Choerili Samii *quae supersunt, collegit et illustravit de Choerili Samii aetate vita et poesi aliisque Choerilis disseruit Augustus Ferdinandus Naekius Phil. D. Litterar. Hum. in Acad. Halensi Mag. Paed. R. Coll. Inest De Sardanapali epigrammatis Di

231쪽

εupersedere potuissem. Non praetcreundus est is, qiii via iee illud manifesta imitatione exprcssit, Vel potius noua paraphrasi donauit et exornando nouum fecit. Is est Phoenix colophonius in iambis apud AthemPum XII. pag. 5so. 551. Vbi satis mirari non possum. quod nemo, ac ne Bulierius quidem, qui de his rebus longe et data opera disseruit . animaduerterit, idciti a Phoenteo epitaphium intelligi et tractari, quod a Choctilo tractatum fuisset.'Nimirum omnibus fraudi fuit vel sus illius carminis duodecimus: ubi de bino rege cogitauerunt, quum deborent de diuo urbe. Clarum est ex hoc maxime versu. diuerso modo Marratum fuissedo monumento eo, quod Nini Vel prope dinum osset ea plurimis ita. ut Sardanapalo illud tribucretur; ni, aliis in eam sentPntiam . vi Nino regi. Hoc nune solo Phoenicis testimonio, quod Seiam, constat. Nos Plurimo-min narrationem sequuti sumus. Itaque Phoenici inscriptio Sardanapali, vel, ut illi videbatur, bini regis, quae prope Ninum suisset, cognita fuit tota et integra. Uoc certum est. Incertum, an idein eius inscriptionis pni aphrasin Poeticam. a Choerilo Iaserasi lactam , habuerit cognitam. Illud quidem distichon, Tout pris etc. nntiquitus notum ante Choerilum Iasonsem , Demo dubitauit, quin ante oculos habuerit et imitatus sit Phoenix versibus iis, qui sunt 13. 19. 2O. apud Athenaeum. Qui praecedunt et qui sequuntur Versus, eos sortasse suo Marte sic fecit Phoenix, interpretationem podestrem vel Cam, quam ex Amynta cognouimus, vel similem quamdam sequutus. Sed versu in ultimum rospi cienti et conformationem opitaphii, quale est apud Plio uicem , totam contemplanti vix relinquetur dubitatio, quin Choerili epigramma viderit et adumbrauerit, et amplificauerit Phoenix. Ista quoque,

232쪽

alteri λδε -ι. Atque hoc loco, quum occasio serat, immo postuIet, quae Phoenicis Colophonii aetas suerit,

eo mirius grauabor admouere, quo rariorem esse huius

hominis notitiam video. De quo qui disertius exposuerit, memini neminem. In dictione Phouuicis quum qua dam sint, quae aut valde antiquum poetam aut longe recentiorem, antiquorum imitatorem, Prodant, siaut rursus alia, et versuum subricatio ceruitur talis, ut poetam agnoscamus recentiorem, antiqui talis assectatorem, qui chol amborum genus, dudum SPpultum, suscitarct Salis Pr p m succcssu studuerit. Deinde, in qua re aliud aetatis indicium pono, apud inuentores huius metri rerum non tam mira varietas fuit, quam apud

Phoeuicem suisse ex Athe iuuo intelligitis. Qui poeta

quum ante omnia hoc haberet propositum, Ut Scazontes saceret, in delectu rerum non videtur anxius suisse. Haec obseruatio fortasse et in Aescii rionem cadit. Altera Parte quo mitius ad Dimis sera tempora detrudamus Phoenicem, iterum Obstat sca ZOutis, qua Usus est, sorma aliquanto, quam apud Callimachum, licentior. Ha o igitur omnia in aetatem inter antiquos Poetas et Alexau-dri uos mediam, sed his longe, quam illis, propiorem conueniunt. Et huic aetati Phoenicem Colophonium assignat praeclaro testimonio Pausanias lib. I. pag. 25. Carmen istud, quod est de Nino, apponam integPum. In quo si quid sorte alicui obseruasso videar, quod iam ab aliis obseruatum fuerit, scito, me Praeter ea, quia1 contulerunt Schweighaeuserus et Iacobsius, illa tantum nouisse, quae nuper Meinckius in Curis criticis p. 54. sq. Itaque nihil amplius desiderandum esse puto, si talo

233쪽

Admodum fideliter Phoenicis verba ropriPseniant antiqui Isbri. Mutationem Don admisi uisi lenissimam. Primi e sysabur corroptio in nomino δεπινος satis se ipsa luc- tur in hoc carmine. Eam vero non modo cXcuSaudam, Sed legitimum esse, Praeter Choerilum ostendit, quitiis poetis antiquior, nobis utique memorandus, Plioeylides apud BrunE. in eth. poesi p. 93. Aia ἰ tόδε ΦωκυλMεω Πόυς ἐν σκοπελω κατιοῦ κοσμον

De verbo κλύω ita disputauit Metuekius, ut sussiciati Ad Vorsum S. Dou prictermittendus erat Eusta tuus in Odyss. IV. 32. pag. 1484. 17. Bona. λέγει καὶ Athenaeus

allive esse dicit Homericae dictioni Il. IX. 585. Vexau

234쪽

quarto hoc dieit poeta: Ninum neque vidisse astrum. nec, si quando videret, ut seri non potuit, quin aliquoties coelum adspexerit, explorasso. Quae apud populum astrorum cultorem eXtrema negligentia. Persicos ritus Nino tribuit Phoenix. Diuinariam rerum incuriam uberius persequitur: tum, omnia uno Verbo comprehendens t Ου μῆν Vbi est a Casauhodo. ritu formatum et tam prope adductum ad librorum v stigia, nihil ut possit propius. Tria Antiquorum regum munera percurrit. dam profecto nimis stupidum interpretes secrerunt Finum, qui De numerare quidem

didicerit. Αεωλογεῖν hic poeta dixit, quod alii ἄνδρο-

λογεῖν, σrρατολογειν. , recensere. Quid re- cenauerit, vel potius non recensuerit, patebat ex prae eederite Verbor nimirum λαον, exercitum. Sollemne Est αο θμειν, ubi de recensione exercitus vel gregis alicuius agitur. In tali ro ipso illo verbo usus Callimachus, in hymno Cereris:

Proinde ex Callimachi fragmentorum serie eximendum videtur fragmentum CCCXXXIX. 'Aιειθoησαι sicubi occurrit apud grammaticos, Vix dubium est . quin ad Phoenicem referendum sit. Is a quo sua habet Suidas, acripserat: υμιθροῦσαι μετρῆοαε, αριθμῶ era. Ρhoenicem respiciens. Tum addiderat, esse hoc verbum etiam apud Callimachum. Nimirum in hymno Cereris. Quod autem explicationis caussa additum est μετροῖσαι, ex eo colligimus, iam olim gramma icis perperam intes- Ieclum ysse Phoenicis locum. Eustathius ad Odyss. XVI. p. i8OI. 27. utrum Phoenicem ari Callimachum intellexerit, ambigi potest. Est cur Callimachum intellexisse videatur. Sed Phoenicem, credo, ante oculos habuit. In versu duodecimo elaborare periculosum viduri poterat, Postquam Meinehius, vir amicissimus, edixisset , se haec acutioribus relinquere. Quod ego adhi-

235쪽

i remedii genua, tale est, Vt inuento meo non valdo glorier. Catullianum, charta loquGtur anus, gri iaexemplis satis apte illustrauit Valkeliarius ad Eurip. Plioeu. v. I O3. A Phoenico proximo abest Callimachi epigramma XIX. 4. 5. Qualia IDulta conferri poterunt ex

Carminibus volorum sepulcralibus. Caetorum nola dum est ἐδει. Qua contractione, Puto, non Vsurus suis

aet in ipsis Nini verbis, quae orationem aliquanto, Ut Videtur. ultiorem habent. Ibi fortasse idλι dixisset voltalo quid. Ilio voro . et in Coronis tarum cantico apud Athenaeum VIR. pag. 56o. Α. attica contractiopo uti non dubitauit. Abstinuit Callimachus in fragm. XC. Nox fiexuandum esse duxi, quod vulgaverunt Athenari edi tares, Αοροξορ. Alii scriptores larissae rectius, Eooatal. ραξάῖν. Do Iana Coraxorum antiquum Hipponactis testimonium exstat apud TMisen in chiliadibus X. 58i.

malui ὀκυσον εμισα. quam ὀκοσσ. Permissum esse VI-debatur huic poctae, ut secundam aratu solueret. Seueriorem metri legem sibi proposuerat Aeschrio, quan tum ex paucis illis fragmontis coniicimus. Deinde s xcndum erit hoc loco, licet insolenter dictum, εδαισα. Alibi idem poeta rectius: δαἰνυσθω. Qui vorbum eda - σεν interpretantur: Hesychius et Suidas, baud dubie eiusmodi Iocum respcxerunt, ubi εδασεν legitumam vim haberet , aclitiam, Ac fortasso Herodotea gloMa est, ex libro I. 162. At idem illud verbum μω- χεῖν, fuerunt qui ilai ponerent, ubi Iegitimum D.sset ευωχεισθαι. V, I Akeri Auecdola vol. I. p. 94. ai. Quae

autem de vorsu Phoenicis decimo notio restant, auum cato illo, quod ad sinem versus remoui, quum Vulgo initium cousti inant, ideo feci, quoniam de sententia Verborum eorum, quae exciderint, longe aliud persua-hum habeo, quam habuit Casaubonus. IIoc sere dixerat

236쪽

- 251Phoeti icis Ninus: ILec habeo, quin edi, et quin cecini inter pocula, et quin indutii amrari. 'μασα nudam positum nou Satis accurate respondet nec Choeril eo . . βρισα, nec Vulgato ἔπιον. Sunt Priel et ea in librorum lectione: χώκυσσ ἐρασοςν, quae disPliceant. Augmentum nusquam, quod memini. Omittit Phoenix. Ne si in ditii.verbis oratio esso videtur a reliquis quodammodo diuersa. tam diuersa est. vi hoo pertinuerit ad augmentum. Deniquo ne id quidem certum exploratumque est, an placuerit Phoenici ὀκόσοον dicere prooκυσον. Sic VS. I 6. non ausus sum κοτε scribere, etsi hoc est apud Callimachum in eodem versuum genet e. Habet talia quaedam Phoenix, et mullo magis mira. Ια Pnicis versu eo , qui est aute ultimum, non animadverterunt Viri docti, poetam scripsisse δα . longe insolentissima infinitivi forma. cui quae comparentur eri' empla similia, perpauca sunt. Verum luaec omnia, quo ad sermonem siue dialectum poeticam pertinent, cari' lissimo tractanda nec sine necessitate nouis.eXempli augenda sunt. Quare nostro loco vulgala lectio, χυνκόοσ4ασovν, tribuenda est librariis doctioribus, qui sibi . Persuasissoni, luaec initium vorsus esse. Saepius hoc imodo peccatum est, ut in locis manifesto mutilatis lacunam ibi posuerint librarii, ubi nulla esset. Cuius rex exemplum simillimum tractauimus in Asit Samii vex-

arietatem lectionis, quae in Choerili carmine, Inle gTam et aberrationem scriptorum omDom exhibexta neque auimus seri, neque opus est. Institui ι id, ut Bu- herium taceam, Iacobsius. Apud quem quae desunt, SuPPlere Potest, qui vesci. Veluti ex Taelga et Diodori codicibus. Ego operam dabo, ut grauiora renenSOR Omnia. Triplex fore in hoc epigrammate varietatis fons . st Et CR Sa, Praetor eam varietatem. quae est in V M. 4. et 5. quRm a duobus poetis. Cliocrito et altero antiquioro, TePetendam esse docui. Ac primum quidem

237쪽

genus cius varietatis, quae librariis debetur. Alterum scriptoribus. qui Vel negligentia et crebro usu, vel consulto, intulerunt stias, qim quidem ipsis obuersarentur vel meliores viderentur, lectiones. Tertium genus

eorum, quae ex Parodiis Cratetis Chrysippique inuecla

sunt.

Versu I. vim, e praebet scholiastes Aristophanis, ex eoque Eudocia. Quod quum Bulierius pag. 225. magis poeticum et Choeril eum osso putet, ego Alexandrino reuo eique tribuendum esso censeo, qui hiatus otiam Ho- moricos et non hiatus, ouitare, si fieri posset . quam admittere mallet. Sic δελ ωτε, εὐ δεδαώς Apollonius I. 52. 76. sed διδυἰς ubi dixorit, non memini. Choerilum ειδανς scripsisses, clamant reliqui testes omnes, etaeholiasta illo locupletiores: Diodorus eum TZetZR, Strabo, Athenaeus, Anthologia, Chrysippus in parodia. Sed mox, quum mira sit lecti ovis varietas, πω, τον, ω, Paene dirierim, Vorum esso δω, quod schol. Avistoph. et Eudoca a. Non dedecet Choerilum iste loquendi usus, AfeXandrinorum aetate non insol ns, et cuius vestigia iIli lain apud Homerum reperiebant. Tamen tutius duxi, exhibero σου. Quod et Chrysippi parodia tuetur. Apud Athenaeum Casaubonus et Schweighaeus rus: ro, O. α. sine varietate. Et sic Basileensis editio, et haud dubie , enota quoque. Id propterea monui, quoniam Eustat litus lianc profert ex Athenaeo lectionem: σση

Αt omnino attinet audire Elislathium. Quo neglem xerunt uti viri docti. Nimirum Verbum vidi male interpretari Bn Ilerium, non ost quod moneam. Quem, nisi fallor, induxit Dalecam pius. Unice huc pertinet Homerus Odyss. Ιl. 3 5. Qui locus etsi multum abest, Vt Prorsus respondeat, tamen hoc sibi sumpsit Choeri- Ius, ut simili quadam ratione dicpret: alvo Gnimum, id est, foue tibidinem et cupiditatem tuam. Nam θνιιον ea sere vi accepit , qua dici solet ἐπιθυμία,

238쪽

vel potius θυμον dixit ἐπι μως sedem. Quare Casan

bomis rectissime explicat: genio in tu ere, et animo suo morem gerere. CLeum v. ad lib. Athonta IV. Aniin. p. 237. Beuo hoc obseruauerat Casau bonus . non ubi quo esse augere, Sed Plu Omm Uti; vel, ut paullo

anto dicebam, fouere. In eum dein finem disputat Eustathius, qui exposita interpretum de Homeri loco dubitatione, quum alii θρομον ibi interpretarentur ὀργυν, ulli qua ii . per i pag. ι ιά . 29. Boiu. ὀ δέ γε παρα-

Cf. V. 147. 149. Quos V rsus emendatiores dederat Her- mannus ad Arist. Poet. XXII. I9. Verum in Empedocle lalia non miramur; multo etiam minus miramur in versibus istis, qui leguntur in sine eat minis, quod dicitur. aurei. Quos nou idonea de caus a inter Empedocleos retulit Slurgius v. 596. sq. Choerilo elium in sententia et verbis quodam modo similis est is, qui Pli Glidis nomen mentitur, VS. Ioue.

Aliud huius correptionis exemplum est in Moschi Mogara V. 55.

239쪽

Quod v4. 2. dicit: τερπόμενος ctaal σι, id antiquissimi poetae dixerunt: εν θαλίνσι. Vel ut Hesiodus Op. 115. Et sic Homerus solet, si recte memini. Discessit hvmni in Murcurium auctor V. 56. et 454. Quod deludavsitatum suit loquondi genus. Theognis v3. 7a6. vel 778.

Vbi si legeretur θαλίηρ ψαr, o, quod Brun hius Voluit. nemo, Puto, Osseudomi; nunc in vulgata loctione patit-lisper os endimus. Nescio lamen an ea DPonda sit. Non nimis diti uni hoc ost pro Theognide. Sard nnapali licentiam et Chrysippi seueritatem idonea temperatione mi- .cuit Hesiodus apud Athen. II. p. 4 O. F. 'mo γαρ ἰor' ε, διατὶ καὶ εἰλαπίνη τεθαλυίir

etiamsi Omnes haberent sol. Sed ne Athenaeus quidem an sol scripserit, certa res est. Vbi epitomo Schweighio uberi rus. et hic: θ-om τοι, et in Chrysippi pa dia ψαροντι τοι. Ad sensum aptissima est quae conseratur Darii similis, .ud paullo modeotior admonitio, apud Aeschylum in Persis v. 3.37. Sqq. υμεῖς M, πρεσβεις, χωρετ', is κακοις δμως. διαντες ἡδονῆι καθ' ἡρώραν,

Interpres vetus latinus iQuum to mortalem noris, praesentibus evis Deliciis animum: post mortem nulla DODPtas. De varietate versuum 4. 5. praecipua et antiqua, quae eat ex duplici scriptura, Chocriti altera et altera poetae ignoti antiquioris, dictum est. Praestare et elegantiorem esse Dan , quam antiquiorem dixi, et rgo animaduerti, et senserunt alii: Mucetus var. loci. Xlx Iu . Schsese rus ad Theocr. XVI. 42. Theocriti versum Iacobsius

240쪽

quoque Clioerilo admouil. Choerilo fortasse propterea

fortius visum ost λελυπιαι. quod exitum ille Sardana pali et opum, quae accidisset, in morte Euei Sione in ante oculos liaberet. Verurn Dx monte bardanapali conuenientius erat λωιπται. Quae praetcrra in consum venit

lectionis discrepantia, haec est, sepositis iis. quar Choe-xilo propria. Tuor' auctoritalem habet inexpugnabilem ex Strabnue, Stephano, Diodoro, Polybio, Go- mente, scholiasta Aristophanis; praeterea ex Cratetis et ex Chrysippi parodia. Et sic Plutarctius non solum in libro de sui laude pag. 546. A. sed etiam de fortuna

Alex. M. orat. I. p. 55O. F. Coutra τόσo' in Authologia, etiam Vaticana. Et ex Anthologia maximo hoc Perma nasso videtur d scriptores quosdam in serioris aetatis: ad Dionem Chrys. orat. IV. de regno; ad Theodore- tum de curat.' graec. assecti disp. XII. torii. IV. pari. II. Pag. IOS9. ed. Hal. cuius Verba protulit ad Clementem D. lIcinsius; ad Suidani in v. abcdαναnαλO', qui, quod obiter obseruol ira postrema inde a Verbis, ου γαρ εχει, descripsit ex Theodoreto, mouentibus Bulierio P. 22η. et Dauisio ad Cic. Tusc. Si descripsit. Certo in codico Lugduno-IJatatio, obseruante Gronouio apud Scidiorum,

quo Tons' ad Nicotam permanavit, cuius locum Pgo su pra posui. Eustathius quoquo ad Homerum, etsi non τοσσ, at habet tamen τοσαλα, binis locis, Verum paullo intentius inspiciendus est Eustalli ius, cuius Plane singularem doprehondemus cum Authologia Vaticana mu-εensum. Quae quum versum sic D thzat, Sinc metro: Tbσσ' , οσσ' μαρον τε καὶ επιον, καὶ μεν ἐρωιων