Brevis elucidatio totius missae interrogationibus et responsionibus distincta...

211쪽

mino, ut in Dominicis Adventus, uadragesimae, et similibus. Sed hoc sit ad significandam incestitiam illius temporis. Videtur enim nescio quid lugubre prae se ferre, quod non denunciatur publica dimissio, sed unusquis que per se discedit Bellarm. de Missa lib. 2.

Hujus discriminis si ratio est, inquit Cav. tom. V. e. 25. n. 4, quia Olim cum expleta Missa populus ab Ecclesia abibat, Celebrans in fine dicebat, Ite Missa est; quando vero absoluta Missa populus adhuc tenebatur Horarum canonicarum recitationem expectare,

potius quam illum dimitteret, hunc cohortabatur sistere ad gratias ibi de expleto Sacri scio Deo agendas verbis illis. Benedicamus Domino, hoc est prosequamur adhuc ad Deum benedicendum Eadem prorsus de causa, Ite Missa est omittitur in defunctorum Missis, quia scilicet, expleta Missa, adhuc Supererant absolvenda pro defunctis suffragia; unde Diaconus illis verbis, equi eant in pace ud stantes excitabat, ut orationibus insisterent ad requiem defunctis a Deo impetrandam. Cf. Ben. XIV seet . . n. 588, et

Bona apud Merati . l

212쪽

0. 2. Cur Ite Missa es dicitur resus populum, Benedicamus Domino, et Requies cant in pace versus Altare 'R. Quia per Ite Missa est, populus dimittitur, atque ideo, dum id dicit Sacerdos, merito ad populum convertitur. Quia vero Deus peculiari modo adest Altari, illudque Christum repraesentat, per quem defunctis requies oblingit versus Altare dicendum, Benedica mus Domino, et Requiescant in pace. Dicitur autem semper in plurali nequiescant in pace, etsi pro uno Missa fuerit celebrata.

0 3. Quomodo intelligis, ite Missa est y

R. Idem est ac si diceretur Ile, dimissio est. Aleuin lib. de divinis ossiciis, cap. de ei brat Misso sub sinem seu, jam abire licet, peracto Sacrificio dimittimini in pace. Sic olim apud Romanos absoluto unere, et omni bus ad 0gum persectis , Praefica novissimum illud verbum alta voce pronunciabat: I, licet, sive ire licet Missa ergo hic est missio, quomodo Divus Augustinus lib. S. de Baptismo. cap. 8, remissam accipit pro remissione, et apud veteres idem sunt collecta et collectio. 0 4. Cur post Ite Missa est, vel Benedi-

213쪽

camus Domino, respondetur Deo gratias ΤΛ. Micrologus, eap. 9. in sine diei id fieri pro collatis beneficiis, quae Deus cupita nobis recognosci per gratiarum actionem. Unde D. Paulus Eph. 5. ait Gratias agentra Semper pro omnibus in omine Domini nostri Iesu Christi Deo et Patri; et 1 Thess. 5 In omnibus gratias agite hinc est enim uoluntas Dei in Christo Iesu, in omnibus

vobis at D. Augustinus pist 77, Quid

melius et animo geramucet ore promamu8,

et calamo e rimamus, quam Deo gratia si me nee diei breo ius, nee audiri laetius, nec intelligi gratius, nee agi fructuo8iu potrat. g 6.

nENEDICTIO SACERDOTlS.

0. . Cur Sacerdos benedicit populo' R. Ut is jam dimissus non sine benedictione divina discedat et, ut ea si essicacior, fit cum signo sancta Crucis Typum hujus benedictionis inaestament Veteri gesserunt benedictiones sacerdotum, quibus Deus jus sit, ut populo bene precarentur. Num 6,

214쪽

quarum ista est serma, Benedicat tibi Dominus et custodiat te. Ei Leviticis, completis Hostiis aetendens manus Aaron ad populum, benediait ei. mage Colebrantis benedictio resertur , Cavalieri cum Porrecta, ad eam quam Christus Dominus in caelum ascendens impertivit

insor Cavalistri quam graviter in hac impeditienda benedictione sese gerere debeat Celebrans, reminiscens quod hic agit tanquam si esset Domini sui manus , quae benedictionem hanc impertiret . . . 0. una antiquitus in Missa benedi-

otio data non fuerit, euris nune datur 'R Micrologus in lib. de Eccles obsereat. cap. 2 , quod soli communicantes consectioni Sacramentorum antiqui tu intererant, et oratio post Communionem, quae pro communicantibus instituta est, pro benedictione

potuit satis sacer cum autem populus communicare cessaret, nec tamen a divinis ossiciis se subtraheret, necessario permissum est, ut a Sacerdote benediceretur, ne tam bene dictione, quam communion privatus discedere videretur.

215쪽

0 3. Cur in Missa pro Defunctis omittitur benedietio' R. uia cessant in ea laetae solemnitates, quae pro vivis uni gaudium enim luctui non debet admisceri. Deinde cum per benedictionem populus excitetur ad benedicendum Deum, cujus benedictionis gratiam Celebrantis ministerio pereepit, ad hoc Defuncti velut absentes excitari nequeunt licet possint nostris suffragiis adjuvari. T.

0 1. Cur ad eaetremum subjungitur initium Evangeli S. Ioannis' R. id si ob tria Primo, ut grati agnoscamus, quantus sit, quem vili specie panis et vini tectum accepimus , videlicet Verbum aeternum Dei Patris, per quod omnia saeta

Sunt. Secundo, ut consideremus, quod hoc Verbum euro uetum sit, nec simpliciter tantum, ut habitaret nobiscum, sed et eo modo, ut per sacram Eucharistiam habitaret in nobis plenum gratia et veritate, et sic de

216쪽

pleniludine ejus acciperemus omnes Tertio, ut inculcetur fructus proveniens ex digna ejus sumptione, nempe potestas, ut filii Dei simus, nimirum jam non tantum Spiritu Dei imbuti, sed et Unigenito Filio ejus incorporali et conjuncti. 0 2. Quid est sensus linjus Evangelii 'R. Is qui subjicitur. In principio universitatis rerum, in illo

omnis temporis et durationis , ante omnia creata erat Verbum, mentale scilicet, seu secunda Persona in divinis, quae vocatur Verbum, Apocal. 19 et 1. Joannis 5 et alibi, idque convenientissime quia Verbum mentale est quid productum intelligendo, tamquam expressa et vitalis imago rei intellectae: quale quid in divinis est solus Filius, qui est imago Dei invisibilis, Coloss. . Itaque in principio erat Verbum q. d. non aliquo

temporis instanti, ut reliqua entia, factum vel creatum est, vel esse coepit, sed prius quam aliquid fieret, jam inde ab aeterno, ac proinde increatum erat, et etiamnum est Verbum nempe uni eum, singulare, divinum, Deo Patri coaeternum, ejusque naturalis i-

217쪽

lius ita S. Augustinus, Basilius, Chrysos-t0mus, Theophilus e Patre Nicaeni Concilii. Qui proinde damnant hanc impiam Arianorum blasphemiam : erat tempus quando non erat Verbum). Porro Evangelista secundam Personam in divinis hic potius vocat Verbum, quam Filium, ut concipiamus generationem intelligibilem ac spiritualem et non

corporalem Caeterum, Verbum quod erat in principio et ante mundum conditum, non erat circumscriptive in loco, nec in rebus creatis, quae necdum erant, sed per se, et in se sub sistebat. Et Verbum erat apud Deum Patrem; sic ab eo procedens, ut per se subsiStat, nunquam tamen vel ab eo separetur, vel secun dum essentiam distinguatur, a bene secundum Personam, ut hic apertissime indicatur.

Quomodo enim, qui unus idemque per omnia est, apud semetipsum esse intelligetur, inquiunt S. Hilarius, Cyrillus The0phylaclusi

Erat autem Verbum apud Deum, m0do spiritibus proprio, et ut genitus apud genera n tem in eadem dignitate, persectione o natura, Seu essentia, atque ita in summa conjunctione, conSenSu, compleXu, amore.

218쪽

Et Deus erat Verbum Verbum erat Deus, idem cum Patre Eadem constructione dicitur 1. Cor. 10, Petra erat Christus, et Joannis, , Spiritus est Deus. me erat in principio apud Deum. Est recollectio dictorum et sensus est Hoc erbum, quod erat Deus, illud ipsum erat in principio, eratque in principi apud Deum

Patrem. Quibus verbis Evangelista clare asserit Verbi aeternitatum, illius a Patre distinctionem personalem, et identitatem cum eo

essentialem.

Omnia, quae creata et sacta Sunt, per in sum facta sunt, vel ex nihil per proprie dictam creationem vel ex praeexistente materia, per actionem et productionem Omnia igitur creata et condita visibilia et invisibilia, assembo, sive per Verbum lacia sunt tamquam per causam meientem principalem, non tamquam per causam instrumentalem vel ministerialem, ut volebant Ariani Causam, inquam, essicientem principalem , sed mediantem secundum originem inter Deum Patrem cruantum et creaturas : ita tamen ut etiam Pater immediate immediatione supp0siti, et

219쪽

virtutis attingat a sine usque ad finem creaturas omnes. Itaque conformiter ad mentem Evangelistae, a Patre per Verbum omnia facta sunt, tamquam per Patris Sapientiam increatam, infinitam Potentiam et Verbum aeternum. Ait enim Apostolus, 1 Corinth. 1 Christum esse Dei Sapientiam; et Hebr. 1, per quem feeit et secula, id est, tempora omniaque temporaria et saecularia et s. 32, Verbo

Domini coeli Armati sunt; et sal. 403, Omnia in Sapientia fecisti. Et sine ipso faetum est nihil, quod faetum

est. Nihil quod factum est, est factum sine ipso sive, ne unum quidem ut innuunt Graeca eorum, quae facta sunt, est factum sine ipso. Est confirmati et explicati ejus quod antea dixit Omnia per ipsum faeta sunt. Nequis enim cum Manichaeis putaret res corruptibiles, aut noxias a Verbo, vel a Patre per Verbum non esse factas vel etiam ne cum Macedonianis putaret Spiritum Sanctum esse laclum per Verbum ideo vangelista ait, omnia per Verbum esse acta, et nihil esse factum sine ipso nihil inquam qu0d actum et creatum est. Nam Pater et Spiritus Sanc-

220쪽

tu non sunt facti per Verbum, quia non sunt quid creatum. adem cautione utitur Apostol us, 1 Corinth. 45 ex plica ias Psal. 8: Omnia

linquit subjeeit Deus Pater sub pedibus ejus

Christi Filii eum autem dicat, omnia Subjecta sunt ei, sine dubio proeter eum, qui sub Dei ei omnia. In ipso ita erat Verbum ab aeterno ex sua natura vitam habebat imo ex sua essentia erat vita ipsa et sons vitaeci ac proinde quaecunque vivunt, aut unquam Vixerunt, non nisi ex Verbo tamquam sentali vita hauserunt vitam Sicut enim Pater habet uitam in semetipso, sic dedit et Fili habere vitam in semetipso Joan. 5. Ex quibus patet, vi tam hic, ut principium et causam tribui Verbo tantum respectu viventium: ut sicut Evangelista prius ostendit omnia creata accepisse Suum esse a Verbo, ita etiam modo significet Omnia viventia accepissu vitam suam ab eodem Verbola et postea ostendit omnes hornines accepisse ab eodem lumen intelligibile dispirituale Sicut enim est ordo quidam interesse, vivere et intelligere ita vangelista ordinate procedens, ostendit haec tria prove-