribus. quorum testimonia lacera et diεpersa exstant per vario ascriptores. Sunt illi quinquet Aristobulus apud Strabonem et Athenaeum; is, cui debentur, Vt Postea docebitur, quae super Sardanapali statuae habitu gestuquoeleguntur apud Suidam et alios; is, qui praetuli Arriano x Clearchus apud Athenarum; denique Amyntas, qui alteram inscriptionem ex diuo urbe aeruauiti Ex his Clearchus sortasse eatenus erravit . ut Anchialeum monumentum pro sepulcrali haberet. Asseueruro tamen non ausin ir nam ambigue loquitur. Aristobulus ei Suidas
auctor non dubito quin omnia vera tradiderint de Auchialeo monumento. Quam mox notabimus in Suida confusionGm, ea Suidae, non antiquo illi auctori tribu enda est. Item vera Prodidisse videtur Arriani auctor, in hac quiciem re, de qua nunc sermo est. Etenim etsi inscriptiovem ipsam interpolatam et pieteterea aliud prorsus salsum profert Arrianua: tum Era auctorem non malum et satis antiquum prodit illud, quod prieter Arria
num nemo docet: archetypum barbaricum, ipsis Assyriis testantibus, metro conceptum suisse. Hoc vero suspensum relinquo, an hi, quos dixi, omnes allDrum Sardanapali monumentum ex Nino Vrbe eiusque ius
Ptionem ab Amruta Exoditam nouerint. Ac fortasso
247쪽
vnus et alter in ea optatione versabatur. ut illud monuis mentum, quod in trino urbe fuisset, non Sardanapali, sed diui regis fuisse crederent. Quod suisse qui cred xent, Phoenicia Colophonii exemplo a me probatumeat
Athemeus et Strabo quid ipsi senserint, non mul- tuus attinet quaerere. Quantum ad Strabonem, postea, quae supra disputaui, vehementer dubito, an is non distinxerit duo inter so monumenta et duo epigrammat Strabo, nisi fallor, epigramma Choerili tantum pro pa-xaphrasi inscriptionis Anchialem habuit. Id ostendere videntuT Verba: μεμνηταε ει και Mwnoς τουτων. Eidem dubitationi monui obnoxium esse Stephani Byzantini lacum. Ambiguo vocabulo, μνῆμα, otiam Arrianus ut tur. Quod tamen ibi malim monumentum quam se DCrum Verti, quum Arriani auctor, quod monitum est non videatur de sepulcro cogitasse. Plutarchus de fortuna Alex. in orati I. pag. Vo. F. νοις ει Σαρδαναπαλσυ μνημεωκ ἐπιγέγραπιαι ' μυτοσσ' ε γον καὶ συ ισα. Quibus verbis hoc significari Potest, duo esso Sardanapali monumenta, simili inscriptione. Quod sano verum. At in altera oratione p. 556. C. manifesto erroris reus tenetur Plutarchus. Ibi de monumento eo, quod Anchialae fuit, ita loquitur, amiaepulcralo fuerit. Excusationem erroris idoneam habet, historiae obscuritatem et sallacem utriusquo inscripsi nia inter se similitudinem. Eius erroris qui plura et crassiora exempla desiderat, adeat primum Suidam. Qui quum in v. Σαρδανα- παλος recte scripsisset, in sepulcro Sardanapali inscriptum suisset Tυσό εiω et reliquar at in altera disputationis parto, quae incipit a verbis, Σαρδαναπαλους δε σ
248쪽
modo apud Mich. Apostolium Png. arac et in Photii Ie-xico p. 570. leguntur. Egregia Vero perturbatio. Quae
etiam IIesychium ad binum Vrbem perperam retulisso Anchialeam inscriptionem. Ille quidem lapsus, quo
inscriptionem, quam dicimus; Anchialeam sepulcralem secerunt, etiam scholiastae ΛI istophanis communis est. Qui error vel sic qualis lacrit, ambiguum est. Aut Anchialeum moti umentum serio habuerunt pro sepulcro; aut in eo acquieverunt, ut hanc inscriptionem, Σαρδανάπαλος ὀ Αιακυνδ. etc. sepulcralem dicerent, de loco, quo illud sepulcrum fuisset, securi. Verba scholiastae, sed contracta, ad Suidam quoque assuta sunt in V. Σαρδαναπαλους. Loquor autem hic do anteriore parto scitolii. Quae in posteriore sequuntur, dio λέγουσιν ἐν τοῖτατω αὐτου ἐnιγεγραφOera. bene habent. Caeterum scholiastae illum errorem adscribendum esse Cei Seo. Apollodorus, quem ibi laudat auctorem, haud dubie scie-hat, inscriptionem Anchialeam non fuisse in s pulcro, .sed in monumento Sardanapuli. Igitur hic, Puto, - μα dixit, ut alii.
Omnino quatenus Apollodori manum conseruauerit, vol Dou conseruauerit scholiastes Aristophanis, m guae supponendum est disceptationi. Heyuius ad Apol-ladorum p. lini. ubi scholiastae locum apposuit: I-borum, ait, Destigia Oides. Namque coniectura est
Horiti, eaque valde probabilis, Sardanapali inscriptionem ita Chronicorum libris propositam fuisse ab Apollodoro; qui libri iambico metro scripti fuerunt. Hoc quod est de iamborum vestigiis, ex parte etiam Sylburgius, Sed Parum opportune, senserat in noti ad Bri .ua. de Peg. Pera. Pritic. lib. L png. SI a. ed. I.ed. Vbi i
249쪽
qnae apud Strabonem Choerileo epigrammati vulgo leguntur subiecta, εχ ταλλα - ἄξια, ea in versum iambiaeum redigere posse sibi videbatur. Sylburgium nuno millimus. Hoynio hoc damus, iamborum vestigia esse in verbis scholiastae. Quamquam vellem hoc disertius explicuisset. Vt nunc est, Hunii obseruatio ita comparata est, Vt non illustret rem, aed obscuret et pertu het. Ac vereor, ne ibi quoque iamborum vestigia vi derit Heynius, ubi nulla sunt. Haec dicor ἔδειμεν
μια, et et ἔσθιε, πινε, ολευε. Quae Sane iamborum membra , sed scholiasue communia sunt cum vulgata inseriaptione, quam Aristobulus Prodidit. In hac vulgata i scriptione autem non plus metri est, quam in archetypo harbarico fulit in quo metrum inesso ab Assyriis diu cerat is, a quo Anchialeam inscriptionem mutuatus est Arrianus. Quare quae metri Hatigia contineant, duo tantum sunt apud scholiastam Aristophanis. Primum hoc, quod praebeti Tυρσον τε καὶ Σοχωλον, quum in antiqua et vulgata inscriptione siti 'Aγχωλην Mid Ἀρσον, vel, ut Arrianus, . γχίαλον καὶ Ἀρσων. Alterum, quod in fine inscriptionis iambicos pedes offert scholiastes. Hoc quidem etiam alia de caussa considerandum est diligentius. Quum enim Vulgo, apud scriptores lange plurimos, legatur τουτου, id eat, ἄποκροτήματος ἐ
me etc. Quo loco Gronouius in libro Lugdunensi en tauit πεποιηro, Unde coviicias πεποιηται, et in fine Σαρδαναπαλος, quod Vulgato Σαρδαν-δου praestat. Leeti nis varietas illa, -δενός. maius in se momentum habet,
quam opineris primo adspectu. Si Muto υ legitur, eximia quaedam exsistit inter statuam Sardanapali et inscriptionem responsio, et mutua explicatio. Quam tolle-hant, qui scripserunt oudiso e. Quodsi quaeratur, quis Diuiliroes by oste
250쪽
primus hoc scripserit, ego non dubito Apollodorum dicere. Hoc credimus Propter scholias tam Aristophanis. Qui scholiastes quum statuae Sardanapali plano nullam mentionem saciat, etiam hoc aliquis Coniecyri t. noquo valde repugno. apud Apollodorum de illa statua eiusque gestu nihil lectum esse. Circumspicientibus. si qua alia sint huius lectionis, quam Apollodori dicimus, apud veteres scriptores Vestigia. Vnus se ossist, sed praelaxus testis. Plutarchus eo loco, quem paullo ante indicaui, de fortuna Meta. orat. II. p. 5S6. C. Namque Εudocia et Phavorino uti nolo, qui scholias leto verba transcribere satis habuerunt. Et Suidas quoque in V. di/io, non nisi ex scholiasta illo compertam habuit Apollodori lectionem. Verum o antiquiore fonte, et haud dubio ex Apollodoro ipso, sed memoriter et breuitati studens haec recitat Plutarchus i mora, πῖνε, αφροδισίαζε' et αλλα di οὐδὲν. Porro Apollodoro debetur οχευε. Quo ad Sardanapali lasciuiam propius aceeasit, quam qui scripserunt παῖζε. Inter quos qui est, Arrianus, in archetypo lasciuius voeabulum fuisse traditi Eadem ratione coniuncta leguntur ἐσθIειν, π,ειν, ὀχευ- in Epicteti libello cap. XLI. et apud Amanum in Epicl. II. XX. non minus rudi simplicitater εσθιε, καὶ πῖνε. καὶ συνουσlaci. In Sardanapali inscriptione non solum apud scholias tam Aristophanis et apud Suidam in v. Iegitur, sed etiam ad alios quosdam scriptores perueniti de quibus,
quum singularem classem Constituant, mox seorsum
tinctabituri Id respuens Plutarchus honestius scripsit et Antiquissimum et modestissimum est παιζε. Apollodori iambisam paraphrasin qui restituere V Iuerit. haec obseruare debetat, quae apud scholi tam Aristophanis animaduertimus singularia. Quod reliqua attinet, ad Vulgatam quam proxime accrasisse Putabitur Apollodorus. Falleretur tamen, qui ac liastae v Disitirco by Cooste