장음표시 사용
291쪽
hendit, eglogion Philolophias: quod in recentioribus aliquot in elogion detorqueri coepit. Sed sine dubio ἐκ λογιων-reponendum. Quod cum ex ipsis Augustini verbis appareat; tum vero multo maxime ex eo, quod totius hic locus ex III. libro Eusebii de demonstration Evang. transscriptus est. Sed & apud Iulium Fii micum de error. profrel. ' λογίων alicubi editum observavi. Idem vero opus ab Eusebio lib. V. praepar. cap. X. & alibi vocatur τλογίων-cidentio oraculorum. Utriusque inscriptionis rationem , ut& operis universi argumentum lib. IV. dicti operis cap. 6. Eusebius refert. Oὸr
τιιγκροόν O , oiς- πε ἐκ λογιων φιλοσο*iας, σι αγωγίω ἐπιιη- γη σμων ζ' τε 'Aπολλων' , τ λοιπαν Θεωτε , ά-Θων δαιμονων. οῦς μάλι*α ἐκλεξάι ' ηγήσατηι κομῶς εἰναs , εις τί γαόδειξιν των Θεολογουμων , εἴς τε πτροκοπίω ρ , ως Οἀτω φίλον ονομαζειν, Θεο φίας. Porphyriin, inquit, in tu quae Philosophia ex onuculis hausta conscripsit , pleraque tum Apollinis, tum caeterorum quoque Deorum ac bonorum daemonum rellon a collegit. potissimum seligens sus sicere sibi exsimabat ad theologiae virtutem probandam a theobophiam,ut ipse νocare amat, sire divina sapientia studium promovendum. Nec temere dixerim eodem ne an diverso opere complexus suerit Ταταν Xαλ ων λογια, Chaldaeorum onucula. Cuius a neas Sophista Christianus in Theophrasto suo meminit. Inclinat tamen animus ut credam, cum totum illud oraculorum opus diversis libris fuerit distinctum, unum aliquem seorsim Chaldaeorum oracula continuisse. AEneae verba haec sunt: d άων ' - άν χ' η υλη,
υλί--Qwo loco non possum assentiri interpreti, qui καθ 'ολ9 libri titulum fuisse existimavit. Rectius puto sic verti: neque ma-
tersa generationis principii expers, quod cae Chaldaei s Porphyrius te docent. Ille enim integrum librum conscripsit, quo Chaldaeorum oracula producit, quibus
materiam genitam ese confirmatur. Nisi quis credat fuisse hunc librui e sex illis υλης, quos superius conari emoravi. Quod & sequentia AEneae verba videntur probare: dum Porphyrium Plotini hac de re librum expl: casse scribit. Et in hanc lentem iam potius discedo.Hilae addenda Refutatio libri, qui falso Zoroapri inscribitur , adpersus Gnosicos . cujus ipse in Plotini Vita meminit: Ego vero Porphrius, inquit, multis argumentis ostendi librum Zoroastris nomine inscripιum adulterinum s
292쪽
recemem esse ab sim haeresis autoribus conssctum : ut dogmata quae ipsi amplecituntur veteris illim Zoroastris esse crederentur. Sed & aliorum antiquorum nominibus Gnosticos spurios suos foetus supposuisse Porphyrius dicto loco affirmat, &SS. Patres, qui scelestas illorum & nefandas
opiniones refutarunt, passim testantur. Caeterum duo haec opera quae recensui, theologicis forte rectius annumerari potuissent. Cum&Eusebius praefat. libri IV. praepar. fabulosam & fallacem oraculorum doe trinam ad tertium ethnicae theologiae genus reserat , quod πιλιπιχον vocabatur. Sed & haud dubie mere magica fuere quae Suidas Porphyrium scripsisse assirmat: Εἰς Εα, κλο Ἀνὼ ἶXαλδαίου φιλοσοφου ὀι, βιCλίοις δ . In Juliani Chaldaei Phisebophi fisoriam libro IV. De Juliano Chaldaeo Suidas alio loco :-Xαλλῶ , ἶ-' Εωαψε λι - βιβλία δἰ
δέ *υλακτηροον εκα ν μοροον , οποῖα τἀ τελεσnsργικοὶ Σαλὰ κα. Jucanus ChaldaeM philosophus : pater Iuliani istius , quem ThEureum vulgo vocant. Scripsit de daemonibus libros . continent autem phlatiteria me amulem pro 'gulis corporis humani membris e quales seunt ope.κntiones De incantationes Chaldaicae. Nihil mihi hactenus lectum deis hujus Iuliani scriptis: ut dictu dissicile sit , utrum libri de daemonibus iidem fuerint cum historia. amvis idem utrobique librorum numerus id potius suadeat , ut unum idemque opus idisse credam. De praestigiis magicis Iuliani Chaldaei extat Sogomeni testimonium histor. Eccles lib. i. cap. . ubi vi carminis magici lapidem manu divisisse dicitur. Et forte hunc Chaldaeum intelligit D. Augustinus , quem sacris precibus potentias adjurasse ex Porphyrio re- fert lib. 1 o. de Civit. Dei cap. 9. Iulianum juniorem sive Theurgum sub M. Antonino Imp. vixisse testatur idem Suidas: eundemque versibus 8ε γικἀ τελες; κἀ-, atque alia ejusdem artis secreta edidisse refert: & Romanis coeli siccitate laborantibus pluvias magica arte produxisse assirmat. Meminit ejusdem Proclus libro IV. i
Timaeum p. 246. OΘεν οἱ ἀκρο πιι το πινν , cτ ιοώθ ὐμν πω δε Ιουλιανος υ ἐβ όμω των ζωνῶν. Meminit etiam Iuliani inter celebriores magos Arnobius lib. I. Age nunc veniat quis super igneam zonam magus interiore ab orbe Zoroastres caec. eae Dardanus, Helus, Julianus o Baebulus , is si quis est alius , qui principatum N nomen ferris in talibus habuis epraestigiis. Quo in loco nimium sibi indulget qua, rundam criticorum audacia, CAP.
293쪽
De Porphstrii libris contra Christianos.
Tot praestantis ingenii monumenta, &eruditissima in omni artium, ac scientiarum genere scripta uno infelicissimo opere proscripsit Porphyrius. Edidit enim Kατα λόγους ιέ. Contra Christianos libros I s. quos nemo antiquorum non citat & detestatur. In Sicilia eum foetum hunc nefandum parturiisse supra ostendi. Scriptionis causas facile est colligere ex Tertulliano, Arnobio, Lactantio, aliisque qui contra gentes eo seculo scripserunt. Dolebant enim homines a vero Dei cultu aversit majorum suorum sacra ac religionem , quae tot annis obtinuerat, invalescenti ubique Christianismo locum
cedere: quem nullis jam legibus prohiberi, nullis suppliciorum exemplis extirpari posse videbant: sed pressum latius se diffundere , & ei-Vitates ac provincias omnes pervadere : jamque numinum suorum templa pamina vel deseri, vel dirui, vel in Ecclesias transmutari. Hinc Christianos publicos hostes sacra, profana omnia convellere , clamabant. His publicae calamitates velut ab irato numine immissae tribuebantur : quod Christi adventus reliquam numinum turbam terris expulisset. Neque id solum, sed omnem humani-Ρtis cultum eorum doctrina extingui,& spissam quandam barbariem induci afferebant. Hinc ad sacrae Scripturae autoritatem convellendam omni conatu sese accingentes, styli simplicitatem rideriarit, Vabant Oracta a prophetarum , historias sacras in dubium vocabant, miracula, quae fidea firmandae edebantur,ut daemonum praestigias eludebant : constantiam in oppetenda morte pro Christo, Obduratam existimabant animi pertinaciam, velim B AM. Haec vulgi conviciis,
haec principum edictis nusquam non Christianis objiciebantur. Nec moderatiores fuere Philosophi, qui cum sapientiam hujus mundi quaererent, in Apostolus ait, Sitistitia praedicationis Deum per sapien-ttam non cognoverunt. Hinc Celsi, Hieroclis, Juliani , & inprimis Porphyrii ccecus erga Christianam religionem suror & Atque hujus quidem eo acrior & vehementior fuit impetus, quo majorem ingenii vim ' eruditionis copiam ad infaustum hoc certamen attulit. Nam quod praeclare a Platone dictum est, α με λ cpύσεις ἐκφῆου Π-τας κακίας. Praesertim animus odii & impietatis furiis M in ex agim
294쪽
CAP. II. 7ε - - - exagitatus, violentos impetus, & ut Epicteti verbis utar, μψικίς exerit. De totius operis argumento ni Ecile est distincte quid & per partes pronunciare: cum omnia Patrum scripta, quae calumniis hisce opposuerant, interierint. Ex pauculis tamen locis, quae hinc inde ex sacro & horribili opere proferuntur ab Eusebio , Hieronymo &aliis, conjicere licet, praecipuum Porphyrii laborem in eo versatum fuisse, ut sacrae Scripturae autoritatem, hoc est, fundamentum cui religio Christiana innitebatur, subverteret. Id cum ex caeteris locis mox producendis appareat, tum ex hisce Eusebii verbis lib. X. praep. cap. 9.
Nunc quidem confirmandae Moysis antiquirati unum hominis cum Hebraeis tumet..
iam nobis longe immitissimi atque infensissimi tesimonium libet alungere o Philosophum illum aequalem no strum intestigo, qui eo in opere quod adversein nos ex odii vi er magnitudine vAlgavit, non modo nos, sed Hebraeos etiam, G ipsium Moysem, caeterosque post illum Prophetin iisdem contameliis onemvit.' Et quidem tibi o ipsum de contrarietate sacrarum literarum egita apparet, atque id conatum fuisse probare non a Deo sed ab hominibus eas prolictas : quod contradictiones& εινωπωσεις iis occurrant, quae scili et a Deo summa &,nplicissima veritate promanare non potuerint. Quem in finem maxime adducebat , quod Paulus ad Galatas cap. r. scribit, se Petro in faciem restitisse: und coIligebat Apostolos,fle quidem principes illorum, non publicae omnium saluti; sed suae quemque gloriae privatim studuisse. Id SS. Patres
non uno loco testantur. D. Hieronymus in prooemio commenta r. in dictam Epist. Uuod nequaquam intelligens Bamneotes.sicelenatus i se Porporius in primo operis fui advorsium nos libro Petrum a Paulo objecit esse reprehensum, quod non re to pede incederet ad Evangelizandum : volens s i maculam erroris inurere , huic procaeitatis o s in commune si ti dogmatis accusare mendacium, dum inter se ecclesiarum principes di sident. Similiae
ad ipsum locum capitis a. repetit. Idem Epistola 89. ad D. Augustinum: Hanc autem explanationem , quam primus Origenes in decimo Stroma-reon libro, ubi epistolam Pauli ad Galatas interpretatur , s caeteri deinceps interpretes sunt secuti, Hlia vel max/me causa subintroducunt, ut Porphyrio spondeant bia 'hemanti: qui Pauli arguit procacitatem, quod principem apsolo rum Petrum ausius est reprehendere , arguere in faciem , ac ratione confringere , quod male fecerit 2 id ess, in eo errore fuerit , in quo fuit ipse qui alium a guit detinquentem. Et ibidem paulo post: Ego, imo alii ante me exposuerunt causam, ostendentes honesiam diopensati em , ut o Apostolorum prudenti-
295쪽
am de=monstrarent, blas hemantis Porphyrii impudentiam coercerene, qui Petrum Paulum puerili dicit inter se pugnasse certamixe : imo exarsisse Paulumio invidiam virtutum Petri , &e. similia sub finem libri I . commentariorum in Esaiam apud eundem extant. Libro tertio de Scripturae interpretatione agebat: & cum ipsas Sacras literas convellere non posset,dymnabat exponendi modun : praesertim Origenis allegorias. Quod perspicue apparet ex prolixo loco quem Eusebius hist. E les libros. cap. I9. inde producit, de inprimis ex praernissis Eusebii verbis: O G Σικελίφ κατα-ς Πορφύ&- , συγκάμματα καΘ' η μων ,
ων μαλι τυ- ον - νέαν ἡλικιαν ἐγνωκένM φησας , Mωβάλλειν πειρῆ s. Porphyri , inquit, nostra memoria in Sicilia libros a b is nos edens , quibus divinas scripturas calumniis in iecitari conatin es , cum ad earum expositores *enisset, nihilque in dogmatibM reprehendendum reperisset; rationum inopia ad calumniandum, interpretes perfringendum convertitur. Ori genem autem omnium maxime, quem in adolescentia se cognovisse ait, traducere conatur. Ipsa Porphyrii verba adscribere nimis i gum foret: quae indicasse sufficit. Ex eodem libro depromptum fuit testimoniuum illud de eruditione Origenis, quod Vinceotius Lirinensis in commonitorio adducit, ut ex citato Eusebii loco videre est. Librum quartum diei aliivitoria Mosaica& Iudaeorum antiquitatibus tractasse cognoscimus ex loco quem idem Eusebius libro I. praep. cap. 9. adducit: ubi de Sancti uni atonis Phoenicia historia agit: idemque libro io. cap. 9. & a Theodoreto serna. 2. therap. repetitur. Excaeteris deinde nihil nominatim citatum observavi. Duodecimus omnium celeberrimus est: quo Danielis Prophetiam fortiter oppugnavit, Hac de re operaepretium est D. Hieronymum loquentem audire in prooemio commentariorum in eum Prophetam. Contra Prophetam Danielem , inquit, duodecimum Abrum scribit Porphlyriis , nolens eum ab ipsio, cuju in criptus es nomine , esse compositum , sed a quodam qui temporibus Antiochi, qui appellatus est Epiphanes, fuerit in Judaea, non
tam Danielem ventuna dixive, quam itam narra epraeterim, denique quicquid usque ad Antiochum dixerit, vemm historiam continere: si quid atitem ultra
opinatus sit, quia utunt ne)cirrit, esse mentitum. Cui solerti me re*onderunt M in a Euseb us
296쪽
CAP. XL Eusebius Caesareensis episcopus tribus voluminibus, id est, octaOodecimo nono decimo, es vice o. Apostinarius quoque uno grandi libro, hoc est, vicesimo sex to: s ante hos exparte Methodius. Multa deinde toto hoc commentario ex eodem libro affert, &resutat: cujus etiam in apologia adversus Rufinum, atque alibi meminit. Sed quam varia eruditione hic liber refertus fuerit,haud obscure innuit sub finem ejusdem prooemii; dum ex variis & reconditis autoribus compositum fuisse testatur.
Adintelligendas autem extremas partes Danielis multiplex Graecorum historia
necessaria es ; Sutorii videlicet Callinici, Diodori, Hieronymi, Polybii, Posidonii, Claudii, Theonis, Andronici cognomento Alypii: quos: Porphyrius ese pecu tum se dicit. Verum & decimus tertius liber adversus eundem prophetat scriptus suit, teste Hieronymo in XXIV. caput Matth. commentariCrum lib. IV. De hoc loco, inmuit, id est de abominatione desolationis , quae
didia est a Daniele propheta, stante in loco sancto, multa Porphyrius tertiodecimo operis fiui volumine contra nos blasthemapit. Cui Eusebius Caesareensis scopus tribus restondit voluminibus, &c. Nec magis a sacra Evangelio
rum historia sibi temperavit. Nam & hanc falsitatis eum arguisse idem Hieronymus epistola CL ad Pammachium testatur. Idemque libro II. adversus Pelagianos, cum dixisset, Christum , postquam negarat s ad scenopegiam iturum, Joan. VII. postea tamen ascendisse, addit:
titnut Porphyrius : inconstantiae, ac mutationis accusat, ne ciens omnia bcandala ad carnem esse referenda. Et libro quaest. Hebraic. in Genesin : Frugra , inquit, Porphyrius Evanges o, ad faciendum ignoruntibus miraculum, quod Dominus 'per mare ambulaverit,pro lacu Genezareth mare appellabse calumniatur. Ad Apostolorum actus spectat illud in epist. ad Demetriadem de
virginitate ser vanda : denique o Apostolus Petrus nequaquam eis imprecatur mortem, Ananiae scilicet & Sapphirae) ut pultus Porphstrius calumniatur: sed DEIiudicium prophetico istiritu annunciat. Ex eodem quoque oper
haustum existimo, quod libro adversus Vigilantium ait Porphyrium miracula ad SS. martyrum sepulturas edita daemonum praestigias vocasse : ut &tres illas quaestiones D. Augustino propositas ab amico pagano, quibus sanctissimus Pater epistola XLIX. respondet; quam de sex quaestionibus paganorum vulgo vocant. secundam scilicet, tertiam & quartam. haerebant enim, si Christus se salutis via r
dicat, & gratiam & veritatem , & in se solo ponat animis sibi credentibus reditum , quid egerint tot seculorum homines ante Chri- stum'
297쪽
CAP. XI. 277stumi deinde, cur Christus veteris testamenti sacrificia repudiars , cum D Eus illa instituerit tum etiam , quae proportio sit inter peccatum & aeternum supplicium , cum Christus dicat: in quacunque mensum mensi fuerisis, metietur dobis, Earunderet libro Il. retractat. cap. meminit. Verum cum D. Augustinus disertim affirmet, haec de Porphyrio contra Christianos tanquam validiora decerpta fui ista, satis apparet quo loco gentiles hosce Porphyrii libros habuerint: quippe quorum objectiones vix responsum admittere existimarent. Et sane JAνο ac subtilitatem λ ιατάλυτον haud obscure fatetur D. Hieronymus hisce verbis praefatione in Danielem: qua autem ex hoc
propheta, inno ιontra hunc librum Porph ius objiciat , testes lunt Methodius, Eusebius, Apostinaris , qui multis per uum msistibus ejus vesaniae reoondentes nescio an curioso lectori satisfecerint Et in Apologia ad Pammachium pro libris adversus Jovina num : Orienes, inquit, Methodius,
E silaus , Apostinaris multis versiuum millibus scribunt adter ius Celsum Porphirium. Considerate quibus argumentis, quam lubricis probismatibus diaboli sipiritu contexta subpertant. Et quia interdum coguntin loqui, non quod sentiant , sed quod necesse est 3 dicunt adpersus ea quae dicunt gentiles. Atque hinc factum existimo, ut cum ipse acriori quodam veneno tela sua tinxerit, quibus religionem Christianam impetebat, qua D reliqui manifesti Ecclesiae hostes, Celsus, Hierocles,Julianus atque alii, vehementius quoque odium sibi paraverit. Quod quidem latis superq; colligere est ex frequentissimis SS Patrum convitiis & λςς μίους,quibus D EI & veritatis hostem passim proscindunt & justissime exagitant. Adeo ut mihi bene longum centonem contexere liceret, praesertim ex Eusebio, Theodoreto, & Hieronymo: quibus religio suisse videtur nomen Porphyrii absque exsecratione proponere. Ab illo enim lib. I. de prae p. cap. 9 &lib. IV. cap. καγ μῶν
298쪽
clesiae, rabidum a verius Chrsum canem passim vocat: ut caeteros taceam, apud quos nec pauciora, nec leviora reperias. Sed ne convitiis tantum Christi & veritatis hostem quis oppugnatum existimet, proli erunt adversus ipsum in arenam praecipiat aliquot Ecclesiae do. flores, & manu conserta calumnias veritatis gladio jugularunt. Nam ut Fl. Lugius Dexter in Chronicis ad annum Christi CCCX. prodidit; si modo autor tot assumentis adulteratus ad testimonium citari debeat:) Triginta circiter scriptores Catholisi contra bis hemias Porph mii phi ophi scripserunt, s in his nonnulli Hillani si interpolatoribus credendum. Istiusmodi enim affanias larga manu adscripserunt, qui
suae nationis laudem se aucturos hac ratione sperabant. Trium tamen clarissimorum hominum opera potissimum in hoc certamineis
eluxit, Methodii Patarensis, Eusebii Caesiareensis,&Apollinaris Laodicent. Sed nullius opus ad nostram aetatena pervenit. Credo quod Porphyrianis libris extinctiis, & recepto per universum orbem Christianismo , istiusmodi scriptis Ecclesia Dei nou amplius indigeret.
Horum .penumero meminit D. Hieronymiis: praefatione in Danielem, &sub finem cap. XII. in apologia ad Pammachium , tui potissimum epistola LXXXIV. ad Magnψm Oratorem Romanumis.
Scripserunt, inquit, conina nos Cellius atque Porphyrius. Priori Origenes, alto,i Methodius, Eusebius s Apollinaris fortissime restonderunt. Gqrum. Origenes octo scripsit libros e Methodias usque ad decem midia procedit rer- suum d Eusebius: Apollinaris vigintiquisque triginta Dotamina condiderunt. dilathodius primus omnium ad veritatis defensionem signum sustulit, ante Diocletiani persecutionem , ut supra ostendi. Hunc nitidi compositique sermonis libros adversus Porphyrium confecisse scribit Hieronymus in Catal. ii l. script. & dissertissimum martyrem vocat cap. ra. in Daniel. nescio tamen utrum, si1ι singulis responderit: cum eum ex parte tantum respondisse D. Hieronymus dicto Ioco, & alibi testetur. sane elegantiam copiamque dicendi praeter Photii. , hominis κεμπικωτάτου testimonium, & eclogas prolixas ab eo conservatas, abunde probat opusculum de humani arbitrii libertate, cujus maxima pars publice extat: tum etiam conviVium decem
virginum, s-π Θmας liber, & homiliae nonnullae, quae in Vaticana bibliotheca non sine publico damno latitant. Eusebii quoque opus contra Porphyrium Romae adhuc servari nimis te
mere multi credunt. Hujui tres integros librot blasphemiis contra
299쪽
Danielem Prophetam oppositos fuisse paulo ante ex D. Hieronymo vidimus. De caeteris nihil distincte licet affirmare. Apollinaris libros
contra Porphyrium idem Hieronymus epist. 65 . ad Pamn ach. ortissimos appellat, Us egregia volumina : & in Cata l. ill . Scrip t. intex caetera ejus opera vel maxime probari est. Extat de iisdem praeclarum testimonium Vincentii Lirinensis: Nam quid Apollinare praefantius, acumi
ne, exercitatione, doctrinat quam multas ille haereses multis voluminibus op
pressi st quot inimicos fidei confutavit errores Z indicio es opus idώd 3o. noα minus librorum, nobilissimum maximum, quo insanas Porphyrii calumnias magna probationum mole confudit. Hinc merito tantum virum in haeresin prolapsum dolet. De Imperatorum edictis , quibus impios hosce Porphyrii libros suppresserunt, jam superius egi. Quamvis concitatis vulgi an, mis promiscue in omnia scripta saevitum , quae infaustum Christianis
nosnen praeferebant. Et haec, nisii fallor, causa est, cur Philosoplicat historiae Malchi nomen fuerit praefixum, non ab ipso quidem autor , verum ab iis qui communi Porphyrianorum librorum cladi hoc opus subtractum cupiebant: ut quasi signis commutatis inquirentium oculos animumque falleret. Sed ut nullum tam noxium venenum est, unde non salubris aliqua medicina arte extrahi possit : ita ex pessimis hisce libris veritatis propugnatores scorpiacum confecere,quo non ipsius solum Porphyrii, sed& reliquorum omnium Ecclesiae hostium ictus noxios & virulentas calumnias persanarent.Quinimo nullus omnino των
ἔξω plura aut fortiora tela Doctoribus Ecclesiae suppeditavit , quibus multiplicem gentilium errorem facilius feliciusque jugularent. Cuius quidem rei argumenta abunde peti possunt ex Eusebio, lib. 3. &4. dessae par. Theodoret Otherap. serm. r. & io. D. Augustino de Civ. ei lib. io. aliisque Sanctorum Patrum locis quam plurimis. ubi Porphyrii testimoniis perspicue probatur,universam illam fabulosam
& πιλυΘεον gentilium Theologiam μη ἐν Λεόν , Θεοπ εχας continere. Daemones, quibus divinitatio honorem coeca mortalitas
tribuebat, infestos & malignos humani generis hostes esse: oracula ab iisdem edita meras esse imposturas, & credulae hominum simpli itati lubricis & obscuris verborum ambagibus illusisse. Sacrificia & mactationes a vera pietate abhorrere:& crassos.ac materiales daemones esse,
qui hostiarum vaporem foetidumque nidorem expetant: aliaque hujus generis plura, quibus a iundamentis evertitur. Unde
300쪽
de verissime de hoc philosopho Theodoretus se rin. s. graec. ast. dixit:
detur hoc minaculum Samsonis aenigmati persimile e ex ore comedentis exirit cibus, ex forti dulcedo. Haec enim ad resedendum mendacium a mendacii patrono sicripta seunt: s veritatis accusator praeter animi sententiam veritatis defensor eo u. Deus enim qui linguam vatis Balaam imprecari paratam bene. dictionem proferr' coegit, is cae hujus tinguam rabido furore adyersus veritatem conelmnam , invitam contra mendacium conνertit. Neque id soluata,
sed nostrae quoque religioni luculentum non uno in loco testimonium perhibuit, & Christi divinitatem , quamvis inscius & invitus, comprobavit. Non secus ac daemon ipse in Evangeliis Christum
Dei filium confessus est. Tale enim illud est quod Euseb. lib. s.
praepar. cap. I. ex opere adversus Christian .s, & Theodoretus in ip fine Therapeuticon proferunt: Christi adventu daemonum potestates atque operationes celsa illa. Tum quod libro 3. demonstr. ex libro de philosophia ex oraculis ab eodem Eusebio , & D. August. lib. I9. cap. 23. adducitur. Ubi daemones ipsos de Christi pietate ,, passione,& immortali gloria cφήιαως respondisse testabatur, quema& ipse propterea nequaquam blasphemandum pronunciabat. Atque utinam vel daemonum, magistrorum suorum modestiam homo effraenis linguat & impotentis animi fuisset imitatus: nec blasphemiarum , conviciorum, calumniarum & mendaciorum plaustra in Christum effudisset: rectius sane si non saluti, saltem famae ac nomini suo consuluisset. Ut hic potissimum variam ac mutabilem animi inconstantiam, & dogmatum contrarietatem ipsi exprobare liceat : qua in reliquis scriptis jam olim animadvertit Euna pius, & Ill. annalium sacrorum autor ad palinodiam sub Constantino M. factam argute magis quam vere pertrahit. Caeterum quae de opere adversus Chriseianos S S. Patrum te .stimoniis confirmata hactenus proposui. id quoque manifeste videntur evincere, quae Lactantius lib. s. de just. c. 2 de Philosopho Christianae religionis oppugnatore scripsit nequaquam de Porphyrio intelligenda esse. Nam praeter rationes superius a me adductas, diversia uintoris opus fuisse apparet non solum ex diverso librorum numero, sed ex materia&apparatu diverso. Cum enim Lactantius Hieroclis judicis accuratum &subtile sacrae Scripturae examen miretur, quod ejus fal=
ratem arguere conatus ranquam sibi esset tota contmria, adeo multa adeo intima