장음표시 사용
61쪽
συνεποιεῖτο voiμωδ ας. Illam comicus aliquis, fortasse iterum Cratinus, dixerat ἐκκεχοιρia. ωμίνην. Quo autem si a dixerit sensu , adhuc dubium est, quum ea ipsa Verbaι
stiae explicationis cauSAa addidit Ilesychius, suerit qui corrigi iii heret. Explicat Hesychius itar οὐ Λοιρίλου οὐ-
φυοσθαι ost barbarum rediti et fieri, ut ἐκδωρμυσθαι, ἐκδρομοι m. σθαι, Dorientem, aerpentem feri, et multa eiusmodi aliar sic ἐκκεχοιρι ωαένη erit comoedia, graviae eo euasit, se instar Choerili siue Choerilea sit. Volerit, quod non minus permittero Videtur graeci sermo Ni β natura . como dia, interueniente Choerilo, talia facta, qualia est. Vtrum Velis praeseras: semPer neces Furia erit Casa uboni emendatio. Ego vero aegre adducar. ut hic aliquid emendandum esse credam. Enimuero alia Uurharu in classis est, tu quibus ἐκ vim liabet non eam,
est: ἐκταλαν ta, εἰς. Haec sibi sic satis similia sunt: ἐκκ/χεNOιλον asin et tarti ioco θείς. Et magis similia serent, si Sopater scripsissot ἐκταπιαλωθεις. Id quod sortasse scri-Plurus fuisse l. si per metrum licuisset. Haec prorsus o mica sunt. Non ali uus est Alexidis lusus apud Atheu.
ex qua exemtus Choerilus, in qua nihil Choerili: Aoιθίλου Ουσα. Tvlom igitur comicus ille, siue Cratinus aiae ultus. opponebat subulis Ecphantidae iis, in quibus manus Choerili rediutrix conspicua esset. Qua in re auxilium illud constitovit, et ad quem siuem pertinuerit, si ustruriano labores scire. Sic Socratem Euripidi συνι noraῖν. dictitabant poetae comici, testo Diogene Laertio in Socrate. Quae exprobratio si quid usquam vertintis tabuit, tu pbilosophica et aententiosa Euripideat re
62쪽
goediae conformatione quaerendum est. Conti a Clio ovili, quod Eephantidae praeberet auxilium, tu ipsa elaboratione et scriptione positum fuisse videri potest. Omnino valde frequentatus hic fuit lusus comicis, ut alios poetas passi m vel hoc vel illo adiutore usos Usse criminaveritur. Vnde natum poetae comici, nescio utrum Aristophanis an Phlynichi, in Sophoclem dictorium apud Diogenem Laertium in Polemone. Hesychii μκεχοιριλωιιενη quid sibi velit, ita num liquet, nihil ut reliquum sit, quod explicatione egeat. Neque altius praeter illud, de quo inposui, ibi latet acumen. Interea tam largam ludendi materiam praebebat Choerili nomen, paene ut singulare foret, si ea materia se abstinere potuerint poeta, comici. Et sortasse Choe-xili comici nomen, tum vero etiam Choerili tragici, non
uno modo detortum, et in Obb Omium partim sensum Conuersum haberemus, si plures starent autiquorum poetarum comicorum tabulae. Equidem nescio, an χοιρίλος et ipsum illud verbum ἐκχοιριλυα obscoena significatione etiamnum exstet apud Hesychium. Quamquam ibi non respicitur Choerilus. Hesychii glossa impeditis
apud Phavorinum. Τoupii aduersaria inspicere non datur. Videant viri eruditi, an sorte scribi possit: 'Gχομἐκκεχυιριμμένω. Ἐκχoto καρ vel ἐκροίρακας diocre potuit Diduos rudium hominum sermo. Quod grammaticus modestior, etymologiam vocis demonstraturus, ambiguitatem significationis retinens, eXplicuerit: εκκε- χοιριλωμένοι, Porcula pririnti. Verum, ut dixi, ad Choerilum poetam hoc uon pertiuet. obscoenitatis etiam aliquid in Dagmento, ut bene coniecerunt, Sophronis latere suspicabar: εἶ τα Eῶν χοιραγχαν. Quod nunc cum
ipso Apollonio edidit Behherus Maecd. vol. ΙΙ. pag. 542. pag. 625. De eo disputauit Bastius ad Gregor. Cor. pag. 552.594. Sylburgii coniecturae nihil tribuo. Mihi obuersabatur Aristophaneum illud ex Vespis v. 1555. Fune
63쪽
quidem non exstat nisi nomen proprium ποιοί2oe. Wrum hoc ipsum nomen dubitare nos non sinit, quin et-iRm χοιρι e, Porcus, Vel scriptum fuerit olim, vel aeribi potuerit. Denainutivi quaedam species est, ut
nomon, et quasi nomen proprium ossinxit, a piaret. Suidas: Aοιρίλη' η Lycophronem hoc sapit vel similem poetam. Acute Stophanus in thesauro tom. IV. p. 54 9.i forsan quod multiplici prole serosam oequarit. Eadein imago est apud Iuvenalem VI. 177. De Choerilo Ecphantidae pauca habuimus ex Hesy-ehio. At bene sit Eudociae, quae de homine tam ignoto saltem aliquod qualecumque lostimonium edideriti Vita Choerili Samii operum apud illam reconsum:
Choerilum Samium, epicum poetam, comoedias scripsisse, quis credat Disi ineptus 3 Choerilo Samio per error m datum est, quod cadit in Choerilum Ecphantida .
Quamquam dubitari Potest. an hic Dec comoedias scri- PsissB recte dicatur, nec comicus apte appolletur. Hesychius tantum hoc dicit, adiutum fuisse ab Choerilo Euphantidem. Video nunc, Ilarlesium, Eudociae testimonio, eoque solo, Vsum, Choyrilum aliquem comicum Poetam, sed dubitanter, statuere in vol. II. bibl. gr. P. 428. Ηesychium non adhibuit. Disitired by Corale
64쪽
Choerili Samii dictio et nouus in poeat mica conatu :Epioa Homeri poesis, utut egregia, tamen sui tantum
temporis erat. Quod non ita dico, Acsi Homeri lectio ullo tempore potuerit non delectare. Sed Homerica poe- ais non nisi eo tempore, quo floruit, in Graecia sororis Potuit ac debuit. Habet enim hoc epica poesi'. vera illa,
cuius persectissimam normam agnoscimus Homericam,
habet hoc proprium, ut non in possessione virorum eruditorum, sed quasi uiua ait, et coram Populo recitarida 3 Vt cum Populo nascatur, in ore populi crescat, et si populus doorum ot antiquorum heroum iacinora, quod Praeoipuum est epicae Poeseos argumentum, a dire et secum repetem dedidicerit, obmutescat. Id vero tum factum est in Graecia, quum Populus ea aetate, quam pueritiam dicere possis, peracta, partim ad res aerias tristesque, politicas maxime, easque multo, quam antea, impeditiores, abstrahebatur, partim epicae Poe-seos Pertaesus, Ut est animus humanus nouitatis studio-aus, o aliis poeseos, quae tum nascebantur, gonoribus nouum ac diuersum oblectamenti genus Primo praes
oro sibi, deinde hauriro coepit; quo temporo etiam ad
tractandam orationem prosam sese Praeparabat animus.
Factum est igitur aliquanto post collecta ot Porscripta a Pisistrato, et si qui fuerunt Pisistrati socii. carmina Homeriea. Quae enim fecerunt, optimo illi consilio et numquam satis laudando, Solon, Pisistratus, et fortasso Hipparchusa illo, quod certum in canendo rhapsodis
65쪽
ordinem praescripsit; lii, quod litteris consignari et Pan-ntliemeis, quinto quoque Riano, cani Homerica iusse- Tunt: ea tantum abest, ut Probent, illo tempore laetiors et nouo quaesi fore effloruisse Ilomerum, ut animos populi ab Homeri auditione quodam modo alienatos arguere videri possint. Quae canitur poesis epica, magis foret, quam quae legitur; quam Thapsodi sua sponto auoque arbitrio canetitos auribus populi approbant, magis, quam quae Sub auspicio legis latorum canitur. Satio vitiam tum, et Usque ad Antimachum, ne vit Pius pergam, decantata sunt Homerica carmina, ac frequentius etiam decantata, quam lecta; exstiterunt luteo rhapso-dos passim, qui arte et successu iusigniter excolluerunt, veluti Cynaethus: neque enim cito a cor suetudine praestani issunt atquo antiquissimi poetae desuesiori potuit gi aeci populi animus. Sed spieudidissima et propria Homericae PO eos sera S, ea, qua sponte quasi sua inice populuin et cum populo Videret, non pertinuit ad tempora illa, quae sueruut inter Pisistratum et Atitimachum. Quod quum vel eo prolaari Possit, si aliorum poeseos sonerum, tunc non Solum ris scentium , sed iam noro sium, velut iambici, rati Onom habeas: tum vero clavissimis argumentis euincitur, si quis artis Phapsodorum statum, quo stat Platonis ot Xenophontis tempore, ad quom iam diu aute Platonum appropitiquasse illam necesso est, sPECtet, et nascentis Homeri interpretationis stimina, obscurissima quidem, Sed tamen semina, a se pendat. Ne quid do ea vi adiiciain, quam prostio Orationis et philosophiae origo in populum habuerit. Haec, quae digito monstrare satis habui, omnia, interpretationis Origo, in quam rem quaedum Obseruauit Wcillius in pro- Iegomeriis P. I 61. Sq. artis rhapsodorum lapsus, ali Tum poeseos generum, philosophiae, et prosae oratio- Dis incrementa, conspici non poterant in ea aetate, qua populus sensum ad Homeri auditionem aptum, ut antea, habuisset. Non quasi populum tum eruditum et Disitigod by Cooste
66쪽
doetnm suisse putem e sed inmen aliquam paullatim
nascentis apud singulos doctrinae atque eruditionis vim in se sensorii illo necesse est. Haec si Homericorum carminum illo seuo sors fuit, id est, carminum longo celeberrimorum, non alia fuisso potest minus celebrium. Vt in Panathenaeis Homerum, eumque solum, decantatum esse testatur Lycurgus, ita ubique rarius quam Homeri decantata fuisse vivontu recentiorurn poetarum epicorum atque Solonem proxime praecedentium, Veluti Pisandri, Carmina. Μinus etiam populari favore gavisi esse Possunt, qui illa ipsa
solate, inter Pisistratum et Antimachum, ad Homericiam epos eXCOlendum animum Contulerunt poetae. Atque profecto hi non fuerunt in ulli. Quod et ipsum argumentationum meam adiuuat. De Panyasi Suidae sunt ver hae osmθεῖσαν τὰν πο et τμῆν ἐπαινήγαγες quae haud
lithio de epita poesi dicta atque ita intelligenda sunt rPanyasin primum post Iongum temporis spatium epi- cum Carmen. idque longius et graui materia, ut Observat Quinctilianus, famaque nobile, apud posteros maxime, condidisse. Hac ratione ducti Panyasin Alexandrini grammatici receperunt in canonem suum , in quo
illi constituendo non solum praestaui iam auctorum nbwlulam, sed otiam id spectasse videntur, ut reciperentur, qui aliquod scribendi genus, diu neglectum, rursus aggredi ot redintegrare bono consilio, successu quocumque, at insigni tamen exemplo, studuissent. Neque vom Panyasin bonum poetam fuisse negauerim. Bonus merit et , in vitam Homericum epos non reuocauit 3 nec potuit Te vocare illo tempore.
Panyasin excepit Choerilus, nouo ille conatu memorabilis. Quae post Homerum et Hesiodum condita sunt usque ad ΡaDyasin carmina epica et Panyasidis Heracloa ipsa, ita com Parata fuerant, ut Homericum epos rese rent. Qisso simili ludo et in dictione cernebatur, qua δμ
67쪽
68쪽
qui, sed ex historia recenti petiisset. Et iuro hoe illi
reprehondei unt, si reprehenderunt. Nam praeter fabulas antiquas, Vix ullum argumentum conuenire epico carmini, ex natura carminis demonstrari posse videtur, et aliorum poetarum eXemplo probari potest, qui inter alios populos epica Carmina ex historia recenti
conscribores instituerunt, successu aut numquam autrix s mel felici. In quam rem ut saltem aliquid asseram, eum. qui ex recenti historia Epos conscribere voluerit, in summum discrimen adducit incertum poeseos atque historiae confinium i quum, si Pressius ille historia in equatur, verendum sit, ne epos faciat annalium simile; si arti inuentrici indulgeat, Periculum sit, ne popularibus, de vero rerum progressu et euentu proboedoctis, iusto mendacior videntur. Detudo, ut ad singula descendam, quum deorum ministerio segrct careat epica poesis, in descriptione rerum recens actarum dii aut plave non possunt inseri, aut nounisi tales, de quorum praesentia et emcacia poeta non bene persuadeat auditoribus. Vt nostrum quoque Poetam raro et breuiter deos adhibuisse existimor qua ipsa re quantum inferior osso debuerit Homero, eXplicare non opus est.
Sed haec indicare tantum Volui. Choerilum insignem arte suisse, et in singulis carminis partibus egrygium
poetam credimus; immo demonstrare possumus exemplis: sod de virtute uniuersi poematis illius et essectuita statuimus, ut nouo eum exemplo probasso Putemus, quod poetarum proxime praecedentium, veluti Panya- idis, opera abunde ostendissent, eo tempore iam inte risum suisse epicae poeseos flor'm.
Vtile fuerit, et ad illustrandam Choerili historiam
opportunissimum, leui umbratione Persequi, quae non multo post Choerilum poesis Graecorum epica habuerit sata. Vnde, quasi filo ductum, usque ad Alexandrinos i poetas, et si velis. etiam altius descendere licebit. Quae disputatio quum ad sermonem maxime Por-
69쪽
1instat, ante omnia inserenda sunt quaedam de formons epicorum post Homerum Pociarum, Choerili quoque. Ab Homero inde usque ad Choerilum tutacta mansit Homerica simplicitas. Loquimur do sermono. Quamquam et dispositionis simplici latom addoro possis. Soddo sermone hic loquimur, quoniam do dispi ilionisnpud singulos arte certi aliquid pronunciare audacio via
esse videatur. in tanta testimoniorum P Duria. Hesioui schola in consor mali Ono O nlionis quaedam singularia tia huit, uti serebat rei natu int nam urolica suit. At quoelia innum talia quaedam restant. Sod hae ros etiamsi plures numero ac grauiores lucrint. quam suis so probabile est, non ini neu lanti exaut,ivi Hesiodeus formotamquam minus simplex opponi posset Homerico. Dc- inde Hesiodem scholio disciplina nec diu floruisso iacumagna in in Epicos poetas Proxime sequutos Vim DX P-cuisse videtur. Igitur Homorico sermone post Homerum
sitio post Homeridas loquuti sunt opici poetae Omnos, multi illi numero, quos diligenter enumerare non nilianet: poelio cyclici, Asius Samius, Eumulus in carminibus. quae reliquii, Dpicis. Vid. si agmentum Eumolin pud Rubnhen. in op. cr. II. Pag. 221. a l. quod nucloes talo sua confirmat et insigui supplemento auget Pausit vias II. pag. D 9. Qui quod aliquoties commemorat et
germanum Eumeli iactum, tantum Non Unicum, Pra:
dieat, lib. I, . pag. 237. P. 561. Et lib. V. p. 427. carita nEumeli prosodiuiti. Iroia opicum , sed doricum sui L. Messeniis quippe scriptum. Homerico sermone dati pacticorum, et Phoronidis, aliorum quo carini uum auctores incerti ; Pisander etiam, ot Panyasis. Quos oriati s CPicos dixi sensu latiore, quum antiqui simas sabulas epico genere, licet quidam, voluti Euinelus fortasse, arte magis historica, quam epica, tractauerint. Fucrunt intor horum Poetarum carmina, quae ab hominibus imperilis: iipsi Homero assignarentur, velut Epigoni, Ilias parua, icypria, quin inuuo Cyclus; vel ob argumentum Iliadi i Disili sed by Coos
70쪽
Mque Odyssme proximum, Vel ob sermonis similitudinem. Quae euim illis poetis inerant, ab Homeri sermone
recedetitia et aliena, multitudinem facile fallebant, et grammaticum fallebaut non multi. Fuisse autem talia multa apud illos poetas. quum ex ingeniorum cultu apud omnes populos cum tempore paullatim progrediente, tum vel ex patria dialecto, qua singuli poetae in vulgari consuetudine utebantur, et cui in scribendo certe non omnes ubique renunciare potuerint, colligitur. , t in ipsis Homericis multa insunt non Homerica. Sed quantocumque numero talia fuerint apud poetas eos, quos diri, exigua fuerunt et Pauca numero, si
eum conformatione orationis eorum tota, in uniuersum Homerica, contenderentur.
Atque hoc sensu etiam Choerilo Homericum sermonem tribuero non dubito. Certe non longe abfuit a simplicitate Homerica. Documento erunt fragmenta. Verum si multitudinem rerum et notionum reputes, quae bellum Persicum canenti enunciandae erant, quum iisdem supersedere possent Iliaduin, Thebaidum, Argonauticorum conditores, non potuit non seri, quin multa Choerilus insereet vocabula non Homerica, et inter ea sciviasse quaedam, quae versibus historicum magia
quam epicum colorem conciliarent. Nec mirum est, si structura Verborum nisusque commutatio post Homerum Per Populum et per tot Poetas, etiam per auctores Puosae orationis lacta, in Choerilo quoque passim comparuerit. Praeterea, quod vel ex praestantissimo Choevili eorum, quae ad nos peruenerunt, si agmento intelligas, oratione usus est magis, quam Homeri, figurata. Eliam insigniora exempla praebebunt Dagm. VIII. et D. XI. XII. Quibus tamen nolui nunc uti, quia suspicio quaedam obtinet. an ea non sint ex carmine epico.
Alia res est et quodam modo rognata, qua Choerilus arimplicitate Homerica recessit, et aeuum ad doctrinam