libanii opera

201쪽

νους καὶ φαύλης ἔδοξεν εἶναί μοι διανοίας, δεῖν δε τούτοις R II 211 παξ κακο ἐπικουρίαν ἐξευρεῖν τη βουλη μεν

ἄλυπον τοις δε ρητορσιν ἀποχροσαν. 15. πολλα μὲν ου ηγορεύοντο γνομαι, καλλίστην ἁπασῖχε καὶ δυνατὰ ζητοfσαν γησάμην ην νυν ἀποφανοsμαι δεηθεὶς μον ἄνευ θορύβου των λογισμον κοOσαι. νυνὶ γαρ μῆς οὐκ ἀργέριον ἀξια μιμ αν εἰσενεγκεῖν ουδὲ πυρους οὐδε οἶνον ἐκ των μετέρων αὐτον κτημάτων, οὐ γαρ αγνο τὰς γιγνομένας μῖν καν ἐκά-i στην μέραν περ του κοινο δαπανας ἀλλα τί δηποιοῖντες σώσετε του ανθρώπους τη πύλει; 16. Γεωργεῖτε τους γροὐ της πύλεως σχεδον ἄπαντας οἱ βουλεύοντες μεῖς, ο τη με παρασκευάζει φοιτῆν ἐντελη την προσοδον ἄνευ δε κέρδους

15 ουδε τους πονουντας ἀφίησι τούτων η των ἀγρον

τοὐς μὲν εἶναι συμβαίνει μεγάλους, τους δε κομιδημικρούς, καὶ οὐ μεν εἰς τοὐς βουλεέοντας μεμερίσθαι κατὰ τον ὀρθῖς καὶ δικαίως χοντα νύμον, τοὐς δ' εἰς ἐτερους τινας ἔξω του λειτουργεῖν στοτας, οiς

202쪽

UBANU RAVO PRO RHETORIBUS 133ἐκοντες συγκεχωρήκατε κύριοι τοὐς ἔχοντας οντες φελέσθαι 17 τους μεν ουν μείζους μετερους εἶναι δει των ἀναλισκόντων και χορηγούντων κά πολλαῖς δαπάναις, ταις μὲν ἐγκυκλίοις, τῶ δὲ καιναις πακουόντων ἐκ δε των ἐλαττόνων δότε τοῖς Φορσιν ἀναπνεοσαι καὶ ποιήσατε τὰς ψυχὰς αὐτοις ψηλὰς

των ου λειτουργούντων, ωτέρους τούσδε νομίσαντες,

ους εἴ τις φαίη λειτουργεῖν, ἴσως οὐκ αν ἀμάρτοι, μερους των φύντων μῖν, εἰ τοὐθ' ηδιον ἀπο- II 212στάντες, πάντως δε μετάδοτε των γρον. παρ' ων ε 1οκαι λεπτὴν ξουσι την επικουρίαν, ἀλλα του γε μηδενος το μικρον μεινον. 18 αν ταύτης, ῶ ἄνδρες πολῖται, τύχωσι της βοηθείας, ο μεν εἰς τροφην, οἱ νέοι δὲ εἰς λύγους σονται κεκερδακύτες. σπερ γαρητις δμβρων ἀπολαύει χώρα γενναίους καὶ πολλοsiis ἀποδίδωσι τοὐς καρπούς, οἱ δε αὐχμοὶ ταῖς γοναῖς εναντιοῖσθαι πεφύκασιν, οsτω τοῖς παιδεέουσιν Ἀεν ὐπερ των ναγκαίων φροντις ἀποφράττει τὴν γλοτ- ταν η δε των ἐπιτηδείων ἀφθονία προκαλεῖται πηγάς. οὐκοον ν δώσετε μείζω λήψεσθε καὶ δια σίτου βρα εοχέος ἀνθεῖν παρασκευάσετε τον λειμον των λόγωm,

19 Τί δαί φημει τις, οὐχὶ τὰς συντάξεις οὐ-

203쪽

LIBANU ORAΤIO XXXI τοι καθ' εκαστον ἐνιαυτον φέρουσι προτον μεν,

ου καθ' εκαστον, ἀλλὰ νυν μὲν λαβον, νυν δε υδεὶς εδωκε, νυν δὲ μέρος, νυν δε βραδεως. καὶ σιωποτὰ πραγματείας αἷς πὲρ τούτου χρώμεθα προς τους αρχοντας, προς τους πηρέτας, προς τοῖς ἀποδέκτας, προ τον ἀεὶ σοβοοντα, ν νάγκη προκυλινδεῖσθαι ρήμασι και στήμασιν αλλοτρίοις ἐλευθέρων κολακευ-

οντα τους αὐτου χείρονας α τοῖς σεμνοτεροις, οἷον

εἶναι προσήκει τον διδάσκαλον, παντύς, οἶμαι, λιμοῖ1 βαρύτερα. 20. λλ', τουτο ἀλλὰ το γε μέτρον των συντάξεων ας ἀποχρη ενιοι φησουσιν, ἐγὼ μεν αἰσχυνοίμην αν εἰπειν, ουτως εἰσὶ μεγάλαι και τουRIΙ213 της πόλεως ὀνόματος ἄξιαι, συ δὲ εἰπε παρελ- θων ἐκεῖνό μοι πρύτερον ἀποκρινάμενος ὴν Ζηνοβίω1 συνταti et Os; καὶ μάλα τί δαί ἀγρον ουκ καρ-

ποοτο της πύλεως κάλλιστόν τε καὶ πολυοινότατον ἐν δεξιὰ χωρουντι προς-άφνην παρ' αὐτον τον ποταμον; καὶ οὐδεὶς ἀνεβόησεν ωιράκλεις, ανθρωπος οὐ- τος δυοῖν εἴδεσι λημμάτων ἐκκαρπου ται τηνε πόλιν, ἀλλ ως πάν ἐλάττω του δεοντος δώσοντες,

ει και πολλάκις τοσαυτα δοῖεν ουτως ἐφρόνουν.

204쪽

MBANI ORΑΤΙ PRO RHETORIBUS 135 21. εξιώτερος γὰρ τούτων κεῖνος α βούλομαι λέγεις. ἀλλ' ο διὰ τουτο τούτους ἀμελεῖσθαι δίκαιον, εἴ τι πλέον ν παρ' ἐκείνω κατὰ τους λύγους, Ουδέ γε τους ζοντας της του τετελευτηκύτος ρετης υπέχειν δίκην εἰ μεν γὰρ υ λυσιτελεῖν τουσδε τοις νέοις πείληφέ τις ἀπιέναι κελευέτω και ζητείτω βελτίους εἰ δ' ἀγαθους εἶναι παιδεέειν ὁμολογεῖ, μηχρήσθω μενως ἐπισταμένοις, δε ἀχρήστους ἀτιμαζέτω. ει δὲ μη, δόξουσιν οἱ τουτο πεπονθότες των ἀγρον περὶ λέγω πλείω ποιεῖσθαι λύγον η τωνδεουιέων ε γὰρ των μεν- φαύλοις ου μεταδώσουσιν ηγούμενοι το πραγμα δεινόν, τους δε τούτοις παιδεύειν παραδώσουσιν Δ ου ἐν μεγάλω κινδυνευσοντες, πῖς Ουχ μολογήκασι δευτέρους γειν του παιδας τον χρημάτων νυν δοκιμάζειν ἀξιουντες τους φορας ἐν ετ περ του δουναι βουλη παρέντες βασανίζειν ἐν τησκέψει τη περὶ τον υἱέων; 22. υλως δε ἐν τω περὶ της τροφῆς λύγω τοὐτοδε σκοπεῖν, πότερον σύμμετρον το δοθεν η της χρείας ελαττον, καν μὲν ἀποχρον φαίνηται, μὴ προσέχειν Ἀοτω πείθοντι περ του πλείονος, ὰν δὲ συχνω RII 214λειπύμενον, δέχεσθαι τὴν περὶ της προσθήκης παραίνεσιν, ἐπεὶ κἀκεινος υπὲρ του τρέφεσθαι πρεπόντως ἐλευθέρω- χωρίον προσελάμβανεν. οὐ γάρ, μὰ ω της

205쪽

136 LIBANI ORATIO XXXI παιδεύσεως θλον τουτο κ ὴ μικρῖς τιμῆτε τὴν σοφίαν ἀξίαν γε ουσαν, ως ἐγώ φημι, στεφάνου και ἀναρρήσεως και χαλκης εἰκονος και χρημάτων ὁπόσα ἐν γη. 23. ἀλλ' εἰ πάντως δεῖ τούτοις ἐλάττω

τὰ παρ' μον εἶναι καὶ των παρανύμων ν τι τοῖς αυτοῖς ἐκείνω τρέφεσθαι, καὶ ουτως εν ἐλάττοσιν εσονται την γέ τοι σύνταξιν ένδ ανδρος κείνου τέτταρες φύντες νενέμηνται, στε καν τους γροις πάρξηλαβεῖν των γε περὶ την συνταξιν ἐν ταυτ μενύντων

io osπω τὰ τούτων εἰς ι σον τοις κείνου καθίσταται.

24. Ω μὲν ουν οὐδὲν καινον εἰσηγοομαι μεμνημένος αγρον, ὁ πρ τούτων εἰληφὼς και γεωργήσας μάρτυς ἐστίν, οἶμαι δ' εἰ και μήπω πρύτερον δεδομένην ἐξεύρισκον τοις παιδεύουσι βοήθειαν, ου αν1 παρὰ τουτο δικαίως μη πείσας ἀπελθεῖν. οὐ γὰρ τὴν καινότητα τον εἰσηγήσεων, ἀλλὰ την αἰσχύνην φυλάττεσθαι προσήκει τους βουλευομένους ὀρθος. τοπον γὰρ τον μεν κρατούντων τὰ δοκουντα χείρω λυεσθαι και τὴν φύσιν του πράγματος ἰσχυροτέραν εἶναι τουr χρόνου, κατὰ δε τῖν ουπω νενικηκότων ἰσχύειν τομὴ τῖν εἰωθύτων εἶναι τὰ λεγόμενα. 25. Kαίτοι τινὲς ἐπι τον ἐργαστηρίων καθημενοι περὶ της τον διδασκάλων εὐπορίας διαλέγονται τον τε νέων κατάλογον ποιούμενοι και σταθμbν ἐπὶ δα-

206쪽

LIBANI ORATIO PRO ΗΕΤORIBUS 137κτύλων λκοντες αργυρίου μέγαν και νυν οι- II 215μαί μοι τουτον ἀπαντήσεσθαι τον λόγον που δε τὰ παρὰ των μαθητον εστι δὴ προς τοOτο χαλεπον ἀντειπειν οὐ τω δικαίας ἀποκρίσεως ἀπορεῖν, χω γάρ, ἀλλα τω την ἀληθεστάτην κιστα φανεῖσθαι πιστὴν εο γὰρ ἐκ του παιδεύειν πεπλουτηκύτες ἐν τοις εμ- προσθεν χρύνοις δοξαν πεποιήκασι ος της τεχνης μάλιστα παρεχούσης ἐνεργάσασθαι χρήματα το μεν ουν δίκαιον ν ἀεὶ το πραγμα οὐτως χειν, χει δε οὐχ

ουτως. ἀλλὰ μετέπεσε, και θεν, ἴστε μεν σοι τοι 1οὴμετέροις παρηκολουθήκατε, των δὲ ἀγνοούντων ενεκα φράσω.26. ων τεχνον ὁπόσαι με τιμονται παρὰ των βασιλευύντων, και τους μεμαθηκύτας εἰς δύναμιν ἄγουσιν ὁμο και τοι διδάσκουσιν εὐδαtμονίαν αὐται εφέρουσι και ὁ μισθος ς περ μεγάλων μέγας οτανδε π του δυναστεύοντος ἐπιτήδευμα καταφρονηθη, καν χρηστh η τη φύσει, τὴν δοξαν ἀπολώλεκε της δύξης δε περιαιρεθείσης καὶ ὁ μισθος συνανήρηται, μαλλον δε κα μη σύμπας ἀπύληται, μικρος ἀντὶ με- ρογάλου γίγνεται. 27. πότερ' ουν μιν δοκεῖ μέγα δύνασθαι ητορικὴ καὶ πλειστον ἐν βασιλείοις ἰσχύειν και τὰς ἀρχὰς πάσας ι λέγειν ἐπιστάμενοι λαμβά-

207쪽

138 ILIBANU ORATIO XXXIνειν αὐταῖς περὶ τον λων βουλαις εἰς πύρρητα καλεῖσθαι καὶ μετέχειν τάξεως η τουναντιον ἀπερρίφθαι καὶ ἀπεληλάσθαι καὶ περιυβρίσθαι καὶ το των

RII 216 Μεγαρέων πεπονθέναι ρητορική τε και ητορες ἔξω καὶ λύγου και ἀριθμο κείμενοι ἀλλ' οὐδεὶς ου-

τως υτε ἄπειρος των καιρῖν ἴτε φιλονεικί χαίρων, οστις αν ειπεῖν τολμήσαι το μη εἰς σχατον τιμίας

ἐκπεσειν την τέχνην. 28. που γαρ ι πολλοὐ περὶ τὴν κτησιν των λύγων πομείναντες πύνους οἱ μὲν, ολως ἐπι το γράφειν εἰς τάχος τους αυτον ιεῖς τρεψαν ἀμελήσαντες του της διανοίας κάλλους, οἱ δ' ἀμφοῖν ὁμοίως ἐφρόντισαν του μὲν ως ὁντος καλου του δὲ ς εὐδοκιμουντος, τίς ετ αν ἀπόδειξιν μείζω ζητοίη της κατὰ των λύγων βρεως εστιν ουν, εἰπέ μοι,1 το μὲν πραγμα των νωφελον νομίζεσθαι, τους δε του πράγματος διδασκάλους πολλοψ εχειν οὐ θαυμασομένους και τίς εἶδεν ἱερον κατασκαπτομένων ἱερέας ἐντίμους τίς ναυπηγον εν μεσογεία πλουτοοντα;

208쪽

LIBANI ORATIO RO ΗΕΤORIBUS 13929. πιι μὲν αἰτία ταύτη τον μισθόν, ω ανδρες πολῖται, συνέβη τοῖς ἀνθρώποις τούτοις ἀπολωλέναι, ετέρα δὲ αυτον ου ἀφηκεν σπερ πρύτερον χωρεῖν

πολλω βιαιοτέρα. Ἀων γαρ οἴκων των - παλαιου λαμπρον ν ὴν και το παιδεύεσθαι και το διδύναι, πτωχεύειν ὁ καιρος ου ὀλίγους ἀναγκάσας λαβεῖν με των λόγων ου εκώλυσεν, ἐς δε μισθο δύσιν

ἀδυνάτους ἐποίησε πάντως δε υδεὶς αγνοεῖ τους με ἐξ ενδύξων γενομένους - αυτον πεπρακύτας, τους δε ἐξ νωνύμων τὰ κείνων ἐωνημένους. 30 της 1οουν περὶ καστον οἶκον ατυχίας κεκοινώνηκεν ὁ διδάσκαλος. σπερ γάρ, εἰ περ ἐπλούτουν, ἀπέλαυεν αν, ουτως ἀπορούντων νάγκη προικα συνεῖναι. R II 217μεν ουν την χρηστότητα των παιδευτον εν τω πλη-

θει των παιδευομένων ξιοι τις ορῆν, μεγάλην ς 15 ἀληθος εὐρήσει σημειον δὲ ποιούμενος τον τούτων ἀριθμον της ἐκείνων περιουσίας οὐ δρθος κρίνει. 31. καὶ τί δει περ τούτων εἰκάζειν ἐξον ἐπ' αὐτην ἐλθόντα τὴν ἐξέτασιν καθαρύν, ως χει, το πραγμα μαθεῖν εἰσελθῶν γὰρ ὁ νομίζων τὰ παρὰ τον νέων εο μεγάλα καθίσας αυτιν παρὰ τον θρύνον καλον κα-στον πυνθανέσθω, τίς ὁ παρ' αὐτο μισθος οἶμαι

γὰρ πλην ὀλίγων κομιδη του ἄλλους, ει γνοῖεν ἐφ'

ω καλουνται, φεύγοντας ὁποιπερ αν ἐξη καταδύεσθαι

209쪽

LIBANI ORAΤIO XXXI μήτε ψεύσασθαι τολμοντα τω τε μὴ τελεῖν αἰσχυνομένους εἰσὶ δε τινες ο τοσο0τον τελουσιν, στε τωνομ' ὁτιουν διδύντων μῆλλον βούλοιντ α λανθάνειν.

32 αλλὰ γαρ υκ αξιον δια πάσης κριβείας ἐλθεῖν. των γὰρ ἐνόντων εἰπειν μεινον ἀφελειν λυπροαιτους δέως μεν α δύντας, τύχη δε κεκωλυμένους. τοσουτον δ' αν ἰσχυρισαίμην, Δ ὀλίγων των ἐκεῖθεν οντων παρὰ της πύλεως ἀξιωτι φανηναι καὶ μὴ πιστοτέρους τους πόρρωθεν μαντευομένους μου του 1 συζοντος περὶ του ποια τὰ ων ρητύρων ἐστὶ νομισθῆναι. 33. και μὴν κἀκειν γ ν δέως ἐροίμην εστ ιν οστις πώποτ ηλπισε του εἰς τάχος του του διδάσκοντας γράφειν ψεσθαι χρυσον

ἀπο της αυτ ον τέχνης η βέλτιον πράξειν των

15 σκυτοτόμων και τεκτόνων ουδείς. αλ ομως ευ-RII 218 πορουσι καὶ τρυφοσι καὶ μεθύουσι και γεγύνασι σεμνοί - ουν θαυμαστόν, εἰ σπερ τὰ κείνων ρται

παρὰ την ἀξίαν, υτ τὰ τούτων ἐταπεινώθη; 34. Και διὰ τί, φησει τις, περ με τούτων ε ἀλγεῖς καὶ λέγεις τοι δ'Ἀλλοις παιδευταῖς υσυναγορευεις; τι τὰ τούτων ἀκριβέστερον ἐπίστα-

210쪽

LIBANI ORATIO BO RHETORIBUS 141μαι τον συνύντων, τον συντεταγμένων, τον συμπονούντων, τον συναδύντων, τον τον αὐτον πληρούντων χορον, τὰ δὲ τον αλλων ἴσως με Οὐδ' αὐτὰ καλος διάκειται, ου μην ἐδεήθησάν γε προσελθόντες γενέσθαι περι αυτον εν μῖν λόγον μεμνῆσθαι δε επενίας εν πλείοσιν αυτῖν ον υτ πραττόντων οὐ βουλομένων ἴσως αν εἶχεν αἰτίαν. 35. εἶτα μέντοι καὶ τι μη παραδείγμασιν περ ἐκείνων ἐνεῖναι χρη- σθαι παρειχεν κνον τω λέγοντι τοι μεν γε μητορσιν η Ζηνοβίου συναγωνίζεται γη, προ δε- Ἀλλων 16 ἐτερους ἐκ γεωργίας τοιαύτης φελημένους ου ην ἐδείν. ἐφοβήθην ουν μη τοι ἀντιλέγειν μοι προηρημένοις κα ἐκείνων λαβὴ και το περ τούτων καταβλάψη δίκαιον αν ουν εὐρω μεγαλοψύχους μῆς ἐπιτο πρώτου λύγου θαρρήσω και περ του δευτέρου, 5κα τῖν λως δεομένων θεραπείας περ του λύγους, πολλὰ γαρ νοσεῖ, τεύξεται φροντίδος και συμβουλης εκαστον ὴ γὰρ τον ἀκουύντων προθυμία πολλὰς ποιμησε τὰς εἰσηγήσεις. 36. Και τί φησιν, δει λύγου και συλλύγου εο καὶ του τρίβειν μέραν ἐξον οὐ τωσι προσελθόντα τον πολιτευομενων κάστω και δια

λεχθέντα βραχέ, ρήμασι ποιησαι ταὐτό τοι- αῖτα ἐρει τις ανθρωπος ο ἐφ' παντας μὲν ἀφίησι

σκώμματα και τέρπειν Γεται τους συνύντας εστ δε ρε

πλέον ηδής, η χαρίεις εἶναι νομίζει. 37. προτον μεν