Quaestiones Hesiodeae criticae et mythologicae

41쪽

δις νυν μοι φιλύτντα καὶ zμερον - τε συ παντας δαμνιν ἀθανάτους ηδὲ ψηὶ τοὐς ἀνθράπτους. ideo igitur otiam Venus Minervae Vulcanoque subiungitur, ut nova illa reatura omne viros amoris desiderio impleat. s. a 215ss.)Iuppiter enim omne viros amore eius Vinci Voluerat, quam eis detrimento daro constituerat. - qua de causa mulier illa viris detrimento esset, poeta nondum explicinit statim autem, ut etiam hoc

intellegamus, curat quartus enim accersitur Mercurius v. 67lf, qui mulieri quas in ipsius potestate posita sint attribuat impudentem enim mentem fallacesque mores dat virgini, neque dubium est, quin mulier his donis praedita μέγα πυια ἀνδράσιν futura sit. iure et consulto poeta Mercurium improborum morum donatorem facit astutia enim et fallacia ipse satia superque est praeditus.

Sic usque ad versum M omnia non solum apte, sed etiam bene vel optime decurrunt ubique poetam corto consilio usum esse Videmus: neque quicquam scripsit, quod scribere opus non fuerit, neque quicquam, quo ad rem bene intellegendam pus fuerit, omisit, ita ut omnia iam dilucida sint atque facile intellegantur hanc veram se artem, magno poeta dignam, nemo facile negabit nec du- hilaro licet de sensu sabulae ἄνδρες sunt, qui magno malo assiciuntur; ἄνδρες hoc ipsum malum valde amabunt sic voluit Iuppiter. sine dubio prima mulier sat, quam essingi, quam pulchritudine, gratia nec non impudenti animo instrui audimus.

Iam autem quae sequuntur minus ad antecedentem narrationem quadrant iamdudum his in versibus, dico vorsus 69-82 offenderunt viri docti atque suo iuro eos si dem poetae esse cuius antecedentes negaverunt ita Lehraina primum censuit, tum

aententiam de hi versibus protulerunt qua re tamen ossicio etiam hos versu pertractandi non liberamur gravissima enim argumenta sicut antecedonis in Theogoniae et operum narrationibus comparandia praebebunt. Prima statim verba ες ἔφατο non solum dubitationem movent, Aod etiam porto quae rei condicio sit ostendunt nam post Vera 5 58, quibus Prometheum adloquitur, Iuppiter non locutus est, as post rettulit, quae singulis deis mandasset quo igitur modo verbia ες ἔφατο narrationem excipere poeta potuit nec potuit nec fecit faciamus autem re vera locutum esse Iovem Versibus antecedentibus, ut Verbia ες ἔφατο octo emo continuetur: qui aequuntur ne consilio quidem cum antecedentibus conspirant. Iovis

42쪽

mandata essici narrant quae autem aliis mandaverat ab aliis unoessiciuntur, vel qui mandata acceperunt alia nunc atque mandata erant essiciunt. Vulcanus Virginem essingere iussus ad dearum immortalium exemplum emit aliquid quid sit in obscuro eat virginis pudicae simile deinde Minerva, quam consulto muliebria opera novam creaturam docere poeta V. 64 narravit, hic cingit eam atque exornat recte iam Goetilingius verba ζεο νε δὲ καὶ κόμμησε de veste ipsa intellegenda esse monuit quid autem versibua 63 et 64 ollatis eveniat, nisi illi alia Minervae mandari atqucthi essicit, non ideo of Goetii adn.ὶ - sequuntur Gratiae, Suada, Horae, quae aureas munditias atque florum corona virgini imponunt num iussae hoc faciunt num omnino talibus de rebus locutus est poeta Versuum antecedentium 3 illi consulto Venus ea afferre dona dicitur, quae sola Venus dare potest hic autem Gratiae, orae, Suada quod minime ad rem pertinet ossiciunt. quas iure ipsam Venerem fere eisdem rebus exornare statuendum est in Cypriorum fragment 3 1 . neque dubium esse potest, quin versuum 3-75 poeta, qui hoc nomine vix dignus AsBvidetur, Cypriorum versus iamdudum ad hunc locum a viris doctis allatos imitatus sit comparandi etiam sunt hymni homerici sextivv. 10 11. versum 76 autem non solum cum Benileio ceterisque removeri opus est, sed etiam quo consilio sit inventus comprobari. interpolator aliquis aperte versum a 187 imitatus versum inseruit, ne cum Minerva, tum Gratiae, Suada Horae exornandi virginem munus susciperent quod igitur versus 72-75 his deabus distribuunt, a sola Minerva essici voluit: πάντα δέ οἱ χροι κύσμον ἐψήρμοσε Παλλας -ο νη itaque interpolator versu 7 versus 72-75 expellere voluit. Heius, qui versum 76 pro uno versus fictum esse iudicavit sed pr. p. 15), omnia quae versibus 72-75 Minerva, Gratiae, Horae, Suada fecisse dicuntur, versus uni Minervae attribui neglexit. - Mercurius autem solus quae Iuppiter ei supra imperavit facit; neque ero illa solum mandata essicit, sed etiam vocem addit

noVRe creaturae, cui denique nomen Ρandorae dedisse dicitur. nova igitur offensio exsistit. Vocem enim Vulcanus Ρandorae'

indere iubetur v. 1), neque scholiastae differentiam inter verba v. 1 et φωνη γ. 79 tantam esse concedemus, ut Vere alteram Vulcanus, alteram Mercurius dare possit scholiasta cum aliud esse αὐδήν, aliud φωνήi statuit nimis subtiliter agit. nam ιππος αὐδήεις Τ 408 os equus loquendi facultate praeditus. Theogoniae interpolator portenta illa, quae Vulcanus landorae' Vesti intexit, ζωοισι ἐοικόμα φωνήεσειν esse dicit Theog. 58M, ita ut inter Verba αὐδήεις et φα νήεις discrimen statuere non liceat. quid

43쪽

porro sit re vera discrimen inter αυδν' et α-νην ut αυδή significet facultatem loquendi, inini autem ipsam vocem, nonne eadem res facultate data loquendi quae voce data emcitur resutatur igitur scholiastae explicatio qui discrimine illo statuto verses 79 offensionem inesse negat dicat igitur quisquam ab interpolatoris arte quae qualia

ait iam vidimus alienum non esse id nunc Mercurio attribuere quod supra Vulcanus iussus erat facere cui concederem nisi versu de voee Pandorae danda inter eos versus interpositus esset, qui ad Plane aliam rem spectarent aperte enim versus 77, 78 80 ea circumlocuntur et amplificant, quae V. 67. dicta sun quos qui invenit nescio qua de causa etiam φων ν hic commemoraVerit immo recte enueiumramniumque, quo Machius secutus est, emum T remorias censeo, quem posterior interpolator in ipsam interpolationem eodem modo inseruit quo etiam versum 76 insertum esse Vidimus qui interpolator certe, ut versum fingeret, adductus est verbo λόγους v. M. at hac ipsa re, quod vox Ρandorae data commemoratur, postquam iam mores eius descripti sunt quorum para etiam αἱμυλιοι λόγοι sunt, versus 79 origo extra dubitationem ponitur. qua re cognita versuque toti narrationi abiudicato bene inter se coniunguntur Verba ἐν ἄρα οἱ στμεσσι, ... θῆνι θ εο κηρυξ, sicuti Supra poeta dixit: ἐν δε θέειν κυνεον τε νύ- ... ' μίαν γωγε κτλ. V. H. - versus 80-82 nomen asserunt, quod Mercurius feminae iam creatae, ornatae, edoctae dedit. sunt qui v. II poetae huius partis esse negent, primusque Lehrsius qu. p. 28 nomen Pandorae omnino posteriori aetatis esse contendit atque eminam'

potius eam vocatam esse:

ὀνύμην δὲ τήνδε Θαῖκα et profecto de prima femina creata agere poetam v. 50-68 iam

Vidimus tamen Lehrsium non sequemur immo haec summa est et consilium horum versuum, ut Ρandorae nomen afferatur quam quaestionem in posteriorem commentationis partem removeri opus

est de ipsi autem versibus 9-82 iudicium non ambiguum est unus versus 1 prohibet, ne totam partem eiusdem poetae esse dicamus, qui antecedentem locum tam prudenter composuit prima mulier ipsa virgo est neque vero virginia similia, sed dearum inmortalium. - tota pars, c. v. 69-82, aperte in Vicem Versuum

59 8 composita est, in ipsam autem interpolationem postea in- aerii sunt v 76 o 89. versibus 69-82 igitur remotis ad aequentem narrationem aggredimur Iuppiter dolo illo, quem hominibus o esse comparaturum dixerat, effecto Mercurium ad Epimetheum mittit qui hominibus donum Iovis afferat. bene igitur procedit narratio: versus 3

44쪽

excipit versum M. in habuit poeta quo modo Iuppiter primam mulierem fieri voluisset narrare mandata Iovis etiam perfici tacere licebat mulier modo creata, ea enim est δόλος αἰπυς

ad Epimetheum mittitur Epimetheus autem romethei fratria admonitioni non obsecutus benigne mulierem accipit ubi autem

malum accepit, re Vera malum esse donum cognovit ). bene a

ratio procedi at, dices, qua de causa Iuppiter malum quo viros assicero voluit, ad Epimetheum mittit re vera quae fuerit inter

Epimetheum et viros mortale coniunctio nescimus exstitisse coniunctionem aliquam versim edocemur ideo enim Ρrometheus no donum aliquod Iovis acciperet fratrem admonuit, ne omnibus mortalibus malum fieret unus igitur versus M coniunctionem inter Prometheum

atque Epimetheum et mortales fuisse significat neque de bono narrationis progressu inde a versura dubitar liost

Epimetheo mittitur prima omnino mulier narrationem adhuc pr ductam nondum absolutam esse et ex ipsa re et e versim cognoscerct licet. nam muliere accepta non solum Epimetheo sed etiam viris mortalibus malum comparari iam . M poeta indicat neque igitur inooorto consilio ipsum Epimetheum malum acceptum quid sit cognoscere poeta dicit versus 89 cum quod in universum iam comperimus repetat, ideo aperte est inventus ut ad accuratam explicationem transitum efficeret explicare debuit poeta, qua de causa mulier illa non solum Epimetheo sed etiam viris mortalibus damno esset atque rationem et, ut ita dicam, formam explicationis iam in priore narrationis parte quasi delinearit viro malum, quod Iuppiter eis comparabat, valde amaturos esse dixit, etiamsi malum esset malum quod emngitur mulier est neque vero omnes Viri omnium temporum - Viri futurorum temporum consulto indicantur verbia ἀνδράσιν ἐσσο- μένομνι - hanc unam mulierem amabunt itaque haec una mulier instar est totius generis muliebris atque malum quo Iuppiter Viros affecit, muliebre genua est quod quamquam disertis verbis non

dicit poeta, tamen addubitar non licet, neque aliter de hac re Schoemannua comm Theog. 211), irohhomus l. l. pg. 45), Meyerus l. i. g. 93 94 iudicaverunt quibus robus et haec una mulier et totum muliebre genua et Epimetheo et omnibu viri noceant, in universum e versibus 67 68 comperimus est enim impudenti animo et mendax his igitur in argumentis versari debuit poeta, si quod in universum iam indicavit expositurus erat post Veraum 89, qui transitum ad hanc explicationem facit atque duo sunt, quae Oetam

1 Verba με δὴ κακὲν ου Doησε simile est Ἐπιμηθέως veriloquium atque

Pandorae v. 1.

45쪽

expositurum esse ex ipsius verbis concludamus necesse est primum breviter eum dicturum esse expectamus: mulier a ΙοVe cre-nta, quam Epimetheus accepit, prima omnino mulier erat, a qua omnes mulieres genua ducunt atque eodem modo quo Epimetheus quamquam a fratre admonitu hanc mulierem excepit, viri mulieres amant nec amare desinent, qui amor donis Veneris efficitur.' haec

ultima versibus 57 58 et inl66 iam exposita hoc loco ideo tantum

OOmmΘmoro, ut sensus fabulae appareat poetae de prima omnino muliere loqui satia esse potuit.). deinde: malae autem sunt mulieres detrimento enim sunt vitae Virorum secundum malo moreS, quos prima Mercurius dedit'. haec exspectomus necesse est, cum

versu's adiecto ipso poeta se narrationem producturum esse indicaverit ). etiam hac cogitatione prohibemur, ne sabulam ab ipso Poeta Versu 89 conclusam esse arbitremur quicunque enim fabulam Operibus inseruit, sive Hesiodus sive interpolator aliquis, certo consilio hoc eum fecisse necesse est. neque Ver apparet uniVersa fabulae sententia atque consilium, nisi versibus nonnulli ea quae adumbravi exponantur qua explicatione adiecta fabulae sententia apparebit atque eo mihi quidem spectare videtur vitam humanam omnino in peius mutatam esse, summi autem momenti essem

borare Viros.

At quae sequuntur valde aliter sunt comparata ne Verbum quidem

facit post de rebus illis, quas ipse in antecedentibus praecipue uv. 57 58 et 5l66 significavit. antea, inquit, omnibus malia morbisque liberati vixerunt in terra homines ubi ipsum verbum

θρώπων secundum antecedentia contra exspectationem inserri

non temere mihi videor monere. ἄνδρας poetam dicere oportuit). at mulier dolio aperto mala inter homines emittit inde ab hoc tempore terra mali est impleta una Spes remansit in dolio illo'.

quaenam intercedit ratio inter hos versus et antecedentes prorsus nulla neque vero satis intellegi possunt nescimus qui πιθος sit, quem ἡ γυνή aperuit nescimus, ubi collocatus fuerit mulierem, quae dolium aperuit, Pandoram esse fortasse recte e versuum nexu suspicamur, qua de re etiam infra agam. at dubium esse videtur, an haec Pandora' prima mulier fuerit unde omnino Venerat dolium γTamen versu 9 95 bene decurrunt omnia ita exponuntur, ut quae nos intellegere non possimus antea exposita fuisse videantur,1 Ne quis malum ex Theogonia notum osse dicat, hic iam praemonere mihi liceat, id quod intra comprobabo ac rationem, quae inter Theogoniae et operum laeos intercedit, non ita eam comparatam, ut hoc concludere liceat.

46쪽

unde hos versus e maiore aliquo conexu sumptos esse concludamus necesse est carmen iuud, quod fingere debemus, id egisse videtur, ut omnia mala ab una muliere in terram delata esse narraret. haec autem res est gravissima, qua plane Versus a nostra narr tione secernuntur, his quidem versibus mala ab una atque certa

muliere apportata esse narrari neque igitur hic de prima muliere agitur, quae totius generis instar est, neque mulieres omnino malae sunt, sed una mulier lim mala hominibus attulit proxime igitur accedit haec fabula ad iudaicam de prima muliere neque enim Va, quia mulier est, Adam omnibusque hominibus detrimento est, sed quia contra Dei voluntatem peccavit plane alia est haec fabula atque quae v. 50-68- 83-89 continetur, neque integra est fabula versuum 90-104 - si quidem una fabula his versibus proditur, qua de re dubitati exsistere potest sed fabulae vetustae fragmentum, quod interpolator aliquis nobis conservavit interpolatos enim sase v. 90 104 ex eis quae dixi manifestum fit. octe hoc exposuerunt Κirchilomus et Meyerus, qui etiam tota operum narratione duas fabulas conglutinatas esse perspexit, quarum prior deprima muliere usque ad finem non sit perducta, cum alteri desit initium l. l. p. 94). - an altera fabula omnino fuerit coniuncta eum Epimetheo et rometheo valde dubito neque enim Epimetheus ullo verbo commemoratur neque id quod contendere solent, de eius domo agitur verba enim ἐν ἀρρήκτοισι δύμοισιν ipsum dolium significant nec id quod etiam Meyerus arbitratus est, ad ΕΝ- methei domum spectant. remansit, inquit poeta, ἐν ἀρρήκτοισι δύμοισιν quos ni ἄρρηκτοι fuissent Spes facile perfodisseti no o porta quidem effugere potuit, cum antea iam mulier clauderet dolium' verbis oυδὲ θυρα ἐξέπτ η κτλ. res manifesta fit: perculum dolii porta dicitur, totum igitur dolium quasi domus est, ubi Spes remanere cogitur, cum malis per malignitatem mulieris illius em-gere liceat sic roculus quoque qui hanc dicendi rationem vehementer vituperat locum interpretatur: κακος δὲ εἶπεν ἐν ἀρρήκτοισιν δύμοισι V ἐπὶ του πίθου δύμον εἰπων ' praecipue autem, ne dicam solis his verbis nisi sunt viri docti, qui usque ad hoc tempus multoris ot doli fabulam cum Epimethei fabula arte cohaerere contendunt, cuius sententiae fundamentum corruit, si recte verba illa interpretatus sum unus, ni fallor, Lennepius recte de hac re iudicavit. neque enim propter Epimetheum, qui utriusque fabulae pars integra fuerit, sed propter similem fabularum sententiam coniunctae sunt

has duas fabulae utraque enim vitam humanam a muliere depra-VRtam esse narrat altera prima a muliere quae instar est totius generis, altera a certa quadam muliere. neque enim γ-x verm

47쪽

M ommemorata pruna mulier videtu esse, sed eerta quaedam, ut noli vitae humanae depravatio crimini datur. Me 'si horum VΘrsuum poeta ita eat usus, ut eum de hac muliere antea verba fecisa necem ait colligere. - ut huius tabulae aenaum explicent,

viri docti abri fabulam 5 inerro solent quae quamquam alitereat omparata ad idem pectat, quod illa explicare studet nempe ad vitae humanas depravation- Babri autem in tam mihi videsur huic, quae Operum versibus 90-104 traditur hic onim dolium quod aperitur omnia bona eontinet, quae dolio aperis ad deos confugiunt una Spo excepta, quae sicut in operibus ne effugiat impeditur aenaus fabulae hic sat bona in dolium unt inclusa, ut homine iis fruantur dum in dolio uni bona atque felix vita hominibus eat comparata dolium aperitur: atatim omiunt cetera bona, sola Spes remanet apud homines τοιγα ἐλπὶς ἀνθρώποις μήνη συνεστι quae igitur in dolium sunt inclusa, in poteatato quasi hominum unt in operibus autem quae in dolio sunt a cernuntur a Vita humana dolio aperto mala irrumpunt in vitam humanam, Spes autem iterum includitur qua in narratione valde mirum esse ridetur, quod una cum malis Spos in dolium inclusa a dicitur et offendorunt hac in re iamdudum viri docti indoab Aristarcho, qui quomodo locum explicare studuerit rioculus ad . V. 97 memoria prodidit Lehrsius homine Spem, cum in dolium inclusa ait, in potestate sua retinuisse dicit, cui Schoemannus amentitus est sed mala aperte ideo in dolium inclusa erant, ut secernerentur a Vita humana; itaque Spes si in dolio remansit

etiam nunc secreta esse videtur a Vita hominum, quibus ne sperare

quidem liceat secundum hanc fabulam iis autem qui Spem ipsam in malis numerandam eas dixerunt rectissime iam Aristarchus )et Schoemannua oblocuti sunt nescio an G oeulinius iure Thu-oydidem et Sophoclem afferat, ut spem in mali habitam eas a Maecia comprobet neque enim temere Sophoclem Ai. 473. Antig. 615 praecipuo contra Aeschylum certare mihi videor contendere, qui Spem sane in bonis habuit conferas Promethoi versus 252 4 Κ:- ob ποῖον ευρων τησδε φάρμακον νουσου; Ira ' πλὰς ἐν τυτοῖς ἐλπίδας κατέροισα.

- μω ὰφέλημα τουτ' ἐδω σω βο-οῖς. dubium non est quin Aeschylus Spem . quamvis esset τυφλν, in bonis, non in mali habuerit. eadem sentsntia abri fabula MI ἀκορολογειν dies Hesiodum Spem in malis numerantem. η γὰρ πω

48쪽

profertur'. omnia bono a diffugiunt sola Spes apud homines x tinetur in f ocis icitur habetur Spes in operibus autem Spes inma i habetur qua de re dubitatio e latere non potest qua de causa ne- io an non verFus 9-104 unam atque integram narrationem contineant qua in re adhuc Omnes consenserunt , immo et ipsi

Ver- 90-1 A variaram narrationum reliquias mihi quidem vidEntUr eontinere quas pye Operum interpolator et concinnavit et in opera inseruit bet. procedit nariatio usque ad versum M. ubi Spes introdueitur alius tabulae fragmentum cognoscere mihi videor. ver,ia 100-104 exeipiunt fortasse aliquot versus inter versu in et 100 perditos quibus de uno aliquo singulari malo actum fuerit cui αλλα μυρμι λυγρα Opponantur sic re vera etiam versibus M-104 non unius sed duarum fabularum fragmenta conglutinata praebentur sed quin ipse interpolator versibus 90-10 se unam et integram fabulam narrare simulaverit dubitan non esse mihi

videtur.

Iam trebhostius il l. g. 48 utramque interpolationem, qua vetusta de prima muliere tabula et aucta et commutata eat sunt versu 69-82 l. - 104). arte coniunctam esse suspicatus est, id quod re vera simillimum veri est hoc enim ex ipsis versibus stolligere licet poeta qui fabulam de prima muliere narravit mulieri nomen neque dedit neque omnino novit nomen. sed nomen exstat in versibus interpolatis cum autem tota narratio de origine primu mulieris maxima et arte et diligentia sit composita, nomen 'Ρandorae', quod in interpolatis tantum versibus exstat, a prima muliere omnino alienum fuisse verisimile est, sicut ne Theogoniae quidem versibus, si Theogoniam hoc uno loco mihi licet a ferre, nomen primae mulieris exstat fuerunt igitur duae fabulas de depravatione vitae humanae altera qua mulieres omnino virorum detriment creatae esse dicebantur hac fabula prima mulier, quae omnium est instar, mala fuisse narrabatur altera autem

fabula uni mulieri vita hominum depravata crimini dabatur.

hanc certam fuisse mulierem nomine aliquo praeditam ex ipsius fabulae ratione veri est simillimum qui hanc fabulam cum altera coniungere voluit, sicuti nunc fabula coniunctas reperimus, facere non potuit, quin nomen huius mulieris, quod commemorare certe debuit, etiam primae mulieri daret hac re considerata nonne

I De Babri fabula f. O. Crustus, de Babri aetate, in stud Lipa II 210. haud scio an abrius praeter operum narrationem Aeschyli noverit locum supra

allatum.

2 Unus Spo luc Hes. p. et D. M. Spo , ipsis 18is num uni poetae hic locus attribuendus esset, dubitavit adn. v. R.

49쪽

utramque carminis interpolationem, alteram, qua Fandorae' nomen memoriae proditur, et alteram, qua fabula de una illa muliere narratur, unius esse interpolatoris iure colligimus, qui versus 69-82 propior versus 9 104 interpolaverit 3 nomen autem Ρandorae', quod in reliquiis variarum fabularum ab interpolatore concinnati exseribat, alio carminis loco commemorari debuit quod ipsi versus 9 104 quibus pristinam narrationem aucturus erat

nomen Pandorae non protulerint, mirum non est in carmine, quod omnino Ρandorae fabulam enarrarit, unde fortasse versus

90-95 - - 1 - 104 interpolator sumpsit, vox γ-hiandoram satis significavit interpolator igitur, ut fabula satis intellegeretur, in priorem locum carminis versus aliquot 69-82 inseruit, quibus Ρandorae nomen traderetur. - errant igitur omne interpretes antiqui nec non recentes, qui primam mulierem ab Hesiodotandoram nominatam esse contendunt nominis explicatione, quam interpolator adiecit, id videtur egisse, ut coniunctionem inter primam mulierem et Pandoram artiorem efficeret prima mulier ab omnibus feredis deabusque hominibus datur, praesertim cum interpolator Tatias, Horas, Suadam de suo addiderit rectior autem nomini explicatio videtur esse: quae omnia dat etiam Terra enim Πανδώρη vocatur, quae certe ipsa ab omnibus dis deabusque non est donata, sed ipsa omnibus omnia donat. De singulis haec addam versus 3 ex Homeriis 360 sumptus, iam dudum pro interpolatione habetur et recenti quidem loco simili adscriptus de versu 95, qui versus A simillimus est, postea agam, cum quaesti de his versibus ad rationem spectet, quae inter totam partem mythologicam et ipsa opera intercedat. - versus 105 totam narrationem concludere et quasi in unum corpus redigere videtur, cum rem ad rometheum reflectat. at ipΗum poetam fabulam, quae praecipue primae mulieris originem narravit, hoc modo conclusisse quis dicat interpolatoris est neque enim, cum Ρandorae fabula, sicut vetustissimi temporibus exstitit, neque ad rometheum neque ad Epimetheum spectasse videatur, iure quisquam versum 105 cum hac fabula arte esse coniunctum dicat, ut eum alteri fabulae et carmini deperdito attribuere liceat ipse interpolator eum invenit, ut interpolationem suam alio e carmine sumptam etiam artius cum genuina operum fabula coniungeret, quae a romethei fabula proficiscitur. - versum 99 removendum

esse Dimitruevscius i. i. g. 17M iam comprobavit. Ut iam de Operum narratione loquendi finem faciam atque disputationem concludam, breviter referre mihi liceat, quo modo tota res sit comparata: exstitit vetusta aliqua fabula de primae

50쪽

mulieris origine, quam Iuppiter de inni iussit, ut viro qui

ignem a rometheo datum acceperunt graviter puniret hanc primam mulierem Iuppiter totius generia instar eas voluit haec fabula, quae quanta arte et consilio it enarrata vidimus, Veralbus 50-68 i 83 89 continetur usque ad finem non est perducta, quamquam ipse poeta a fabulam osse ad finem perducturum versu M significavit a perierunt versus, quibus olim sabula conclusa erat, cum duabus interpolationibus tota narratio aucta sit exstitit enim altera sabula, qua simili modo atque priore vitae humanas depravatio mulieri crimini dabatur at aliter atque priore hac altera fabula uni tantum mulieri crimini datur quod priore toti mulierum generi neque igitur de prima omnino mulier haec fabula agit, sed de certa aliqua, nomine praedita quae fabula exstitit in vetusto aliquo carmine, unde, qui eam cum priore coniungere sibi proposuerat, sumpsit v. 90-95 - 100-104. quibus Versibus cum Versibus 91-9 in .unum compositis et a v. 89 adiectis versus qui priorem fabulam olim exceperunt quibus qua de causa

malae sint muliere virorumque vitam pessumdent enarratum erat)e carmine ut necesse erat remoti sunt neque enim duas eiusdem rei diversae explicationes ab uno eodemque poeta inter se coniungi potuerunt

haec altera fabula v. 90-104 narratur fabulas deest initium, id quod non miramur interpolator autem hanc deperditi alicuius camminis partem inseri posse non putabat nisi etiam antecedentibus

versibus indicaretur praecipuo autem nomen mulieris, quod in hac parte non exstitit, commemorare necesse erat invenit igitur versus 69-82, qui id praecipue agerent, ut nomen mulieris aueferretur satia apte hanc interpolationem cum genuina narratione coniungere sibi visus est narrans, quo modo Iovis mandata effecta essent quantas artia fuerit interpolator ratione ostenditur, qua Iovis mandata effici narrat interpolatoris igitur sunt V. 69 82- 9 95 96-98 - 100 104- 105. versum 10 narrationem

conclusurus adiecit omnino autem, etiam ex interpolatione

removendi sunt . 76, 79, 3 99.

Caput m. Theogoniae et peram fabulae eo arantur.

Theogoniae et operum locos ' Prometheo similitudine coniunctos esse maiore quam quas eodem argumento tractato explicari possit iamdudum observaverunt viri docti omnes autem in eo consentiunt iudicio, ut singula Verba et Versus qui in utroque carmine exstant e Theogonia sumpta atque in suum usum con-