장음표시 사용
21쪽
eredere SuperSedenteS, animum ad humanas' opini0nes adjungam .' lac mente atque hoc consilio S lant0pere progressi sunt, ui etiam verba divinitus esse inspirata aulumarent. Sic Chrysostomus: Ne sJllaba quidem praetereundo, nam Omnia sunt a Spiritu Sancto: ,, et Hieronymus: μ - Non adeo me hebetis suisse cordis, et iam crasme rusticitatis,...ut aliquid de dominieis verbis aut e rigendum putaverim, aut non divinitus inspiratum.'Hac mente atque hoc consilio G. omnem nostram fidem, omnemque morum disciplinam a tui ali Scripturarum ασφαλε α dependentem praedicarunt. Admisso semel, ait Augustinus, in tantum auctoritatis sustigium aliquo mendacio, nulla librorum illorum particula remanebit, quae non
utcumque videbitur vel ad mores dissicilis, vel ad fidem in .eredibilis et alibi 'Titubabit sides nostra, si divinarum
Scripturarum vacillet auctoritas.' qua in re conwnant etiam δ' Basilius, Chrysostomus, '' Hieronimus aliique. Hac mente atque hoc eonsilio laudem 7. propriam imperitiam potius quam vel unum menduetum scripturis ineS8e maluerunt asserere. Nomine omnium audiatur Augustinus illis libris. . . didici hunc timorum, honoremque deserre, ut nullum eorum auctorem scribendo errasse firmissimo
credam: ae si aliquid in eis offendero libris, quod videatur
22쪽
IO LIBER I. contrarium veritati, nihil aliud, quam vel mendosum esse codicem, Vel interpretem non assecutum esse quod dictum est, Vel me minime intellexisse non ambigam. 'CAPET II.
Secundum, quod in medium 'offert Colenso, principium im et it
verum atque autentieum Christi magisterium:-In primis docet Christum,quoad Pentateuchum, Iudaeorum praejudiciis indulsis sed -consonantia hujus doctrinae eum gnosticorum tiliorumque haereticorum placitis declaratur:-multiplex accommodaιionis genus aρte secernitur cuinam Christum indulgere potuisse, quodse respuere dcbuisse Ostenditur, idoneisque au siuem faciendam argumentis haec Omni
8. Quum ea, quae praecedenti eapite attulimus, argu menta per Se SaliS Sint, ut Summum concilient Pentaleuchi narrationibus fidem, utque landitus totam, quam Colenso molitus eSt, exceptionum molem evertant: quumque haec
auctoritalem Christi testificatio; hunc prae ceteris Sibi aggrediendam duxit Colenso, illam infringens, omnemque, quae huic coelesti magisterio debetur, fidem resignandam conten deus. Et sane: primo docet ' Christum de Pentateucho agentem non ad veritatis normam eSSe loeutum, sed eo tribuisse illi divinam auctoritatem, illumque allegaSSe
23쪽
CAPUT II. ittamquam genuinum Moysis opus, ut praeiudiciis tinet temporis vigentibus indulgeret. 9. Verum hujusmodi commentum in hoc dissert a Gno. Sticorum, aliorumque haereticorum, qui illorum errores sequuti sunt, placitis, quod hi in universum moralem Christi characterem; Adversarius vero in hae particulari doctrina
adortus. Gn lici enim apud Irenaeum contendebant: se non Sesum presbyteris sed etiam Ap totis Existentes sapientiores, sinceram inveniMe Veritatem: et non solum Apostolos, sed etiam ipsum Dominum modo quidem a demiurgo, modo autem a medietate, interdum autem a summi late sermonem secisse: et se Vero indubitate et intaminate, et sincere absconditum scire mysterium.'' Colenso horum. vestigiis insistens contendit, Christum quoad Pentateuchi genuinitatem a demiurgo Sermonem laciSse; ipsum vero indubitate, intaminale, et Sincere asconditum hujus rei scire mysterium. At IrenaeuS gnosticos, eorumque doctrinam optimo jure c0ntemnens, GS ' vanissimis sophistis adnumeravit: tunc eadem nota ad erSarium et D cohonditemus, oportet. 40. Ne vero confidentiores quam deceat, non injuria videremur, adversarium nondum vel levissimis argumentis convictum damnando, ultro in medium, inque lucem argumenta proseremuS. Quod ut perspicue et citra erroris periculum suscipiamuS ac exSequamur, nil ducimus antiquius se oportere, quam quadruplicem accommodationis rationem accurate Secernere.
Itaque acc0mmodatio, quae communiter definitur: 'illa,
24쪽
LIBER I. Ilagendi vel loquendi ratio ad alterius lu0res, captum sententiamque iustexa ac temperatu: alia est' hermeneutica, alia paedagogica, alia practica, alia denique dogmatica . Accommodatio hermeneutica Vocatur illa, qua Voces sententiaeque scripturarum ad aliud traducuntur, ac illud sit, quod Spiritus Sanctus Significare ac eXprimere voluit. Accommodatio paedagogica consistit in ducendi ratione ad illorum inflexa captum, qui crudiuntur: et haec trisuriam
dividitur, in accommodationem paedagogicain Scilicet sol malem, realem, et modalem. Quarum prima continetur ratione loquendi ad illorum exacta ingenium, qui excoluntur: secunda est illa, qua pro lacultu te audientium ea Seliguntur, quae proponi, quaeque praeteriri silentio debeant: iero iudemum ea argumenta, easque inductioi S complectitur, quae ad creandam fidem, faciendamque pereuuSioncm t ur- pari possunt. Accommodulio praetica illa est, qua quis intra honesti limites ita sese continet, ut non immerito aliorum imbecillitati indulgere videatur. Postremo loco ea accommodatio Venit, quae dogmatica audit, quaeque desinitur illa accommodationis species, qua inauditorum gratiam, ut ne iidem e acertaenlur, Vel neccessa riae veri lutes subtrahuntur, Vel inoliti errores, pro aeque
11. visee positis, si adversarius n0Ster ex tribus prioribus accommodationis speeiebus unam Christo adtribuisset, et nos ipsos hac in re concordeis invenisset. Ultro enim damus, chri luin usum esse hermeneulica accommodulii ne Sin mi nus ad rem edocendum, ad illum certe illumi uandum: lucu-
25쪽
CAPUT II. Is leuia enim hujus aec immodationis exempla nobis' oecurrunt in Novo Tefflamento.
Pariterque ultro damus, Christum triplici paedagogicae accommodationis specie usum: uSus rei enim necommodatione
paedagogica formali: id eniim innuit universa loquendi ratio insucata, Simplex, et parabolica, quae in Christi sermonibus
dominatur: usus est accommodatione paedagogica reali, ad quam spectant verba Christi: Adhue multa habeo vobis dicere, sed non polestis portare modo usus est etiam accommodatione paedagogica modali, quando ad suam divinam missionem constabiliendam nonnulla in medium protulit penes Iudaeos summo plausu recepta: cujusmodi est illud: ' In lege vestra scriptum est, quia duorum hominum le-
Stimonium verum est. VTandem ultro damus Christum accommodatione praetimuSum GSer ea enim usus est, quando '' eireumcidi voluit:
eo quando a Johanne '' baptigari voluit: ea tandem quando V didrachma sicut celeri Iudaei solvit.
omnis igitur contentio cum adversario ad accommodatationem dogmaticam redit, Videndum Scilicet nobis est, utrum Christus in auditorum gratiam, et ne iidem exacerbentur, divinam auctoritatem, quae ex Adversarii Sententia Penta. leueho nullo modo competit, adtribuerit; nec ne. Qua de re statuimus ac vehementissime allirmamus,nulla dogmatica accommodatione Christum unquam usum PSSc; ac proinde prouti res se habebat, Pentaleuchum tamquam genuinum MoseuS opus allegasSe. Nam ut Christo posset dogmatica
26쪽
accommodalio adseribi, probandum esset eum confrmasse Judaeos in Iudaismo, et ethnicos in ethnicismo. Porro Christum numquam ad accommodationem dogmaticam us que sese demisisse sequenti demonstratione ad mentem Divi ' Irenaei exacta Suademus.12. Si Christus usus suisset in hominibus instituendis accommodatione dogmatica debuisset, indulgere ex una parte Iudaeorum traditionibus et doctrinis tunc temporis vigentibus; et erroribus ethnicorum ex altera. Atqui Christus aer. ter oppugnavit praeposteras doctr inas Iudaeorum, et impi0s errores ethnicorum. Et re quidem Vera in hypothesi a Colenso excogitata deberet etiam Christus l. vanae Iudaeorum expectationi de Messia adhuc venturolavere, illamque suo testimonio cohonestare: 2. Messiae adventum tamquam gloriosum, ejuSque regnum splendidissimum praedicare: 5. necessariam adhuc esse ' observantiam legalium, et nominatim yy circumciSionis, quam adeo magni faciebant, ut ipsa tantum contenti Viderentur: 4. promissiones a Deo saetas ' Abra hamo, 'Imaeo, '' dacobo, et sequentibus temporibus de semine quodam eximio nascituro non extendendaS esse ad universas gentes, sed ad unam' Abrahami stirpem coarctandas: 5. in sua firmitate atque
27쪽
CAPUT II. gsplondore Templum uterosolymitanum, sacerdotium, et sacrificium V perpetuo duraturum. Atqui doctrina Christi prorsus adversatur hisce praec0nreptis opinionibus Judae
I. Prorsus adversatur l. expectationi de Messia adhue Venturo: passim enina inculeat omnia Vetelis Testamentiorne ita in se ipso esse V completa: ac proinde se esse Meg-gium tamdiu expectatum. Prorsus ad Versatur 2. expectatio ni de re no Christi : glorioso: palam enim profitebatur regnum suum non mκ cum observatione. Prorsus advertasatur 5. necessitati legalium : solam enim circumcisionem eordis et fidem in se ipsum tanquam necessariam praedicabat. Prorsus adversatur 4 limitationi a Judaeis invoetae promissionum Patribus lactarum: saepe enim inculcabat se esse ' lapidem angularem ab illis reprobatum, quilaeit ulraqne unum, uniens Scilicet eos, qui longe, et eos qui prope, hoc est circumcisionem et praeputium, itemque adhealaA promissiones vocari non solum sitim carnales Abrahami sed elium multitudinem gentium, e quibus omnibus colligenda erat Ecclesia, ut unum '' fieret ovile et unus Pastor. Prorsus tandem 5. adversatur praejudicio qu0ad templi, sacerdotii, ac sacrificii Arunici firmitatem : palam enim praedicabat illam advenisse ' horam, in qua nec in monte Gnri-Zim, neque Hierosolymis sacrificia tantum Deo offerrentur;
23 Molli. e. xxvi. v. 51 Joh. e. v. v. 39. Luc. c. xxiv. v. 27-4421 Luc, c. xvii v m. c. xi κ. v. II. 25 Joh. c. iii. v. 3G. vi. 47. xvii. v. 3. 2G Matii. c. xxi. v, 4 2-ll. Mur. c. xii. v. l0. et Lue. XX. V. t 7. 27 Mnili. c. viii. v. I l. Luc xiii. v 29-20. 28 Joh. e. iv. v. El-21.
28쪽
sed in qua Nelii adoratores in Spiritu 't veritato adorarent Patrem, illique in omni loco mundan iacer ut oblationem. Hinc factum est, ut Iudaei summo odio Christum proSeque rentur, illumque tandem aliquando, tamquam in Mosen, inque sanetam religionem blasphemuni in judicium raperent, conviciis jactarent, vinculis verheribusque mulctarent, et ad supplieium '' agorem. Quin igitur dicatur Christus indulsisse salsis Iudaeorum doctrinis, polius affirmandum, tanta
constant a Veritalem, quam in sinu Patris acceperat, en9rrasse, ut odium Iudaeorum incurrerit, potiusque mortem oppetere, quam Veritatem deserere malucrit.
Quod autem Christus directa fronte erroribus ethnicorum ad ersatus Sit, patet ex eo, quod ad omnem sere paginam Iibrorum Novi Testamenti inculastur '' monothaismus, et vanitaq idolorum, quae gentes colebant; pariterque bellum indicitur acerrimum lum omnibus doctrinae corruptelis, tum omnibus doctrinae veri latisque '' corruptoribus. Fas igitur nobis est concludere numquam Christum dogmatica accommodatione usum; ac proinde, Veritate exigente,
Pentateuchum Moysi adtribuisse, divinamque auctoritatem illi eontulisse. l4. id ipsum ulterius ex absurdiue quae, posita Semel
concessaque dogmalica accommodatione, profluerent, comprobatur. institutio enim christiana hoc tonatum paclo Vigere p0test, sibique constare, si nullo paelo in dubitationem adducatur l. vel moralis Christi charaeier: vel 2.29 Math. c. xx i. v. 59-66. xxvii. v. I-50. . 30 Mar. e. xii. v. 29 32. Joh. xvii. v. 3.3l Aot. c. xiv. v. l . l. Cor. c. xii. v. 2.3e Colos. c. ii. v. 2-T-8. Hebr. xiii. v. s.
29쪽
expletae ab eodem partes coelestis Doetoris: vel 5. Sacrarum scripturarum harmonia atque concentus: vel landem 4. auctoritaS supremae normae, ac principis regulae pretium,
quod christianae disciplinae atque revelationi conveniat. Si euim haec omnia in dubitationem addueantur, aut quod'lange capitalius laret, praefracto negentur: quidquid tenemus de chrrstiana oeconomia amplius stare, ut cuique patet, nullo modo psierit: sed prorsus jaceat ac penitus
dilabatur oportet. 15. Atqui ad tributa semel christo dogmatica accommodatione, quae recensuimus non modo in dubitationem Veniunt, Sed proreuS etiam negantur. Ei l. negatur moralis
Christi character, quum hoe in casu et simulationis et proditae verita is flagitio onustus jure haberetur: 2. negatun Christum partes explevitae c0elestiS doctoris, qui puram, quidamque, quam a Patre didicerat, doctrinam hominibus enarrarit: 5. negatur seripturas esse divinas, sibique in omnibus cohaerere, quum ex hypothesi plura in eis occurrerent, non tam ad Veritatem, quam ad praeposteras salsasque opiniones expresM. Tandem l . negatur revelationi christia. nae, atque Christi praedicationi pretium competere supremae normae, ae pringi pi S regulae, qua et nostra fides, nostraeque assensiones regantur. N0bis enim osticium et quidem gravissimum injungitur Seeernendi c0nstantia a tempora. riis, humana a divinis, e lestia a terrestribus, et quae dogmaticae accommodati0DiS Suni, ab iis, quae e veritatis
Quum igitur tanta clades, poεila Semel concessaque dogmatica Meomm0datione, rei christianae proveniret: id unum sequitur nullo m0do potuisse Christum hujus disciplinae auctorem ad acc0mm0dali0nem dogmalleam sese dimittere.
30쪽
IR LIBER Ll6. Hinc laetum est, ut Patres hanc amymmodationem loliis, quae illis inerant, viribus proscriberent, argumentiS-que I eremptorii S consutarent. Speciminis gratia n0unulla argumenta proseremus eX Irenaeo deSumpta. Et sane i itu Irenaeus disputat: Dominus noster destis Christus ' veritas est, et mendacium in eo non eSt. Quemadmodum et David eam, quae est cx Virgine generuu0nem rix S, et eam, quae est ex mortuis resurrectionem prophetuus uit: veritas de terra orta est. Et Apustuli autem discipuli veritalis existentes, eXtra omne mendacium Sunt: non enim c0mmunicat mendacium veritati, Sicul uuncum municant lenebrae luet, sed praesentia ulterius excludit alterum. Veritas ergo Dum tuus noster existens, ummentiebatur: et quem sciebat Labis esse fructum, non utique Deum cunfiteretur, et Deum omnium, et Summum
negem, et Pol rem Suum perfectus imperfectum, spiritalis animalem, is qui in Pleromate esset, cum qui extra Pleronia. Neque diseipuli ejus alium quemdam Deum nominarent ,
aut Dominum Vocarent, praeter eum, qui Vere esset Deus et
Dominus omnium. Q uou quidem argumentatio huc redii: Christus in se est Veritas, ejusque oeconomia fuit Veritas: solum igitur limpidamque veritatum praedicare potuit. Nec aliter res Se habere potuit: lac enim Christum dogmatica accommodatione usum fuisse, illud erit consequens quod Irenaeus urget his verbis: ' Iluc aulem non eSt sanantium, nec vivificantium, Sed magis gravantium et