장음표시 사용
101쪽
Alexandrinorum et Euphorionis de Choerilo Samio iudietam. Choerili Samii acripta, Proeter Peraica. Ad ea tempora nune descendit disquisitio, quibus Choerilo aperte praeualuit Antimachi auctoritas. Id autem factum est Alexandrinorum temporibus. Quo iure laetum sit, etsi nobis iudieare non licet, in commutat
triusque Poetae ruina, caussae tamen, cur factum sit,
excogitari possunt multae. Quae primaria est, Alexandrinos iudices captasse videtur ingenium, quod in Antimacho reperiebant, suo simile. Doctae et maritiae studium intelligo, quo Antimachum pariter atque Al ari- .drinos excelluisso obseruauimus. Id vero non fuit in Choerilo. Deinde Platonis auctoritas aliquid essOc vit, qui Antimachum p tulerat Choerilo; ut Aristotelam taceam et Artasse alios, quibus vel hoc vel illud minus PIacuisse in Choerilo intellexissent Alexandrini. Et hoc ad deprimendum Choerilum valuit, nisi fallor,
quod ille argumentum materiamque carminis ex historia pellisset, contra antiquorum poetarum Constirliadi nem, quam Alexandrinos quoque poetas Obseruare nin-Iuisse videmus. Denique insignis carminis amhitus librorumque numerus vel per se auctoritatem quamdam
et honorificum locum conciliabat Antimachi Thebaidi. Hoc igitur certurn est, et iam Schelleribergio obseruntum, ud Antim. pag. 58. sq. Alexandrinos iudices iit canonem Patulisse Antimachum, excluso Choerilo. Do
102쪽
Antimacho recepto testimonia exstant, quae sere omnis exeitat Rulin nius in historia crit. Oratorum graecorum
pag. XCIV. sqq. Quinctiliani, Proeli in chrestomathia apud Photium, siue in vita Homeri a Tychsenio edita,
T lgarum ad Lycophronem et ad Hesiodum, grammatici Coistin . Sed litem quamdam et dissensionem eam ob rem suisse, et Euphorionem corte, contra Sententiam duumvirorum Alexandrinorum, savisse Choerilo, liquet ex epigrammate Cratetis grammatici tom. II. p. LAnal. quo iam Schellenbergius usus esti Est autem tale raoιρ uost 'Aoιμαχου πολυ λεἰπεται ' μ' ἐπὶ πασιν
ατρεκέως ῆ δει ' και γαρ 'O Uiρικος νην. Sonsum carminis patefecerunt Toupius Emendd. in Suid. Vol. II. ed. Oxon. p. 6o5. sq. Vel pag. 155. vol. II. Lips. et Moneta in epistola ad Bulieriuria, quam lectionibus in Analecta inseruit Brunkius p. 316. sq. Cf. Me-
magiana t. II. p. 14. not. M. Paris. 1729. et Iacobs. Αnim.
in Anthologiam. Qui viri nihil obscuri reliquerunt.
Praeter hoc unum: τὼ ς ἰλητρα. Toupius enim quod do plagiis cogitat, et dubitari potest, an ex Iaητρον non Pos ait significare plagium, et oblitus est vir ingeniosissimus , per totum hoc carmen hanc amphiboliae legem obseruatam esse, Ut ambiguae voces partim in irrisionem Euphorionis amatoris, partim in laudem, sed invidiosam, Euphorionis poetae accipi possint. Sic κατ- γλωττα dictum est, sic 'O ιηρικός. Itaque si vox guuτρα, quod statuit Toupius, semel de amore accipienda est, non potest eadem altera parte plagia significarer quas aperta et dura accusatio foreti Praeterea de plagiis Euphorionis nihil constat, nec res veri similis est: certo ab Homero ille non suratus est. Quod attinet Monetae interpretationum apud Brunkium, nescio an φιλ ρα
103쪽
non possInt dici basia impudieα. Mihi quid iis men
tem venerit, non celabo. Mendi nulla suspicio est Piaxima lari se Primum sunt φίλτρα, eo sensu, Vt lignificentur illecebrori amatoriarum maxime Eupliorionis elegiarum. Multiplex est vocis τέλτρον potestas
De illecebris poeticis usurpauit Pindarus Ρyuia III. a i Huc non pertinent, sed obseruatione digni sunt versinqui leguntur a md Suidam in Q. πένης- Ih eorunquinto, quem Valde neglectum reliquerunt post Mediolanensem Portus et Kusterus, singularem IectiOnon protulit, Vulgata meliorem, mesa. dieander in Gnomo
θην ταχα φῖλπον. Quam Vnde petierit. nunc nolvacat exquirerer Puto, ex coniecturis. Biantem vex
ιιατρον tradit Etymologus i ii V. sin ori Tum lusus eamphibolia in eo orit, quod in qDλητρα, si VIIalmo distraherentur, τα νέλ' , Ῥα, Euphorionem tangebat a maloxena. υδερον quid ait, docent Etymologus . Hesychiva alii. Cf. Ruhithen. ad Tiinaeum pag. I 55. I ec sine acumine, Puto, dictum est ro ἐτρον τῆς χύτρας ab Aristophaaio Thesmoph. 5i6. Pro ἐτρον vitiosa ticriptura vel sortasse antiqua scripturae iticonstat liti est ιιρον apud Elyra Ol. in v. disrρον, ct ap. ciuidam tu M. Imo P. CL Hesychv. Iam his verbis, τα ς ίλ' ὐιρα δεμ ν δ ι, Vidquam accurato respondeant Sequentiar κὼ ναρ ὀ ti ηρικοῆν. Sed haec, utcumque aliquis statuere volet, Non Perlinent ad Choevilum poetam. Ad quem primus tantunet secutidus Crate lis versus spectant. Etsi Ox m. quis
Homericus suisse dicitur Eupliorio us. 4. etiam id coniici licet, propior Homeri maxime similitudinem ea implicitatem laudatum Easo Euphorioui Choerilum
104쪽
terum Choerili studium magis assectauit quam me euit Euphorio, quem Antimachi elegantiae longo quam Choerileae simplicitati propiorem fuisse monui. AT ctauit autem Choerili amorem, partim Alexandrinis i dicibus obloquuturus, partim, ne ipse Antimachi imitator videretur.
Aristarchorum iudicium non dubitandum est quin multum Choerilo offecerit. Quod enim aliis exemplis
docemur accidisse, ut scriptores ii, qui nou recepti suis sent in canonem illum Alexandrinorum. paullatim minus diligenter tractarentur, Vel etiam negligerentur . et ex manibus lectorum, grammaticorum ma ime, DXCuterentur, idem Choerilo accidit. Hinc iactum, ut tam obscura ad nos peruenerit Choerili rerum et vita, notitia. Hinc, Vt rarius, quam exspectes, poetae olim tam celebris, et aetate non nimia remoti mentionem factam videamus. Hinc illa fragmeutorum paucitas. Et si enim nouis sum, qui huic fragmentorum, quan ego collegi, numero nihil addi posse spondeam et hoc tamen asseuerauerim, exiguum esse Choerili fragmentorum numerum. si comparetur cum aliorum reliquiis, veluti Antimachi, Euphorionis. Quamquam eius rei alia, quae accedit, caussa, in ipsa Choerili poesi posita, non praetermittenda est. Ex recentioribus scriptoribus ii, quibus plurima veterum poetarum fragmenta debemus. grammatici, lericorum conditores, scholiastae. ipsa muneris sui natura ducti. poetas epicos eos. qui post Homerum simplicem Homeri stylum repetissent, rarius excitauerunt atque ad testimonium Vocauerunt. quam illos, qui propria quadam et exquisitiore dictione memorabiles essent.
Confirmationem eorum, quae modo disputaui. accipiet, qui Pagmenta Choerili. qualia sint, et a quibus seruata, considerare volet. Vnde et hoc 'pparebit, qui factum sit, Vt nuspiam singuli Persicorum libri, ut in aliis seritoxibus sieri aolet, laudentur et iudicenturi Disiligoo by Corale
105쪽
Choerili fragmenta minimam partem vel Epud antiqui simos scriptores exstant, Aristotelem et Ephorum Stra. bonis, vel ad recentiores scriptores, Galenum, et Siminplicium, Stobaeum, Hesychium, propterea maximo peruenerunt. quod quasi tu proueibium abiissent. Vnum Iosephi diligentiae debemus, ud vindicandam Iudaeo nautiquitatem intentissimae. Duo tantum sunt, vel potius num inter omnia, quod seruatum propter dictionem et verborum det Dotum. Inter eos, qui seruarunt, sunt, quibus Choerilum numquam lectum esso credibilo est, immo certum. Repetierunt accepta ab antiquioribus
Choerilem poeseos saguenta. Sio Straboni fortasse. ubi de Sacis agit, Choerili fragmentum non ex ipso Choerili libro, sod ex Ephoro tantum, inuoluerat. Nona si iam tum euanuisset Choerili liber: sed quod rara
eius exemplaria, Et ravus VSUS.
Ita quum Choerilus negligeretur, non mirum Metiam hoc ignora e meperunt, quid, Prieter Persica. ille scripsisset, quid non, quid alter Choerilus. Ita vi mature praeparati vides posaint recentiorum scripto
vum errores circa Choerilos. Vnum huius rei exemplum habeo, valde quidem illud incertum, sed quod i
dicabor nam suspicioni locus datur. Epigramma in Sardanapali tumulum ego infra additurus sum post Choerili fragmenta et illustraturust quod Strabo cum Athenaeo tribuit Choerilo. Quaeritur, viri Choerilo.
Ego quid ea de re sentiam, suo loco uberius exponetur.
Vbi ostendam, de Choerilo Iasensi cogitandum esse. Et huno Athonaeus intellexisse videtur: nam Choerilum Samium alio loco cognomino epici distinguit. Verum quod ad Strabonem attinet, uescio an is ad Choerilum Samium illud epigramma retulerit, longe illo notiorem. Sed superest. ut de iis scriptis, quae reliquisse Perhibetur Choerilus Samius, pinotev Persica, paullo dicam disertius. Quae res duobus tantum testibus agetur, tua et Eudoeia. t
106쪽
Choerilo Samio Suidas tribuit r Aαμιακα. Intelligendum est haud dubio carmen de bello Lamiaeo, ut Μεσσηνιακά appellatur nobile Ritiani carmen. Nam habuit quidem Lamia urbs sabulas suas, et quis indigenax
poetae satis amplam fortasse Prieberent materiam, quas indicat Ste'haniis Byzantinus: Lamum Herculis filium, Lamiam reginam. Sed has x in mentem .induxerit iraetare Choerilus, cui nihil cum Lamia urbe aut Thos- salia commune esset Igitur Lamiaca fuerunt, ut dixi, da bello Lamiraeo. Quod si ponimus, Choerilua
Samias non potest illius carminis auctor sulas . Quam aliquis coniiciat: δεμιακά. Sami antiquitates et historiam canere decebat poetam Samium. Quod a ab υιος formatur, nomen Possessivum, δεμιακος, aliquoties inculcat Stephanus Byzantinus , V. Σάμος, V. 'μαυρα, - λικ. Sed coniectura aliquantci feliciori carmen il-Iud, Λαμιακά, supra a me relatum est ad Choerilum Alexandri Magni aequalem , sed eidem haud dubie superstitem. Nescio cui magis conuenerit, bellum La inlaeum canere. Hunc Choerilum igDorabat Suidas, velis, quem Suidas exscripsit: itaque, quum alicubi Choerila carmen Lamiaca laudatum videret, id Choerilo, non paullo notiori. Samio adscripsit. Simili errore ab Eudocia, Vel potius ab eo, quem Eudoeia exseripsit, Choerilo Samio adscriptas esse comoedi I supra significaui, quum de Choerilo Εc- phantidae agerem. Choerili Samii scripta haec recenset Eudociar
De epistolis non habeo quod dicam. Fides sit pones Eudociam. Neque repperi, quod eo reseratur, nisi
sorte, si quis hariolari velit, illud Choerili do Thaleto
testimonium, quod ex Diogene Laortio propositurus sum. Caeterum, etiamsi fuerint nomino Choerili opi-
107쪽
stolae. Verendum, nB eae non magis genuinae suerinquam aliorum virorum antiquorum epistolae, quaru
fraudem dudum odorati sunt viri ingeniosi. Epigrammata quod addit Eudocia, magia veri simile est. IlluCommemoraui, in Sardanapalum, quod, etsi nos aliteatatuimus, iam inter antiquos nonnulli Choerilo Sami tribuerint. Hoc autem valdo imprudenter factum e ab Eudocia, quod, dum contraheret et inter se conglutinaret a diuersis auctoribus deprompta, alia a Suida, alia ab alio auctore, breuitalia studio praeteriit Primarium poetae opus, Persica.
Suid M, post Lamiaca, haec adiiciti
καὶ ἄλλα τινα ποιήματα αυτου τερετ .
Minus definito Ioquitur, quam Eudocia, sed eam ipsaIob Caussam fortasse verius. Fosmet ipsi inter fragmenta Choerili Samii habemus, versu quidem hemico fori Pta, sed quae ex minoribus poematis, non Ox carminepico, petita Videantur. Vid. fragm. VIII. Etiam phiIosophicum siue et hi sum quoddam carmen Choerili ex Mitisse, opinio mea est e v. fragm. VII. IX. X. Atquhoe carmen, Vel haec carmina, sertasse fuerunt, qLabiudicarent Choerilo. Qualom dubitationem signiscant Suidae verbat καὶ αλλα - ψερειαι. Fragmenta Choerili nostri, quae propositurus sunt dum reputo. quam sint pauca, deplorare subit bonPoetae et suo tempore inclyti sortem. Sunt tamen illo Vt iu pessima re esse solet, quod solatii loco habeatu nec Dimis breuia, et pleraque magis, quam multa alio Tum fragmenta, memorabilia. Qui alia addiderit, me pr. termissa, gratum faciet et Choerilo et mih Creor aulem, ut magna accessio exspectari possit. Ordinem ita institui, ut primo loco ponerem et ΗΠ se ad Persica roserro possem idonoa de caussa et hanciduntia, quae a est. Sunt ea aea. In quibus dige
108쪽
rendis seriem carminis assequi studui. Altera sex dubitationem admittunt. Quae eX carmine illo epico esso omnia, ut nolo negare Pervicacius, ita non ausus sumussirmaro; atque Vnum alterumque est, quod ut ex Persicis desumptum esse credamus, nihil qst quod suadeat; ut aliunde, suadeat aliquid. Caussam in singulis nunc Breuiter nunc P ut vherius Diuiti Gorale
109쪽
Atistoteles da Rhetor. III. XIV. p. 57ο. sq. Vol. IV.
Nihil amplius Aristoteles. Integros Versus debemus P. Victorio, cuius apponam verba ex commentariis tu Arist. Bliet. pag. 587. ed. Florent. i548. Hic est Choeritas ille, qui carminibus Horatii, De malus Poeta Pr Crssua fuit: nec non etiam ab Aristotele ipso in VILL Iibro Topicorum damnatus est. ExemPl mtamen ab ipso nunc capit: Dilio namque ille sui poematis ignosci sibi oportere dixerat, quod de rebus Mulgaribus scribero cogeretur: primi enim PDetae quo meliore fortuna Osi, tempore ipsum anteceSSerant, elegantiores Omnes materias occuparant. Hinc COGIwuntur ex non ineleganti hoc carmina salus, quos in Graecia commentariis legitur.
110쪽
Ab Vietorio Choerili versua venerunt in editionem
Rhetoricorum Aristotelis eam , quae cum selectis Victorii. Maioragii, Fabii Paulini nolis prodiit Cantabrigima. 1723. pag. 565. et hinc fortasse ad Bul illiu in . qui illos exhibet ad Aristo t. l. I. Animaduers. p. 555. Exhibuerunt praeterea inter antiquiores Muretus Var. Lecf. XII. XIV. et Scaliger Animaduers. iii Euseb. Png. IOI. idemquo ad Manil. II. 55. Pag. Ioo. ed. Argento P. Vbi bene cum Choerilo comparat Manilium. deo Murcius nec Scaliger sontem, unde versus illos petiuerint, iudicant. Et eosdem sine admonitione repetierunt. R Mureto acceptos, Heliasius in lectu Theocr. cap. MX. Pag.
359. a Scaligero. Sam. Petitus Obss. Pag. 167. Hincior uillius, ubi tractat Propertii locum II. VIII. 6. in Misceli. Obs. vol. I. t. III. pag. 43 a. sqq. Manilii versu laudato: Vbi Oidendum, ita quit, Choerili fragmentum
a Scaligero nescio νnde hal tramia . opportune autem accidit, ut vorsus tam elegantes, iique ex Persicorum inordio, ad nos Peruenerint. oratio est, quod supra me tangere memini, magis quam pro Homeri consuetudine, si gurata, sed, verba εi spectes, simplex. clegans, et quam Homericam si BPpellem, non Vcrear, no nimium dixisse alicui videar. T ναι novo usu dixit Choerilus, eoque sensu,
quo ne potuit quidem dici ab antiquissimis poetis epicis. Talia passim, sed nou omnia, Nolaturus Sum, ve- conlioris sermonis vestigia. Νεοῖ ἐς ut non est apud Homerum, esse tamen Posset. Verbum πελασσαι pro-
. Pius videbimus. Verum de eo litigari poterit, utrum ipsum Persicorum initium teneamus, an versus aliquot PraecEsserint. Erit, qui nimis subitum et nimis abruptum dicat Itoc exordium, si exclamatione carmen suum ordiri
voluisset Choerilus. Sed potuit tamen ita sacere poeta. Ae, puto, fecit. Qui autem tam copiose de consilio Suo exposuerit, eX antiquis poetis opicia vix inueneris