장음표시 사용
111쪽
llos ullum. Et ne Aristotelos quidem ullum rei videtur praeter Choerilum. Igitur hoc singurito et proprium, sed explicandum ex ratio rili. Excusatione egebat, quod viam noet ab aliorum poetarum usu recedere sibi pVidondi sunt versus singuli. In quibario lanium non ubi quo consentit Muretus egisse videatur aliud, quam ut illos a Vici heret. Scaliger fortasse rursus ipse mu
Vbi nunc bene 'A Iegitur ex libro Mutinens
assct reponendum Vs. II S. vel 1 27. ed.
igri Incert. DLXV. DLXVI. multi 'Iὸ μααo. ΕXquisitius: υ μθα et υ μακαρ. Da lias υδρις. Et sic Ilia retus in edit. Plani Quamquam in Thesauro critico Gruteri lexhibetur Ir Q. Scaligere ἴδρις. Quam c rarai Heinsius secerat in Iecti Theocr. l. l. Si inomma, quod Victori ua posuit, post αοιδῶν. rora deat a θεραπαν. Nexus Verborum paused neminem latere potest. Vix enin existimet esse ab αοιδῆ. Μουσαων o. insonia Poet'rum appellatio, traducta, v igite. Vid. Aristophanes in Auibus V. 92 schol. Proximo ad Choerilum accedit unam hImnus:
- nominu. est Hesiodus Theog. v. 99. Isct antecessisse puto Margitem. Μι
112쪽
enIum conseruauit Galenus in protreptico eg quos laudat Wyttenbachius ad Plui. de sera n. V. pag. 81. -- σῶν θεραποντα καὶ ἄπελον t Theognis v. 747. Vel V. 769. Beri. Vs. s. Victorius : ἀκεψατος. Becepi emendationem, quam tacito secit Scaliger. Pratiam integrum, ut Manilius. Rarissima vox apud Homerum, ἀκν ρατος : sed Homerica tamen. Choerilo autem proximum hoc est ex hyvino Mercurii V. 72. λειμῶνας ἄκηρασχυς. Παρθενον καπος ἀκήρατος dictum est Ibyci apud Athen. XIII. pag. 6oi. B. ubi tolerabile ροαν; melius eoαν, quod tamen longe simplicius explicandum, quam explicuit SchWolinhaeuserus. Facile in metra sua redibit Ibyci carmen, si quis domuerit, quod in fine latet monstrum. Nam
monstrum est μαιιβησε κραταιος, vel ἀθύμβησε κραταιῶς. Postrema ego sanare posse mihi videor. Sana Visa sunt omnibus haec: παιδοθεν φυλάσσει. In quibus nec temo
rum pristinorum illa commemoratio, noc frigidissimum φυλασσω suribundae vorborum, quae Praecedunt. tempestati respondet. Melius v tique poetae Prospicietur, aiscribatur a - πεδόθεν τινάσσυ ἀμετέρας φρένας. In versu Choerili tertio Scaligis in Eus .r δίδαι--αι. Ad IIanilium idem, Ut caeteri, δίδασται. Choerili Iocum Virgilio in simili conquestione obuersatum esse, Georg. III. init. Omnia iam Dolgata etc. coniectura est Mureti, sortasse non inanis. Choerilus autem ex Iliadia I. V. 125. profecisse videbatur Heynio. Verbis Ilia et ἔχουσι ει πείρατα τέχναι, hic sen3us inest, ut Choerilua non solum conqueratur de exhausta ab antiquioribus opicis epici carminis materia, sed etiam de eo, quod Poeseos genera, inter se separata et discreta, suos quo quo sibi fines. suum dominium. vindicauerint, quum siquis Poetis epicis quolibet euagari et nullam mate-
113쪽
riam non licuisset aggredi. Respexit autem Choerilus
etiam his vci his se suumque conam cu. Phrynicho, Aeschylo fas erat, res Porsicas, easque reconlisSimas, tra clave. An idem poetae liceret epico , Da vero emi quaestio. Vs. 6. unus Muretus: δρουον. Erratum. Quod correxit, qui haec, ut disi, a Murelo accepit, Hein-sius. Qui ista sic exhibct: υσrατοι, i larε Θομου. απολειπόμεθ' ' Hoc quidem memoriae lapsur Dam caeteri
omnes καταλειπομεθ'. Mox omnes: οὐδέ τοι. Victorius quidem una Voce: ουδετοι. VA. S. Victorius: Imon.
naikoi Muretus et Scaliger, ut nunc scribi solet. Caetorum hemistichium est Homericum: Odyss. XII. 235. Denique Victorius et Muretus: πελάσαι. ot sic Scaliger ad Manilium. Sed apud eumdem tu Euseb. rectius: πελάσσαι. Quod ut Heliasius roposuit t. l. At enimuero hoc corruptum, si Hem sterhusio credimus. Quod primum annotatum vidi a Porsono, Aducra. Pag. 274. Hems tortuisius ad Luciani Somnium XV. pag. 2O. ubi Choerili versus commemorat: in quorum Ditinio,
inquit, legendum Profecto, νεογγῖς ἄρμα ἐλάσαι Dei
ἐλάaσαι, non πελάσαι. Defendendum est, si quidem defendendum sit, contra Hemsterhusium, πελάσσαι. Nam quod viro summo i ii mentem venit. ἐλασσαι, id nemo nunc erit cui arrideat. Nulla autem alia de caussa Hem-
stertius io displicere potuit πελάσσαι, quam quod post luna videret sino indicio loci. Est quo hoc profecto insolentius, sed excusationem habet. Homerus quid cinvorbum πιλάδειν in Iliade, si bene memini, semper ita
adhibuit, vi dativum adiungeret eius rei, ad quam ppropinquatio fiat.
ἱμον ν Hvrodoxy πίλασαν. πιυς ε πώ ουν Tρῶῆρ τε καὶ 'Eκτορα νηυσὶ πελασσεν. Semel ala est dativus, sed ubi facile ox praecedentibus suppleatur: XII.,42o. Et semel. quod hac occasionis
moneo, in eodem libro v. 112. πελαo εν est VCrbum neu
114쪽
εeum. In Odyssea paullo latior obtinet Vaua, Ac pruna
memorandum, quod occurrit VII. 255. 4.. - δεκάτη δέ ριε νυκτι μελαιν' ωῆσον ἐς 'Dγυγίην n λασαν θεοί. Beeurrunt Versus lanium Non iidum XII. 417. ubi adscriptam video a Bamesio et ab Ernesto diuersam lectionem, εθειναν, sed eam, ut Videtur, nullius momenti Cum praepositione πρός, Hesiodus Op. 7. O. ἡ ον προς - ρον πελάσας ευερκέος αυλ G. Etiam cum praepositione εν construitur πελασσομεν, Od. X. 4M. 424. Quod mirum primo obtutu, sed nos nurio non morabitur. Ab eo usu, quo cum εἰς et ποῆς construeretur πελαζειν, facilis erat transitus ad hoc loquendi genus, quo eidem Verbo iungitur adverbium loci
Od. V. ii . i54. Et quod non dissimile est. οἶδάρδε πε- λαοσαιο X. Mo. Pro quo in Iliade, XXIII. 719. est: ούδει πελασσαε. Sic, quum verbum συλαων coniungeretur cum adverbiis loci, potuerunt hoc quoque sibi sumere, ut adverbium illud omitterent, ubi id ex praecedentibus suppleri posset. Idque fecit Choerilus, apud quem ea voce παντη facile suppletur particula ποι, vel etiam πη. Fortasse alicui in me utem venerit, tu versu praeced. Pro τοι legere noι Vel n . Sed nihil opus. Non praetermittendus est Odysseae locus ex lib. XlI. 41. ubi πελαση nudum positum, ita ut nec dativus. nec aduex-hi uni supplendum videatur. Hoc tamen a Choerili loco differt eo, quod ibi πελωση Verbum est neutrum, Ut in Iliade XII. III. et apud Hesiodum V. 7IO. De curribus, quos sibi vindicent poetae, dixit Hem-slerhusius et Comparentur, si placet, quae habet ortal- Iius loco laudato. Vsus est ea imagine inter alios Iuve-ualis I. I9. seq. Addo nobile Parmenidis exordium ap.
Sextum lib. VIL At varo ibi aemo est allegoricus. F -
115쪽
Iebore Ius Empedoclia versum comparat, qui apud Stu Eium est 545. Quum gooci illi in Aristotelem commentarii, ex quibus Choerili versus produxit victorius, qui fuerint et an sint, lateat, non alienum est, ex Aristotelis scholiasta fio, quem ex codice Georgii Soluto, episcopi Vaurensis, edidit Conr. Neobarius, regius typographus, Parisiis a. I 539. adscribere, quae Pertinent ad Aristotelis verba supra posita. Liber, Ut videtur, rarus, inscriptio nem habet hanc: Ela νῆν 'Aραποτέλους Ῥητορικον υπο- χνημα ἄνω μον. Egit de eo Fabricius in bibl. gr. voLIII. pag. 221. I artes, Bulilio videre non contigit; quem vido in praef. ad Aristot. Vol. IV. Pag. X. Haec autem scholiastes ille, fol. 7o. b. Vs. 2.ή εἰ λέγεις τι τεθρυλλημένον I καὶ γνώριι ιον μ
eurate descripsi. Homo imperitias valda importune inter se permutauit Choerilos. A quo decipi se passus est, et perturbationem auxit, quod iam notaui, Val aius ad Hesych. V. Xoρίλον. Dubitari enim non potest. quin hunc scholiasiam voluerit Valesius. Atque eumdem volunt Dan. Ηeinsius de sati Hor. P. 268. H. et Satri, Petitus in obseruat. P. 163. y Gorale
116쪽
stoteles exempliam esse voluit eorum eXOrdiorum, quis iudiei alia appellat, δικαπικα. Barum uulem, ut monui,
in epica quidem poesi, iudiciale hoc exordiorum genus ;eamque ipsam ob caussam Choerili exemplum posuit Aristoteles. Sed paullo post, ubi praecipit, in exordio epici earminis requiri indicium eius rei, de qua dictu. rus sit poeta, eXempla Ponit haec, pag. 572. Bul
In quo quum antea iti excusis libris legeretur: aoγων
ωλλων. Victorius in commentariis pag. 530. restituit M- νον ἄλλον r ita autem quoque legitur in antiquissimo iis 'Or quem aequitur etiam vetus tralatio. Idque exhibet Rhetoricorum Aristotelis editio, quae, ad Victorii exemPlar correcta , anno insequente, a 549. prodiit Parisiis. Cui quae subiecta est interpretatio Hermolai Barbari , antiquum vitium expressiti Nam ita Hermolaus tDux mihi sis o Musa aulaequentium Fermonum, νο- modo ingens ex Aria bellum Denerit in Europam. 1llam autem interpretationem ' veterem, cuius mentio apud Victorium, Hermolao Bacbaro multo tempore priorem fuisse constat.
Codex ms. bombyc. bibliothecae Regiae Dresd. qui Aristotelis Rhetoricorum libros tres, Poeticam, et Demetrium Phalereum do eloquutione continet, λογον au-
117쪽
tis praebet et At αρωπην. Hoc quidem, quod aliquanto sortius esse videbatur quam se, recepturus eram, nisi editorum auctoritas me retinuisset. Si quidem ex eorum silentio recte colligitur, eos ἐς repperisse in codicibus suis. Codicem illum, quem Dresdae exstare
sorte comperissem, benignissime mihi dedit inspiciendum, qui nunc ibi bibliothecae Regiae praeest. Nigelius,
vir eruditione et iacilitato aditus clarissimus. Praeterea scripsi 'Aσlηρ. Pro eo, quod Vulgatum video, et in codice Reg. DPead. repperi, Ἀσ&ς. Cuiusnam ista pocina sint, ignorare se saletur Vietorius. Stolida ad hunc locum proscri scholiastes Neo-harii, quae tamen apponere non piget, Vt clarius, quale sit illud scholiorum genus, appareat, et quoniam, Vbi grauia desunt et fide digna testimonia, fabulas interdum et ineptias audire iuuat. En verba scholiastae, loco supra laudato, sol. 75. b. Vs. 26.
ΙLaeo scholiastes. In quibus pro ἄλλων καὶ ἄλλων Iegendum videtur: αλλων λογων, vel λπων ἄλλων. Nisi sorte
I gendum: - λυγων αλλων, καὶ αλλα. Non suboluerat
bono lio mini, hic deversu agi. Nos, Certa coniectura ducti, fragmentum illud Choerilo vindicauimus. Est autem laus inuentionis non QPud me, sed apud alios. Primus, quod sciam, vidit Barnosius in vita Euripidis cap. XXX. pag. SI. noti ed. Lips. delude, quem tum, puto, latuit Barnesii obser- ει tio, celeberrimus Wolfius apud Schellenbergium ad
Arati m. pag. 59. not. Res extra duhitationem posita est. Modo hoc te- ζω, ista, H εο μοι λογον ἄλλον, in carminis initio qui-Diuitiam by Cooste
118쪽
dom suisse, sed non ipsum initium. Quod et verba ipsa domonstrant, et fragmenti, quod Posuimus, primi comparatio. ΡOst versus illos quinque Choerilus aliquid
inseruerat, quod nunc nescimus: fortasso edi empla quaedam, ad modum Virgilii: Cui non dictus Hylas puer. Deinde ad rem transiit sic: Hinc quum ita sint: ῆγεό
ιοι λογον αλλον etc. inuocatione Musae inserta. Barnesius tacite dedit πονον, Non λορον; tum . ut
ego, 'minc. Ad hoc quidem quod attinet, in vulgato
Gri corum sermone atque apud recentiores raro inuenias exempla, ubi 'Aσἰα Sit adiectivum nomen et cum substantiu O iungatur. EX antiquis ita loquuti sunt, praeter Choerilum, Aeschylus in Pors. 585. 925. qui tamen alibi Mois substantiue, et Euripides Bacch. v. 64. Ex antiquissimis frustra eXempla exspectes. Pertinet i meti huc Homericum illud, 'Aσὼν ἐν λεινιωνι, do quo mihi quidem, et, credo, plerisque satisfacit Hermarini disputatio ad Hom. h. Apoll. 25o. sq. Quod noti ita dico, acsi hoc Homeri exemplo opus esse cxistim Pira, Vt defendatur, quod Choerilus dixit, 'Aσίης γαίος. Sum-ciunt aliorum, Aeschyli maximo, exempla; et vel sino ex Omplis analogia docet, Asire nomen Primitus adiectivum fuisse. Id quod ponit Ile annus I. l. Nimirum
quilin ' οἱα per se discerni nequeat. Vtrum sit adiectivum an substati tiuum, apud nos, ut proprio adiectivum fuisso credamus, essicit constans antiquitatis Vsus, secundum quem et alia nomina multa, quae serius subflauti uorum formam induerunt, primitus adiectiva fuerunt, et terrarum maxime nomina adiectivi formam manifesto Prae so ferunt, Veluti ημνίη, Φρυγίη , Doni κίς. alia quam plurima. Qualia si non ita effert Homerus: Ietho-νίη γαια, cu υγίη γαια. Efferre tamen ita poterat. et Oxtulerunt ita, vel certe cogitariani, Homero antiquiores. Sed occurrunt etiam nomina torrarum talia, quae terminatione et Vsu, quippe quae nomen γῆ adsciscant, tamquam nomina adiectiva se Produnt, e. g. 'inis, Ἀσιας,
119쪽
quae voluit Idemnannus I. I. Sit Homerus 1υγ-ίδα γαιαν, nunc 'Huia δα simpliciter: illud legi illoc per licentiam. sed illis temporibus iam consueΠue etiam 'Eλλως pertiuet. Quod Homeli, quum itioinorum substantivum esse Videatur, quouam nsi vore substantivum esset, optimi Seriptores 'Drui υν Pt similia, Vel 'EU. αδ-ανδρο, quod Sophoclectiar ausus esso, dicere possent' Igitur de his itatu dum est, formam et eam , quae est in ta siue lalias primo adire tua fuisse; deinde consuetudiueptorum, inprimis eorum, qui prosa oratione scrviant, accidi Me. Vt nomina illa, quae sunt in M. substanti uis haberet turi ea vero, quae termina ut , ας, adiectiva manet ut: quamquam in liis qusuerint, quae vel stupius vel rarius tamquam subliua usurparentur. Sic , Vt uno eXemplo Vtar, prisuit o, γη. et origine et antiquissimorum Usu retinuerunt, quod decubat Poetas, hunc usum Aellus, Choerilus, Euripidest eui horum aetate morvulgatus erat, dicere 'Aσων εimpliciter. Quae a aliae sunt formae, 'Ao ἰς, 'Aσιας, adiectiva manseita tamen, ut ii terdum etiam 'MIδα simplicitet droetae. quRSi substantivum: veluti quum 'Abi ψόροι, dicit ipse Choerilus. Sed mitto haec. Quod si et puet ilia alicui videatitur, ego certe non meruiui qui do hac re satis clare ροxposuisset. Hoc mirari iquid sit, quod solioliastes Apollonii ad lib. II. y
thara in appcllatam esse ait Asiam, 'AσIαν. quua eliquis grammaticis et a Plutarcho de musica P. C. ea 'Aσιάς appolletur. Quod facile laret restiaCholiastae, nisi vulgatae lectioni patrocinaretur te Soguerianum Bokkeri vol. I. Anecd. p. 45 i. Quae BDLkuru in delibauerat Moute sulconius in Bibl. Cosior. Apud Stephanum Byg. in v. 'Aσία olim, nescii
Consilio, labefactare studueruiit vocem η-ρος. Alt bauit is, qui hanc epitomen fecit. Sic sexe acriF
120쪽
tione citharae omiserit epitomes auctor. iii ix vertimus
illi vitio : nam parum ad rem facit. Sed tum etiam particulam omittere debuerat. Quod ex Suida et ex Eusta illio ad Dion. 6uo. monet IIolstentus, Asiam olim 'nu/wον dictam esse, Prorsua alienum a Stepliani loco. Inter Aeschyli, Choerili, Euripidisque locos cos, quos posui, et Homerum Il. II. 461., quantum intersit, neminem latet. Asia uoti .emper eodem ambitu dicta est. Homeri Asia, Vel platius mium Pruliam, Lydiae siue Maeonio erat regio, in Caristri, Pactoli et Mi
andri confinio. Prope Tmolum moritem. Idem est, quod πιδίον μαιρον ιον appellat DioDysius v. BSO. sq. et 35 . vhi v. Eust. Α Tmoli fastigio conspici Caystrium campum, t si is Strabo XIlI. Pag. 92d. C. Atinet. Caysti tum campum Arrianus quoque commemorat lib. U. P. IUS. Groia. Qui quae Darrat de natis per fluviorum alluvionem regionibus campestribus. Plurium faciunt, quo modo illa regio ab limo appellari potuerit Asia. Homerico sensu Asia prata . et ASiam Patradem, et
Asiam Deiopeam dixit Virgilius. Hinc paullatim progressa est ac sese extendit Aaim appellatio. Primo quidem factum fuerit, quod credi potest solioliastae Apol Ionii II. 77 . ut Asia appullaretur Universa Lydia;
quamquam hoc neque eX Apollonii Verbis necessario Sequitur, nec, quod Vult scholi ios, ex Homeri loco demonstrari potest. Sod veri simile est,' is noluenab ea regione, quam Homerus denotat, egresstim Pro-λimas Primo regiones occupauisse. Tangit illam scholiastae opinionem otiam Eustathius ad Dion. l. l. ως νωχα τῆς xκονίας υσίαο λεγομήκης. Paullo grauior testis est
Strabo MII. p. 93o. sq. Alinet. ubi memoria dignissi- muria est et ad rem nostram egregio secit, quod e Scepsio