Aristophanis Nvbes cvm scholiis

431쪽

ΣXOΛΙΑ. goτον δὲ πόδα αὐτο πλήξας ἐτελεύτησε. καὶ οὐτω μορία ἡ ἐλαία ἐκλή μόρου παρεκταν ην δὲ ἡ Ἀκαδημια σχολεῖόν τι ἐν Αθήναις, ἐλαίαις καὶ ἄλλοις τισὶ δενδρεσι κατάσκιον. 1006. Καλάμ λευκῶ Λιτις γα και ἀπερίεργος ὁ

τοιομος στέφανος ην δε - ιομούρων δι- στεφανω- σθαι καλάμφ.

107. Μιλακος Γαδος βοτάνης παρεμιξε το ἀπραγμο- συνης ἀπραγμοσύνη δε φυτόν, Ἀριστοφάνης ὁ γραμματικός, ἐν Ἀκαδημί φυόμενον η λεύκη δε ὁμοια πλατάνφ,

νυλλως ' πραγμοσύνη εἶδος ανθους οIον πάσης ευωδιας ἄγον καὶ ἀσφαλείας η ἀπο αγμοσύνης, ἀντὶ του πολυπραγμοσύνης το δε ψιθυρίζει, ἀντὶ του ανέμου πνέοντος μαλακου καὶ ρεμ δι των φύλλων εἰςιόντος. Ἀδ εο προς- λαλεῖ τα δένδρα, περ ι ρίζειν λεγεται. καὶ Θεόκριτοs'άδύ τι το ψιθύρισμα. - Φυλλοβολούσης τα φύλλα ψιπτούσης Gloss. Vict.1009. - ταsτα ποιῆςJἘκθεσις της διπλης ἐκ κώλωνομοίων ἀναπαιστικῶν δεκαπέντε - τα μεν ιγ δίμετρα ἀκατάληκτα το τεσσαρακαιδέκατον, μονόμετρον, ο παρατέλευτον ονομάζεται. το αευταῖον, ἔφθημιμερές, καλεῖται παροιμιακόν, ς εἴρηται ἐκ τω τέλει δύο διπλαῖ, χεν ἐν χῆ, δὲ κατὰ τ τέλος το κώλου , ἔξω νενευκυῖαι. 1013. Γλῶτταν βαιάν Σωφροσύνης ξύμβολον. οἷονμ φλυαρολογ,ῖν. το δε πω γη ν μεγάλην, γέλωτος χάριν, διὰ την τρυφὴν ἔξεις πυγὴν μεγάλην Πόσθη δε το μόριον του ανδρός. αἰνίττεται δε εἰς τους θηναίους. - - λήν. Glossa.

Ωμους μικρούς Γράφεται καὶ λεπτούς, καὶ λευ-κοέ ς' Ιο των ἀγυμνάστων καὶ αργῶν.1019 Kωλην Μηρόν. Glossa. 1020. νήφισμα μακρόν ἐκ πολυλογίας συγκείμεινον ἀντι οὐ μεγάλωψηφίσματι γράψεις ' Aικωήαφιαν.

Glossas

I Sic Bulin tantus Legebatur τροφην. Habent haec verba, μεγάλ' ηφίσματι γράψεις, Ueriem fragmenti anapaestici.

432쪽

1023. ' Ἀντιμάχου Ουτος, κίναιδος καὶ ωμορφος καὶ θηλυμανης κωμφδεῖτας δεύτερος, ὁ ἐπὶ πονηρία κω-μφδουμενος τρίτος, ο νακάδος λεγόμενος τέταρτος, ὁ τοπιπε της , ου μέμνηται, υπψλις ἐν Λήμοις πεμπτος, ἱστοριογράφος τάχα δὲ πτός ἐστι τ ευμόρφφ ο Ῥυτος λίαν πόρνος ν.lo25. Ω καλλιπυργον Ἐτέρα ε θεσις μέλους οὐ μεσφδικη ἀντίστροφος, ὁμοία τῆ προὐρηθείσι στροφῆ εκκωλων χοριαμβικῶν ἐπιμεμιγμένων, ς α της στροφης καθ' ἔκαστον ἐχόντων, δέκα πλην του πέμπτου ἐξ ἐπιτρίτου καὶ διάμβου συγκειμένου καὶ του ἐβδόμου , ε χοριάμβου, -- βου, καὶ ἀντισπάστου. ἐν ἐκθέσει δε στίχοι δύο ἰαμβικοὶ τ τράμετροι καταληκτικοί, ομοιοι τοι ἐξης ἐπὶ τετέλει δύο διπλαῖ ἔξω νενευκυῖαι η μεν ἐν τῆ, η δε κατὰ το τέλος. 1034 ο νηρ. ούτος, γουν ὁ δίκαιος. Gloss. Vict.1035. A ειν χρείαν εἶναι. Gloas vici. 1037. και μην κάλ' ἔγωγ' ἐπνιγόμην Κ θεσις ετ ρας διπλῆς μοιβαίας ἐκ στιχων ἰαμβικῶν τετραμέτρων καταληκτικῶν - ων τελευταῖος, ἔξει τίνα γνώμην λέγειν το μὴ εὐρύπρωκτος

εἶναι,

το δε μέτρον Ιππωνάκτειον ἐκ τω τέλει διπλῆ ἔξω νενευκωῖα. 1038 ἐν Συνταράξαι ἀνατρέψαι. Gloss. Vict.

λόν νικῶν το δε σκέψαι προς το Φειδιππίδην - Osδέποτε οἱ Ἀττικοὶ το πλεῖν ἀντὶ του πλέον μόνον ἐκφέρουσιν, εἰ μη παραθήσουσι καὶ τλῆ ἀντὶ του παρό. Schol. Hari. 5.1043. ἱρούμενον προκρίνοντα. Ioas Vict.1047. άκιστόν ἐστι πιο γαρ καὶ χαυνοι τα --ματα Λειλύτατον δὲ εἶπεν. αλύει γαρ ην Μαλακίας γαρά ιον. Glossa quarii Reg. Aldina et Iunt. Μαδακός Vulgo νεκάς. vide Acharii. 1149. ibique schol Suidas inaeshabet in hoc nomine.

'hHaec verba sine Interpunctione cum praecedentiuus conti-

433쪽

1048. Μέσον ἔχω λαβων 'ἈφυκτονJγχω ευεις μέσον λαβών ἡ μεταφορὰ δε απὸ των παλαιστῶν λαμβανομένων εἰς το μέσον καὶ ηττωμένων το δὲ εὐθὼς ἀντὶ του ἐν ἀριῆ. 'Eπίσχες σαυτὰ δηλονότι, τοι καρτέρησον.

μέσον κατα. φυκτον ου φυγεῖν δυνάμενον. Gloss. Vict.1052. Ηράκλεια λουτρά JἈβυκός φησι, οὐ μαι στον κατὰ δωρεὰν ἀναδουναι Ηρακλεῖ λουτρὰ θερμῶν δάτων ἐξ ν τα θερμά τινές φασιν φάκλεια λέγεσθαι 'θ ο δέ φασιν, ὁτι τω μακλεῖ μοροσαντι η θην θερμὰ λουτρὰ ἐξανῆκεν ' )' ως Πείσανδρος 'τω δ' ἐν Θερμοπύλησι θεὰ γλαυκωπις Ἀθήνη ποίει θερμὰ λοετρὰ παρὰ4ηγμῖνι θαλάσσης. Nρακλεῖ πολλὰ καμόντι περὶ Θερμοπύλας Ἀθροα θερμὰ

1054. 'A των νεανίσκων 'sὸς αὐτα ἀγυμνάστων νεανίσκων λαλούντων των ευγενῶν δηλονότι.

1064. νου, Πηλε νς 'οτε ἀφῆκεν αυτὸν Ακαστος μεταξ θηρίων, οἱ θεοὶ δεδώκασιν αὐτ ξίφος προ αμυναντ- θηρίων τινὲς δε ἐπὶ τ Πελίου ' ἀγῶνι φασὶ τον Πηλέα λαβεῖν διὰ σωφροσυνην Ηφαιστότευκτον μάχαιραν νυν λως. Πηλεῶς ἐγένετο σωφρονεστατος. καί ποτε Ἱππολύτης της γυναικις Ἀκάστου ἐρασθείσης αυτοὐ, καὶ, δυνηθείσης κεῖσαι, ἀλλα διαβολῆ χρησαμένης, ως αρα ἐπεχείρησε βιάσασθαι αὐτην ὁ 'Ἀκαστος μαθωω, κά λαβὼν αὐτὰν εἰς ἐρημίαν. καὶ των ὁπλων γυμνώσας, ἀφῆκεν Ητὰν καὶ ἀνεχώρησεν, εὐκών εἰ δίκαιος εἶ, σωθήση ως δε ἔμελλεν πὰ θηρίων διαφθείρεσθαι, οἱ θεοὶ μάχαιραν αὐτ ἐχαρίσαντο μαιστότευκτον δι' Ἐρμου, καὶ οὐτως ἔφυγε ὀν κίνδυνον. pn Legebatur γίνεσθαι. Sisidas in Nράκλεια λουτρὰ haec tantum habet: ἐξῶν τὰ θερμά. ' Sic Mnestius p 32. Legebatur ἐπαφῆκεν. Vide schol. Sophocl. ad Trachin 633. Si recte Aldus vulgo Πηλιου. Vide Apollodor. p. 256. De omnibus his fabulis videndi Monodorus p. 255. aeq. et Heynius ad eum p. 785 schol Apollonii ad I 224 verhemta ad Anton Liber. p. 257. iiii Iaa in 'Aταλάντη.

434쪽

Πηλευς Φῶκον τον ἀδελφον κατὰ πατέρα ' σὐν ελαμῶνι

δολοφονήσας, φεύγει εἰς Φθῖαν πρὀς Εὐρυτον ὀνυκτορος, υφ' ου καὶ καθαίρεται. ἐκεῖθεν ἐπὶ την θήραν του Καλυδανίου κάπρου ἐλθων, Εὐρει ἐντυγχάνει καὶ κτείνει τομονακων πάλιν υν ὁ Πηλεώς ἐκ Φθίας φυγὼν ἐς Ιωλκὰν προς λαστον ἀφικνεῖται, καὶ καθαίρεται κ' αὐτοs 'Aστυδάμεια δέ , ἡ Ἀκάστου γυνή, ἐρασθεισα Πηλέως καὶ μη πείσασα αυ-

τὰ δια σωφροσύνην συνελθεῖν αὐτῆ , καταψεύδεται -- προ υκαστον ώς ἀποπειραθεντο αυτῆς. ο δε κτεῖναι μενον καθῆρεν ου ηβουλήθη. γε δε αυτὰν εἰς θήραν εἰς τοφλιον. ἀποκοιμηθέντα δὲ αὐτὀνυκαστος καταλιπών, κιὰ την μάχαιραν - την κόπρον των βοῶν κρύψας ἐπανέρχεται.

δὲ ἐξαναστάς, καὶ μη εύρων την μάχαιραν, μελλεν πόλλυσθαι καταλειφθεὶς υπὸ των Κενταύρων σώζεται δὲ - πιμρωνος ὁ καὶ την μάχαιραν ἐκζητησας δίδωσιν--φ. 1066. Υπέρβολος ωτος λυχνοποι- ῶν, πάνυ πανουργος ν ου γαρ χαλκ μόνον ἐχρῆτο προς την των λύχνων κατασκευήν, ἀλλα καὶ μόλιβδον ἐνετίθει, να κολῶ βάρος

ἔχοντες πλείονος αξιοι σι ' και οὐτως πάτα τους πριαμένους.

1069. ψ τ' ἀπολιπosσά γ' αυτόν Φασὶν τι τους γινομένους παιδας ἐκ τοὐ Πηλέως ἡ Θέτις λαμβάνουσα πειριέκαιε το θνητὰ αυτῶν σῶμα, βουλομένη αυτοὐς αθανάτους ποιεῖν καὶ πολλλ ἔκαυσε καὶ τον χιλλέα οὐ τεκοsσα,

ἐνέθηκεν ' εἰς τὰ Γρ καὶ νους ο Πηλεὐ ἐβόησ- η δὲ λυπηθεῖσα ἐχωρίσθη. υλλως , Θέτις εἰς λέβητα δατος ζέοντα ἐνέβαλλε τους ἐκ Πηλέως γενομένους, γνῶναι βουλομένη εἰ νοοι εἰσιν Ἀτέρους f δὲ εἰς πυρ, λυκολλωνιός IV. 869. seqq. φησι καὶ δ πολλῶν διαφθαριντων, ἀγανακτῆσαι τὰν Πηλέα καὶ κωλύσαι τὰν Ἀχιλλέα ἐμβληθῆναι

εἰς λέβητα Σοφοκλῆς δὲ ἐν Ἀχιλλέως ἐρασταῖς φησιν ἡπo

Sic valescenarius ad Callimachi migm. p. 114. Legebati πατρίδα. I Sic Emestitia p. 32. Legebatur ἐπέθηκεν. De re vide ApoLIodor. p. 259. Hoc addendunt stat e scholiis pollonii ad N. 816. unde totum hoc scholion, paucia naulationibus lactis, deprompturn est. 4- Sic etiam apud scholiasten Apollonii. Sed vereor ne scripa

435쪽

Πηλέως λοιδοροθεῖσὰν τηρο Θέτιν καπαλαμ αυτόν. παν-λος δε ἐν τρωφ' περὶ Θεσσοαίας φησι χείρωνα σοφον οντα καὶ αστρονομίας ἔμπειρον, βουλόμενον τον Πηλέα ἔνδοξον γενέσθαι, μεταπέμψασθαι ' τὴν Ἀκτορος θυγατέρα του Μυρμιδόνος ' ), καὶ λόγους διασπεῖραι, τι μέλλει γαμεῖν την Θέτιν Πηλεύς, ιδ διδόντος αὐτω, οἷ δε θεοὶ μετ' ομβρου καὶ χειμωνος ξουσιν ταsτα φημίσας παρετήρει τον χρόνον, ἐν ἴδατα πολλὰ καὶ πνεύματα ἐξαίσια, καὶ δίδωσι Πηλεῖ Φιλομήλαν καὶ ουτως ἐπεκράτησεν ἡ φήμη.107i. Σιναμωρουμένη 'Aνδρὶ συνουσιάζουσα πρὸς μῖξιν σινάμωρος δέ, ἡ μεμορημένη ''ὶ σίνος δε, το αἰδοῖον οθεν καὶ Σιληνός. Σινάμωρον - , το πορνικόν in Kρ νιππος δέ, ὁ μέγας λῆρος κατ' ἐπίτασιν λαμβανομένου του

1074. κοττάβων 'μ συμποσί παίγνιον. ην δὲ τοιολτον ἐτίθεσα, λέβητα, καὶ το λείψανον του πόματος ἐνέβαλον, καὶ κτύπον μέγαν ἀπετέλουν ἐν τούτοις 'm').1078. Ἀδύνατος γαρ ω γα δυνατὰς εἶ λόγοις νι - σαι τους ἐναντίους fini).

1084. Η ἐαφανιδωθῆ τήνα τους-λόντας μοι- χοὐς ηκίζοντο αφανῖδας λαμβάνοντες καθίεσαν εἰς τους πρωκτοὐς τούτων , καὶ παρατίλλοντες αυτούς, τέφραν θερμὴν ἐπέπασσον, βασάνους κανὰς ἐργαζόμενοι. 1085 Τίνα γνώμηνJ - του, ποίαν ξει γνώμην μὴ

εὐρύπρωκτος εἶναι. Sic Inisleius ex cliol Apoll. Tegebatur st. Si recte schol. Aponon legebatur μεταπέμψαι. Vid. Η n. ad Apollodor P. 786. '' I ityni M. σινάμωρo interpretatur μεμορημένοι προς το

σιτεσθαι.

ἐναντιον.

436쪽

βαία ης προτι ενται στιχοι ἰαμβικοὶ τρίμετροι κατάλη τοι τέσσαρες. τα δὲ λοιπὰ κωλά σι, ἰαμβικὰ ὀκτωκαίδεκα δω- τρα ἀκατάληκτα τὸ μέντοι ἄγδοον καὶ δυοκαιδέκατον , τριμετρα, κά το ἐνδέκατον, κεν μιμερις τὸ τεσσαρακαιδέκμον ' κά -τακαιδέκατον, μονόμετρα. ὁ δὲ τελευταῖον, ἔφθημιμε- ρις. ἐπὶ τω τελει δυο διπλαῖ ἔξω νενευκυῖαι η μεν ἐν τῆ ἀροχν η δε κατὰ τὰ τέλος. 1088. N, τουτο Λείπει η εἰς ἴνα η, ς τουτο. 3 A προθέσεων ἐλλείψεις ἀντὶ του, εἰς τουτο νικηθρ - ἐμου,

1092. ραγ φδρυσινJ ἰς Φρυνιχόν φασιν αυτον --τείνειν τον τραγικον χορευτηπι ἐπεὶ διεβάλλετο ἐπὶ μαλακισδια ποικιλίαν σχημάτων ' γ.1105. κινουμενοι δευτο δηλον πότερον ὁ κρείπιτων λόγος φησίν, ομολογων ἡττῆσθαι, η ὁ νεανίσκος ὁ τῶν λόγων κριτής δ καὶ μαλλον φαίνεται ἐν τοῖς ξης ὁ κρειττω,

λόγος ψ συνάχθεσθαι, παραδοθέντι μανθάνειν μετέρω. ην Συνουσιαζόμενοι. Glossa quarti Reg. εὐρύπρωκτοι. Glosa.

1109. Τί δῆτα πότερον Σύμημα κατὰ περικοπὴν ἀνομοιομερες στιχων ἰαμβικῶν τριμέτρων ἀκαταληκτων ὀκτώ. ἐν ἐκθέσει δὲ κῶλα ἰαμβικὰ διμετρα καταληκτικά, τοι φθημιμερῆ ἔχει δὲ τὸ δευτερον κωλον τον δευτερον πόδα τρίβρα-

' Pro his, γδοον, δυοκαιδέκατον, ἐνδέκατον, τεσσαρακαιδέ-κato in ed. Aldina legitur Uδομον, ἔνδέκατον, πεντεκαιδέκατον,

vulgo autem numerorum signa, ζ a , , ιέ. ' Bene observat Berglerus , haec etiam ad Agathonem, o tarn traocum resere posse, de suo id Thesmoph. V. 200. aeq. Reprehendit tamen hanc interpretationein Ritsc alius in thes R. a dita particulae commentationis, quam de Mathone scripsit, defensurus id , ut speramus, in libro, quem de poeta illo scribere instituit. Annos habuit Agatho, si verae sunt nilaesita rationes, quum Nubes primum edebantur, XIV. - Legebatur Wρισs.

437쪽

χυν, τοι χορόων ἐπὶ τ τέλει παράγραφος ηιν Ἐπάγεσθαι, ἀπελθεῖν. GlOSSR. 1112. Στομώσεις 'οξυνεῖς η ευστομον ποιησεις. μεταφορὰ - των μαχα ῶν. Σαὶ θάτερα Γ ο μεν ερον μερος της γνάθου. 1113. Orαν δικιδίοις υτεστι δυνατὴν καὶ ἔμπειρον δικῶν. ποκοριστικῶς δε το δικιδίοις. 1115 ο κομιεῖ λήM. Ioss. Vict.1118. Τους κριτὰς α κερδανοsσιν Κἀνταsθα παράβασίς ἐστιν ἔχει δε ου πάντα τα μέρη της παραβάσεως,

ἀλλα μόνον το ἐπιήήημα )' ἐν β ἔθος η χρηστά συμβουλεύειν

τι πόλει, η σκωπτειν του πονηρούς τίθενται γαρ υ μόνον τέλειαι παραβάσεις, ἀλλα καὶ μέρη τινὰ αυτῶν. ἔστι, δε τοπαρὰν ἐπιήρημα ἐκ στίχων τροχαλῶν τετραμέτρων καταληκτικῶν λ ων τελευταῖος, καν ἐν Αἰγύπτω τυχεῖν ν μαλλον η κρῖναι

κακῶς.

ἀντὶ του ἡ μήτηρ-

Τόνδε τον χορόν υν εφελῶν. ους κριτάς, ἀντὶ του οἱ κριταί. Oμηρος ' μητέρα δ' τοι θυμὰς ἐποτρύνει. ἀντὶ του μητηρ. Schol. MS Bav. 111 9. Ωφελῶσ' ἐκ τῶν δικαίων Συναγωνίζωνται, καὶ συλλαμβάνωνταί τι κατὰ τι δίκαιον ἴνα δὲ μ χάριτι δ κῆ νικα καὶ την ψηφον φέρειν, ἀλλὰ ταῖς ἀληθείαις, προς-

1120. Νεαν Ἀροτριαν Ἐν ἄρα, εὐκαίρως. Glossae N εἄν, ἀντὶ του ἀροτριῶν καὶ σπείρειν. Iosa Bav. 1122 Τεκούσας χαριέντως εἶπε τεκούσας, καὶ φυλαξαι, ἐπὶ της βλαστησεως της ἀμπέλου λίαν γάρ ἐστιν -' ' Legebatur'ο ἐπέμμα της παραβάσεως. Legebatur τοι Apud Homeriim εἰ οἷ μος ἐφορμει

ται γαμέεσθαι. ARISTOPH. Nub.

438쪽

καταπονειν, αφανίζειν.

1128. υποκεκόψονται Ἀφ' μων. Glossa inrti Reg. Σφενδόναις πιτι η χάλαζα ως λιθος ἐστιν. B, ταφορὰ ἐκ των λιθων καὶ των σφενδονῶν Θέλει δὲ πη χιόνα εἰπεῖν - ἀκυρως δὲ τ παιήσομεν, ἐπειδή--οὐν-

των των καρπῶν η χιῶν γίνεται

δεινοι πλέκειν τοι μηχανὰς Αἰγύπτιο και Θεόκριτος ἐν Ἀδωνιαζουσαι v. 47. γ' ουδεὶς κακοεργος δαλεῖται τον ἰόντα, παρέρπων Αἰγυπτιστι. καὶ αἰγυπτιάζηιν , το πουλα πράττειν.

1134. Πέμπτη Κορωνὶς εἰςιόντων τῶν ποκριτων, καὶ ἔκθεσις παρὰ τους τετραμέτρους ἔστι γαρ τὰ ἐξῆς ἰαμβικα

Hoc scholion sic legebatur: χαριέντως εῖπε τεκουσας, καὶ φνλάξαι, - της βλαστησεως της ἀμπέλου λων γάρ ἐστιν σχερές. Sic etiam Aldina sed haec infra in ea pagina quae v. 1385 - 1415. continet, framentum habet scholii in vulgatis edd. omissum. Id sic scriptum est: τεκουσας καὶ φυλάξαι ἐπὶ της βλαστησεως της ἀμπέλ- λων γάρ ἐστιν ευχερές εῖν ἄλλὰ ταῖς ἀληθείαις, προςέθηκε τοὐτο. Inde siεis addidimus . quod de fructibus dicitur. Postrema Verba escholio ad V. 111s petita sunt. - Sic ego olim F. A. Wolsi exemplari Aldinae utens, adnotavi. Dindoinus framentum iliud neque in suo Aldinae exemplo neque in quinque aliis, quae inspexerit, inveniri ait. Eo in numero, si non est exemplar, quod ego possideo, mio stat olim I. M. Gesnem et postea L. utensanapii septimum accedit. Quare suspicor in illo Uolfit exemplo casu aervat uni esse solium, cui damnato typomapinis aliud substituit. Eo modo etiam Theocrati exemplaria Aldina disserunt, de quibus v. Reificii praes P. I. seqq, et Euripides L Lascaris, de . dictum in Volsi A Ieci. Iiu Vol. I. P. 472 seqq. ' Axaberat in vulgatis. Id repositum pro eo, quod Aldina habet, γάρ. Vereor ne haec verba nata Mnt e praecedentibus - καπάρακ

439쪽

ΣXO AIA. 121 ιμετρα - ἐξέρχεται δὲ ὁ Στρεψιάδης ἀριθμῶν τὰς μιρας

οὐτω δε ριθμουν Αθηναῖοι, τὰς μὲν - νουμηνίας, ομοιως ήμῖν λέγοντες πρώτη σταμένου , δευτέρα σταμένου, μέχριτων δέκα μεθ' ην πρώτην ἐπὶ δέκα, εἶτα δευτέραν ἐπὶ δέκα καὶ ἐξῆς πρι εἰκοστης λαυτ δε καὶ εἰκάς μεθ' ηὐένδεκάτην θένοντος, η δεκάτην η ἐνάτην η ὀγδόην, ς ἔτυχεν ἔχων ὁ μην καὶ ἐξης ἀναλύοντι ' αχρι δευτέρας νωτωγα Ἀθηναῖοι ριθμουν, ου προςτιθέντες, ἀλλ' ἀφαιρούντες καὶ ἀναλύοντες μέχρι τριακάδος, χλωνος γησαμένου -ςτε ἡ μὲν εἰκοστὴ κτη παρ' αὐτοῖς πέμπτη ἀκούει δε εἰκοUMεβδόμη τετρὰς λέγεται ρη , προς τὰ της σεληνης φῶτα οὐτω

μειούμενα μετὰ δε δευτέραν λεκτέον D , τουτέστι την τελευταίαν του μηνος μέραν. υλλως Πέμπτη, τετράς Ου προςέθηκε τὰ φθίνοντος ολω γάρ φασιν, Αθηναῖοι μετροsσιν' κ πρώτης εως δευτέρας προςτιθέασι τ ἱσταμένου ἀπὸ τριςκαιδεκάτης εως ἐννεακαιδεκάτης τὰ ἐπὶ δέκα. εἶτα η μεγάλη εἰκάς. απὸ εἰκοστης πρώτης εως εἰκοστης ἐνάτης τὀ φθίνοντος την δε τριακοστήν, ἔνην τε καὶ νέαν ἐπεὶ μετέχει του τε παλαιο καὶ του νέου φωτός. ταυτὴν δεκαὶ ' ημητριάδα προ γόρευσαν την οὐν εἰκοστην δευτέραν ἐκάλουν ἐνάτην φθίνοντος την εἰκοστὴν τρίτην, ὀγδόην την εἰκοστὴν τετάρτην ζ ' την εἰκοστρο πέμπτρο, ' την εἰκοστὴν κτην, ε ' την εἰκοστὴν ἐβδόμην δ την εἰκοστὴν ὀροδόην γ' την εἰκοστὴν ἐνάτην, ' εἶτα την τριακοστὴν ἔνην

τε καὶ νέαν ἐν ἐν τόκοι ἀπροωντο, ἐπεὶ ἐν αὐτῆ συντελεῖται μην, καὶ ἀριὴν ἔχει τὰ του ἐτέρου μ ὀ τη σε

Sic edd. veti musteri ed. ἀναλύοντες. De re cons Uelari

manuald chronolog. Vol. I. p. 281 seqq. Verba ωςτε suae ad λέγεται collata erant in fine scholiomni

ad hunc Versum.

cpit. p. 75. 4' Articulum addit Alditia. 4- '' Sic Ald et est sed Porti etAusteri edd. - σεληνης. Tu ante o addidi e schol ad V. 1480. Quae Vulgo aequebantur, supra post Σόλωνος ἡγησαμένου collocarimus.

440쪽

1137. Ἐνη καὶ νε α , νουμηνία ουτω παρ' ' MVὐαίοις ή παρ' μῖν τριακάς ἐπειδὴ συμβαίνει ἐν αυτ κατα--λπειν την σελήνην, καὶ γενέσθαι τότε δὲ τους μη ταχέως αποδιδόντας τους τόκου τα μεια ἀπήτουν, ς υπερημέρους' δι λυπεῖσθαι φησιν, ς ορῶν ἐνισταμένην ἔνην καὶ νέαν. , δέ ἐστιν η καλουμένη τριακάς nκαὶ νέα, η νουμηνία διὰ μεν οὐν τ παρελθεῖν τὰ μῆνα, ἔνη διὰ δὲ την αὐχήν, νέα νυλλως. Η καλουμένη νουμηνία, δια δ το μεν παρεψόντος μηνὸς εἶναι τέλος, ἀρχὴν δὲ το ἐνισταμένου τας δε τριάκοντα μέρας τῆς σελήνης εἰς τρεῖς δεκάδας Ἀθηναῖος διαιροsσι καὶ τὴν μεν πρώτην, ςημεῖς, ἀπαρι osνται την δε δευτέραν λως πρώτη ἐπὶ δέκα, δευτέρα ἐπὶ δέκα, ἄχρι του θ' την γὰρ εἰκάδα ούτω --λοsσι την δε ἐπ' εἰκάδι πρώτην ), στέραν δεκάδα καὶ την μετὰ ταύτην, ν φθίνοντος, ω β φθίνοντος,νις ἐστὶν κν τὴν δε τριακάδα νην τε κά νέαν φασί.1139. Θεις μοι αρυα αν ει α Τὰς γὰρ δίκας τοὐχ ρέους καταβάλλοντες τοῖς πρυτανεῶσιν ειςῆγον του δρεω- στοῶντας. πρ πανεῖα δε τὰ νυν καλούμενα παρὰ μαίοις

σπόρτουλα μέμνηται της λέξεως καὶ σοκράτης ἐν παρος Καλλίμαχον παραγραφῆ ἔστι δὲ καὶ παρὰ τοῖς αλλοις

Ἀτακοῖς τὰ πρυτανεῖα. ν δ αργύρων τι, περ κατετίθεσανοι δικαζόμενοι ἀμφότεροι, καὶ ο φεύγων, καὶ ὁ διώκων. AD λως Λίκας, ἐκταγάς αύται γὰρ εἰς τὰ πρυτανεῖον συνηγοντο. - δὲ ην δημόσιόν τι σαυροφυλάκιον. 1145. ικαζέσθων ἀντὶ το δικαζέσθωσαν κατὰ ἀπο

λιγον γάρ μοι μέλει Ἀντὶ τοὐ, οὐδε ολιγον φροντίζω λο-ὀν τῶν δανειστῶν, δια ὀ μεμαθηκέναι δηλαδὴ ὀνυών - ηττω λόγον, ψ περιεγένετο - δίκαια λεγόντων. 1148. Nμι. φημι, ἐνιημι Gloss. Vict.

quomun Verbomini ultimum delevi. Caeteriam euant cholia, quae