장음표시 사용
221쪽
α16 Iongo et nimis in Natalem Comitem clementer scripside Sosiphanis versibus apud schol. Apoll. Rhod. III. 55S.
sed nolo a degressione degressionem sacere. Hiis maxime, qui lexica condiderurit, rocurrere solet παραχρῆu ubi voces coleri talis et repentini notionem habentos Uxplicani. IIosyclitus: αθυ - παραχρῆμα. dicte mal lioc. Etymol. M. Pag. 59 i. in v. ευθυε νοῦς : tό di ευθυ ση/ιαlνει
ταχε . Et Auliatticista, quem Behherus edidit, pag. 96. r
Suidas, Etymologus, omnes in V. ia Dis M'. Item lexi- con rhetoricum apud Ruhnhon. in auctario emendit. ad Nosyclitum, ot apud Betaeria in p. 2iά. Quibus omnimbus plenius lex icon Behheri alterum p. 465. CL eosdem
grammaticos in v. αυr κα ιιαλα, et in V. αυrοδαξ. Qui carmen de viribus herbarum socii, quum παραχρῆμα di- Ccro non dubit et, necessitatem, quam Oa vox heroico versui imponeret. ii Oii regre tulit, sed secundam syllabam Conflauior corripuit, V. 66. 63. 8 . ita. Atque hoc certe lenius et commodius est, quam ultimaria in thesi elidere. Eius emendationis, quam reposui in Cal- Iimachi fragmento, sponsorem habeo locupletissimum. Nicander Alexiph. v. 626. sq. ed. Schneid. v. 612. ed. vulg. 7ν τε και εα πλεχυσα χαλικροτέρη Ποσις οῖνονο- δεταλθήσειε παρά χρεος. Scholiastes: χαλικρot ερα ει, αντι του ἀκραταίρα. ποσις οινου Πολλὰ παραχρῆμα ἰασαιτο. Euteonius apud Schnei- deI um pag. 292. λαι M o οἶνος auro ἐκ isὐ παραχρῆMα.
ει κρατοrέρα in scholiis edidit Sclineidorusi bene, si ex codice. Aldina priori άκρωeωτάτη, quam lectionem ognoscit Stephanus in thesauro IV. 569. At in Nicandri 2Isu tenendum est πυριῆ χρεος. Quae vulgata lectio Cat, Aidan ἐu prioris aliarumque editionum. Ad similia
222쪽
der. Verum ut hoc ausi Surit . ita non ausi sunt nouum adverbium πωγωχοεος procudere. Barissimum OAt nciore
χρέος hac quidem signiticatiori . Alio se usu πυριοῦ χρίορ uixit Antipater Tlios salon. XXVI. i. Antipatrum ibr-tasse respiciebat Suidas in v. χοεος. Qui, ut nutio legi-.tur, mutilus esse videtur, hoc sere modo supplendus: Apia, . nωοα χρέος ' παριοῦ τὰ χρειῶδ p etc. In diicandri versu hoc quoque mirabile est: χαλιο ροτέρη. fortassis Per Vncvera Pro χαλικεροτυτέρη , Stephanus ait in thesauro L l. Non prorsus male. Corte ego nemini auctor
sim, ut nomen χαλικρυς dicandro vel niti cuidam poetio in usu fuisse dicat. Oxiginem nominis χαλἰκ-rος persequenti occurrit Aeschyli fragmentum Pag. οι 5. M. Pau. λαλιε αδας Aeschylus diAit Bacchas. Quam scripturam quum Hesychius, Elymologus in V. χαλίνοων,
et Eustathius commendent, tu in eamdem ipsa illa scholia tuentur, unde Aeschylcam esse vocem constat. Quod
enim in scholiis Apollonii olini vulgatis, inde a Florentina editione. Iogebatur, χαλιμίαρ, id collata Parisiuilibri scriptura, Di ἰδώς, unii quam Scholia si re manum, χαὶ μάδας, monstrat. Ρrzuterea in scholiis vulgatis sortasse legendum est γενέσθαι pro λέγεσθαι. dico dubito, quin Suidas ita scripserit: λ αε ιιι ως. ἡ πυρινὶ Et quia seq. Dς, metum, Atheniensium ruit, ut docet scitoliastes Apollonii. Quem ne peruerse accipiat aliquis, vecor laudum cst, et χαλίκρη ν Archilochum, et Ilippoua- cteni dixisse χωλιν. Vid. Casauh. in Athon. anilia aduers. P. 2 i. Hipponactis v Drsus est iu TZetrio scholiis ad Ly-COPh. V. 'In υνακrειον λέξιν appellat TZelges. EO Porueni, ut do numero versuum Epigrammatis
Choeril ei dicam. Tum imitatoros eius epigrammatis an exstiteritit, et qui sint,' inquiretur. Quod postquam fecero, de Varietate lectionis, quio quidem HOndum plicata Dorit, addam quantuin sufficiat. t cos taceam, qui non nisi quartum et quintum
223쪽
praebent, quod qua ratione facium εἱt, expositum est; ut Clementem praetercam et Theodoretum. n quibus subiunctum videmus illum. qui iii epigrammato est tertius: alii quinque versus laudant; alii sex; sunt, quisoptem. Quinque Priores, ut dixi, habet Diodorus cum TgotZa. SeXtum, quem seclusum ab reliquis cxhibui, addunt Anthologia Graeca Plauti dea et Straho apud quem tamen illo deest in Medioco levtio. E. um-dem , sed in sine mutatum, et septimum addunt Allienaeus. Et cum Eudocia Actioliastos Aristophanis. Vterque diuerso modo. Sclaoliastes Aristophanis, Eudocia, et ex Eudocia Phauovinus ri δε σος v moroιο παραίνεσις, ουδίποτ εσθὶ, 'κ κο σθω δ' ὀ θέλων σοφίης ro, απιιρονα Πλου roν. Talia posuisse est explosisse. Nam iam sunt inopia, ut montem epigrammatis penitus euertant. Igitur haecietatem sapiunt verentiorem Et sapientim praeceptorem
importune disertum. Quod autem soci I pro σος ἡ in his versibus legi iubet Buberius pag. 227. sallitur. Sufficit, ut commato interpungatur post παραίνεσις, quod factum video apud Eudociam. Is qui tam hollo additamento Choerilum auxit, quum in carmino Choerili scriptum
vidisset: - δε σον; βι ιτοιο παoαἰνε-ς- Noluit haec mutaro, sed nil didit, correctionis caussa: οὐδέποτ' ἐσθλ , et quae se l. Genuina et bono mcca dictio ita se haberet: ῆδε κακη - Ουὐε nor' εσθλη. Vt Archestratus Athenas i VII. P. Si 5. F. κακορ ἰρους. ogos nox' ἐσθλος. Pro , δε scholiastes Aristophanis cum Eudocia et Pliatior. ἡ δέ. Si vero quaeras, Vnde nata sit tam foeda interpolatio, manifestum est, istum hominem traduxisse et deflexisse meliores illos et Chrysippi auctoritate confirmatos versus, qui sunt apud Athenaeum:
Quamquam hi quoque dillieultate, neque ea Ieui, pre-
224쪽
219muntur. Π Do quidem : ἐκτησθω ἐν δ θελον ν τον ἀπείρονα χρυσον, tolerari potuerint. Sed quis illo est, qui dicititii δε not' αὐοῆς Disoram 8 Sardaian Palus certo Hori os t. qui iam mortu uiri sese finxi et vorsibus Praecedentibus. Igitur neque haec Poluerunt esse in epigrammato Choerili, quod loquentem sistebat Sardanapalum , sPd mortuum; ut est in chaldaica inscriptione, quam Uxprossit Choerilus. Sensit fraudem sed non explicuit Buherius pag. 227. Et vivumque Vorsum omisit, ubi hoc pilaphium ex Alliemeo profert, Mich. Noander in libro, quem Gnomologicum inscrip it. A Chrysippo additos dieit Brissonius de regio Pers. priuc. Iib. I. P. 352. Recte. Certe luccr
Diooμαι' δεα νισθω ε ὐ o ν το, απείρονα χρυσον, sunt a Chrysippo. Sed explicandum est, quo ista consilio ad dila fuerint a Chrysippo. Quod antequam sa-ciam, de alia quadam monebo coniectura, qua hanc dissicultatem expedire alicui in mentem veniati Quam coniceturam, quum speCiosa sit, paucis refutare Norialienum erit. Eicuim d erit aliquis, hos versus Chrysippi quidum esse . sed ab Athenaeo Perperam anti Oa Choerili epigrammati, quum potius in parodia Chrysippi iis locus suisset. De hac opinione aliquid suboluisse dixeris Obsopo eo ad Antii. Gr. Wechel. p. 516. Ac profecto Chrysippi parodiae si subiiciantur: versus. Non male conueniunti At parum veri simile idetur, Athenaeum tum miro modo erraturum suisse. Et quum pro- habili ratione demonstrari possit, quonam ista Chrysippus consilio Choerili carmini subiecerit, nescio quid desideremus amplius. Chrysippus . nisi fallor, epigramma Choerili protulit. non re prohonsurus Sardanapalum, sed quodam modo laudaturus. Non acsi voluptatuiti illud studium approbauerit Chryoippus. Ve-vum quum sententia opigrammatia illius primaria liae c
225쪽
sit, opes et diuitias nihil esse, quae Vora sane et egregia sententiar hoc arripuit philosophus et comprobauit, additis ile suo liis Versibus I . et δε σοφη βιοτοιο παρα ἰνεσις' ουδί nox αὐr; ρὶ σαμαι' ἐκrησθω ε ὀ θελων toν απιίρονα χρυσον. In quibus postrema, Hr ἡσθω etc. prorsus ex mente Sardanapali dicta sunt. Mox tamen, ne commeri dare V Iuisse videretur, quae nequiora in Sardanapali epigrammate et philosopho indigna. haec subiecit: κρεῖττον ν άνειχεν. εἰ μ/υὶ φθη τά ἔuὶ του Σαρδαναnαλου, οὐ ra, ς' Eo εἰδωρ cto. In qua Pnrodia non erat, cur duos illos ve sus. ἐδε σοφὰ μοτοιο etc. I epeteret. Poetarum versuapassim insecuisse scriptis suis Choysippum, vel ex Alli nodo constat, lib. I. P. 8. D. Sed illa Choeril ei epigram- malis amplificatio Et eiusdem carminis parodia Chrysippo tamquam auctori vindicanda sunt Restat dextus versus, de quo duplici eoque contrario modo statui licet. Versus talis est in Authologia Plan. et apud Strabonem r
Quem Pro genuino habet Bulierius l. l. Ita ut hinc domum nata fuerint ea, quae modo uactauimus, suppleminenta siue additamenta: Πε s. β. n. obtinis' ἐσθλὴ
et quod Chrysippi esse declaraui;
Mihi contra ex Chrysippi demum versu ille factus raso ridetur, addito in sine vom hulo ανυ-οιων. et omiSSO altero Chi3 sippi versu, quem intelligebant in tumulo Sardanapali csso non potuisse. Habent illum versum, ut dixi, Anthologia Planu dea et Strabo, sed ne is quidem in omnibus codici hus. Non habet Diodorus; nec TZet Zes. Praeterea plano otiosus est, ct talis, quum nemo exspectet nisi sententiarum nimius amator. Acce-
226쪽
llit quod nillil est, quod respondeat, in epigrammate
Sardanapali chaldaico, quale cognoui inus ex Amytita. eo tamen re utissimus est, sud fortasse ab iis adiectus, qui primi in Anthologiam intulerunt Choerili opi
Nunc aptissimo loco inserentur, quae de liac Sardanapali inscriptione disseruit Henricus Stephanias In prae- satione ad Matronis et aliorum.pavodias. Quem libellum quum Sero, ut hac mea dissertatione iam absoluta et couscripta, nactus suissem ex instructissima Seliae riviri praestautissimi bibliotheca, hic seorsum exponere Stephani sententiam, quam Semel acripta perturbare, malui. Id quod eo commodius seri posse videbatur, quo facilius intellexi, tu Stephani uisputatione, quantumuis illa a nostris rationibus diuersa, nihil esse, cur aliquid de meis retractandum putavom. Fimirum Stephantis hoc caput docte quidem et ingeniose, ut Omnia, actu iusto sestinantius, nec satis circumspecte tractauit, nec Scriptorum omnium omnibus locis et testimoniis Duderatis. Audire iuuat virum magnum, qui quae hanc in rem attulit, fugerunt Buherium et alios. Laudauit illum Brutihius ad Analecta lec t. pag. 54. Itaque eorum , quae in Praefatione illa pag. 86. sqq. disserit Stephanus, a Cratetis parodia exordiens, luEC est summa. Quod primum, eam dissereritiam, et recte quidem.
miratur et taXat, quae conspicitur ira numero Versuum.
Sex Versus esse in Authologia et apud Strabonem; septimum addi ab Athemeo; Dionem Chrysostomum duos Proserre, quartum et quintum, nec Plures esse in Cratetis pavodia; ires esse, alio quodam ordine, apud Clementem et Theodoretum. Atque hanc Scripturam, quae est apud Clementem et Theodoretum, statim negat germanam esse. Rectissime. Quam ego supra commemorare salis habui: nam manifesta perturbatio est.
227쪽
Deinde hoe egregie sensit Stephanius, non esse de nihilo, quod sint, qui duos lanium Versus Proserant, quartum et quintum. Dionem laudat et Cratetis par diam. Nos Vidimus plures. Ad Dionem quidem quod attinet, Stephanus hoc quoquo obseruatu dignum esse seribit, quod duos illos vorsus ἐλεγεῖον appelleti Et prosecto hinc apparet, illos Seorsum legisse, a reliquis separatos, Dionem Chrysostomum. Sod quod ex hoc Dionis loco et ex Cratetis parodia colligit Stephanus, hoc est. Duo fuisse Sardaria pali epitaphia. Vnum hoc:
aut etiam duobus duntaxat versibus, his di Γενυ et xΦnν επαθον. IIaec duo epitaphia antiquitus diuersa perperam coaluisse in Vnum. Quae coniectura tam Ru dax est, tam destitula omni fundamento, ut contra argumentari superuacaneum sit. Ea lamen innitens Straboracm etiam aggreditur Stephanias, apud quem quae repetitio est duorum versuum, mira sane prima specie, eam ita explicat et lollit, ut eX epigrammate, quod ibi est versibus sex, quartum et quintum rem
vendos esse pronunciet: hos enim Non esse a Strabone,
sed quopiam eius lectore, nut etiam a librario insertos. Longe aliud monstrant Strabonis codices. Quanto satius suerat, eam Viam persequi, quam vidit, sed sutili de caussa reliquit Stephanus. Cuius haec sunt verba pag. 39. Sed νι iam e duobus credendum est 3 Goluisse Strabonem significare, duos hosce Dpraua quos costeris insertos Protulerat, afferri etiam seorsum: an Poti non a Strabone, sed quopiam eius lectore, aut etiam
228쪽
ri librario, creteris inaertos esse I me sane potiusquam illud mihi persuaserim. Leuiora sunt. quare Praeter litoc animaduertit Stephantis. Sic apud Strabonem
ponenda esserit. ante Casau bonurn illo docuit. Sed hae quoque in re opem RiTe codices, a me monitum est. Denique versum hunc: ηδε si ri βω - παραIνεσις ἀνθρωποισιν, pro recenti adiectione minime esse habendam censet Stephanus. Ad nomen παραίνεσις allusisse videri, vesvideri posse, auctorem Versuum eorum, qui sequuntur apud Athenaeum: Πασιν M M vrως βουλορι- Π γεν α Quod argumentum videut Omnes, quam infirmum sit. Eodem iure et maiore veri sPecio horum versuum auctori obuersatum esse dixeris Euripidem Plioen. 46I. uuem otiam Stratiis irrisit: de qua re ibi Valhouarius. Sed omnino usitata suit Euripidi loquutio: δοιὰ otia ε παραινέσαι. Παραινε σαο θελω. CL Heraclid. v. io 3. quem
oeum laudauit Valhenarius, et Ereschthei si agna. ILVt fortasse emn loquutioncm propter Euripidem studiosius frequentauerint comici poetae. Ille versus, i δε σος ἐφ' r o. cur serius aecessisse videatur, declaraui. Quamquam haec res ex eo genere est, in quo numquam aliquid certi defluitum iri existimo. Caetera, Choerilum, Chrysippi illud, quod ostendi. additamentum. insignem
Ieclioriis varietatem. et quae nos tractaui nus alia, Paomnia silentio praetermisit Stephanus. Idem in eo li- bHIO, quem Parodiarum moralium Domine inscripsit et a. a. 575. Vulgauit, Pag. 359. commemorauit, seu tantum commentorauit Cratetis Pamiliatri. Seinet per hanc occasionem respiciemus ad argu
meritation om illam, qua demonstraui, Choerili Iason -ε is marium agnosci in hoc Sardanapali epitaphio, nod
229쪽
Choerili Samii. Enimuero quum saltatur IIenricus Ste-
Plianus . qui hon Versu, πασιν ει θι τοῖς βουλομαι παραινέσαι, alludi putet ad istum: ἐδε σοροι S. παραlνεσας ἀνθρώποι- σιν t sunt tamen alii Po Utarum Ioci, qui eamdem, vel fortasse cui donliorem imitationis speci'm prae se serunt. Quae species nisi post Seuerius inamen euauesceret, concedendum flaret, diu ante Alexandrum Magnum et anto Choerilum Iasensom vulgata suisse in Graecia Sardan
pali epitaphia. Ampliis apud Allienaeum pag. 556. C.
Sepuleratis Bacchidae inscriptio apud eumdem ibidem:
καro; γαρ εσrακ ἀντὶ Βακχίδα λίθος. Quid vero 7 Nonne haec manifesto Expressa sunt in inseriptione Anclita lea' Et si hoc serimus, nam potest aliqua eius inscriptionis notitia mature peruenisso ad Graecos . ni illud Amphidis: πῖνε , παιων θνητός unonne imitari videtur hunc versum: ευ εἰδωρ υτι θνηrὀς ἔφυς -- pSane ita esse videtur. Nec tamen est. Bacchidae quidem aetatem nemo facile definiet. At de hae re nunc non litigabo. Antiquissimus ille suevit. Ego simpliciter profiteor, non ita similia esse ista Sardanapali epilaphis, ut de imitatione cogitandum sit. Omnino hac sagacitate, qua decernere solemus, qui scriptorps se inuicem imitati sint, nihil periculosius, nihil fallacius. Et quid tum, si contraria ratione Amphidem et Bacchidio epitaphium ante oculos habuerint ii, qui in graecurri sermonem transtulerunt Sardanapali epitaphia 3 Sed pr secto neque a Graecis Sardanapalus, neque Graeci a Sardanapalo edere, bibere, ludera didicerunt. Tisi
230쪽
Homerum quoque Sardanapali memorem fuisse dixeris,
Odyss. XV. 572. Vbi Eratostus bene: clarum est, inquit, hunc Mersum eSse fundum Sententi E in epitaphio Sardanapali. Eamque Obseruationem etiam ad Amphidem et Baechidam adhibere Iicet. Certe Si ista sua non potuerunt sine auctoritate dicero Ampliis et Bacchida non video, cur Sardanapali magis quam Homeri auctoritatem circumspexeri ut . Nempe etsi de Homeri seu-tentia. et quid ibi αἰδοίοισιν significaret, vix aliquis II mero iami Iiarior serio dubitare potuerit: mullos tamen fuisse credibile est, qui ambiguam Homeri dictiouem in
obscoenam sententiam detorquerent per iocum. Con-einiae ad hunc locum disputauit Eustathius. Homerib cum V Ussem cum Sardanapalo componit Athenteus X. p. 412. D. Vbi Smdanapali epitaphium manifesto rospexit Athenaeus. Cf. eumdem XII. p. ois. B. Quae do Amphide et Bacchida obseruaui, eadem valent in Alexin, cuius Versus, quibus in Sardanapali epitaphium respexerit, produxit Iacobsius ex Plutarcho de aud. poetis p. II. D. alet et in Alexidis Versus, si sunt Me-xidis, apud Athenaeum pag. 556. F. At hi tamen aliquanto maiorem imitati ovis .uspicionem auggerunt. ideam . ἐξεις ἐγώ ών ς πης τε καὶ nἰης μονα -ομὶ δὲ ταλλα, Περικλεης, λοδροι, Κίμων Priora satis similia sunt isti versui:
Qui versus Choerili Iasensis aetatom superat. σποδοί in mentem reuocat Choerili versum lextium: sed tamen paullo aliter dictum est, quam ibi σποδος.
Adhuc id egimus, ut qui non imitati sint Sardana- pati epitaphium patefieret. Qua opera quum forisas