Quaestiones Hesiodeae criticae et mythologicae

71쪽

quod ad sententiam attinet, cum versibus 20-24, praecipue cum Versu 24 arte cohaerent quod si Hesiodus consulto ita instituit

atque certo e consilio transitum ad hos versus comparavit, Versus etiam alio e consilio inventos esse iure suspicamur, quam quod Rahuc tractavimus neque enim, ut hoc adiciam, dubitare licet, quin ipsius Hesiodi versus sint vidimus quo modo cum totius reminis argumento coeant, quo modo . 44 ad . 20 v. 45 adversu de navigatione agentes spectent sed si ipsis in versibus Consilium versuum non exstat, quo tamen consilio aliquo inventos ΘSas colligere licuit, propter alias res postea enarranda Versus in-VΘntos esse concludamus necesse est an vero transitum essiciunt adversum 202, quo versum 4 excipi dicunt viri docti γ nullo omnino sententiae vinculo fabula accipitris, qua ad regum iniuriam alluditur,

oum his versibus coniuncta est qua cum re optime congruunt quae

supra a v. 202 de insolito carminia progressu statuimus. Neque vero in laboribus tantum suscipiendis versantur versus 42 sqq. sed magni momenti Iovis malivolentiam in homines esse nemo facile negleget Iuppiter a rometheo deceptu frumentum terra condidit, propter romethei fraudem in homines vehementer iratu magna mala hominibus comparavit sed qua de causa Prometheus hic affertur 3 romethei fabulam mirum in modum mutavit Hesiodus qui ipso in Theogonia plane aliam narravit.

etiam hoc loco poetam certo aliquo consilio usum esse non temere mihi videor suspicari contempleris quaeso versus 4 46 nonne satis quae mala per deos in terram venerint explicare videntur pHesiodus, si hoc solum exponere voluisset, sine sententiae detrimento rometheum hoc loco afferre supersedere potuisset. at

Promethei fabulam aliquam adiecit, quam ipse propter hunc locum

invenisse Videtur, cum alia memoriae omnino non tradita sit.

satis obscuris verbis romethei fraudem significat magis quam narrat, ita ut dubium sit, utram fraudem duas enim in Theogonia narrarit commemoret facere non possum, quin e consilio Hssiodum adiromethei fabulam hoc loco, quo sane contra exspectationem commemoratur, allusisse censeam, ut narrationem deprima muliere creata carmini insereret quam fabulam aliquomodo cum rometheo coniunctam fuisse iam e Theogoniae versibus 512-514 concludere licet, ut eum solum locum afferam, qui e consensu omnium Heaiodi est ex quo loco etiam id iure colligimus, Hesiodum feminae creationem Iovi crimini dare, cum Epimetheus, qui mulierem a Iove fictam recepit, viros malo affecisse dicatur. itaque haec quoque malivolentia Iovia est cum autem ab Hesiodo, Theogoniae auctore, alienum non esse videatur, etiam in alterum

72쪽

carmen fabulam aliquam inserere, fabulam de primae mulictris origino Hesiodi esse veri mihi videtur simillimum esse. - annis mira ratione ipsa fabula cum antecedentibus coniuncta est. laoh-homus totam fabulam propter verba κρυηνε δε πυρ Hesiodo abiudioat. neque ego his verbis idem significari contendo, quod Versibu ant cedentibus exponitur nullo modo verbis μος et πυρ eadem significari possunt. irohhossium autem minus accurate versum sinterpretatum esse arbitror verbo ἄρα hoc loco concludendi vis inesse videtur, ut versu 49 secernantur aliquo modo vera 42 8a versibus 5 sqq. satis artificioso Hesiodus eo pervenit, ut rometheum hoc loco omnino commemoraret. Prometheo quamvis ex inopinato commemorato versu G concludit eos versus, quibus transitum ad fabulam sibi comparavit itaque quasi de integro fabulae narrationem incipere ei licet v. 50. κρυψε δε aris, inquit. hoc igitur quasi fundamentum iacit sequentis narrationis, quae antecedentes Versus neque explicare potest neque explicationis causa adicitur, id quod Κirohhoms g. 45 factum esse contendit. immo versus H-49 explicationem ne flagitant quidem, cum bono intellegantur hoc autem negari nequit, sententiam horum Versuum, si propter eam tantum inventi essent, minus accommodatam esse carminis loco itaque defendi debent, non excuAari vel explicari. defenduntur autem narratione de rometheo et prima mulier adiecta, qua Iovis malivolentia in homine exponitur. - eo autem tendit narratio, ut erae de vita humana deperdita edooeatur atque hoc modo ad laborandum incitetur. Fabulae coniunctionem satis miram esse concedo sed omnibus his argumentis quae partim in ipsa narratione, partim in Versibua fabulam antecedentibus exstare mihi videntur, eo impellor, ut etiam hanc operum partem Hesiodi esse censeam. Non igitur versus 4 ad versus 5 exemplum est inventus, sed versus 5 auctor Hesiodum imitatus est qua Hesiodi imitatione interpolator narrationem quam inseruit etiam melius atque artius cum Hesiodi narratione coniungore studuit sic evenit ut verbum

εσκέδασε obiecto plane careat.

Etiam insequentem de hominum astatibus fabulam Hesiodo abiudicavit irehhoma, qui ipso ab eodem peribus eam esse

insertam suspicatus est, a quo prior rindorae fabula haec enim fabula aperte alteram miseriae humanae explicationem affert in), atque primi statim versus 106 7 eundem certe auctorem significare videntur cum autem fabulam, quae antecedit,

1 Cf. Crustus, literari centraiulat 1890iis; Peppinuesse alecheis annal. 1890.

73쪽

ab osiodo et inventam et carmini insertam esse censeam, hac ratione etiam hanc fabulam Hesiodo attribuendam esse contendere fortasse mihi liceret tamen alia prorsus argumentationis via ingredi lubet ipsa enim narratione indicia praeberi nisi vidontur, quibus Hesiodus fabulae auctor comprobatur. versus 106l aperte ideo inventi sunt, ut transitus ad novam narrationem emolatur sive Hesiodus sive alius aliquis fabulam inseruit, talibus versibus narrationem incipere necesse erat artissime cum ipsa narratione cohaerent atque inconsultem oeulingius versus 106l removendos esse primus censuit, quem RZachius aecutus eat unus ircthossius recte rem tractavit Soerilingius autometragachius quod de totius carminis indole iudicium forant nimis

obscure significant etiamsi fabulam de aetatibus interpolatam osso arbitrentur, neminem adeo inconsiderate rem egisse licet contendere, ut fabulam sine ulla coniunctione in carmen insereret ad percipiendam versuum 106 7 artem versum 202 comparare perutile est quo

fabula accipitris incipitur eodem modo hic atque illi ipse poeta eorum qui eum audiebant animos ad id quod statim expositurus

est convertit in toto omnino carmine Hesiodus se ipse commemorare solet atque se ipse loquentem inducit, ita ut personam eius atque ingenium cognoscamus. Vere mirum esset, si interpolator

aliquis tanta arte Hesiodum imitatus esset, ut eam ipsam quam Hesiodi propriam esse cognovimus dicendi rationem imitationi adhibuerit immo iam satis quali arte Hesiodi imitatores utantur

vidimus certe hanc rectam concludendi rationem non esse censeo

carminis alicuius partem cuius rati ipsum poetam aperte indicat propterea interpolatori attribuere, quod narrationi sententia contra exspectationem profertur neque enim quantum Video alia argumenta quibus fabula de quinque hominum aetatibus Hesiodo abiudicetur a viris doctis afferuntur quod ad versus 106l ab ipso Hesiodo inventos attinet, etiam orsae fratris adlocutionem sole mihi commemorare videor quae ad totius carminis artem atque rationem optime accommodata est similiter atque Versu 107lerson, ut praecepta animo mentique mandet, Hesiodus monet versibus 27,

274, 298 9 similem Persae adlocutionem praebent versus 213 286ouiua ad rationem proxime accedunt versus 106 7, 41 regum vorsus 201, 248. apte autem hoc loco Persen adloquitur poeta,

cum proxima carminis parte ad reges admonendos animum converitat, neque ei qui carminis consilium et dispositionem aestimare conatur et ersen et reges primum fabulis admoneri neglegere licet hoc quoque ab ipso poeta ita esse institutum mihi quidem videtur certo e consilio, quo et Verus et ego Hesiodum

74쪽

uti comprobare saepius conati sumus accedunt me quidem iudice versus 174l quibus Hesiodus fabulae auctor comprobatur aperie enim et ipsi eandem illam esiodi rationem dicendi ostendunt, quam saepius et de Versibus 106 7 demum agentea deteximus. atque horum quoque versuum simillimi exstant in operibus, o. Versus 270 1, quibus eodem modo atque his suam ipsius de aetate qua viget sententiam exponit atque ut Versu 273 se Iovem v hibiturum esse sperare dicit, quominus quae timeat fiant, ita vers 175 futura tempora meliora fore se sperare indicat accedit quod tota de ferrea aetate disputatio optime quadrat in ea, une Hesiodus in proxima carminis parte de iniustitia qua totius populi vita in peius vertitur exponit quibus omnibus de causis facere non possum, quin ipsum Hesiodum fabulam quinque aetatum Oporibus inseruisse censeam accuratius fabulam tractare hoc loco in animo mihi non est hoc tantum adicero mihi liceat versus 156-169fortasse recte arulachhomo removeri.

Ipse autem irchhomus l. i. g. 49 et fabulam de prima

muliere et hanc de quinque aetatibus uni eidemque poetae attribuendas esse cenauit, qua de re secundum meam de altera fabula argumentationem dubitatio ne potest quidem exsistere ipsum enim Hesiodum si fabulam de quinque aetatibus peribus inseruit ipsius sabulae primi versus alium aliquem λύγον antea narrRSSedocent, id quod nemo facile negabit dilucide enim primis narrationis verbis ad aliam fabulam antea narratam alludit poeta. ergo ipsis indiciis, quibus Hesiodum alterius fabulae auctorem esse comprobare studui, argumento iure mihi videor uti, quod ad cotera argumenta de fabula primae mulieris ab ipso Hesiodo peribus inserta accedit. De Operibus igitur hoc statuo: unum et continuum carmen Sunt, cui ipse Hesiodus duas fabulas mythologicas inseruit '). primae mlieris fabula sane ab ipso esiodo narratur, qui in Promethei fabula breviter commemoranda suam ipsius narrationem, quam in Theogonia protulit, nimirum imitatus est. - de ratione quae inter Theogoniae et operum narrationes de prima femina intercedat, supra satis iam locutus sum. Theogoniae autem v 590-612, quibus olim operum narratio concludebatur, sicut tota perum narratio ab Hesiodo inventi sunt.1 De fabularum sensu atque consilio admodum recte iudicat Chantepi dela aussaye,raehrbuch de religionageschichto 1897 II 57

75쪽

Caput .

De Prometheo et Atlante. De rebo.

Hesiodi narrationibus de Ρrometheo et prima mulier tractatis ad ipsa fabulas disputationem converto incipiendum mihi videtur esse a differentia, quam inter singulos Iapeti filios intercedere

videmus Atlas enim, Menoetius, rometheus, qui in Iovem peccaverunt, a Iove suppliciis assiciuntur Menoetius in Erebum deicitur Atlas caelum ferre cogitur Prometheus stipite perfossus vincitur aquilaque Iovis ei immittitur, quas iecur noctu auccrescens interdiu comedat Epimetheus autem neque in Iovem peccavit neque a Iove punitur ea tantum de causa fratribus qui dicuntur adicitur, quia prima muliere recepta Viro malo affecit atque valde dubito, num iam ante Hesiodum Epimetheus inventus fuerit. immo ipso nomine consulto eum secundum rometheum fratrem fictum esse apparet, atque facile fieri potuit, ut ipse Hesiodus, quem rea ad religionem et mythologiam spectantea non pia credulitate, sed sobria quadam ratione adhibita contemplatum esse constat, rometheo contrarii sensus figuram opponeret nescio an veriloquio 'Eστιμηθέως v. 89 ad hanc rem confirmandam uti liceat. - quocumque modo res se habet, ipse Hesiodus et narrationibus de rometheo et pimetheo memoriae traditis et ratione qua in Theogonia eos cum Atlante praecipue et Menoetio coniunxerit naturam et sensum eorum satis mihi quidem videtur indicasso:

cum Promethei sit homines adiuvare, Epimethei est nocere hominibus dubium non est, quin utriusque indoles ipsis nominibus indicetur. προμαμείας et ἐπιμημείας quam dicit Stephanus Byzantius hominum instar sunt quod considerans etiam quid uterque passuasit melius intelleges ἐπιμνεια enim ipsa homini qui ea utitur detrimento est sic Epimetheus quoque, τε δὴ κακιν ν , ἐνδαπε. προμαμεια autem ipsi homini certe valde commoda est at qui a praeditus est, facile superbior atque audacior fit quam hominem decet sic rometheus, ea indole usus, quam nomen significat, ποικιλύβουλος, αἰολύμφις ipsa sua natura, ut cum Iove prudentiaeertare auderet, illicitus est hic mihi videtur sensua fabulae esse, quem Hesiodus quoque narrationibus suis adumbravit et indicavit: Ρromethei id sibi comparare cupiunt et student, quod eos habere propter deorum voluntatem nefas est etiamsi quod habere cupiunt

aequantur, a dis puniuntur sic rometheus et προμ-είας exemplum est et superbiae a Iove punitae. nec inconsulte hominea

76쪽

antiqui romotheum ignem furatum esse fabulabantur ignia nimomnis vitae humanae fundamentum videtur esse, qui tamen divinam naturam aperte prae se fert, ita ut inde a primis temporibus hominum in usu eum fuisse dissicile fuerit credere. - Epimethei autem, cum rerum naturam ignorent, malum passi prudente fiunt. itaque et rometheus et Epimetheus, quamquam alter certe et Hesiodo et ante Hesiodum deorum vel Titanum in numero habitus

est, tamen proxime ad humanam naturam accedere videntur'. uterque alteram partem humana mentis repraesentat Epimetheus autem, qui primam mulierem recepit, ipse fere primus omnium vir cogitatus esse videtur.

Promethei quod ad naturam attinet simillimi sunt et Menoetius et Atlas, id quod epithotis quoquo ab Hesiodo nominibus adiectis significatur Atlas enim est κρατερόφρων, Menoetium περκύδαντα primum dicit, quod verbum certo ad verbi βριστὴς sensum explicandum est v 51M punivit eum Iuppiter rνεκ' ειασθαλίης τε καὶ ἡ νορέης περόπλου v. 516). nimiae igitur superbiae exatant exemptri et Menoetius et Atlas et romotheus quas Menoeti et Atlantis sabulae fuerint, non iam constat Menoetium ἐν τη ιτανομαχία a Iove in rebum deiectum esse facito erat ex Hesiodi versibus concludere ita Apollodorus bibl. I 2 rem tradit, nimirum ali

rum narrationibus usus unde artam Menoeti ceterorumque cum

Titanibus coniunctionem intellegere licet, quorum propter naturam simillimi sunt conferas quaeso heog. v. 207-210. quid de Hesiodi loco iudicandum sit, contra Roberti opinionem supra iam exposui p. 8). certum scelus, quo commisso punitu sit, afferre facile supersedero Hesiodo licuit, cum epithetis adiectis et praecipus versu 1 causam supplicii in universum satis indicavit: propter superbiam Menoetius in Erebum deicitur eundem esse Menoetium

et Menoetem, quem Apollodorus bibl. I 5, 10,1 in Erythia lutonis

boves pascere dicit, Robertus l. l. I 48 adn. 1 suspicatur grave autem est Menoetium in robo esse disertis verbis Hesiodum dicere a Menoetio enim incipientibus etiam de Atlantia st ri motae suppliciis res satis grave enucleare licebit. Monoeti supplicium simili modo mihi videtur explicandum esse atque o. g. Tantali et Sisyphi nicia ad risisse tingehetire se id sin Tantiaos una Sisyphos a so in Tartaro), sonder ais r prusentante evisse strasen die isti nur si im enseus resen si Wilamowitzius de his suppliciis iudicat hom uniers. 202).

I Eundem in modum Wonius do Prometheo iudicat Aesch. Prom. d. Reu, Gissae 864, p. VID.

77쪽

Menoetius quoque propter superbium qua peccaverat in Erebum deiectus omnino poenam significat qua nimia superbi assiciuntur. neque igitur certa supplicii causa quaerenda est nec aliter et Atlantis et romethei, quos similibus de causis atque Menoetium punitos Ense vidimus, supplicia intellegenda sunt certe apud Hesiodum n o Atlas, qui ἐν πείρασι γαίης caelum serre dicitur, nec ΡrometheuΗ, qui nescimus qua in parte mundi stipite percussu et vinctus ab aquila Iovis laceratur, in Erebo sunt a detegere mihi videor Posse indicia, quibus utrumque olim in Erebo vel artaro supplicio

affectum esse comprobem quod ne mirum quidem esset uterqueoni sicut Menoetius Iapeti filius est, a Titanibus igitur sunt Proximi, quos in Tartarum a Iove deiectos esse nemo ignorat. do Atlante ipse Hesiodus satis aperte loquitur, quamquam solis everbis πείρασιν ἐν γαίης v. 18 Tartarum me nimis temere colligere dicas. Quae autem sunt πειρατα γαίης quid significant verba γTheogoniae . 806-819 aperte ideo sunt inventi, ut locum versuum ris in obtinerent, quibus artarus describitur qui attento animo neque re praeiudicata v. 807l19 perlegerit, dubitare non poterit, quin e de Tartaro agant, qui Oceano flumine a terra

secernatur neque enim sub terra est, sed extra terram, ultra

terra fines positus in ipsis Oceani ripis Cottus Gyes, Briareus habitant, quos Titanum custodes Iuppiter constituit Titanes autem in Tartarum sunt inclusi post Titanomachiam. itanes προσθεν habitare dicuntur πέρην άεος ζοφεροχ, quae Verba aperte hoc modo interpretanda sunt totus artarus tenebria circumdatur. quas in tenebras ingressus primum ad Centimanos et itanes, quos illi custodiunt, pervenis ad ipsa Oceani ripas habitant. ubi Tartarus, terra obscura, i. e. tenebris circumdata, incipit, αειης sunt principia simulque fines maria et caeli: principia sit fines inter se contingunt. - eadem de Tartaro sententia magnis partibus versuum 729-806 profertur sano toti descriptioni satis multi sunt inserti versus qui id agunt, ut Tartarum sub terra positum esse ostendant primi statim versus 722-25 de Tartaro subterraneo aperte loquuntur neque aliter v 727m inde a verbis

αυταρ πεμεν. at versus 26 7τω πέρι χάλκεον ερκος ἐληλαται αμφὶ δέ μιν νυξτριστοιχεὶ κέχυται πεο δειρτνhao cum sententia coire non ridentur. κος enim aperte murum significat, qui totam hanc mundi partem circumdat sed quo modo Tartarum subterraneum, cuius alterae partes super altera structas

78쪽

esse necesse est, muro circumdari et a terra secerni posse contendes γ- parte vel regiones Tartari inde a v. 729 describuntur ita autem posita esse videntur, ut alteram transgressus ad alteram pervenias neque altera super alteram posita sit. hoc aperto significat verbum ἔνθα quo singulae regiones, quarum incolas nominat poeta, qui quidem Hesiodus certe non fuit, cum Tartari descriptionis in Thoogonia locus omnino non esset , inter se conectuntur. ad torrae radices sicut in versibus quos modo tractavimus attanea sunt. hoc primo loco verbum ἔνθα omnino non intellegitur, misi mixtae antecedentium versuum sententiae ratione habita terrae radioea' aperte ad Tartarum subterraneum pertinent, cum quibus Titanum regio coniuncta esse non potest, nisi sub eis posita est hic autem sensus a verbo ἔνθα prorsus alienus est si tota descriptio unam de Tartaro sententiam proferret, etiam hic σκηγαὶ καὶ πείρατα terrue afferrentur, ad quae Verbum ἔνθα aperte spectat. neque v. 732 3 ad Tartarum subterraneum spectant, sed ad regiones, quae ultra mare et Oceanum positae sunt. - . 736l9 errore huc inserti sunt ex altera illa loci recensione, quae versibus 807-819 continetur 736 739 - 80T-81R o. 740 5 iterum de Tartaro subterraneo agunt qui autem sinquuntur Versus 746-757 alteram rursus sententiam proferunt de regionibus ultra Oceanum positis quonam modo, id quod fieri

necesse esset, si de Tartaro subterraneo ageretur, Verbum πρόσθε

v. si sensum verbi Ἀπερθεν habere potest nullo modo. aedita res est constituta, ut, cum antecedentibus de Titanibus prope ad Oceani ripas habitantibus locutus sit poeta, hoc loco Atlantem ante Titanes constitutum esse dicat qui igitur a terra Veniens Oceanum fuerit transgressus . in terrae, esteli et Tartari finibus Atlantem caelum forentem primum videbit. tum itanes a Contimanis custoditos itaque parvo tantum spatio Atlas a Titanibus,

quorum in numero ipso videtur habendus esse, secernitur. eandem

sententiam versibus 807-819 proferri vidimus, nisi quod Atlas illic omissus si bene autem hic adicitur, ubi caeli quoque quod fert fines esse dicuntur. aperta res fit ei versibus, quibus apud Atlantem Dies Noctem convenire dicitur. Dies ἔσω it cum Nox

θυραζε ἔρχεται. mum Diem Noctemque e Tartaro subterraneo Venire per terram dices noli quaeso offendere in verbo καταβήσεται atque hoc verbo Tartarum indicari subterraneum contendere. eodem

κεκρυφαται', ubi propter Verbum ἔνθα de subterraneis regionibus cogitare non licet, eodem aio, modo hic Diem ἔσω καταβαίνειν dicit tenebris enim immersus ita occultatur, ut ipse quoque πιζύφον celetur iam Voeloherus qui libello suo liber homerisOhe

79쪽

geographie und welthunde primus ni fallor sagacissime a res

tractarit Verba κατέρχεσθαι, καταβαίνειν, καταδυνα etc. ubique ad

Tartarum subterraneum tantum pertinere iure negavit cf. p. 136l8). etiam Odysseae carminis Cpoeta, qui de regionibus ultra Oceanum positis agit, verbis ατ ζόφον ηερόεντα utitur idem aperte significans atque Theogoniae interpolator 1 57, 155). v. 475 πως inquit, ἔτλης Αιδόσδε κατελθέμεν cum v. 563 4 eandem certe rem

significans dicat se δὲ μετ' ἄλλας ψυχας εἰς ἔρεβος νεκύων κατατεθνηώτων res aperta fit versibus 36l comparatis . . αἱ σαγέροντο l ψυχαὶ πεξ ἐρέβευς νεκχ - κατατεθνηωτων. sic in Theogonia quoque Dies atque οὐ mε ζόφου et κατα ζόφον re bene dicuntur. - neque alia sententia v. 758-766 de mortuorum regionibus profertur, nisi verbum καταβαίνων v. 761 falso interpretaris bene enim Sol ad vesperum καταβαίνειν dicitur, cum ipsum

caelum ad terram se deflectere videatur mirum autem in modum

versibus 767-773 774 ns traditur quidem l duae sententiae non

modo coniunguntur, ne etiam plane inter a commiscentur aguntonim de lutonis et roserpinae domo, ad quam poeta regiones ultra Oceanum positas quasi perambulans hoc loco pervenit. regiones ultra Oceanum iterum aperto verbis ἔνθα et πρόσθεν

v. 767 significantur, de quibus iam dixi. luto autem χθόνιος Vocatur V. 767), quo verbo adiecto deua aperte in terra vel subterra habitare dicitur, unde poetam rem satis obscure agere licet colligere, quamquam in universum vox χθόνιος ita ad lutonem spectat eiusque proprium est epithetum, ut fortasse ne hoc quidem loco mirum sit. - lutonis et roserpinae domum Cerberus custodire dicitur cum Cerberus fero idem videatur esse atque Oribus, Geryonia canis, qua de re infra loquar, et regio, qua Geryones et Orthus versantur, aperte ultra Oceanum sit posita nec subterranea cogitari possit, praeter vocem χθόνιος etiam v. 767-773 Erebum, non Tartarum significare videntur tamen nescio an remOVendi sint nam verbis δήμοι Λίδεω καὶ Περσεφονείης semper Tartarum subterraneum, quo mortuorum animae decedunt, ita significari constat, ut tota haec mundi pars his verbis comprehendatur hoc autem loco singulae Erebi partes perlustrantur, inter quas ex inopinato tota regio commemoratur; nec potest id, quo totum significari Videtur, pars totius dici. - versus sequentes aperte de regionibus ultra Oceanum, . . de Erebo, non de artaro qui est subterraneus agunt neque solum verbo ἔνθα haec sententia indicatur, sed etiam verbis ψι- δε πάπτη κίοσιν αργυρέοισι πρις-οανιν ἐστήρικται, quae verba omnino intellegi non possunt, si ad

Tartarum referuntur. 5.

80쪽

Itaque versuum 729-806 poeta, qui Tartarum describere voluit, regiones descripsit, quae ultra Oceanum sunt, a dis hominibusque

secretae sane etiam Verum artarum subterraneum commemorat,

quas duas sententia ita commixtas esse videmus, ut valde mihi sit dubium, an versus qui de Tartaro agunt removere liceat suntvv. 722-728, 40-745, 87-792). immo ipsum interpolatorem minus intellexisse arbitror, quae similibus fortasso descriptionibus usus narraret quae autem sint regione ultra Oceanum Odysseae carminibus comparatis intellegitur Ulixes enim a Circas 49 sqq. ἱκέσθαι εἰς ωίδα δομους καὶ ἐπαινῆς Περσεφονείης iubetur, ut e Tiresia vate reditum quaerat quo ut perveniat eum Oceanum transgredi necesse est, qui aperte lutonis regnum a terra secernit alteram ad ripam Oceani navo relicta ipse ad Plutonis domum accedere iubetur v. 510 sqq.). tota regio tenebris operta est nec umquam solis lumine tenebras tolluntur 1 10-22). Ulixes in limine stat lutonia regni, mortuorum animae, sacrorum

sanguine allicitae, πὲξ ἐρεβευ Ulixi appropinquant. Verbo ἔρεβος hic idem aperte significatur quod Theogoniae interpolator γένονα εροεντα dicit, quo e g. Titanes celantur ad ipsum lutonia regnum pervenit Ulixes, quod ab Oceano terminatur.

aliam de mortuorum regno sententiam atque Iliadis carminibus proferri negat locum ad quem Ulixes pervenit aditum tantum

Tartari subterranei esse contendit minime autem sic e g. Versum

512 intellegere licet, quo Ulixes apertis verbis εἰς Λίδεω δομονευρώεντα ire iubetur ad eundem sensum, non alium quadrant .

527 sqq. quibus εἰς Ἐρεβος στρέψας oves immolare iubetur Anticlea mater ex Ulixe quo modo π ζόφον ηερόεντα pervenerit mirata quaerit, cum eo pervenire mortuis tantum liceat s 155), Ulixes ipse ae necessitate coactum εἰς Λίδαο pervenisso dicit λ 16M. ergo Oceanum transgressus ipso in Erebo eat, non solum loco aliquo, unde in Tartarum pervenire liceat. Neque binosiodo haec de mortuorum regionibus aententia aliena est nusquam enim artari mentio fit, nisi . 119 stversibus inde a V. 617, quos Meyerus interpolatos esse comprobavit. etiam . 119 removendus est, qui certo ab auctoribus antiquissimis ignoratur, ac a Platone, Aristotele, aliis Tartarus igitur i. e. Plutonis regnum subterraneum, omnino ab esiodo alienua est. hac igitur de causa, non ea, quod facile ait eam removere, tota Tartari descriptio removenda est of Wilamowiis Eur Herc. I 4Φ. immo rebus est, ubi Titanes ceterique celantur, terra ultra Oceanum posita et perpetuis tenebris obruta. ad vesperum, unde Nox