libanii opera

141쪽

72 LIBANI ORATIO XXIXδοκον ἀνθρώπων, δι ων οἰχομένην δη την πολιν

ἀνέσωσα. τίνα γὰρ δε προ μο τοῖς γενομενοις πληγηναι τίνα ἀλγησαι τίνα ἀγανακτῆσαι ποῖον πα-τερα τίνα μητέρα ποίους δελφούς ποίαν συγγέ-

νειαν την μὴ λύπην ὁ καιρος προει, την ἐμὴν φωνήν, την ἐμὴν ἀγανάκτησιν ωστ ει και παρὰ της γυναικος ὁ ἀνηρ μέλητο, της γε παρ' ἐμοὐ προνοίας δίκαιος ν τυγχάνειν, αλλως θ' ο εἰ μη το0τ ἐποίουν, καὶ ἐμαυτιν αὐηδίκουν εν οις ἐκεῖνον. πος γὰρ

1 αν ῆλθον εἰς ἱερόν πο δ αν ηὐξάμην τίσι δ' ὐφθαλμοῖς βλεψα προς- αγάλματα τοσοOτον ἐμαυτρο

παρεληλυθὼς ἐβλάπτετύ μοι βίος κακος ουν ν ἐν οἷς ἐφοβούμην μη κακος ἐλεγχθείην καὶ ἐνειχόμην

1 τούτοις α μάλιστα ἔφευγον καὶ τίνα τοsτο εχει φύσιν 19. Ἐρκει μεν ουν εἰς το παρακαλέσαι με προς το τ τὰ δεινὰ πεπονθότι βοηθεῖν και ὁ του δικαίου λογισμός, νυν δ' ην τερον τι προς τούτω μεγάλην R II 335 εχον την νάγκην. - τοῖτο φοβος το ἴσωνε κακον. εἰ γὰρ μ' ἐγὼ τύτε χαλεπος ἔσχον τω πεπραγμένω και ταBτα ἐφ' οις υτοί με κακος λέγουσιν ἐπεποιήκειν και τοOτο γνωσαν παντες, Κάνδιδύς τε διὰ πάντων ανγιει σπερ χειμάρρους τον ἀρτοπύπων

142쪽

MBAN ORATIO DE NΤIOCHI UXORE 73 νυν με μιμούμενος α δεδράκει, νυν δὲ και περβαλλύμενος, ἐκεινους τ α αυθις εἶχε τὰ δρη την τε πύλιν λιμύς. 20. ἴσως δ' α ουδὲ δια πάντων κεν ὁ Κάνδιδος παίων ἀπ γαρ του πρώτου περιοφθέντος

αυτιν αν καστος σωζε φθάσαντος του δρασμου την αἰκιαν, και η πάλιν ν οιάπερ και πρύτερο ν η καὶ ἔτι δεινότερα το καλέσοντος ἐκείνους ἐπὶ την αυτον εργασίαν ου οντος οὐδε γαρ αὐτος ἔτι πιστος ανην π τον αυτον λύγων τον προτέρων ἐξεληλεγμένων. o

21. χρ αξιά μοι τα πεπραγμενα μέμψεως, αλλ' οὐ μὰλλον εὐφημιον και βελτιόνων η νυν ρημάτων εἰ γαρ τις ἀκριβος ἐξετάσειεν, κνωμεν εἰπεῖν, αναγκάζομαι δε δὶς σέσωκα τήνδε την πόλιν ἀποδους τε

τοὐς σιτοποιους αὐτ καὶ κατασχών, νυν με πείσας εκατελθειν, νυν δὲ κωλυσας φυγειν.

22. Υπηρέτουν γάρ, φησίν, αρχοντος φωνη- δε ην πλημμελο0ντά τι περ τοὐς ἄρτους ἐκεῖνον νουθετησαι. ἐγ δ ειχον μεν αν τι και περ τούτου λέγειν, και Δ μείζων - παρὰ του Κανδίδου Ψοκατηγορία του εργου και ς ὁ σταθμος, σπερ ἐν ἐνίοις ἐλάττων του δέοντος ουτως ἐν αλλοις πλείων,

143쪽

74 LIBANU ORATIO XXIXαλλ' ὁμως ἐπ' κειν εἶμι ταοτα ἀφείς, εἰ μεν ἔχει τις Ri 336 εἰπειν 'ληγον ἀριθμον εἰρημένον παρὰ το τὴν

αρχὴν ἔχοντος καὶ τοσουτον σος γέγονε καὶ ουτως δεμον Δ πολλοὶ τεθέανται μάλιστα με καὶ ουτως ηδίκἐ Kάνδιδος ου γενύμενος του κεκελευκύτος πραύτερος, ο καὶ τοὐς οἰκέτας δρομεν ποιουντας προς ἀλλήλους, ταν ἐπὶ πληγαις αλλος ἄλλω παραδοθη, καὶ τουτο καὶ τους παραδύντας αυτοὐς επαινουντας ρομεν ηδ το θυμου λελωφηκότος. 23. ταοτα υκ ἐρο1 προς Κάνδιδον, ἀλλ' ἔστω το πικρον τουτο δίκαιον, εἰ διαρρήδην κουσεν, τι δει ταοτα Αντίοχον απαντα παθεῖν α πέπονθεν. ἀλλ' υκ αν δυναιτο οὐκουν κυριος η σαφος του γε ἐλάττονος και υκ μελλε δώσειν νυν δίκην του μ οσην νον δίκην λαβεῖν Ουδ' 1 ἐρήσεσθαι τους πηρετας ὁ ρχων πύσαι δε ι

λυπήσειν τον Κάνδιδον καίτοι τι το κωλυον ὴν εἰ πολλὰς ουτ γενέσθαι τὰς πληγὰς ἐβουλετο τον αριθμον εἰπειν και τ τους τυπτοντας εἶναι δεῖν τοὐρω-a μαλεωτέρων, οἷον κάνδιδος αυτ τον υἱον ἐπέστησετον αυτos 24. θαυμάζω δε πως ουδ αυτου του ρήματος σχυνθη την φιλανθρωπίαν ου γαρ ἀγριαίνον- τος ην Ουδε ζέοντος, ἀλλ' οἷον δεδοικύτος μή τι σφο-

144쪽

LIBANI ORATIO DE NI IOCHI UXORE

δρον γένηται, και ω πολλάκις πατερες ὐπὲρ παίδων προς παιδαγωγον ἐχρήσαντο. το δὲ αἶμα κεῖνο τοπολ και το διατμηθεν δέρμα καὶ αἱ φανεῖσαι σάρκες, ταῖτα σὰ και η σης κακίας. R II 33725. ηλοῖ δὲ αὐτος ὁ ρχων οἷς εἰς τερον πραξεν ἔξω ταῖ εἶναι της γνώμης της εαυτοO. της αυ- της γαρ αἰτίας ἐπ' αλλον κούσης λαβον, σῖμα του

κεκακουργηκέναι δοκουντος τους μερωτέρους των ταγράμματα διδασκύντων μιμησάμενος ἀφῆκε δείξας ις περὶ τερον ἐποίησεν, περ αν ἐποίησεν εἰ καὶ τονἈoπρύτερον ὴν τις εἰσηχὼς αὐτω. 26. υ δε μεῖζον εἰς ἔλεγχον της Κανδίδου σκηψεως, εἰς τί γάρ, εἰπε μοι, βλέπων, εἰς ποιον λύγον, εἰς ποιον ρῆμα, εἰς ποίαν συλλαβην, εἰς ποιον νεομα τὰ πολλω βαρύτερα των πληγον ἐκεῖνα προσέθηκας 15 ἐν οἷς ην ἰατρον τε ἐστερησθαι τον ἄνθρωπον καιθέαμα ιναι τοι ἐν τη πύλει ὰσιν ἐλεεινον σπερτι των βοσκημάτων ἐλαυνέμενον. εἰ δ' ἐν τω της ωουθεσίας ὀνόματι πάντα αὐτα εἶναι φής, και ἀποτυμπανίσας τον ανθρωπον εἰς ταυτ μοι δοκεῖς αν ροκαταφυγεῖν ἀλΓ ἴτε τύτε υδεις νωχετ αν ἴτεωθν ου γαρ ὁ ἄρχων οὐν περ ἐκεῖνος φησεν, ἀπώλλυ τον Ἀντίοχον, ἀλλα τύ τε χρήματα ἐπ' 'Aντιόχω παρὰ τον ἐχθρον τον Ἀντιόχου δεδύσθαι τύτε τὴν Πντιύχου γυναῖκα μη δυνηθηναι προ τον πλη- asγον οὐναι τούτω χρυσίον ὁπόσον ἐβούλετο, ἐπεὶ καιμετὰ τὰς πληγὰς ου τοσουτον μέν, ἐδύθη δ' ουν.

145쪽

Κάνδιδον, περ του σιτοποιο τον γνωριμωτάτων ἔνα ἐγ δὲ τ μέσον με της ἀμφοῖν τέχης ου ηγνύου οὐδ' ς ὁ μεν οἰκίαν κέκτη α μεγάλην, ὁ δὲ μισθον τον οἰκημάτων ἐλοις οἰκεῖ τίθησιν οὐδ'

ος ὁ μὲν γῆν χε πολλήν τε καὶ ἀγαθήν, ὁ δε μέλην RII 338 οὐδ' με τη γαστρὶ χαρίζεται, ὁ δὲ υ

δυναται Ουδ δε τω με ἀργεῖν ξεστι, τω δ' ἀνάγκvπονεῖν. οἶδα ταοτα καὶ πολλὰ προς τουτοις τερα.1 28. ἐποιούμην δὲ τότε ου προ το Κανδίδου ον ντίοχον, ἀλλὰ προ το ἀδικου δίκαιον τοῖτο μεν γαρ πηρχεν Ἀντιόχω το Κανδίδου δε λὶν ἐκεῖνο.oυδεὶς δε ουδὲ τον ἀδικωτάτων ανθρώπων τολμήσειενα εἰπεῖν, Δ ου αἰδέσιμον του δικαίου τάξις διὰ 15 τουτο αὐτον ἀπράτων δικαστηρίων ἀπιύντας ὁρωμεν νενικηκότας ου ἀεὶ τους εὐπορους, ἀλλά ποτε μὲν

τουτους, ποτε δε τους πενεστέρους τον δικαίων ποιούντων κάτερον. 29. συ δὲ ιος αν ησθα και προς

ἐκείνους λέγων ου καλος, Ἀνθρωποι, πεποιη-20κατε το μεν ηττωμένου παρ' μιν την δένα μιν ἀτιμάσαντες, το δε κεκρατη κύτος τὴν ἀσθένειαν τιμήσαντες ξιν πεποιηκέναι του - νον ρίο, εἰ δ' ου αν προς δικαστὴν τουτο ποίεις,

δια τί προς μέ πανταχο γαρ εγωγε νομίζω προ -

146쪽

LIBANI ORΑΤΙΟ Ε ΑΝΤIOCHI UXORE 77ωειν μέγα δύνασθαι το δίκαιον. εἰ δὲ τουτ ην, υχοσωπερ νυν, ἐλείπετ αν των θείων πραγμάτων ταανθρώπεια. -υν δε τουτ εστι το μάλιστα πικρον ποιουν τον μέτερον βίον, τι πολλὰ μὲν τὰ των νύμων γράμματα, τὰ μεν παλαιά, τὰ δὲ νέα καταπατεῖ- ται δε πω των ἀδικούντων δέως της πλεονεξίας μῆλλον ἐφ αυτην ἐλκούσης η τούτων ἀνειργόντων. 30. ἐγδε δε υτ ἄλλοτε πώποτε προηκάμην τοῖς ἀδικουσι τους δικουμένους διὰ το τους μεν εινα των λαμπροτέρων, τους δε των καταδεεστέρων υτ νυν 10

τουτ μελλον πείσεσθαι. , γὰρ τι άνδιδον, ἀλλ' οὐδ' αὐτον ἐμαυτου πατέρα ταυτὰ κανδίδω πεποιηκότα πρότερον ν γαγον του τοιαsτα παθόντος ι II 339 σιτοποιου, ἀλλ' υδ αν ἄλλου τινος των ἐν ἐλάττονι τέχνη ουδ' ἴν, μὰ τους θεους, τυροπώλου ουδέ γε 15δξοπώλου ουδε ἰσχαδοπώλου ουδέ γε νευρορράφου.

μη ουν μοι λεγέτω τις ἄρματα η ἀθλητὰς η ἄρ

κτους η κυνηγέτας τούτοις γὰρ πασιν ἀντιτεταγμένον το δίκαιον μstλλον αὐτω πείθει προσέχειν 'κείνοις 31 πείθει δὲ καὶ τὰ ἀπο της χθρας η ad ἐσομένης φέρειν. οτι μεν γὰρ δυσμενης ἐπὶ τούτοις ἐκεινος καὶ πάντα ἐπιβουλεύσει τρύπον καὶ συνεργον ου ἀπορήσει, καὶ σφοδρα ἐπίσταμαι. -υ μηνφοβω γε του τοιούτου πολέμου προδύτης αν εἱλύμηντων δικαίων καὶ γενέσθαι και νομισθῆναι. -υδε γὰρ,

147쪽

78 LIBANI ORATIO XXIXτοις τὰς τάξεις λιπουσι συγγνώμην χομεν κα ταfτα εἰδότες, τι δέει τουτο μαρτάνουσιν. αυτ γὰρ δὴ τουτο καὶ τ εγκλημα ἐστιν, τι φύβω διαφθείρουσιτο προσῆκον. δια το0το ἀποθνήσκουσιν αἰσχρος ου βουληθέντες καλος. 32. ν ουν κἀμοι καλον ταυτην

φυλάξαι την τάξιν. και γὰρ εἰ μηδεὶς μελλε με μήτε

γράφεσθαι μήτε κρίνειν, ἀλλ' ο τε θεοὶ ταυτ ανρτιῖντο και αυτbς αν ἐμαυτον κατήσθιον εἰδὼς α μοιεπεπλημμέλητο και μὴν κα ελπίδες μοι παρ αυτο0 10 του τὰ δίκαια ποιεῖν υπῆρχον του γὰρ περ αυτος ἐπηνουν ἐπαινουντα θεους γουμην και κρείττω με ποιήσειν των πολεμησόντων λοχον τοίνυν ὁποῖον τινα βουλεταί τε και δύναται συστησάμενος λάθρα τε

διορυττέτω και φανερως μαχέσθω. της γὰρ δὴ των 1 θεον μεθ' ημον ουσης ροπῆς γέλως σται και αυτις

κα ους συλλέγει.

33. ιὰ τί, φησί, τὴν φειλομένην ἐπὶ τοῖς

ΙΙ340 ελέγχοις διεκώλυσας δίκην οτι πρῖτον Ἀεναυτον τον ἔλεγχον ου μικρὰν δίκην γησάμην επεισ2 οἱ πεπονθύτες αυτοὶ κακος ἐδέοντο μου μηδεν ζητησαι πλέον μηδ' ἐκπολεμοσαι συνταγμα στρατιωτον τοσου- τον ἐργαστηρίω ωσθ' οἷς λογισμοῖς εἰς το ελεγχον συνέπραττον, τοι αὐτοῖς τούτοις εἰς τι μὴ γενεμαι

τινὰ τιμωρίαν ἐχρώμην. ἐκεῖν τε γὰρ ν τους δι-aε κημένους ἐλεουντος και τουτο τοις αυτοῖς χαριζομένου, αλλως θ' οτε και ξην αὐτοις τὰ αυτον κομίσασθαι.

148쪽

την τράπεζαν δει. 34. ουτως ἐν οἷς και πραττον και υκ πραττον υ εμαχύμην ἐμαυτω τους μέντοι μεμφομένους μοι δυναίμην α δειξαι μαχομένους υτοῖς, ο τω τε εἰς κρίσιν καταστησαί με το πρῆγμα κακος λέγουσι και τω πάνυ σπουδάσαι περὶ το μὴ δοονα τον στρατιώτην δίκην εἰ μεν γαρ ἀπο της οργῆς αἰτιονται, τὰ της επιεικείας ἐπαινούντων - δετὰ της ἐπιεικείας εν αἰτία ποιοOνται, τί μη το συνορ- 1ογισθῆναι τη γυναικι τω καλῶ προσνέμουσι;

35. α μην κἀκεῖνό γε τοι εἰρημένοις προσθείηναν, τι ά ει σφοδρα της τιμωρίας ἐπεθυμουν, νικῆν δει- δοκοον υγάρω- το στρατιώτου RHI 341μεν ἀδελφω, φίλω δε μετέρω και συνήθει παῖδά τε 1ε ἐν ταῖς μετεραις εχοντι διατριβαις ο τον πολλον, ἀλλ ων αν τις καὶ μακαρίσαι τους γονεις της τονυιέων κατὰ την φύσιν τύχης τούτοιν τοίνυν ὁ μενεἰπε τι περὶ τἀδελφου, ὁ δ ελεγε μεν ουδέν, τῆ σιγηδὲ ταὐτον ἔπραττεν. 2036. υτ πολλὰ καὶ μεγάλα τον στρατιώτην διέσωζε βουλοίμην αν και λως ταυν απαντας εἰδέναι περὶ μοὐ, τι τοῖς ἀδικοῖσι καὶ καταφρονουMτον νόμων μέχρι μὲν το κατενεγκεῖν πολεμο, κειμένους δὲ ἰδών σπένδομαι. 25

149쪽

anno demur fere 390, ias suum inofredi in suntontia Reificio' et Sisversio p. 192 probata, sed iam anno 384 δ)

p. 39. Postea, sane Cod. neodos. VI p. 269 et 272 annum natalem orationis 388 vel 387 dixit Mira confidentia inner Nov. SS patriam Graecomam delect p. 228 orationem no ipso anno 390 scriΡtam esse pronuntiavit 2 Ad Arcadium post annum de am 95 Orationem scriptam esse Reislcius credere potuit Anim V 491), iamdiu deforma genuina VerDorum p. 13, 16 τον πατέρα πραυτατον βασιλευω in tene Di is versatus St.

3 UDanius non de plurinus, sed de una lege qua sacrificia vetita sint, verua, facit p. 91, 6 et 17 92,5 95, 13 et 19 et 21;s6, 18 et 20). Qua legem a neodosio XIII Kal. Ian. anni 381 Cod. neod. XVI 10, 7 Iatam significari credamus necesse est

Templum amplit udine circuitus et preti artis operiam cete Dei-rimum uruas dessae populo patere, dummodo sacrificiis austineatur oneodosius lege prid. Kal. Decemur anni 382 data eod. neod. XVJ 10, 8 iussit. Quod recens dimitum 1 4Daniusna oratione p. 112, 12 luget. Cuius rei culpam nonaneodosio dat, sed pus esse dicit oυ πατηκότος ἀνθρώπου μ ιαροῖ καὶ θεοῖς ἐχθρου καὶ δειλου καὶ φιλοχρηματου, δουλευοντος τη γυναικί . 112 20 monacnominiue maininil non penes nanc feminam valueriint. Hunc Cyne tum a munere praefecti praetorioa anno 38 usque ad inithina anni 388 functus est, oinofredus, mulierem Aonantiam fuisse Sieversius p. 266 statuit. At nunttalem in modum loqui potuit Lituanius de viro a a neodosio ipso iussus erat aσι την εἰς τα θεῖα θρησκείαν ἀπαγορευσαι καὶ κλεῖθρα τοῖς τεμένεσιν ἐπιθεῖναι Zos. IV 38. 1 mydesii Lemici cnron. ad 388 p. 15 d. on1Insen) Veroum πατηκότος prorsus sanum neque ullo modo cum vπατευκότος 1uod Gotholaedus proposuit; commutandum est Quid quod nonne

150쪽

conscripta, ia ait Danius a Tneodosio petit, ut templa deorum a monaenoriim impetu defertilat, I pter argumentiam Cnristianis invisum etsi non omnino corporis finibus cir cuniscripta mansit, tamen in paucissimas, quae eaedem fere atque Oratio V Dρτεμις fueriant eclogas recepta est. Numerras igitum codicum qui Diis ad nostram aetatem pervenu ex guus est Sunt auten lu:

Vide t. I p. 10 sq. Contuli. 2. Monacensis gr. 483 olimai gustantis A saec. X sol. 138'. Inter foliun 140 miod desinit voce εχε p. 97,10

aliis locis prorsus aliter de Cynegii moribus iudicavit Lilibanius non solum in Vita, . I p. 93, 17 sed etiam in ratione κατὰ των εἰσιόντων .doneodosium eodem fere tempore scripta cita nostra, Si fides esset navenda Gotnofrodo, . III p. 104.7 Rσυναγορευε δέ μοι καὶ τετελευτηκῶς ὁ τοῖς παρὰ σου στεφανου- μενος ἐπαίνοις Κυνήγιος ἀχθεσθεὶς περ τη ς το δικαίου τάξεως διατετμημένης καὶ κατατετρωμένης γ Oine illius virinos nescire confiteantur. At aliud e uo iudicium de tempore orationis pendet, si si video, novimus. Tantum aDesse dicit Lituanius, neodosius eos qui veteri religioni fidem servaverunt odio persequatur, ut Onora Dus magiηtrati Dusmae tollat. Quinetiam, perin, νυν προ αλλοις τισὶ παρέζευάας σεαυτῶ συμφέρειν τη βασιλεία νομίσας ανδρα μνυντα θεους πρός τε τους ἁλλους καὶ σέ. Quae erua de Ricnomere Kalendis Ianuariis a tint 384 consule proclamat et veterum deoriam intrepido cultore t I 180 1sq. p. 26 intellegenda esso censeo, similiterat vi ὁμόζυξ de Sallusti ab imperatore Iuliano in consulatus

consortium a scito dictum est l. II 43, 10 215, 11. tque cum Ricnomeres paulo ante quam munus insisset, epistulis et suo stimperatoris nomine scriptis Ili Danium Constantinopolin invitasset t. I 180, 7), is hac occasione Ricnomeris mentione prospere se uti credere potuit, ut aliquid περ των ἱερQ apiti imperatorem efficeret. Postea vidi iam illemontium Histo1re desenipereur l. V 2 p. 50 sq. muellis 1710 non solum argumentis a Gotnosredo prolatis vina inesse negag se, sed etiam p. 15 de Ricnomere cogitass atque orationem Ru initium anni 384scra Di potuisse coniecisse p. 950 . Quo cum mini convenire deo, nisi quod Vero. s. σω, Σ τα τείχη αὐτα τὰ καινα καὶ οἱ θερινοὶ πόνοι- mediam potius vel alteram partem nutus anninos Oeare contendo. Cuius rationes qua de causa Sisversio

parum prolistules visae ina emidem haud perapicio.