장음표시 사용
301쪽
i e diximus, Ο ΟΜΝ confitentur . Conser conditi nes, quas ad proprie dictam definitionem fidei idem ML suetus requirit, & ego quoque eum ipso requisivi in lib.
De vi primatus cap. 13. pag. 3IS. ut error probetur in definitione fidei. Conser potissimum ibidem notata num. 36. pag. 377. ubi quamplurima Pontificia documenta a definitionibus segreganda ostendi. Ex his amem principiis comera infallibilitatem nihil probare potest error , qui vel certus omnino non sit in negotio fidei, vel ad proprie dictam
definitionem nequaquam pertineat . Si non sussicit error , qui alterutra ex parte deficiat: multo minus lassiciet error, qui deficiat ex utraque. Eia nunc percurre singulos, qui opponuntur, errores & invenies ne unum quidem reperiri, qui non eX uno, VeIutroque etiam ex capite claudicet. Ne repetam , quae dixi in libro De vi primatus c. I s. 7. & seqq. ubi praecipua errorum objecta expendi, hic tantum pauca adiiciam de .Pη M.
lapsu, qui Honorio oppositus, etsi potis limam & etficaci
rem obiectionem continere videtur, non una tantum , sed utraque ex parte laborat. Nimis profecto iniquum cens rem ille se praeserret, qui voces unius voluntatis in lirieris ad Sergium ab Honorio usurpatas contenderet, ut Μ nothelitico sensu excluderet a Christo voluntatem humanam; cum ex contextu manifestum sit ipsum eam solam voluntatem humanam expunxisse, quae ex originali culpa ac vitio divinae voluntati repugnat: aut ex alia parte vellet definitionem ab eodem propositam pro asserenda Μonothelitico sensu Voluntate unx, & operatione una; cum constet eum, qui nec uniuia nec duplicis operationis aut voluntatis V
ces adhiberi volebat, nihil quoad hoc definita, sed harum vocum usum speetasse, quas non ideo ineptas, & supprimendas censuit, perinia ac si nec unam, nec duas Operationes ac voluntates in Christo extitisse crederet, qui duas naturas cum proprietatibus cujusque propriis consessus est ;sed quia in illis circumstantiis, quae spem afferebant pacis
conciliandae, minus aptus videbatur earumdem vocum usus,
qui unitati impedimento emet, nec dogmati quoad substantiam aliis verbis satis explicato necessarius putaretur. Haec interpretatio, litterarum Honorii contextui congruens , ita Monotheliticiun errorem saltem quoad substantiam abster-
302쪽
276 APPENDIT DE IN FALLI BILITATE PONT. git, ut nonnisi iniquiori explicatione certus error praetendi possit. Cum autem quoad voces, tum unius, tum duarum operationum ac voluntatum appellationem Honorius. rem
verit; palam fit eum, nihil de hac ipsa verborum quaestione 8 ὶ definire voluisse, ex quo error, quicumque aliquot aequivocis verbis inesse cuipiam videatur , non definitionis eris ror sit, sed omissionis, . vel etiam subreptionis, & facti . seu. aeconomicae dispensationis, quae ad fidem non pertinent, ut pluribus explicavi loco laudato c. I s. n. 3s. Neque imsistas verbis Honorii in epistola ad Sergium , quibus dum assirmavit, Haec nobiscum vestra fraternitas praedicet, scuts nos ea vobiscum unanimiter praedicamus I eamdem sibi& Μ othelitis sententiam videtur inerere Ex contextu enim liquet unanimitatem his verbis indicatam referri tantummodo ad suppressionem vocum unius aut geminae voluntatis ac operationis, quam Sergius petierat, nec non ad earumdem rationum vel momentorum usum , quae ad ipsam suppressionem inducendam conferrent . Erravit quidem Honorius, dum suppressionem praescripsit earum 'vocum, de quibus erat quaestio. At cum ex ipsit suppressi cme cognoscatur eum nihil utrinque definisse , immo a definiendo aeconomiae causa censuisse abstinendum ; quis errorem, quicumque ei adscribendus credatur,. errori definitionis potius, quam omissionis adjudicare potest λ In quaestionibus quandoque excitatis circa voces aliquas aut sententias, quae nunc in bonum, nunc in pravum sensum accipi queunt , error ex prava interpretantium mente dependet. Cum itaque ex earum vocum suppressione, aliisve Honorii vocibus minuS caute usurpatis, ne quoad ipsam quaestionem non malo consilio quicquam definiret , Monothelitae suo errori patrocinium quaesierint; totus error contrarius catholico dogmati prave interpretantium error fuit, non autem Honorii, neque definitionis, a qua apertissime & consulto abstinuit. Quid dicendum de eius condemnatione falla tu Concilio VI. cecumenico, explicavimus satis in Irae 8 Hi ne in secunda ad tur, non debemus definire , nos Sergrum Epistola his protest oportet donire . - ' tiros by GO
303쪽
IN DEFINITIONIBUS DOGMATICIS. 277
misso opere De potes. Eces. c. s. not. 2. Sed de Honorio
Similia de aliis Pontificibus, quibus errores opponuntur, astari possent, & vel ab aliis infallibilitatis Pontificiae vindicibus, vel etiam a me loco indicato allata suerunt : 9 contra quae si quis contentiosius insistat , nullo
certo errore circa fidem probato, nulla producta definitione certa, in qua certus error insit , in cassum laborabit . Quod si adhuc non aquiescat ex quam plurium errorum
praesumptione; indicet, quaeso , untun suo iudicio evideatem , qui sit ita certus, ut nulla possit interpretatione congrue purgari, sitque error ceriae 4efinitionis dogmaticae; 3c nihil dubito quin aptae probationes vel alterutra, Vel utraque etiam in parte deficient. Si autem ne uno saltem in errore id ex aequo praestare se posse deprehendat; insuli bilitati Pontificiae neu resistat diutius , nec sententiam nostram, qua illam vindicare studui, veluti exilem aut despera- ς Quicumque ex. gr. abn te, ut idem Nicolaus declarat, que praeiudicio expenderit Ni- eoncedentis licentia, quae signicolai III. decretalem Exiit , ficatio nihil iniustum, vel il-ρtia S. Francisci regulam ex- licitum , nihilque haereticumplicat, eamque contulerit cum praesert. Ita inter Ioan. XXIII. decretalibus Ioan. XXIII. Cum & Nicolaum IlI. quoad su inter nonnullos , & Quia quo- stantiam nihil disti dii , etsi rumtum tit. De verborum signi- qu dam verba separatim ton- featisne, inveniet illum non si flerata aliquo modo dissidere accepisse voces simplicis facii videantur: nihilque superest, ex am pro usu rei alienae invi- quo Nicolaus in haeresis suspisto Domino, qui sane usus sui si elonem a Ioanne adductus cre- set iniustus & illicitus, neque datur. Haec addenda fuere, ut hune usum tam iniustum tribui si paucis & clarius expungantur se Christo vel Apostolis, aut quae cum aliis adversariis in- Franciscanis Apostolicam per- gessit Bessuetus in differt. ρυ- festissimam paupertatem pro- via f. 46. & in lib. 9. Defensionis fessis , quod apertam haeresim c. 4r. & seqq. tametsi in ea- eontineret, ut Ioanne XXIII. dem dissertatione dubium n definivit: sed e contra illis vo . taverit, an duo illi ontifices cibus aecepisse licitum & mo- ea in quaestione summa conse
deratum rerum usum eisdem tiant, verbis litigent. Francisca uis concessum duran
304쪽
ν-γἰe diis cta, defintiationes fidei
2 8 APPENDII DE IN FALLI BILITATE PONT. desperatam traducat. Non ignoro quosdam, contrariae opinionis praeiudiciis occupatos , de memoratis conditionibus& restrictionibus, quae errores, qui objici solant, a quaestione praesenti alienos declarant, fuisse conquestos, eo quod hac methodo paucae, immo nullae sint verae & proprie di- definitiones , quae aliquem certum. fidei errorem contiisneant, unde absoluta illis infallibilitas tribui non possit . Non abnuo. Immo ita his solis definitionibus infallibilit,tem asserendam amrmo, ut si velim Ioὶ, in ceteris quae non sunt proprie dictae definitiones fidei, nec omnino ex iis gunt unitatem & assensum fidei praestandum ex fine & OL io In Pontifici ix decretis, quae verae ce que definitiones fidei sunt , non minus quam in veris certisque definitionibus conciliorum generalium, quibus insallibilitatem omnes catholici advers. rii afferunt, nullus fidei error invenietur. Quae vero Pontificia deereta, ab iisdem opposita , aliquod erroris dubium inspergunt , non ad certas &proprie di has definitiones pertinent, sed sere ad opiniones, quae contineri solent in Pontificiis rescriptis atque responsis pridisertim circa casus practicos, in quibus Romanos Pontifices consulere antiquus mos suit . Cum enim illi ad Petri Sedem provecti nec humanam conditionem deposuerint , nec facultatem opinandi ; in casibus autem praEticis, in quibus t in sententia quaeritur, ad licite ac tute agendum non sit necessaria tertitudo fidei, nee metaphysica, immo nec Physica , sed moraIis sussiciat, ut multis probavi in libro Mor
lium actionum regula in Nin bilibus c. a. Romani Pontifices in rescriptis ejusmodi respondere consueverunt , quod opinando ex prudentiae resulis
pro circumstantiarum varietλ- te moraliter certum ., seu Probabilius erediderunt , vel tutius , idque fecerunt pariter in aliquot speculativis quaestionibus circa materiam fidei , in quibus certum dogma declarare & constituere ob vindicandam fidei unitatem necessarium non iudicabanr . Hinc
illae solae definitiones fidei sunt, in quibus doctrinam fidei se
declarare & decernere certis vocum aut sermularum caracteribus fgaificant, ut ex o
ficio ac fine primatus fidei unitatem custodiant & vindicent. Cum id iα rarissimis casibus praestiterint nil mirum, si verae & certae definitiones tificiae, quibus absoluta in sallibilitas competit , rarissimae snt ; cumque in restri Et is ac
305쪽
IM DEFINITIONIBUS DOGMATICI s. 27st
Scio primatus , Pontifices errare posse non negem , uti neo oue alii Pontificiat infallibilitatri propugnatores inficiantur:& siquidem hac ratione cum adversariis conveniamus, nulis Ia in hoc erit amplius nobiscum quaestio. Satis nimirum
mihi ceterisque ejusdem in fallibilitatis propugnatoribus est, si hoc privilegium iis decretis Apostolicis asseratur , ad Quae promissiones Christi, & finis ac officium primatus refertur promissiones autem Christi & primarus officium aefinis ea solum Pontificia decreta respiciunt, quibus in comtroversiis & dissidiis circa fidem Pontifices fidei unitatem vindicare & custodire student : quod solis definitionibus proprie dictis assenium fidei exigentibus fit , cum ob dirimenda dissidia quid credendum aut condemnandum est ,
expresse declarant atque decernunt. Adversarii, qui vellent definitionis nomen indicatis conditionibus haudquaquam ro. Ilaingi , idcirco vellent., ut error aliquis in fide facilius ii veniretur, quo insallibilitas Romanorum Praesulum man seste revinceretur . Sed non excurrendum extra praemissos verarum definitionum limitesὴ nec ad probandum contra propositam thesim idonei erunt errores, qui certi non sint in materia fidei, nec sint definitionum errores - Si autem
nulli eiusmodi errores opponi queunt ό nihil superest , ex quo Pontificia insallibilitas in definiendis controversiis fidei
Si ita est inquiet fortasse quispiam ), erirne m falliis bilitas Pontificum in definitionibus omnino certa ; & credendum ne assensu fidei, quidquid Pontifices circa fidem de finiunt λ Non dico credendum ex catholica fide, Papam in deeidendis controversiis fidei esse insallibilem: fidei quippe' . m. Adogma non est , quod inter catholicos controvertitur , &ab Ecclesia nondum est expresse definitum e unde haeretici non habentur adversarii ceteroquin catholici , qui sententiam infallibilitati Pontificiae contrariam propugnant . Di
decretis . quae obiici solent , nitionum notio patefaciat; haec omne dubium non circa def- etiams errorem aliquem con nitiones , sed circa opiniones , Unerent extra propositum vertari praemissa verarum defi- opponi manifestum est . .
306쪽
28o AppENDIX DE lN FALLI BILITATE PONT. eo tamen obediendum ella Papae , cum ex fine & officio primatus definit aliquid credendum vel damnandum ex catholica fide; & obediendum quidem his Apollolicis iudiciis etiam assensu fidei & obsequio interno , ut vel Gallicani Episcopi consessi sunt ; A ita praestandam ipsis eam
fidei unitatem , quam cum cenrro catholicae unitatis Meces
sariam traditio docet. Infallibilitatem Papae in ejusmodi d finitionibus atque iudiciis hinc sequi atque deduci legitima& evidenti ratiocinatione demonstratam existimo . Si vero hujus corollarii atque demonitrationis evidentiam , quam ipsis etiam Christi promissis 3c oratione confirmavimus , aduersarii praejudiciis impediti non percipiunt non multum fortassis resert ad praxim , dum fidei unitatem , quae propter potentiorem principalitatem, ut Irenaeus loquitur, est penitus necessaria, & obedientiam cum assensu cordis dogmaticis Apostolicae sedis iudiciis debitam praestent . Illud porro serio animadvertant, non peccari tantum , quando quis contra propositiones certa fide propositas aut definitas agit aut sentit, sed etiam quando se se opponit propositi nibus, quae ex certis Theologicis principiis legitime dedoctae & evidenter sunt demonstratae . Quae culpa in re praesenti eo magis evidens agnoscetur , si adversarii iis principiis, quae non inanibus ratiociniis, sed certissimis auctoritatibus ac documentis nixa , ab ipsis adversariis concede da suere, se se opponant, idque non methodica ipsorum
principiorum discujsione, ad quam provocavimus , sed aliquot tantum praesumptis erroribus , ad quos totam revocarunt quaestionem , qui tamen non sunt certi errores fidei , nec ad fidei definitiones pertinent , de quibus solis est disputatio. Illud tandem oppositores , si qui erunt , moneo , ctiam atque etiam videant, qua se possint aequa ratione ab Cinni culpa purgare coram Deo, dum infallibilitatem Pontificiam eo nomine impugnaruri , quia dogma catholicum
non est, non paucos hoc tempore erga Pontificiam audi ritatem non bene animatos excitabunt ad eam contemnendam atque carpendam in ipsis definitionibus fidei , sicque a
debita fidei unitate atque obedientia plurimos retrahent. Si de solius disciplinae materiis, in quibus unitas cum Romana sede omnibus Ecclesiis jure divino necessaria non est , tota estet concertatio salva tamen semper Apostolica lo- testate, - Dissili d by C
307쪽
testate, & debita moderatione adhibita non esset magnopere laborandum. At certamen in materia fidei, in qua unitas cum Romana fide catholicae unitatis centro est maxime necessaria, certamen, inquam , eorum, qui huic uni- rati impedimentum afferunt, quis excusare & defendere potest λ Nonne id est apertissime se se opponere institutioni &consilio Christi Domini , qui Pontificio primatu unitati potissimum fidei prospicere voluit ut omnes cum ea pintestate conspirantes, eidem unitati custodiendae cooperentur, mulli autem resistentes & Oppugnantes , in ipsa fidei unitate scissuras & dissensiones pariant aut foveant λη. 'XL Num sententia , quae infallibilitatem Pontifriis definitionibus in materia Mei tribuit, antia quis fuerit ignota.
Ab hae Appendice calamum nequeo subducere , nisi prius a sententia , quae infallibilitatem Romanis Pontifici. bus in fidei definitionibus asserit , novitatis notam absteriscam, ejusque antiquitatem aliqua non obscura ratione comstituam . Ut autem hujus sententiae probetur antiquitas , haud opus est eam expresso infallibilitatis vocabulo inveniri apud antiquos, sed sufficit, si aequivalentibus verbis alisque sententiis satis declarara vetustis testimoniis monstreis tur, nihil ue solidum ex antiquis Scriptoribus contra opis poni queat. Antiquitatem sane ejus sententiae nonne sequiis valentibus verbis atque sententiis satis declarant antiqui illi Patres, qui Romanam fidem immotam, indefectibilem, .. ,οῦ ι z
perpetuo conservatam , petramque solidissimam testantur , Contra quam non praevalebunt unquam portae inseri &pro qua Christus rogavit, ne deficeret nec non ii , qui ,. has Christi promissiones aptarunt fidei , quam Pontifices
308쪽
232 APPENDI x DE IN FALUBILITATE PONT.tem eiusdem fidei ex fine & officio primatus custodiant ;m primar. & ua aptarunt , ut aifirmarim S. Petrum in ipsis fidem d F definientibus loqui & docere fidei veritatem P Aaversarii , qui tot antiquorum testimonia a me allata in libro De is T rari me primatus eludere nisi sunt eo nomine, quod loquantur de fide sedis seu Ecclesiae Romanae , non de ipsis definitionibus Pontificiis ; perinde ac si praerogativae competentes sedi aut Ecclesiae Romanae ratione primatus , non sint alligatae personae ipsorum Pontificum , vel fides sedis aut Ecclesiae Romanae alia sit a Pontificum fide, ipso ML ια is., iq. sueto hanc distinctionem repmbante, rejiciendi sunt: sciiti Non minus ineptam ac repugnantem Ostendi aliam ejusdem Bossueti distinctionem, qua fidem seriei ae successionis sum. n. a. 1 g. morum Pontificum insuli bilem & indefectibilem agnoscendam concedens , distinguendam credidit a fide singulorum Pontificum, quorum aliquos in fide errasse ac defecisse existimat. Hae nimirum distinctiones aliaque ejusdem generis effugia ab adverseriis excogitara , ut antiquae traditionis i stimonia de inde Elibilitate fidei Romanae cum sua sentenistia aliqua ratione conciliarem, cum per se se sint inania& imbecillima , nulloque idoneo antiquo teste sulciantur , ipsam nostrae sententiae antiquitatem non destruuiit, sed p
Sola facta errorum probarent aliquid contra infallibi. litatem, tot licet antiquis Patrum sententiis ac testimoniis sui tam , si vel unus saltem esset ermr certus in aliqua cerra definitione fidei: cuiusmodi nullum ab adversariis oppositum hactenus vidimus. Testimonia vero antiqua , quae
Contra nos valerent non modicum , nulla pariter sunt , cum nulli antiqui errores definitionum accusaverint, atque impetiverint pertinaciter, nisi haeretici, cum se damnatos viderunt e quorum auctoritatem allegare omnes catholicos
pudebit. Immo si qui etiam ex cathesicis aliqua particulari opinione, antequam definiretur , occupati , certae definitioni subinde editae rellitisse invenirentur, minus apti Iestes essent, scut nec idonei iudices habentur, qui praejudicio antecedenti occupantur.
Cnm itaque neque facta errorum, neque idonei testes antiqui ullum certum definitionis errorem evincant , nullaque proinde suerit unquam quaestio , qua fides ab Apostolica
309쪽
li ea sede definita , & Pontificia infallibilitas traditione ac promissis Christi munita vocaretur in dubium . nonne haec sementia ab antiquitate tuta , novitatis nota perstringi nequit; sed hoc nomine potius reiiciendae adversariorum seniatentia, quae antiquae traditioni, &. Christi promissis opposita, veterum fit stragiis caret , 3c posterioribus temporibus
Quam sera contrariae sententie initia , ω qu tenus inter catholicos recipi atque in sobola induci oe propagari coeperit, veteri sententia
ac traditione non omnino exclusa
Cum lasallibilitas Pontificia , quam propugnavi, s Iu proprie dictu fidei definitiones a summis Pontificibus editas respiciat; ex iis tanriam, qui in aliqua proprie dicta
definitione eosdem Pontifices errasse aut errori obnoxios praetulerunt , contrariae nobis sementiae origo deduci potest.
Ab iis porro, qui vel olim alicui definitioni Pontificiae sese opposuere , quando, suos errores ab aliquo, Pontifice damnatos Viderunt, originem ducere opus non est , cum a. pud eathollam nullius auctoritatis suerint , uec eorum sententia infallibilitati dogmaticarum definiticinum contraria inter catholicos suerit recepta. auP propugnata. De illis tantum videndum, qui inter catholicos recensiti, eam sementiam ita in scholas catholicas invexerunt , ut sensim ali. quot peculiaris famae Theologos non tam partiarios, quam vindices & propugnatores obtinueritia Dimissis autem Ole mo aliisque Frati celli et schismaricis , qui a Ioanne XXII. condemnati, plures errores summis Pontifici ς ipsique potissimum Ioanni objicere ausi se contrariae nobis sententiae auctores a nonnullis traduntur ; dubitari non posse videtur, quin eadem sentemia inter catholicos Theologos irrepserit Nati ae
310쪽
284 APPENDIx DE IN FALLIBILITATE PONT. ac invalescere coeperit eodem sere tempore, occasione e
dem, iisdemque auctoribus , quibus sub Pisanam synodum& Constantiensem inducta fuit opinio de conciliorum g
neralium auctoritate supra ipsum Romanum Pontificem .
Petrus enim de Alliaco, & Joannes Gerson, aliique earum' dem partium , qui ob inveniendum diuturno & perniciosisi fimo schismati essito remedium , contendentes de Paparusubiiciendos crediderunt in casu schismatis auctoritati concilii ceciimenici, eosdem quoque huic auctoritati subjici F. tarunt in casu haeresis , quae a schismare peninaci vix separari potest , ac propterea eos in errorem fidei posse cadere praesumpserunt e qua in hypothesi summos Pontifices errantes circa fidem a generali saltem synodo posse judicari, &, si perii ces invenirentur posse etiam deponi eχistimarunt. Quo vero sensu haec conciliorum generalium auctoritas in casu haeresis possit in ipsium summum Pontificem a fide devium exeri, explicavimus in. dissertatione Depotes. Eccles , ubi etiam ostendimus eos non posse circa fidem errare, cum aliquid circa fidem definiunt : quidquid
sit, num errare possint opinando , seu extra materiem ac terminos definitionum fidei. Cum porro praesens quaestio non in eo versetur, utrum Papa opinando, aut extra terminos definitionis , sed utrum definiendo errare queat , aut erraverit aliquando , idque ex Christi promissis ac traditione probarimus impossibile ; non omnino esse certum amrmare me posse reor,
Petrum de Alliaco , ac Ioannem Gersonem , qui inter The logos magni nominis primi infallibilitatem Pontificiam expresse impetiverunt , iudicasse Romanos Pontifices errori obnoxios etiam, cum proprie dictas definitiones ex primm tus fine atque ossicio promulgant. Certe Petrus de Alliaco Gersonis Magister, antiquorum traditionem de indefectibilitate Romanae fidei, Christi pollicitationibus sultam, suo
quoque aevo obtinentem deserere non ausus , in legatione, quam adversus Monte num Universitatis Parisiensis nomine Avenione gessit ad Clementem VII. eamdem traditi
nem sequutus, Christique promissis innixus assirmavit: De
qua sede Romana in per a Petri in ea sedentis dia
ctum es: Petre rogata pro re, ut non deficiat fides tua iaEt similiter in tractatu, quem in eadem legatione ad P pam ' tred by c