libanii opera

171쪽

10 IUBANU ORATIO XXX R II 17 λον αυτον, φασὶ δέ τοOτο δέ ἐστιν υκ κεὐνους τερα τιμαν ἀνθ ετέρων, ἀλλα τούτους πεφενακίσθαι ἐρχονται μὲν γαρ ἐπι τὰ φαινόμενα καὶ τον

τούτων χλον και δια των χλων ν οὐτοι πορεύον- ται καταστάντες δὲ εἰς σχημα το των ευχομενων οὐδενα καλοfσιν τους θεούς, οὐ καλος μὲν κ του τοιούτου χωρίου, καλοOσι ουν. σπερ οὐν ἐν ταῖς τραγωδίαις ὁ τον τύραννον εἰσιων ου ἐστι τύραννος, αλλ' ὁπερ ην προ του προσωπείου, ἴτω και κείνων 10 καστος τηρεῖ με αὐτον ἀκίνητον, δοκεῖ δε τούτοις κεκινησθαι. 29. καίτοι τί το πρῆγμα αὐτοις γεγέν αιRII 178 βελτιον, ταν λύγος μεν τὰ κείνων, . ἐργον ἀπη; δε γαρ δὴ τά γε τοιαυτα πείθειν, οὐ 1 προσαναγκάζειν. 4 M ὁ μη τοOτο δυνάμενος ἐκείνωαU 17 χρησεται, εἶργασται μεν ουδέν, οἴεται δέ τουτι ἀσθενέςJ λύγος δε μηδ' ἐν τοι τούτων αὐτον τοOτο

ἐνείναι νόμοις, ἀλλ' εὐδοκιμεῖν με το πείθειν, κακος δε ἀκούειν τὴν ἀνάγκην. - ουν μαίνεσθε κατὰ τον

embleina, lectoris recte cancellavii in editione vero antecedenti O in in Miaτα mutat male servavit Monneritia 16 μη

172쪽

σαφος γαρ υτως και τους μετέρους αν αυτον παραβαίνοιτε νόμους.

30. λλα- μηδ' εἶναί φασιν ιερὰ χρήσιμον εἶναι τη γη - τοῖς ρα αυτῆς ἀνθρώποις. ἐνταOθα τοίνυν δεῖ με μοι πολλης, ω βασιλε0 της παρρησίας, δέδοικα

δε μή τινα λυπήσω ον εμαυτο κρειττύνων χωρείτω δ' ουν μως ὁ λόγος εὐτοῖτο παιτοέμενος την ἀλή

θειαν.

ουρανου και τον ον ουρανον ἐχόντων ἀξιούντων διαλέγεσθαι, ποτέροις ἀκολουθουντες οἱ τα μέγιστα ἀπο μικρον και φαύλων τον πρώτων φορμον ' - μαῖοι δυνηθέντες δυνήθησαν, τω θεω τούτων η 15

οἷς ἱερὰ και βωμοι καὶ παρ' ων ὁ τι χρὴ ποιεῖν η μὴ

ποιεῖν, κουον δια τῖν μάντεων γαμέμνονα δὲ τοπανταχου τεθυκέναι πλέοντα ἐπ' Ἀλιον αισχρος ἐπανήγαγεν η νενικηκότα της Αθηνας αὐτ το τέλος ευ-

173쪽

LIBANI ORATIO XXXρουσης μακλέα δε τον προ τούτου τὴν αὐτὴν καθε- λύντα πύλιν οὐ θυσίαις ἴσμεν των θεον προσλαβύντα

την ροπήν 32. ἔτι τοίνυν λαμπρος με ὁ Μαραθων οὐ διὰ τους μυρίους μῆλλον Αθηναίων η διὰ τον ιρακλέα καὶ Πὰνα θεία δε η Σαλαμις οὐ διὰ τὰς τριακοσίας των Ἐλλήνων μῆλλον ναυς η τους Ελευσινος συμμάχους, ο μετ δης της αυτον ἐπὶ την ναυμαχίανῆκον μυρίου. δ' ἰν τις ἔχοι λέγειν πολέμους τ των θεον εὐνοία κυβερνηθέντας καί, νῆ ία γε, καὶ εἰρη- 1 νης καὶ συχίας χρύνους. 33. δε μέγιστον, οι μάλιστα τουτο τ μέρος

ἀτιμάσαι δοκοοντες καὶ κοντες τετιμήκασι. τίνες ουτοι; οι την Ῥώμην του θυειν οὐ τολμήσαντες ἀφελέ-RII 181 σθαι καίτοι εἰ μεν μάταιον απαν τουτ το15 περὶ τὰς θυσίας, τί μη το μάταιον ἐκωλύθη εἰ δεκα βλαφρύν, πο οὐ ταύτη γε μὰλλον εἰ ν' εν ταις

ἐκεῖ θυσίαις κεῖται τι βέβαιον της αρχης, πανταχου δε νομίζειν λυσιτελεῖν τι θυειν καὶ διδόναι τους μεν

δαίμοσι, καὶ τοῖς ἐν τοῖς ἀγροῖς Ἀττω συντακτεo in margin

174쪽

UBANI ORATIO PRO EMPUS 105εν Ῥώμη δαίμονα τα μείζω, τους δ ἐν τοι ἀγροῖς

η και τοι αλλοις στεσιν ἐλάττω, δέξαιτο δ αν τις ευ φρονον και τα τηλικαυτα. 34. καὶ γαρ ἐν τοις στρατευμασιν υκ ουον μεν το παρ' ἐκάστου, φέρει δέ

τι τη μάχη τι παρ'Ἀκάστου. οἷον δή τι κἀν ταῖς εἰρεσίαις οὐκ ἴσοι μεν παντες οἱ βραχίονες, συντελειδέ τι και ὁ του πρώτου λειπόμενος ὁ μέν τις τω

σκήπτρω- τῆς ' μης συναγωνίζεται, ὁ δέ τις ταύτησώζει πόλιν υπήκοον, ὁ δέ τις ἀγρον ἀνέχει παρέχων

ευ πράττειν. ἐστω τοίνυν ἱερὰ πανταχοῖ η ὁμολογούν- 0των ουτοι δυσμενος μῆς προς την Ῥώμην ἔχειν δύν- τας αὐτη ποιεῖν ἀφ' ὼν ζημιώσεται. 35. Ου τοίνυν τη Ῥώμη μόνον ἐφυλάχθη το θυειν, αλλὰ και η του Σαράπιδος τη πολλη τε και Ἐ182 μεγάλε και πληθος κεκτημένη νεῖν, δι ν κοινην 15 απάντων ἀνθρώπων ποιεῖ την της Αἰγύπτου φοράν. αὐτη δ εργον του Νείλου, τον Νεῖλον δε στιάματά

175쪽

LIBANU ORATIO XXX εστιν ἀναβαίνειν επὶ τὰς ἀρουρας πείθοντα, ν ου

ποιουμενων τε τε χρη και παρ' Αν, ουδ αν αυτος ἐθελήσειεν ἁ μοι δοκουσιν εἰδότες ο και ταυτα ανῆδέως ἀνελόντες ου ἀνελεῖν, ἀλλ' ἀφεῖναι τον ποτα- μον ευωχεῖσθαι τοῖς παλαιοῖς νομίμοις ἐπὶ μισθωτω εἰωθότι. 36. τί ουν επε μη ποταμός εστι καθ' κα-στον ἀγρ0 τὰ του Νείλου ν; γη παρέχων, ουδ' εἶναι τἀν τουτοις ἱερὰ δει, ἀλr 5 τι δύξειε τοι γενναίοις τουτοισὶ πάσχειν ου ηδεως ἐκεινο α εροίμην, εἰ 10 τολμησουσι παρελθύντες γνώμην εἰπεῖν πεπαυσθαι R II 183 μεν τὰ γιγνόμενα, μίλω, μη μετέχειν δε αυ-

του την γην μηδε σπείρεσθαι μηδε μασθαι μηδε διδόναι πυρους μηδ' σα δίδωσι μηδ' ἀνάγεσθαι γην

επὶ πασα α νυν. ει δ' υκ αν επὶ τουτοις διάραιεν

1 το στόμα, οἶς ου λέγουσι διελέγχουσιν λέγουσιν. οι γὰρ υκ αν εἰπύντες δειν τον τιμον ἀποστερεῖσθαι τον Νειλον ὁμολογουσι τοῖς ἀνθρώποις συμφερειν τὰς τον ἱερον τιμάς.

176쪽

37. Dταν τοίνυν και του σεσυληκότος μνημονευωσι,

τ μεν Δ ου επὶ τὰς θυσίας προῆλθε, παρείσθω, ἀλλα τὰ υτ μεγάλην των περὶ τα ἱερὰ χρη- II 184ματα δέδωκε δίκην τὰ μεν υτις αὐτbν μετιών, τὰ δ' ηδ και τεθνεδες πάσχων ἐπ ἀλλήλους τε ἰόντων των

ε του γένους καὶ λελειμμένου μηδενός καίτοι πολυβέλτιον ν αυτ των ἀπ' ἐκείνου τινὰς αρχειν η την ἐπώνυμον αυτ τοις οἰκοδομήμασιν αυξεσθαι πύλιν, δι η και αυτην πλην των κε κακος τρυφώντων

απαντας ἀνθρώπους χει καταρωμένους σφον R II 185 αὐτον ἀπορία τὴν εὐπορίαν κείν παρέχοντας. 1138. Kαι τα τοίνυν με εκεῖνον τον κείνου λέγωσι και δε καθεῖλε νεῶς ου ἐλάττω περὶ τοὐτοπονησάντων των καθαιρουντων η των οἰκοδομησάντων,

- ουτως - ἡ ραδιον ἀλληλων διαζευξαι του λί- 1sθους δεσμοῖς ἰσχυροτάτοις εἰσενηνεγμένους, - τανουν ταυτα λέγωσιν, γ μεῖζον τι προστίθημι, τι

1 του σεσυληκότος το μέγαν κωνσταντῖνον αινίττεται Γ 1 sq. σημείωσα α φησὶ περὶ των μοναχῶν Κωνσταντίνου ὁ νομος καὶ παι βέβηλος καὶ οντως νομος κεκεντρισμένος Τ και πάσας αἰωνίους τὰς δίκας φείλων ων περὶ το ληθες σέβας ἐξύβρισε τλήμων Λιβάνιε, πόθεν ὁ διαβολος ἐνοίκησεν ἐ- σοὶ και δια σου βλασφημεῖ τὰ παράνομα ω φώσις θλιωτάτη, οἱα ληρεῖς κατὰ την ἐλευθερίαν καὶ ἀνάπλασιν της ἀνθρωπίνης φυσεως. ἐλεῶ σε, ταλαίπορε διὰ την ἐλευθερίαν της φιλοσοφίας Ap 12 ἐκείνουνυἱo supra Ac V 1 μνημονευωσιν χρήματα orna addendion videtuae aut σεβηκότων ut potius G μένων 10 καταρωμένους sed inter istis ras 1 liti 11 αυτον ora Got 12 των Q εἰς ἐν συνηγμένους συνηνεγμένους Anim coni Re εἰσεληλαμένους coni relli num συνεζευγμένους

177쪽

108 LIBANI ORATIO XXXεκεῖνός γε και δορα ναοὐ τοῖς ἀμφ αυτον δίθου

Rm 18 καθάπερ ππον η ἀνδράποδον κυνα η φιάλην

χρυσῆν, κακὰ δε ἀμφοῖν τὰ δορα τοῖς τε δουσι τοις τε λαβουσιν. 4 μεν γὰρ ν τω τρέμειν καὶ δεδιέναι Πέρσας παντα τον βίον ἐβίω φοβούμενος Λ εκαστονεξοδον ἔχον, σπερ τα παιδία τὰς μορμύνας, τῖνοι μεν παιδες καὶ προ διαθηκῖν ἀπῆλθον οἱ δυστυχεῖς, τοῖς δ δε αμεινον μὴ παιδοποιήσασθαι. 39 τοιαυται μεν ἀδοξίαις, τοσουτω δε πολεμω τω προς 1 αλλήλους συζοσιν οἱ ἀπο τουτων ε μέσω τον ἀποRII 187 Ο ἱερον κωνων στρεφόμενοι, δι ους, οἶμαι,

ταυτα. τοιαυτας τοῖς τέκνοις εἰς ευδαιμονίαν ἀφορμὰς οἱ πλουτεῖν εἰδότες κεῖνοι παρέδωκαν και νυν ους

αγε μεν εἰς Κιλικίαν νοσήματα της του θέσκληπιου 1 χρήζοντα χειρος, αἱ δε περὶ τον τύπον βρεις πρά- RH188 κτους ἀποπέμπουσι, πο ενεστι μὴ κακος τον

τουτων αἴτιον λέγοντας ἀναστρέφειν; 40. Βασιλει δε τοιαυτα εστ τα βεβιωμένα, στετοις παίνοις αν και τετελευτηκύτα, οἷον γενόμενον

1 f. t. II 210, 5 4 f. t. I 375 12 sq. 5 cf. t. II 275 17;326 14 sq. 6 cf. t. II 265, 13 R. en Heli. IV 4 17 10 f. t. II 290, 3. t. I 376, 2 14 Philostr. viti Apollon Ia et 8 et p. 6, 18 et 8,1sq. et , 11sq. K Vae sopn II 44. 74, 32 sq. Ogom.

1 τετελευτηκότα citat Macar l. l. fol. 89 18 3 oin Macar

178쪽

LIBAN ORATIO PRO TEMPLIS 109ἴσμεν περὶ τον την μεν αρχὴν ἐκδεξάμενον την κείνου, την Περσον δε καθελόντα αν, εἰ μὴ προδοσία το πε- ρας κώλυσε. μέγας δέ στιν μως καὶ τεθνεώς. δύλωμεν γαρ απέθανεν, σπερ Αχιλλεύς, ἐκ δε των προτου θανατου πεπραγμένων, Δ ἐκεῖνος, αδεται. 41. καὶ ταOτα τούτω παρὰ των θεῖν οἶς ἀπέδωκεν ἱερὰ καὶ

ἀκούσας, ως το των Περσον ἴχημα ταπεινώσας εἶτα ἀποθανεῖται, της ψυχῆς ἐπρίατο το κλέος πολλὰς μεν πολεις ελών, πολλὴν ὁ γην δηίσας, παιδεύσας δε οτους διώκοντας φεέγειν, μέλλων δέ, ῶς απαντες ἴσασι, δέξεσθαι πρεσβείαν κομίζουσαν των πολεμίων δου λείαν. τοιγαροον σπάζετό τε το τραομα και ΙΙ189 βλέπων γάλλετο και μὴ δακρύων υτι τοι τουτοδροσιν ἐπετίμα, εἰ μὴ νομίζοιεν αὐτω παντος ἀμείνω εγηρως εἶναι τὴν πληγήν. καὶ α πρεσβεῖαι τοίνυν αἱ πολλαὶ αἱ με ἐκεῖνον κείνου πασαι καὶ το λόγοις

2 cf. t. II 523, 11sq. Pnilostr. Her. XIX 11 p. 204, 23sq. K. ci meriti. XVII 200 sq. Socr nisi . cel. III 21 p. 198 Od. 93 sq. I unap. h. 26 Muesserar nisi IV 25 en. r. III 1 36 10 f. t. II 325, 11sq. a cf. t. II 353, 9 sq.15 f. t. II 355 11 3 τἄλλα τῆς ἀληθείας, ῶς εἰώθεις, καταψευδόμενος, Λιβάνιε, ἐνταfθα ἀληθες εἴρηκας, τι μέγας ουλιανις ἐπὶ κακία καὶ μετὰ θάνατον περιάδεται χριστιανῶν διώκτης πεφηνῶς, Περσὶς

δε μὰλλον ἔδειξεν, ς ου δόλω, ἀλλὰ θεόθεν καιρία πληγη βληθεὶς ἀπέρρηξε την βέβηλον ψυχὴν στήλην βρεως ἀδια.είπτου

179쪽

LIBANI ORATIO XXX ἀνθ' οπλων χρῆσθαι τους υχαιμενίδας ἐκείνου του δε- ους αυτον ἐγκατατεθειμένου ταῖς ψυχαις τοιουτος ὴμιν

τα ἱερὰ οις θεοῖς ἀνιστάς, κρείττω με εργα λήθης ἐργασάμενος, κρείττων δε λήθης γεγενημένος. 42. γ δ ηξίουν τον προ τουδε τὰ μὲν ων

ἐναντίων καθαιρεῖν και κατασκάπτειν και κατακάειν,

ἐπειδήπερ ἐγνώκει των θεῖν καταφρονεῖν, εἰ και ἱερον γε και ὁ ων ὁντων τοι πολεμίοις φειδύμενος ἀμείνων, οἰκείων μέντοι ναον πύνω και ρύνω και πολυχειρία 10 και πολλοις ταλάντοις κατεσκευασμένων καὶ προκιν-R II 19 δυνευειν αξιον εἰ γαρ πανταχόθεν μεν σωστέον τὰς πύλεις, λάμπουσι δε τούτοις μῆλλον η τοι αλλοις αι πόλεις κα ουτο των εὐαυταῖς μετά γε τὰ κάλλητον βασιλείων κεφάλαιον, πο ου και τούτοις μετα- 15 δοτέον προνοίας και πως ν τω σώματι τον πόλεωνειεν σπουδαστέον πάντως δέ εἰσιν οἰκοδομήματα κανε μὴ νε- γε δει δέ, οἶμαι, τω φύρω τῖν δεξομένων. δεχέσθω τοίνυν στώς, ἀλλα μὴ καταφερέσθω μηδετο χεῖρα μὲν ἀποκύπτειν ἀνθρωπου δεινον ἐγώμεθα,ε πόλεων δε ὀφθαλμους ἐξορύττειν μέτριον μηδ' εν μεν

180쪽

UBAN ORA UO PRO TEMPUS 111 τοι σεισμοῖς το πίπτον δυρώμεθα, σεισμον δε υκοντων οὐδε βλαπτύντων αυτοὶ το 'κείνων ποιομεν. 43. οὐκοον των με βασιλέων ο νεω κτήματα, RII 191 καθάπερ καὶ τὰ αλλα, το δε τα αυτων καταποντίζειν ορα εἰ σωφρονούντων. Ἀλλ' ὁ μεν βαλάντιον ρίπτων εἰς την θάλατταν οὐχ υγιαίνει οὐδ' εἴ τις κυβερνήτης τεμνοι κάλων ο δει τω πλοίω και ναύτην δε εἰ κελεύσειε τῖ θαλάττη την κώπην ἀφειναι, δεινὰ νδοκοῖ ποιεῖν πύλιν δε ει τις αρχων ποιοῖ μέρει τηλικούτω χείρονα, τὰ μέγιστα νησε τί γὰρ δει δια- οφθειρειν, ου την χρείαν νι μεταποιησαι πῖς δε οὐκ αἰσχρον στρατύπεδον πολεμεῖν λίθοις οἰκείοις αH192 και στρατηγον ἐφεστηκότα παρακαλεῖν κατὰ των πάλαι

πολλη σπουδῆ προς φος ἀναβάντων, ν το πέρας εορτὴν τοῖς τότε βασιλεῖσιν ἐθηκε; 15 44 Kαι μηδεὶς οἰέσθω σὴν ταο εἶναι κατηγορίαν, βασιλε0. κειται μὲν γὰρ προς τοι ὁρίοις Περσον νεὼς ω παραπλήσιον ουδέν ως ἐστιν πάντων RII 193