장음표시 사용
281쪽
demum corpori se insinuet. De vehiculi illius natura variae fuere Platonicorum sententiae,ut ex Proclo lib.V. in Timaeum pag. 3Ii. & 3Σo. videre est: quorum alii universi naturam animae currum esse voluerunt; alii astrum aliquod animae congenitum : alii mixtum quid ex coelestibus sphaeris alii concretum aliquid ex universo aethere. Sed cum animam ad inferiora vergentem eo fine corpori immergi crederent, ut a terreno affectu purgata, ad Deum autorem & originem suam reverteretur, varias statuerunt purgationum species, quarum beneficio mortalitatis vinculis exsoluta, pura ac libera ad pristinam rediret. Et de iis quidem quae terreni corporis molem leviorem reddunt, quas in sobria & moderata victus ratione consistere existimabant,.Porphyrius luculenter agit quatuor illis libris de abstinentia ab esu animalium: dereliquis autem duabus operae precium est videre Hieroclem pag. ubi animam rationalem mathematicis disciplinis purgari ait; de quibus in notis nonnulla dicenda erunt solvi autem atque elevari τὸ
κῆταν ἔντωνεποτῆμ',sive contemplatione eorum quae Vere sunt quam , λυσιν αἰαγοὐγον appellat. Spiritalem vero animae partem , ut D. Augustinus Porphyrii verbis vocat; Oὸ λεά re s& ut iidem Platonici appellant, τοῦ αὐγοειδες τῆς sive ra-σωμα , suam quoque purgationem, suamque exsolutionem habere assirmant. Et mathematicis quidem purgationibus
respondere Osi τελεοκίς- contemplationi autem mentali, vim uροπὲκία αἰαγιωγία . Haec enim, ait, proprie purgant perficiuntque animae rationalis stirituale vehiculum: er separant illud a mortalitatis contagio , Us ad mundorum *irituum congressin idoneum aptumque reddunt. Sed operae pretium erit utriusque Philosophi verba diligenter intcr se contender :cum non solum alter alteri facem alluceat, sed id quoque manifeste eorundem comparatione appareat, non unum Porphyrium eo seculo illud superstitiosae impietatis genus probasse; quod & antiquissimis quibusq; ante natum Porphyrium, & post eum recentioribus Academicis Omninus in usu fuit:qui longe lateque terrarum Orbem peragvabant, ut Omnibus omnium Deorum sacris initiarentur: quod animum tot lustrationibus a mortalium rerum contagione defaecatiorem reddi & ad DEI rerumque divinarum contempIationem magis aptum atque expeditumessici crederent. Addo etiam , Hierocli non minus quam Porphyri perspectas fuis se Theurgicarum,si ve, ut ipse vocat, lacrarum artium prae
stigias. Cum ita demum id purgationum genus probet, ii
282쪽
hoc est, sacro ritu, non tralatitio agyrtarum more fiant. Id vero mi tari iubit, D. Augustinum, quo nemo veterum Platonis doctrinam aut rectius intellexit, aut aequius de ea judicavit illud tanquam proprium, ac suum Porphyrio objicere,quod corpus fugisndum esse, dicto opere pronunciasset : cum ea in re nihil a Platonis sententia diversum aD firmarit: qui in Phaedone,& in VII. libro de re p. prolixa disputatione,& luculenta antri subterranei similitudine ostendit, animum corpori tanquam coeco careeri inclusum, mole atque passionibus ejus in veritatis contemplatione quam maxime praepediri.Idcirca ah ducendum eum a sensibus, & corporis, domestici hostis, familiaritatem sedulo ei cavendam ac fugiendam esse: & circa hanc fugam omne philosopho studium operamque collocandam: quam & Plato dictis locis & Porphyrius mortem philosophicam, sive mortis meditationem, aut vitam se cundum mentem, aut animae abductionem conversionemq; vocant: ita tamen ut vinculum illud, quo natura corpus animamque colligavit, Vi Olenter abrumpendum negarint, nec animae a mortalis vitae station
absque supremi imperatoris jussu decedendum: quod Cleombrotum Ambraciotam non recte intellecta Platonis disputatione fecisse ajunt; quodque severa porticus probaviti quae passim occinit, L νοικτα & ad laqueos & praecipitia homines mittit. Socrates enim in Phaedone multis rationibus 'miris Messia dissuadet: Cujus sententiam Porphyrium quoque secutum videmus lib. 1. de abstin. qui cum duplicem discessum animae a corpore dixisset; unum quidem violentum, alterum Vero qui sit g λόγον, quam in Plotini vita IυMγον ἐξαγωγίμappellat: primum illum, cum universa Platonis schola ut impium &animae noxium his verbis damnat: Bias τι-- ἐ-πν ο φιλόσοφειν ἀδεν Ηον ἐκci , ολιν ἁ πλλῖν βιάζετα3 h. e. Philo vhM nequaquam vi semetipsium e vim educet : nam qui nolens cogitur excedere , nihilominus ibi permanu, unde vi expeditur. Sed illud aliquis
objiciet, non eo nomine Porphyrium reprehendi , quod fugam a corpore suaserit, sed quod omne corpus fugiendum praeceperit. Illo enim effato resurrectionis mysterium tolli : cum Sanctorum animas unitas corpori ad beatitudinis gloriam elevatum iri Catholica fide credamus: eodemque argumento tib 2Σ. c., D. Augustinus Porphyrium urget. Cui id responderi posset, Platonici Philosophi verbi a nequaquam praeter Platonis mentem, acrem ipsam de qua agitur, trahenda
es : cumque Porphyrius , ut Platonicorum verbii utar,
283쪽
ET SCRIPTIS PORPHYRII. CAP. XI 16
meis, aκ ζΘνηπριδάς σωματ fugiendam praeceperit animo ad Dei rerumque divinarum contemplationem contendenti, minus commode de coelestium syderum aut beatorum gloriosis corporibus ea explicari: quandoquidem illa nullis cum animo humano vinculis conjunguntur: haec autem deposita mortalitatis sarcina lpiritualia&corruptibilia evasere, ut ossicere amplius nequeant. Verula tamen ne quid temere sanctissimo pariter ac sapientis limo viro reprehensum credam, Eunapii autoritate moveor; qui nescio quod corporis humanitatisque odium Porphyrium incessisse tradit, cum Plotini sepientiar largius imbibisset, quam animus atrae bilis vehementia aestuans concoquere valeret. Verba ipsa cognoscere operae pretium est : Eἶνα, - ἰ
εἰς Σικελίαν εκροτη κατα νων - , καθ τεμων, τρο*IO τε έιεμεν γ, ,- ν Θρουπων αλεώνων χάτην. Vinius dein rationum magnitudine concepto corporeae molis humanitatisque odio trajecit in Siciliam: tibi jacuit
Iu striis, animi deliquioqinedia prope confectuου : neque tamen cibum admit-rens , s hominum vestia vitans. Tum vero inprimis me movet, quod
Origenes suum illum errorem ex Platonica philosophia hauserit, quo veram carnis resurrectionem negans, nescio quam spiritualis corporis . speciem resurrecturam somniabat. Quem etiam confirmare studebat verbis D. Pauli, negantis carnem & sanguinem posse regnum Dei possidere, I. Cor. II. V. so. in quem sensum & alterum Apostoli locum
trahebat. 2. Cor. i. v. i. ubi asserit, nos terrefri domo nostrae hujus habi- rationis dissolum habituros ad cationem ex Deo, domum non manufactam
aeternam in coelo, ut videre est ex S. Methodii libro de resurrectione apud Photium: quo hunc Origenis errorem solide confutat. Quocirca non
est quod miremur hominem gentilem ad illum scopulum impegiss ,
ad quem Origenes ipse jam ante fidei navem fregerat. Caeter ut quod D. Augustinus libr. IO. cap. 29. asserit Porphyrium hoc libro dixisse , ad Deum per virtutem intelligentiae pervenire , paucis eis concessum : ad eundem locum, ni fallor, respexit TZetetes Chil. VII hist. i s. dum ait:
284쪽
1σι ΗΟLSTENIUS DE VITA CAP. XL
cujus ipse in Plotini vita meminit. Rhetor enim ille Socraticus cinae, dus instituta Alcibiadis defensione probare stud tierat, juvenem virtutis addiscendae gratia etiam corporis sui turpem usum docenti concedere debere. Quod perversum dogma Porphyrius Plotini jussu resutavit : ubi multa adversus nefandum vitium de animi sanctitate, atque integritate corporis, tanta vi argumentorum verborumque disseruit, ut Plotinus prae magna laetitia recitanti saepius acclamaret Homericum illud:αοιεν ο ςοως ανά περ ferias, es lumen eris mortalibin olim. Ad civilem sapientiam referri debent libri X. quos Suidas recenset,
Περὶ ωψελειας ταν βασιλεων. Dc fructu quem reges. capere
posmi ex Homero Quibus persecta boni regis institutio ex Homero continebatur. Ita enim Alexander Macedo regum maximus apud Dionem, Orat. 2. de regno, pronunciat et reliquorum omnium poetarum scripta ut convivialia, aut amatoria,vel ridicula, vel popularia esie : solam Homeri poetin revera generosam, magnificam, & regiam . , -- τ νοόν των ἀνηθῶν μάλι e τανοπιι ατε ἀνθρωπών ' Et quicunque animum ei adverterit, eum regem fore & felicissimum & optimum, cum duas potissimum virtutes ma- Iime regias Homerus inculcet, fortitudinem & justitiam. Ideoque Homeri Iliadem πολεμικης εφολον ubique secum circumgestasse , & noctu una cum ense pulvino supposuisse refert Plutarchus. Tum vero illud non obscure ostendit quanto in pretio Homerum habuerit, quod sive scrinium inter Darii spolia pretio non , postremum illius custodiae assignarit: ut pretiosissimum humani animi opus maxime diviti opere servaretur. Sod Porphyriani operis gustum ex Dionis oratione haurire licet, unde& scribendi eum sumpsisse arbitror.
Porphyrii scripm p sea, theo ira, s r.eurgica. REcensebo nunc quae Philosiophia partem spectant, tum etiam quae ad diviniorem illam pertinent, quam alii Metaphysi
285쪽
ET SCRIPTIS PORPHΥRIL CAP. x 16s
cam , Platonici augustiore nomine Theologiam dixere : de qua &ipsa physiologia eorum mulἰum adjunctum habet. Quippe cum
maxima ejus pars in pervestigatione της - -χης, δημιουργικῆς consistat. unde, Proclo teste, τον φυσῖκα ου φυσικῶς μοιον, αλλα per actant. . Nam ex Pythagoreorum instituto is
πιάγματα πμβελ κως , F αραγωγῶν ubique adhibent Unde ob diviniorem philosophandi rationem caeteris non immerito fama atque gloria praelatos fuisse praeter alios SS. Patres D. Augustinus testatur lib. 2. de civit. Dei: &Proclus principio theologiae Platonicae; & lib. 2. in Timaeum p. IOS. Nam cum caeteri animo ir interio i ibus detixo ad naturales & proximas causas omnia revocarent. illi mentis oculos supra omnia quae corporis sensibus usurpantur extollere ausi fuerunt: & Deum infinito intervallo mentem ipsa tata extirperantem , in rebus quidem creatis, ut creatorem patrem qu omnium: in theol ogicis ut summum verumque ens, proprium intellectus objectum & omnis veritatis lumen. in mortalibus vero ut summum bonum , sive di 'α ταμ ν sed tita inquisitione pervestigarunc Quod in uno ili' naturae principium causamque rerum omnium, tum intelligendi veritatem, & vitae felicitatem omniumque actionum fi-ri m contiriere eXillimarent. Et in hac quidem classe principe loco Poriendi βιβλία β . De rerumprincipiti libri n. quos Suidas
tractatione de principi mentem quidem aeternam esse, multis praeclarisquetiombus demonstrui : habere tamen in se anquid mente antiquius , quod cuni
ipso uno conjungatur. Scripserat autem Porphyrius haud dubie ad Uri genis atque Longi ni praeceptorum suorum imitationem : quod utriusque libros non satis probari videret. Et extat d iisdem passim in bibliothecis magnum opus Damascii Philosophi, plenum sabtilist imis d sputationibus. Referendi quoque ad hanc classem alii ejus libri ab uno quod sciam, Suida commemorati . Quales sunt materis prima libri VT. Nisi fortassis hoc opus innuat AEneas Gagaeus in Theophrasto suo 3 cujus verba paulo post producam. Item-άσωματων. De incorporeis. Tum etiam iψυχῆς
286쪽
P. x πρὸς ε. De anima adversus Boethum Libri Sed postremum hosce praeter Suidam citat Eusebius non uno loco in libris de praeparatione,& Theodoretus therapeui. ser m. i. Propugnasse Porphyrium hoc opere Platonis de anima sententiam adversus Boethum Sidonium Peripateticum, Andronici Rhodii discipulum , celebrem Augustet seculi Philosophum, certius esse credo quam ut probari egeat. idque vel unius Eusebii auctoritate manifestissime liquet. Qui cum lib. XI. praep. Evang. ca p, & lib. XV. cap. 9. simpliciter hos libros citet
sum ab hisce opus fuisse existimo Πε iτων ρ ψυχῆς - De fa-
cumtibus animae. Unde Stobaeus eclogarum phy sicarum libro r. multa excerpsit : nec facile aliter judicaverit quisquis prolixum illum locum recte expenderit a Stobaeo nobis conservatum. Refert praeterea Suidas Porphyrium scripsisse: TUος άυ ἡλίω , τοό εἰνα άω ψυ-
χίω εντελεχειαν, Adversus Aristotelem, qui animam enteochiam e se statuit. Et pari modo hic errant qui vertunt ad Arsotelem : reclamantei aliquot seculorum intervallo : quod & F. Patricius in discussionibus Peripateticis jampridem monuit. Caeterum Porphyrius Aristotelicam illam entelechiam etiam in libris de anima contra Boethum impugnarat, ut ex Eusebio videre est lib. XV. praepar. Evang. ca P 9 ubi Porphyrii locum ea de re contra Aristotelem αδ ducit. Hisc
. Laudantur a Macrobio lib. 2. cap. 3. in imo. Scip. Hanc Platonicorum persuasionem Porphyriin libro Dis interuit, quibus Timaei obscur-ti in nonnihil lucis infudit. Et a Johanne Grammatico contra Proclun de mundi aeternitate, lib.VI. cap. X, Καὶ τουτω μάν- τῆ ω τοο υ νητοὐ-ο riορφώρ - αγκοι Ηλτ'. λέωγρι εν τω δε ρε
ret id opus in plures libros divisum fuisse. Idemque Grammaticus alia inde loea adducit dicti libri VI cap. i s. Atque ut Porphyrius it Crantorem, Taurum, Numenium, Severum et tum vero in primis post praeceptores suos Origenem & Longinum in hunc dial gum scriptit, ita post Porphyrium Iamblichus , & Syrianus : & postomi s Proclus sua in eundem librum commentaria edidit: in quibus Depissime Porphyrii autoritate utitur. Atque id ex pluribus locis appa-
287쪽
CAP. x ac, ret, Porphyrium in hoc commentario Origenis& Longini dubitationibus potistimum respondisse. Et licet Proclus nonnunquam a Porphyrii expositione recedat , probat tamen saepius,& propriam opinionem ejus autoritate confirmat.
In primo loco constituo libellura Tων νοη mαρορμών. Sententiarum quae ad intelligibilia perducunt. Vel ut Marsilius Ficinus vertit : De occasimnibis sive causis ad intelligibilia nos ducentibuι. In Manu sic. Loliniano inscribitur cς --Hoc est, adiimve accessitu ad intestigibilia. Illum triplo nunc auctiorem habes ex
Vaticana Bibliotheca , ubi hactenus delituit. Sed ne sic quidem integrum esse, arguunt ea quae Stobaeus in eclogas suas inde retulit, &a me primae parti suo quaeque loco inseruntur. Quorum tamen pleraque in Lolini codice postea reperi: Est autem hic libellus Duγικὴ, seu prima quaedam institutio Theologica , brevibus aliquotaphorismis animum ad pleniorem rerum divinarum contemplationem excitans. Et ut Arrianus ex prolixioribus Epicteti dissertationibus en chiridium suum composuit, me ωτατακλώοιγκουότατα vitae praecepta continens: ita Porphyrius hasce sententias ex Plotini feris me libris excerpsit, quibus non male,mea quidem sententia, MOαγωγῆς
loco praefigerentur. Nam quod nuperrimus interpres Gallus hoc opusculum cum libris de abstinentia cohaerere putavit, facile ejus ignosco, qui nihil minus quam hoc studiorum genus intellexit. Theologicus etiam fuit,quem Suidas primo loco recenset , Περὶ
οι. De divinis nominibus liber I. Item H τὸν βιοι - sola ad Anebonem AEgyptium a sive Anebuntem cum D.
Augustino vocare malis: qui libro X. de Civ. Dei, cap. XI. hujus
epistolae argumenrum prolixe recenseti Continebat enim varias qtaaestiones de daemonum natura ac generibus: tum etiam de magicis
sacris & divinationibus atque oraculis eorundem. Quibus sub personato Abammonis nomine Iamblichus integro libro de mysteriis AEgyptio, rum respondit. Cui Procli testimonium praefixum est, ubi epistolae hujus meminit. Eadem quoque ab Eusebio laudatur lib. III. prae p. Evang. cap. 3. &lib IV. cap. IO. tum lib. V. cap. 7. Item a Theodoreto lib. I. Caeterum Eusebius libro XIV. praedicti operis AEgyptium illum Philosophum non A'νεβω, sed Nεκ ricti vocat. Quo loco librariorum vitium irrepsisse puto, quibus AEgyptii regis nomen eXPlatone notius erat, quam obscuri sacerdotis.
288쪽
Referendus ad eandem classem liber Περμ α λα μάτων. De star sipe imaginibin Deorum: quem Stobatus in ipso prinei pio eclogarum physicarum citat, ut quidem illae nunc turbato ordine vulgo habentur. Primus enim ille locus capitis Zεός ς, ο -ς κοσμ', &c. qui in Canteriana editione habetur, in Manu scrip t. Vaticano
citatur nomine Porphyrii iaτ Atque hujus loci indi, cio cognovi ejusdem libri principium esse, quod Eusebius adducit libro II L praepar. cap. 7. ex quo totius operis institutum perspicere licet. Promittebat enim se divinae sapientia bensius consilia expositurum di quibus D Eum , Deique potestates imaginibus sensiui congruentibus indicarunt qui res in psibises visibilibu simulachris expresserunt , in eorum grin tiaram, qui exsatuis tanquam ex libris Deorum historias recensere didiserant . Deinde cap. 7. eundem locum assert, quem apud Stobaeum extare dixi. Et multa
ex hoc ipso Porphyrii opere subjungens tandem addit: πωτά μοι ἐκπ
nii opus vidit anti uitas: titulla mακα*ης, quod Eusebius lib. II Lex Diodoro Siculo,& Athenaeus citant. In eo ex statuis & sacris inscriptionibus de natura Deorum tractabat theologice simul & historic . samblichus etiam librum άγαλμάτων scri plerat,cujus refutationem a Joanne Philopono editam legit Photius, cod. CCXV. quam vidissi Operaepretium erit, ut materiam & tractandi modum Porphyriani operis cognoscas. Cum certum sit Jambli hum praeceptoris vestigia hac etiam in parte pressisse. Ejusdem generis fuit ό- Νύημέρτον λόγ'. Liber ad meritis Dedisina providentia, ni quid fallor. Id enim manifeste testari videntur ea loca quae apud Cyrillum libro III. contra Iulianum inde n bis supersunt. Sed cum multa etiam in iis de humanae voluntatis libertate disputentur, haud temere quidquam pronuncio Ideoque nisi lectori id taedio futurum vererer, loca singula apponerem; praesertim cur laactenus praestantissimi illi libri Graece necdum prodierint. Addo ea,
quorum ipse & quidem solus, in Plotini vita meminit: & in primis
poema in Platonis natali recitatum: cui titulus erat , 6 iερος Sacrum Connubiam. In quo, ut ipse testatur, multa mystice cum enthusiasmo, & arcano modo scripta fuere. Eo carmine ajebat Plotinus Porphyrium ostendisse , ses Poenam , Philosopha- , re sacerdotem esse., Verum cum Hesychius, isρον μον Jovis & Junonis festum apud antiquos
289쪽
quos fuisse scribat, non male fortassis quis existimet , carminis sacrimateriem inde a Philolopho desumptam fuisse. Praesertim si cogitet, Veteres Iovis nomine aerem , Junonis terram intellexisse, & sub hujusmodi fabularum involucris pertracta ite abditi Tima naturae arcana o. Nisi quis tamen ex ipso potius Platone argumentum eum hausisse ve- sit. Cum enim ille lib. VIII. polit. Philosophus suae rei p. moderatorem κάμων, hoc est, ex sacris nuptiis natum velit , quid rectius Philosophi natali celebrando conveniat, quam poetica ac philosophica sacri illius connubii explicatio t ubi multa μνι ι κως δ κε- de mentis ascensu in Deum atque ejusdem conjunction cum Deo explicari potuerunt. Quae cum ardentissimi amoris vi concilietur , connubii & nuptiarum nomine non minus a Platonicis, quam nostris Theologis expressa fuit. Caetera autem quorum ibidem meminit Porphyrius, vel ipse suppressit, aut certe cum aut Ore interiere: videlicet liber adversus Plotinum , On ζ νοότη νοημα. God ea quae intesila tur exim intesiectum consipant. Et ejusdem defensio conrnu Amelium: qui & prius illud scriptum oppugnarat,& Apologiae deinde respondit, eo argumentorum pondere , ut Porphyrius palinodiam ediderit , percepta & probata tandem Plotini lententia. Quin & alterius operis mentio ibidem exstat, De Ideo , adversus originum.)ao Platoniis ac Plotini sententiam adversus dictum philosophum defendendam suscepit. Cui & Longinus se respondissotestatur, & Porphyrium refutasse, ώς Αι L α αλινουί, πώ 9.Theologicis tandem addo magicasae theurgita. Ita enim honorabiliore nomine, ut ait D. Augustinus, nefariae curiositatis artes, sive ut Eusebius Vocat, E- κακότεχον γρητάων fucare , ac vulgo venditare conabantur ; quam eo seculo Platonici & Pythagorici ferme omnes exercuerunti, vel affectarunt: & in primis Plotini discipuli. Quorum aliquos magicarum artium curiositate depravatos fuisse D. Augustinus assirmat, epist. LVI. ad Dioicurum. Et testantur plerorumque vitae ab Euna pio scriptae. Idemque de Proclo Marinus refert in ejus vita: cujus pars posterior, quae prolixe et L Θεουργικῶν agit, hactenus non fuit edita. Et ne quid de Apuleio & Apollonio Tyaneo dicam, ipsam Pythagoram ab AEgyptiis vanas hasce artes didicisse, non solum Porphyrius testatur : sed&praestigiis hujusmodi excelluisse, miracula ista arguunt, quae ab ipso perpetrata praeter nostrum autorem alii plurimi nar-
290쪽
rant. Quae si vera sint, nemo eum a magiae crimine facile excusabit. Et quamvis Porphyrius totum hoc nefandae superstitionis genus improbasse videatur locis superius ex D. Augustino prolatis : disertis tamen verbis hujus criminis accusatur ab Eusebio, lib. IV. praeparat.
cap. 6. Inter Philosophos, lincaluit, nostriseculi hic potis um daemonibin, qu ipse Deos vocat, familiarissime uim videtur , s eorum causam defendendam
suscepisse, atque arcana ipsorum prae ceteris majori sudio pervestig . Et alio ejusdem libri loco ait illum, g mxρέργως λαν νουσν-δe libro V. cap. 6. ipsum --τάρρητων perscrutatum fuisse dicit. Unde& daemonum amicum &patronum illum appellat. Verum hac in re non tantum ethnicae coecitatis, sed vindictae divinat exemplum nimis quam manifestui in Porphyrio agnoscere videor. Qui cum divinam veritatem repudiasset, &sacras literas inexhaustum verae sapientiae fontem a verita tis spiritu pro manantem turbare & conviciis foedare frustra studuisset , non solum ex fabulis, quas humana libido sibi finxit, sed ex saxis aliisque vilioribus materiis numinis majestatem confirmare voluit. Quinimo quod multo detestabilius est, ancipites daemonum voces,&perplexas Oraculorum ambages anxie conquisivit, ut ex spissas mendaciorum tenebris veritatis lucem eliceret. Fuit enim haud postremum inter ejus opera, Πε, ἐκ λογίων-De Phlissophia ex oraculis. Quod cum alibi tum saepissime ab Eusebio libro IV. de praepar.& Theodoreto serna. X. therap. citatur. Ubi uterque daemonum Oracula impugnans Porphyrii potissimum autoritate ad ea evertendata, utitur. Sed cum Eusebius lib. III. demonst. cap. 6. tertium ejus operis librum citet, perspicue apparet, id ipsum in plures libros distinctum fuisse. Interpres autem hoc loco hallucinatur, qui de Philosophia Selectorum vertit. Quem errorem & in Theodoreto passim commissum video. Quin etiam apud D. Augustinum lib. XIX. de Civitat DEI cap. 23. ejusdem operis titulus corruptus legitur. Verba ejus haec sunt: Postremo ipsie est DEus , quem doctis in Philo ophorum ,
quamνis Christianorum acerrimus inimicus, etiam per oracula quos Deos pumi, Deum magnum Porphyriin confitetur. Nam in libris quos Θεολογίων
ς ἱ- appetrat, in qui bis exsequitur, atque conscribit rerum ad Philosophiam pertimnitum velut divina reseponsa, sec. Ita in omnibus editis legitur, nisi quod recentiores Θεολογίαw φιλοσοφία commodiori fortassis sensu scribere maluerunt. Sed in vetustis Manula. Vaticanis Icriptum deprehendi,