장음표시 사용
81쪽
ωιστήρ, suppeditat Stephanus in thesauro. Particulatio' indicium fortasse habet vocis, quio Olim leg butur, ἀριπρεπές. aut ἀρηρότες. disi hoc merum librariorum
additamentum est ad EXPlcudum versum. Nam vorbum Κεισιβραχιονι συντες quum mature corruptum sui et, iam olim exstitisso videntur, qui inde exsculporent
tinati erunt Protat me Pi cedentibus. POeltae. quod in ultimis verbis inest, acumen miror sugore potuisse viros eruditos. Quar lucem capiunt ex vΡrsu'secuti do. Tm n ἰδιον πολεμιστήν eum iocoso appollat Asius, qui veste utitur longa, ad terram pertinetite. Homorus:
H oc non in carmino epico heroico, sed in minore quodam Poemate, scripta suerunt. In quo genrre paullo artificiosiorem dictionem, et comicum ilium Margitio colorem placuisse Asio, oliam elogi euincunt . quos conseruauit Athenopus P. 125. Nomora κνυγοκυ-ξ est npud Phrynichum Bekkeri P. 47. Epica et tantum non prorsus Homerica sunt, quae apud alios leguntur. AAυ ἐνὶ μεγαcγοις τέκεν ευειδέ ς Μελανίππη
apud Strabonem VI. p. 4O6. Alin. Apud Pausaniam Mu. p. 599. hoc estr
Sic legendum, non mirων, quicquid viri docti dicant. Abrυχθονα describit Asius. Denique apud eumdein Pausaniam II. p. 125. hoc exstat Asti fragmonium:
Vulgor κ' 'Mις χνα δῖον. Elisio, vel potius crasis inaudita in pocsi opica. Hac de re securus suit athena rius in Eurip. dial r. p. 59. Geminorum fratrum, Amphionis ot Zethi nomina quum Vno versu coniuncta eX- hibere studerent, Asio ca ratio placuit, quam dixi.
82쪽
Αlia Homero Odyss. XI. 26 t. Vtraque simplicissima.
Atque Homeri quidem ratio etiam nliis poetis sese commesndauit, veluti carminis auctori eius, quod est apud Pa saniam IX. p. 744. Crasin istam in nomino proprio noti habet, sed in aliis frequentat Archestratus, cuius multos versus operi suo inseruit Athenarus. Id quod non reprehendimus in tali poemate. Verum ne Arehe- strato quidem omnia licuerunt. Portentosa sunt ό nciso, et α' ἐπείρου, ap. Athen. VII. P. 32ο. B. p. 52 e A. Illi loco qua ratione medendum sit, quisque videt, et ipso Archestratus monstrat p. 5O6. B. In altero loco alicui arriserit libri ms. Iectior ἐμ orem καὶ ἐπεθου. Ego rectius puto et dignum hoc poeta: κρ ' ἔμβαπτ ευ, xat μεθου etc. Hoc dicit, caput illud piscia alte tam x-gendum et sortiter deprimendum esse in acetum, tum inhito deuorandum. Secundus abhinc qui priccedit veram, ita scribendus est:
83쪽
Choerilet earminis inseriptio et ambitus. Choerili
Iasensia Proemia. Absoluimus ea capita, quae tractare primum erat et necessarium, quo suum in serie Poetarum graecorum epicorum locum obtineret Choerilus. Vidimus sermonis simplicitatem, qua ad poesin epicam antiquam, Η ineri eam ille accessitι vidimus argumenti inuentionem. qua nouum aliquid et ProPrium, et quod pauci ausi sunt imitari, molitus est. DiCendum nunc est, vel 'potius coniectandum, de carminis ChoeviIei inscriptione, ambitu, et satis. De quibus rebus omnibus quod nihil certi constet, accusanda erit, Praeter communem temporis inuidiam, Alexandrinorum grammaticorum siue iusta siue iniusta negligentia, qua iactum est. vi etiam recentiores rarius versarent Choerilum et respicerent. Adiiciemus de aliis, quae Choeril O tribuuntur, operibus, pauca; sequentur fragmenta. De carmine Choerili unus omnium diserte tradit Suidast εγραφε δἐ υκυτα. Tῆν Ἀθηναων ν&ην κατα ει Evij. Et Hesychius Milesius pag. 4 . Meura. ἔγραφε oisci. νIπι,ν κ. e. Eudoeia ne commemorat quidem priue laxum illud carmen. Quae negligentia tanta. ut librariis tribuendam. Eudociamque ex Suida supplendam puta-xem, nisi appareret illa, qua postrema apud Eudociam,
84쪽
scriptione. quam carmini suo praefixorit Choerilus, lain parum Constat, Vt ne hoc quidem dici possit, quonam
illud nomine apud grammaticos Venerit. ΕX Omnibus. quos sciam, solus Sisbaeus nomen habet: Quod tenebimus, siquando compertum habuerimus, ita esse
in Stobtei codicibus mss. Vid. fragm. VII. Sic Arctiniearmen: AR'umlς. Hoc unum offenderit aliquem, quod nomen sit nimis ambiguum, quod etiam de Per εω carmCri esse possit. Sed hoc levitis. Ego appellare soleo Persica. Sic Rhialii appellabatur carmen Mes-
aenia α; Hellanici et Dionysii Milesii, de quo Heynius ad Apollodorum p. 923. P. 9M. et ad Virg. Aen. II. exta L p. 299. libri suerunt Persica inscripti. Quamquam
haec quidem paullo alia ratione dicebantur Persica, quam Choerili carmen. Verum et Arctivi carmen haud dubium, quin non solum Αἰθιοπle, sed etiam Αἰθιοπικα appellatum fuerit. In chronicis Ilieronymi ad Olymp. III. etsi Aethiopidam non nimis abhorret ab Hieronymi sermone, malim tamen Aethiopicam legi ex Palatino primo apud Schurgitetschium pag. 229. et ex editionibus apud me antiquis, Veneta Iέη3. et Parisina 1512.
Quae quidem haec habent ad Olymp. IV. Illos nunc mitto, qui Choerilum Darii quoquo bellum carmine suo compleXum esse, Prorsus inani coniectura, statuerunt. Viti. nil fragm. III. Sed vel sic amia biguum manet et dubitationi obnoxium, quod tradit Suidas, Choerilum scripsisse: πιοῦν 'Aθ αίων νίκην κισσει=D9. Etenim hoc dubium manet, quo Vsque narrationem suam extenderit Choerilus. Iam, quum diversum hac in re possit esse diuersorum iudicium, mihi nullum magis idoneum carmini suo finem inuenire potuisso videtur poeta, quam in eo loco, quo Xe is bellum finit, ut finitum est, Herodotus e vindicata Graecia, et Ioniae Iibertate praeparata, post proelium, quod apud Platorus fuit, et Mycalense. Potuit in Salaminia pugna constater. Aesci lus; Potuit Simonides: epici Disitigod by Corale
85쪽
- do poetae aliae erant rationes. Prieterea credibile est, 'amium poetam Persici belli non minimum momentum posuisse in patriae Vindicatione et reistitutione. His ex contemplatione reliquiarum carminis earum, quae ad nos peruenerunt, nouum accedit argumentum. Quum enim sciamus, a Choerilo, ut ab Herodoto, ad Homeri exemplum, institutam fuisse satis longam copiarum Xerxis terrestrium recensionem, nemo tacile credide-xit, tantum a poeta apparatum sectum esse, ut sola pugna Salaminia, quae copiarum maritimarum res et alea fuit, celebraretur. Hinc proximum Est, monere dolongitudine carminis. Longum autern fuisse, et plu-xes constituisse libros, etsi nusquam singulos libros laudatos reperimus, clamaut omnia. Fuit exordium et
amplum, et quod magni aliquid polliceretur. Fuit prolixa copiarum Persicarum recensio. Fuit eiusmodi sabularum locus, quae, quum in singularia quadam facta pertinerent, non nisi tu longa et uberiore narratione locum habere potuerunt: CL fragm. V. Fuerunt similitudines et comparationes, si non multae, at tam multae tamen, Vt commune quoddam iudicium de illis ferro potuerit Aristoteles. Denique vi censeamus, bo
ne longum fuisse carmen et pluribus libris constitisse, exigit etiam ipsa carminis celebritas. Quam neque tantam meriturum fuisset, neque Antimachi Thebaidi opponi illud potuisset, ut oppositum fuit, uisi iustum volumen impleuisset. Igitur de Persicorum ambitu ego sic statuor Choe-xdum scripsisse tribus vel quatuor vel quinque Vel etiam pluribus libris totum Xerxis bellum, inde a transitu usque ad eum finem, quem indicaui. Hoc autem Iubenter concesserim, plurimum operae impendisso Choerilum in anteriorem belli partem et Salaminium proelium, tu quo plurimum momenti fuisse sciret. Reliqua breuius tractasse videri potest; et prieterea Ila tractauit, ut propius illa ad Salaminium Proelium acce-Diuit e lay Go0s u
86쪽
derent, coarctato ante animum auditoris eci, quod interfuisset, spatio temporis: quo ista omnia unius quasi pugnae imaginem praeberent. Id suadebat ars P pica. Si iudicium iacias ex Suidae verbis: '- αἰωνκ. X. Athonienses ante alios respexit et celebrauit
Choerilus. Quod etiam sine Suida veri simile: idem
secerunt, neque immerito, Plurimi. Sed nec Thormopylas tacuisse videtur poeta. Ae si semel mihi quoquo hariolari licet, fortasse a Choerilo ropolenda est Di duri illa, a serioribus scriptoribus recepta. sed ab Herodoto recedens, narratio, qua Leonidas nocturnam in Persica castra irruptionem secisse traditur. dam antiquum quemdam et praeclarum siue test'm si uo auctorem narratio ista hal erit necesse est. Egregio autem ea conueniebat carmini epico, et quodam modo rescrebat μκτεγερσίαν sitie δολοψειαν Homericam.
Quod monui, Choerilum, quum Persica Caneret, Aihθnisensium videri studiosiorem fuisse, etiam confidentius asseuerarem, si Pt emia poes 'Os ea. quae Choerilo conligisse tradit Sitidas, ah Atheniensibus illi co tigisse constaret. Suidas itat εγραviε δἐ εα oria. γ'ν ν
Eadom Hesychius Milesius is, quem nunci habemus. Iam cui Dam putat, imus tam splendidam remunerat ionern acceptam retulisse Choerilum 3 Mitto nune . quae de decreto narrat Suidas: de auro loqtior. Αe Vos, io quidem si credas. de histor. gr. IV. VII. pag. 2o3. cui praeitiit Dan. Heinsius de sati Horat. p. 2 8. ab Arehelao illam retulit. Verum hoc nemo credet, qui
perpetiuerit, Choerilum sero, et senem, et multo. POSt- quam Persica scripsisset, tempore, ad Archelaum a CCessisse. igitur ab Atheniensibus preti iam illud aureum acceperit. Ita statuit Gyraldus, ubi de Choerilo nostro agit, Pag. 1 . Ot REOa fuisse, qui itidem statuerent, vi-
87쪽
gadebimus. Sed nobis, ut patefiat huius caussae status, et liberum prorsus ut sit iudicium, aliquid praemonendum est. Est autem res sane mira. Etenim hoc, quod Suidas narrat de Choerilo Samio, idem de Choerilo Alexandui Μagni comite tradunt Horatius et Horatii scho-liasue. Attio supra. Horatius Epist. II. I. 235.
'Iratus Alexandro regi Magno Die illeChoerilos, in ultis qui Dersibus et male natis Rettulit acceptos, regias nomisma, Philippos. Acronis verim apponam integra, ad Art. Poet. 557. Fit Choerilus ille. Choerima poeta Die, qui Alexan drum Magnum semitia bella eltiadem uescripsit: cui Alexander dixisse fertur; malle se Thersiten Homeri esse , quam h tua Aohillem. Choerilus Alexandri
poeta pactua cum eo, is, si bonum oeraum faceret, at reo numismate donaretur; si malum, colaphia se riretura qui saepe male dicendo colaphia nectua eat.
edi lioria Acronis principe, Mediolanensi a. 1474. Noumultum est quod ad Choerilum profeci ex editione Acronis Mediolanensit sed parua res magni pietatis os-licii me admonet. Diu est, quum publicas gratias age-xo volui Langem, librorum thesauri, qui Guelpherbyti est, custodi eruditissimo et praeclarissimo. Qui vir quam liberalitatem et beneuolentiam illo tempore mihi Praeatitit, quum ego, quem nihil plane erat quod commendaret. in eius notitiam venissem, vel potius me intrusissem, in ea sibi semper constitit et constat ita, Vt me sibi in omne tempus habeat obstrictum. Is et Acronem Modiolanens ira mecum communicauit: quod par-Vum dico, quum repulo, quanto p stantiores libros, quorum nullus usus est in hac scriptione, et quam benigno mihi suppeditaverit. Editici Horatii, qua Vior, ASCeusiana a. io29. Oeraum bonum habet, et omittit
Gu eo. Versum bovum etiam Horatii editio Veneta
88쪽
- 85 Philippi Pineti a. 1692. et Mediolanensia a. Isia. Sed
bonum Mersum cum principe editio Veneta Georgii Arriuabene a. 14M. Verbum eat post depactila additum habet Ascensiana: quod domi in editione Principe et reliquis; neque Cruquianus illud habet. Mitici solitam Dominis Choerili deprauationem: Choerilus, meritus. Laudat Acronis locutii Fabricius in bibl. gr. voL IL pag.
a15. Hamli. voL III. p. 53. IIartes. et in fine perampe exhibet: quod nescio unde accepevit; sortasse a Georgio Fabricio, cuius editionem eam, in qua scholiastas Horatii emendauit, mihi videre non licuit. Princeps cum Ascensiana et aliis, me iudice, melius: qui saepe. CL et C quianum commontatorem. apud quem legitur: necatua est. Sed nectus dignius Acrone. Inm quid eredemus' Vtrum hoc, quod de Choerilo Alexandri Horatius; an Suidae fidem habebimus, eamdein rom ad Choerilum Samium resevonii 3 Au utrumque credemus Piliit eam in rem Hei ius, qui hoc tantum Darrat, Choerilo. nempe antiquo Choerilo, Pro singulis versibus singulos aureos reposuisse Archelaum. Duas vias
iniectant viri et uditi. Vtramque primus iudicauit, sed in alteram pronior Tu ebus Adue. s. XXVI. XXV. pag. 567. siue tom. L p. 349. eius editionis, quae opera Turnebi continet omnia. Qui quidem dubitanter, nam dubium erat illo tempore, utrum duo Choerili suissent, an unus: Aut igitur, inquit, quod Athenienaes fece- ut , tribuit Alexandro Horaliuar aut alter Choeri-Iua etiam fuit, qui res Alexandri carmine complexus est, et ab Alexandro Athenienatam factum im lante , singulis in Deraum Philippeis aureia donatus ait. Et in hane sontentiam Meuagius se inclinat, ad Diog. Laert. Pag. 14. Ruisti At VOssius, Contraria seu- lautia arrepta, quam Suidae tribuit fidem, denegat Horatior Memoria fefellit Horatium. - Nec enim, qui honos ab Archelao halitus bono Poetoe, is et apud Alexandrum contigit Choerilo, poetin malo. --
89쪽
mini duos Choerilos confudit. es currul. de poetἰs gr. en p. VIII. nil olymp. CXIII. In qua disputation hoo ego probo, quod de duobus Choerilis crinfusiκ dubitationem iniecit Vossius. Duobus Chooirilis, viai nn liquo bonoque poetae, ulteri reconliori, idem ct tam largum praemium. a diuersis datum fuisset hoc fabulatu sapit
et perturba iam narratiotiem. Credorom tamen . si id acertis auctoribus diserte afrirmatum legeremus: sed in re tam inperta. Et quum iam perturbata sit Choerilorum historia, fieri nou Potest, quin alterutra Narratio suspecta habeatur. Hic aDiem non Possum non mirari, quod Horali iam e Proris accusaro. quam Suidam . maluerit Vossius. Taceo schol inflas Horatii, licet Non contemnendos, si Suidae opponatatur. testos. Sed Horatius
et Suidas si diuersa et sibi repugnaritia tradunt. Suidas potius qunm Horatius' dormitasse videbitur. Atquei in est haud duhio. Quod Horatius recte tribuit Choerilo Alexandri Magni comiti, id Suidas perperam Chocrito utili quo Samio. Choerili illius, qui cum Λlox udrosuit, nullam notitiam suisse Suidae, siue ei, quern exseripsit Suida s. manifestum est. Qui duos lanium Clioerilos . Atheniensem Pt Samium, cognitos habuit. Vt omnino illius Choerili nolitia romanis scriptoribus debetur, non graecis; si a testimoniis quibusdam por se incertis, Athonaei, Strabonis, et Aialliologiae diseeduxi qua de re mox dicetur, quum scripta Choerili ror ti- sebo, ol infra ad Sardanapali inscriptionem. Itaque tantum abest, ut mirum sit, quod Suidas illa perperam transtulerit ad Choerilum Samium, ut aliter seri non potuerit. Non dicit autem Suidas, a quo aurum illud acceperit Choerilus. Quod notatu dignum os l. Nimirum Suida s. siue is . quom Suidas exscripsit. quoin monui videri esse Hesychium Milesium, aut nihil inuo
Nil scriptum ea de re, aut, istium nominatum inuenisset Aloxandrum Magnum, id omisit, ut qui intelligeret, a Choerilo, Herodoti aequali, nimis remotam esse Ale-
90쪽
xandri Magni aetatem. MOX cum dem Suidam audiemus, ad Choerilum Samium opus etiam quoddam ire forentem,
quod maiori iure Choerilo Alexandri vindicetur. NoEudociam commemorem, quae et quartum Choerilum, comicum, admiscuit, ut supra a me demonstratum est.
Illud, nisi fallor, neminem susit, quanto lactum ipsum melius deceat Choerilum Alexandri et Alexandri aruulii, quam Choerili Samii aetatem. Non tam splendida ciuitatum illarum fuit muni licentia. Reges et tyranni, si uoingenua liberalitate moli, siue laudes suas emturi, pro mia profundebant in litteras. Vt Archelai exemplo declaraturus sum, Choerili senis non solum Pauperta ii, sed etiam luxuriae magnifico prospicientis. Verum in Pe- publica artifices et poetae gloria acquiescere et tum Solebant, et nunc solent. Neque Athenienses, quantum-Vis Persica praeda ditati, tantum auri pondus collaturi erant in Unum poetam. cuius praesertim plures iam eX-stitissent aemuli, eiusdem belli, suo quisque genere, scriptores et laudatores; neque uniuersam Graeciam Pecunias contribuisse existimabimus, quo Choerilo tam splendida remuneratio Pararetur. Quanto conuenientior eiusmodi liberalitas Alexandri Magni aevo, re Choe rito recentiori, et Alexandro. Vbi praeterea accedunt, quod negligi nolim, quae magnitudinem rei, Vel aio
miram ct raram, minuanti Quum enim Suidas Choerilo Samio pro singulis poematis versibus aureos datos esse narret, id, si ad Choerilum Alexandri transferatur. Vt transferendum est, non sic accipiendum erit. acsi longum quoddam carmen scripserit, et pro singulis cius versibus singulos aureos ab Aleaandro retuleriti sed sic, Ut breuiorum Choerili poematum versus unguli, et sortasse, quod Acro monet, si tantum Vesesiis , qui boni viderentur Alexandro, praemio illo ornati suerinti Hoc et credibilius, et conuenit Horatii verbis. Per quae Vel hoc liberum est, quamdiu liberalita tem illam suam continauerit Alexander, a latuere. Qui